Mahābhārata · Adhyāya 1.33
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.33.1
जाम्बूनदमयो भूत्वा मरीचिनिकरोज्ज्वलः ।
प्रविवेश बलात्पक्षी वारिवेग इवार्णवम् ॥ १.३३.१ ॥
Convertido en oro y resplandeciente con una masa de rayos, el pájaro entró con fuerza, como la corriente de agua que se precipita en el océano.
1.33.2
स चक्रं क्षुरपर्यन्तमपश्यदमृतान्तिके ।
परिभ्रमन्तमनिशं तीक्ष्णधारमयस्मयम् ॥ १.३३.२ ॥
Cerca del néctar vio una rueda de bordes afilados como navajas, que giraba sin cesar, de filo agudo y hecha de hierro.
1.33.3
ज्वलनार्कप्रभं घोरं छेदनं सोमहारिणाम् ।
घोररूपं तदत्यर्थं यन्त्रं देवैः सुनिर्मितम् ॥ १.३३.३ ॥
Aquella máquina, que resplandecía como el fuego y el sol, terrible, que cortaba a quienes robaban el soma, de forma sumamente horrenda, había sido bien construida por los dioses.
1.33.4
तस्यान्तरं स दृष्ट्वै पर्यवर्तत खेचरः ।
अरान्तरेणाभ्यपतत्संक्षिप्याङ्गं क्षणेन ह ॥ १.३३.४ ॥
Al ver el hueco, el ave que surca el cielo se volvió, y en un instante, encogiendo su cuerpo, se lanzó por el espacio entre los radios.
1.33.5
अधश्चक्रस्य चैवात्र दीप्तानलसमद्व्युती ।
विद्युज्जिह्वौ महावीर्यौ दीप्तास्यौ दीप्तलोचनौ ॥ १.३३.५ ॥
Justo debajo de la rueda había dos seres, con el esplendor del fuego ardiente, de lengua de relámpago, de gran poder, con bocas y ojos encendidos.
1.33.6
चक्षुर्विषौ महाघोरौ नित्यं क्रुद्धौ तरस्विनौ ।
अमृतस्यैव रक्षार्थं ददर्श भुजगोत्तमौ ॥ १.३३.६ ॥
Vio a las dos mejores serpientes, venenosas en su mirada, sumamente terribles, siempre airadas y veloces, custodiando el néctar.
1.33.7
सदा संरब्धनयनौ सदा चानिमिषेक्षणौ ।
तयोरेकोऽपि यं पश्येत्स तूर्णं भस्मसाद्भवेत् ॥ १.३३.७ ॥
Sus ojos ardían siempre de ira y su mirada era siempre fija, sin parpadear. Aquel de ellos que mirara a alguien, ese al instante quedaría reducido a cenizas.
1.33.8
तौ दृष्ट्वा सहसा खेदं जगाम विनतात्मजः ।
कथमेतौ महावीर्यौ जेतव्यौ हरिभोजिनौ ॥ १.३३.८ ॥
Al ver a aquellos dos, el hijo de Vinatā cayó de pronto en la aflicción. ¿Cómo podrían ser vencidos estos dos, de gran poder y bebedores de néctar?
1.33.9
इति संचिन्त्य गरुडस्तयोस्तूर्णं निराकरः ।
तयोश्चक्षूंषि रजसा सुपर्णः सहसाऽऽवृणोत्।
ताभ्यामदृष्टरूपोऽसौ सर्वतः समताडयत् ॥ १.३३.९ ॥
Tras pensarlo, Garuḍa, el que aleja a los enemigos, cubrió de pronto y con rapidez los ojos de ambos con polvo. Invisible para ellos en su forma, los golpeó por todos lados.
1.33.10
तयोरङ्गे समाक्रम्य वैनतेयोऽन्तरिक्षगः ।
आच्छिनत्तरसा मध्ये सोममभ्यद्रवत्ततः ॥ १.३३.१० ॥
Pisando sus cuerpos, el hijo de Vinatā, que se mueve por el cielo, arrebató por la fuerza el néctar de en medio, y luego se lanzó hacia él.
1.33.11
समुत्पाट्यामृतं तत्र वैनतेयस्ततो बली ।
उत्पपात जवेनैव यन्त्रमुन्मथ्य वीर्यवान् ॥ १.३३.११ ॥
Tras arrancar allí el néctar, el poderoso hijo de Vinatā, valiente, rompió el artefacto y se elevó en vuelo con sola su rapidez.
1.33.12
अपीत्वैवामृतं पक्षी परिगृह्याशु निःसृतः ।
आगच्छदपरिश्रान्त आवार्यार्कप्रभां ततः ॥ १.३३.१२ ॥
Fingiendo beber el néctar, el ave lo tomó y partió con rapidez; regresando sin fatiga, cubrió entonces el resplandor del sol.
1.33.13
विष्णुना च तदाकाशे वैनतेयः समेयिवान् ।
तस्य नारायणस्तुष्टस्तेनालौल्येन कर्मणा ॥ १.३३.१३ ॥
Entonces, en el cielo, Viṣṇu encontró a Vainateya (Garuḍa), y Nārāyaṇa quedó complacido con él por aquella acción realizada sin codicia.
1.33.14
तमुवाचाव्ययो देवो वरदोऽस्मीति खेचरम् ।
स वव्रे तव तिष्ठेयमुपरीत्यन्तरिक्षगः ॥ १.३३.१४ ॥
Aquel dios inmutable dijo al que viaja por el cielo: "Soy el otorgador de dones." Él eligió: "Que yo permanezca sobre ti, moviéndome por el cielo."
1.33.15
उवाच चैनं भूयोऽपि नारायणमिदं वचः ।
अजरश्चामरश्च स्याममृतेन विनाऽप्यहम् ॥ १.३३.१५ ॥
De nuevo dijo a Nārāyaṇa estas palabras: "Que yo sea sin vejez e inmortal, incluso sin néctar."
1.33.16
एवमस्त्विति तं विष्णुरुवाच विनतासुतम् ।
प्रतिगृह्य वनौ तौ च गरुडो विष्णुमब्रवीत् ॥ १.३३.१६ ॥
"Así sea", dijo Viṣṇu al hijo de Vinatā. Aceptando los dos dones, Garuḍa habló a Viṣṇu.
1.33.17
भवतेपि वरं दद्यां वृणोतु भगवानपि ।
तं वव्रे वाहनं विष्णुर्नरुत्मन्तं महाबलम् ॥ १.३३.१७ ॥
"Yo también te daré un don; que también el Bienaventurado elija." Viṣṇu eligió a aquel poderoso como su vehículo.
1.33.18
ध्वजं च चक्रे भगवानुपरि स्थास्यसीति तम् ।
एवमस्त्विति तं देवमुक्त्वा नारायणं खगः ॥ १.३३.१८ ॥
El Bienaventurado lo hizo un estandarte y dijo: "Te mantendrás sobre mí." "Así sea", dijo aquel pájaro al dios Nārāyaṇa.
1.33.19
वव्राज तरसा वेगाद्वायुं स्पर्धन्महाजवः ।
तं व्रजन्तं खगश्रेष्ठं वज्रेणेन्द्रोऽभ्यताडयत् ॥ १.३३.१९ ॥
Voló con rapidez, compitiendo con el viento, de gran velocidad. Mientras el mejor de las aves avanzaba, Indra lo golpeó con el rayo vajra.
1.33.20
हरन्तममृतं रोषाद्गरुडं पक्षिणां वरम् ।
तमुवाचेन्द्रमाक्रन्दे गरुडः पततां वरः ॥ १.३३.२० ॥
Llevándose el néctar con ira, Garuḍa, el mejor de las aves, le habló a Indra con un grito; Garuḍa, el mejor de los voladores.
1.33.21
प्रहसञ्श्लक्ष्णया वाचा तथा वज्रसमाहतः ।
ऋषेर्मानं करिष्यामि वज्रं यस्यास्थिसंभवम् ॥ १.३३.२१ ॥
Sonriendo, con palabras suaves, golpeado por el rayo, dijo: "Honraré al sabio, y también al rayo cuyo origen está en el hueso."
1.33.22
वज्रस्य च करिष्यामि तवैव च शतक्रतो ।
एतत्पत्रं त्यजाम्येकं यस्यान्तं नोपलप्स्यसे ॥ १.३३.२२ ॥
"Mantendré el honor del rayo y también el tuyo, oh Śatakratu. Suelto esta única pluma, cuyo fin no hallarás."
1.33.23
न च वज्रनिपातेन रुजा मेऽस्तीह काचन ।
एवमुक्त्वा ततः पुत्रमुत्ससर्ज स पक्षिराट् ॥ १.३३.२३ ॥
"No siento dolor alguno aquí por el golpe del rayo." Habiendo dicho esto, el rey de las aves soltó entonces a su hijo (la pluma).
1.33.24
तदुत्सृष्टमभिप्रेक्ष्य तस्य पर्णमनुत्तमम् ।
हृष्टानि सर्धभूतानि नाम चक्रुर्गरुत्मतः ॥ १.३३.२४ ॥
Al ver que se soltaba aquella pluma suprema, todos los seres se regocijaron y dieron nombres a la de Garutmat.
1.33.25
सुरूपं पत्रमालक्ष्य सुपर्णोऽयं भवत्विति ।
तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं सहस्राक्षः पुरंदरः।
खगो महदिदं भूतमिति मत्वाऽभ्यभाषत ॥ १.३३.२५ ॥
Al ver la pluma de hermosa forma, pensando: «Que sea Suparṇa», y contemplando aquel gran prodigio, Sahasrākṣa Purandara (Indra), creyendo que «este es un gran ser alado», le habló.
1.33.26
बलं विज्ञातुमिच्छामि यत्ते परमनुत्तमम् ।
सख्यं चानन्तमिच्छामि त्वया सह खगोत्तम ॥ १.३३.२६ ॥
Deseo conocer tu fuerza suprema e inigualable, y, mejor de las aves, deseo una amistad sin fin contigo.