ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 1.27
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.27.1
संप्रहृष्टास्ततो नागा जलधाराप्लुतास्तदा ।
सुपर्णेनोह्यमानास्ते जग्मुस्तं द्वीपमाशु वै ॥ १.२७.१ ॥
ସେତେବେଳେ ଜଳଧାରାରେ ଭିଜିଥିବା ନାଗମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବହନ ହୋଇ ସେଇ ଦ୍ୱୀପକୁ ଶୀଘ୍ର ଗଲେ।
1.27.2
तं द्वीपं मकरावासं विहितं विश्वकर्मणा ।
तत्र ते लवणं घोरं ददृशुः पूर्वमागताः ॥ १.२७.२ ॥
ପୂର୍ବରୁ ସେଠାକୁ ଆସିଥିବା ସେମାନେ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ନିର୍ମିତ, ମକରଙ୍କ ବାସସ୍ଥାନ ସେଇ ଦ୍ୱୀପରେ ଭୟଙ୍କର ଲବଣ ସମୁଦ୍ର ଦେଖିଲେ।
1.27.3
सुपर्णसहिताः सर्पाः काननं च मनोरमम् ।
सागराम्बुपरिक्षिप्तं पक्षिसङ्घनिजादितम् ॥ १.२७.३ ॥
ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ସହିତ ଆସିଥିବା ସର୍ପମାନେ ସମୁଦ୍ରଜଳରେ ଘେରା, ପକ୍ଷୀଝାଁକର ନିନାଦରେ ମୁଖରିତ ମନୋରମ ବନ ଦେଖିଲେ।
1.27.4
विचित्रफलपुष्पाभिर्वनराजिभिरावृतम् ।
भवनैरावृतं रम्यैस्तथा पद्माकरैरपि ॥ १.२७.४ ॥
ବିଚିତ୍ର ଫଳ ଫୁଲରେ ଭରା ବୃକ୍ଷସାରିରେ ଆବୃତ, ରମ୍ୟ ଭବନ ଓ ପଦ୍ମସରୋବରରେ ମଧ୍ୟ ଘେରା ସେ ବନ ଥିଲା।
1.27.5
प्रसन्नसलिलैश्चापि ह्वदैर्दिव्यैर्विभूषितम् ।
दिव्यगन्धवहैः पुण्यैर्मारुतैरुपवीजितम् ॥ १.२७.५ ॥
ପରିଷ୍କାର ଜଳ ଥିବା ଦିବ୍ୟ ହ୍ରଦରେ ଶୋଭିତ ସେ ଥିଲା, ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ବହନକାରୀ ପବିତ୍ର ପବନରେ ବୀଜିତ ହେଉଥିଲା।
1.27.6
उत्पतद्भिरिवाकाशं वृक्षैर्मलयजैरपि ।
शोभितं पुष्पवर्षाणि मुञ्चद्भिर्मारुतोद्धतैः ॥ १.२७.६ ॥
ମଳୟ ପର୍ବତର ଚନ୍ଦନ ବୃକ୍ଷରେ ମଧ୍ୟ ସେ ଶୋଭିତ ଥିଲା; ସେମାନେ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ୁଥିବା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ଓ ପବନରେ ଦୋହଲି ପୁଷ୍ପବର୍ଷା କରୁଥିଲେ।
1.27.7
वायुविक्षिप्तकुसुमैस्तथाऽन्यैरपि पादपैः ।
किरद्भिरिव तत्रस्थान्नागान्पुष्पाम्बुवृष्टिभिः ॥ १.२७.७ ॥
ପବନରେ ବିକ୍ଷିପ୍ତ ପୁଷ୍ପ ଓ ଅନ୍ୟ ବୃକ୍ଷସମୂହ ସେଠାରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ନାଗମାନଙ୍କ ଉପରେ ପୁଷ୍ପ ଓ ଜଳବୃଷ୍ଟି ଢାଳୁଥିବା ପରି।
1.27.8
मनःसंहर्षजं दिव्यं गन्धर्वाप्सरसां प्रियम् ।
मत्तभ्रमस्संघुष्टं मनोज्ञाकृतिदर्शनम् ॥ १.२७.८ ॥
ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା, ଦିବ୍ୟ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ମତ୍ତ ଭ୍ରମରଙ୍କ ଗୁଞ୍ଜନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମନୋହର ରୂପର ଦୃଶ୍ୟ।
1.27.9
रमणीयं शिवं पुण्यं सर्वैर्जनमनोहरैः ।
नानापक्षिरुतं रम्यं कद्रूपुत्रप्रहर्षणम् ॥ १.२७.९ ॥
ରମଣୀୟ, ଶୁଭ, ପୁଣ୍ୟ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମନ ହରଣକାରୀ, ନାନା ପକ୍ଷୀଙ୍କ ରବରେ ରମ୍ୟ, କଦ୍ରୁ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ହର୍ଷଦାୟକ।
1.27.10
तत्ते वनं समासाद्य विजह्रुः पन्नगास्तदा ।
अब्रुवंश्च महावीर्यं सुपर्णं पतगेश्वरम् ॥ १.२७.१० ॥
ତା'ପରେ ସେ ବନରେ ପହଞ୍ଚି ନାଗମାନେ ବିହାର କଲେ; ଏବଂ ମହାବୀର୍ଯ୍ୟ ପକ୍ଷୀରାଜ ସୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ।
1.27.11
वहास्मानपरं द्वीपं सुरम्यं विमलोदकम् ।
त्वं हि देशान्बहून्रम्यान्व्रजन्पश्यसि खेचर ॥ १.२७.११ ॥
ନିର୍ମଳ ଜଳଯୁକ୍ତ ଅନ୍ୟ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଦ୍ୱୀପକୁ ଆମକୁ ବହନ କର; ହେ ଆକାଶଚାରୀ, ତୁମେ ତ ଅନେକ ସୁନ୍ଦର ଦେଶ ଭ୍ରମଣ କରି ଦେଖିଛ।
1.27.12
स विचिन्त्याब्रवीत्पक्षी मातरं विनतो तदा ।
किं कारणं मया मातः कर्तव्यं सर्पभाषितम् ॥ १.२७.१२ ॥
ତା'ପରେ ସେହି ପକ୍ଷୀ ଚିନ୍ତା କରି ନିଜ ମାତା ବିନତାଙ୍କୁ କହିଲା, 'ହେ ମାତା, ସର୍ପମାନଙ୍କ କଥାନୁସାରେ ମୁଁ କାହିଁକି କରିବି?'
1.27.13
दासीभूतास्मि दुर्योगात्सपत्न्याः पतगोत्तम ।
पणं वितथमास्थाय सर्पैरुपधिना कृतम् ॥ १.२७.१३ ॥
ହେ ପକ୍ଷୀଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସତୀନର ଦୁଷ୍ଟ ଚକ୍ରାନ୍ତରେ ମୁଁ ଦାସୀ ହୋଇଛି। ସର୍ପମାନେ ପ୍ରତାରଣାରେ ମିଥ୍ୟା ପଣ ଗ୍ରହଣ କରି ଏହା କରିଛନ୍ତି।
1.27.14
तस्मिंस्तु कथिते मात्रा कारणे गगनेतरः ।
उवाच वचनं सर्पांस्तेन दुःखेन दुःखितः ॥ १.२७.१४ ॥
ମାତା କାରଣ କହିବାରୁ ଆକାଶରେ ବିଚରଣ କରୁଥିବା ସେହି ପକ୍ଷୀ ସେହି ଦୁଃଖରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ସର୍ପମାନଙ୍କୁ ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲା।
1.27.15
किमाहृत्य विदित्वा वा किं वा कृत्वेह पौरुषम् ।
दास्याद्वो विप्रमुच्येयं तथ्यं वदत लेलिहाः ॥ १.२७.१५ ॥
କ'ଣ ଆଣି, କ'ଣ ଜାଣି, ଅଥବା ଏଠାରେ କ'ଣ ପୌରୁଷ କରି ସେହି ପକ୍ଷୀକୁ ତୁମ ଦାସତ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ କରିହେବ? ହେ ଜିଭ ଚାଟୁଥିବା ସର୍ପମାନେ, ସତ୍ୟ କୁହ।
1.27.16
श्रुत्वा समब्रुवन्सर्पा आहरामृतमोजसा ।
ततो दास्याद्विप्रमोक्षो भविता तव खेचर ॥ १.२७.१६ ॥
ଏହା ଶୁଣି ସର୍ପମାନେ ଏକତ୍ର କହିଲେ, 'ତୁମ ବଳରେ ଅମୃତ ଆଣ; ତେବେ ହେ ଆକାଶଚାରୀ, ତୁମ ମାତାର ଦାସତ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତି ହେବ।'