महाभारत · अध्याय 1.27
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.27.1
संप्रहृष्टास्ततो नागा जलधाराप्लुतास्तदा ।
सुपर्णेनोह्यमानास्ते जग्मुस्तं द्वीपमाशु वै ॥ १.२७.१ ॥
तेव्हा जलधारांनी भिजलेले नाग अत्यंत आनंदित होऊन गरुडाने वाहून नेले जात त्या बेटाकडे तत्काळ गेले.
1.27.2
तं द्वीपं मकरावासं विहितं विश्वकर्मणा ।
तत्र ते लवणं घोरं ददृशुः पूर्वमागताः ॥ १.२७.२ ॥
पूर्वीच तेथे आलेल्या त्यांनी विश्वकर्म्याने निर्मिलेल्या, मकरांचे निवासस्थान असलेल्या त्या बेटावर भयंकर लवणसागर पाहिला.
1.27.3
सुपर्णसहिताः सर्पाः काननं च मनोरमम् ।
सागराम्बुपरिक्षिप्तं पक्षिसङ्घनिजादितम् ॥ १.२७.३ ॥
गरुडासोबत आलेल्या सर्पांनी सागराच्या पाण्याने वेढलेले, पक्ष्यांच्या थव्यांच्या निनादाने गुंजणारे मनोहर अरण्य पाहिले.
1.27.4
विचित्रफलपुष्पाभिर्वनराजिभिरावृतम् ।
भवनैरावृतं रम्यैस्तथा पद्माकरैरपि ॥ १.२७.४ ॥
विविध फळे व फुलांनी भरलेल्या वृक्षरांगांनी व्यापलेले, सुंदर भवनांनी आणि कमळांच्या तळ्यांनीही वेढलेले ते अरण्य होते.
1.27.5
प्रसन्नसलिलैश्चापि ह्वदैर्दिव्यैर्विभूषितम् ।
दिव्यगन्धवहैः पुण्यैर्मारुतैरुपवीजितम् ॥ १.२७.५ ॥
स्वच्छ जलाच्या दिव्य सरोवरांनी ते सुशोभित होते आणि दिव्य सुगंध वाहणाऱ्या पवित्र वाऱ्यांनी ते वीजित होत होते.
1.27.6
उत्पतद्भिरिवाकाशं वृक्षैर्मलयजैरपि ।
शोभितं पुष्पवर्षाणि मुञ्चद्भिर्मारुतोद्धतैः ॥ १.२७.६ ॥
मलय पर्वतावरील चंदन वृक्षांनीही ते शोभत होते; ते जणू आकाशात उडत असल्यासारखे वाटत होते आणि वाऱ्याने हलून फुलांचा वर्षाव करत होते.
1.27.7
वायुविक्षिप्तकुसुमैस्तथाऽन्यैरपि पादपैः ।
किरद्भिरिव तत्रस्थान्नागान्पुष्पाम्बुवृष्टिभिः ॥ १.२७.७ ॥
वाऱ्याने विखुरलेल्या फुलांनी आणि इतर वृक्षांनीही, तेथे उभ्या असलेल्या नागांवर फुले व पाण्याचा वर्षाव करत असल्यासारखे.
1.27.8
मनःसंहर्षजं दिव्यं गन्धर्वाप्सरसां प्रियम् ।
मत्तभ्रमस्संघुष्टं मनोज्ञाकृतिदर्शनम् ॥ १.२७.८ ॥
मनाला आनंद देणारे, दिव्य, गंधर्व व अप्सरांना प्रिय, मदोन्मत्त भ्रमरांच्या गुंजारवाने भरलेले, मनोहर रूप दाखवणारे.
1.27.9
रमणीयं शिवं पुण्यं सर्वैर्जनमनोहरैः ।
नानापक्षिरुतं रम्यं कद्रूपुत्रप्रहर्षणम् ॥ १.२७.९ ॥
रमणीय, शुभ, पुण्यकारक, सर्वांचे मन हरण करणारे, अनेक पक्ष्यांच्या कूजनाने रम्य, कद्रूच्या पुत्रांना हर्ष देणारे.
1.27.10
तत्ते वनं समासाद्य विजह्रुः पन्नगास्तदा ।
अब्रुवंश्च महावीर्यं सुपर्णं पतगेश्वरम् ॥ १.२७.१० ॥
तेव्हा त्या वनात पोहोचून नाग विहरले; आणि महापराक्रमी पक्ष्यांचा राजा सुपर्ण यास म्हणाले.
1.27.11
वहास्मानपरं द्वीपं सुरम्यं विमलोदकम् ।
त्वं हि देशान्बहून्रम्यान्व्रजन्पश्यसि खेचर ॥ १.२७.११ ॥
स्वच्छ पाणी असलेल्या दुसऱ्या सुंदर बेटावर आम्हाला घेऊन चल; हे आकाशचारी, तू अनेक सुंदर देशांत फिरताना पाहतोस.
1.27.12
स विचिन्त्याब्रवीत्पक्षी मातरं विनतो तदा ।
किं कारणं मया मातः कर्तव्यं सर्पभाषितम् ॥ १.२७.१२ ॥
तेव्हा त्या पक्ष्याने विचार करून आपली माता विनता हिला म्हटले, 'हे माते, सर्पांचे सांगणे मी कोणत्या कारणास्तव करावे?'
1.27.13
दासीभूतास्मि दुर्योगात्सपत्न्याः पतगोत्तम ।
पणं वितथमास्थाय सर्पैरुपधिना कृतम् ॥ १.२७.१३ ॥
हे पक्ष्यांमध्ये श्रेष्ठा, सवतीच्या दुष्ट कारस्थानाने मी दासी झाले आहे. सर्पांनी कपटाने खोटा पण स्वीकारून हे केले.
1.27.14
तस्मिंस्तु कथिते मात्रा कारणे गगनेतरः ।
उवाच वचनं सर्पांस्तेन दुःखेन दुःखितः ॥ १.२७.१४ ॥
आईने कारण सांगितल्यावर आकाशात संचार करणारा तो पक्षी त्या दुःखाने दुःखी होऊन सर्पांना हे शब्द बोलला.
1.27.15
किमाहृत्य विदित्वा वा किं वा कृत्वेह पौरुषम् ।
दास्याद्वो विप्रमुच्येयं तथ्यं वदत लेलिहाः ॥ १.२७.१५ ॥
काय आणून, काय जाणून किंवा येथे कोणते पौरुष करून त्या पक्ष्याला तुमच्या दास्यातून मुक्त करता येईल? हे जीभ चाटणाऱ्या सर्पांनो, खरे सांगा.
1.27.16
श्रुत्वा समब्रुवन्सर्पा आहरामृतमोजसा ।
ततो दास्याद्विप्रमोक्षो भविता तव खेचर ॥ १.२७.१६ ॥
हे ऐकून सर्प एकत्र म्हणाले, 'तुझ्या पराक्रमाने अमृत आण; मग हे खेचरा, तुझ्या मातेची दास्यातून मुक्तता होईल.'