Mahābhārata · Adhyāya 1.33
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.33.1
जाम्बूनदमयो भूत्वा मरीचिनिकरोज्ज्वलः ।
प्रविवेश बलात्पक्षी वारिवेग इवार्णवम् ॥ १.३३.१ ॥
Tornando-se dourado e resplandecente com uma massa de raios, a ave entrou com força, como a correnteza da água que se lança ao oceano.
1.33.2
स चक्रं क्षुरपर्यन्तमपश्यदमृतान्तिके ।
परिभ्रमन्तमनिशं तीक्ष्णधारमयस्मयम् ॥ १.३३.२ ॥
Perto do amṛta, viu uma roda de bordas afiadas como navalhas, girando incessantemente, de fio agudo e feita de ferro.
1.33.3
ज्वलनार्कप्रभं घोरं छेदनं सोमहारिणाम् ।
घोररूपं तदत्यर्थं यन्त्रं देवैः सुनिर्मितम् ॥ १.३३.३ ॥
Aquela máquina, que brilhava como o fogo e o sol, terrível, que cortava os que roubavam o soma, de forma extremamente horrenda, fora bem construída pelos deuses.
1.33.4
तस्यान्तरं स दृष्ट्वै पर्यवर्तत खेचरः ।
अरान्तरेणाभ्यपतत्संक्षिप्याङ्गं क्षणेन ह ॥ १.३३.४ ॥
Vendo a fresta, o que voa pelo céu virou-se e, num instante, encolhendo o corpo, lançou-se através do espaço entre os raios.
1.33.5
अधश्चक्रस्य चैवात्र दीप्तानलसमद्व्युती ।
विद्युज्जिह्वौ महावीर्यौ दीप्तास्यौ दीप्तलोचनौ ॥ १.३३.५ ॥
Logo abaixo da roda estavam dois, com o esplendor do fogo ardente, de língua de relâmpago, de grande poder, com bocas e olhos flamejantes.
1.33.6
चक्षुर्विषौ महाघोरौ नित्यं क्रुद्धौ तरस्विनौ ।
अमृतस्यैव रक्षार्थं ददर्श भुजगोत्तमौ ॥ १.३३.६ ॥
Viu as duas melhores das serpentes, venenosas no olhar, muito terríveis, sempre irritadas e ágeis, guardando o néctar.
1.33.7
सदा संरब्धनयनौ सदा चानिमिषेक्षणौ ।
तयोरेकोऽपि यं पश्येत्स तूर्णं भस्मसाद्भवेत् ॥ १.३३.७ ॥
Seus olhos ardiam sempre em ira e seu olhar era sempre fixo, sem piscar. Aquele dentre eles que olhasse para alguém, esse logo se tornaria cinza.
1.33.8
तौ दृष्ट्वा सहसा खेदं जगाम विनतात्मजः ।
कथमेतौ महावीर्यौ जेतव्यौ हरिभोजिनौ ॥ १.३३.८ ॥
Ao ver aqueles dois, o filho de Vinatā foi de repente tomado pela aflição. Como esses dois, de grande poder e bebedores de néctar, poderiam ser vencidos?
1.33.9
इति संचिन्त्य गरुडस्तयोस्तूर्णं निराकरः ।
तयोश्चक्षूंषि रजसा सुपर्णः सहसाऽऽवृणोत्।
ताभ्यामदृष्टरूपोऽसौ सर्वतः समताडयत् ॥ १.३३.९ ॥
Tendo considerado isso, Garuḍa, o afastador de inimigos, cobriu rápida e subitamente os olhos deles com poeira. Invisível para eles em forma, golpeou-os por todos os lados.
1.33.10
तयोरङ्गे समाक्रम्य वैनतेयोऽन्तरिक्षगः ।
आच्छिनत्तरसा मध्ये सोममभ्यद्रवत्ततः ॥ १.३३.१० ॥
Pisando sobre os corpos deles, o filho de Vinatā, que percorre o céu, arrebatou à força o néctar do meio deles, e então lançou-se em direção a ele.
1.33.11
समुत्पाट्यामृतं तत्र वैनतेयस्ततो बली ।
उत्पपात जवेनैव यन्त्रमुन्मथ्य वीर्यवान् ॥ १.३३.११ ॥
Tendo arrancado ali o néctar, o poderoso filho de Vinatā, valoroso, quebrou o mecanismo e ergueu-se em voo apenas com sua velocidade.
1.33.12
अपीत्वैवामृतं पक्षी परिगृह्याशु निःसृतः ।
आगच्छदपरिश्रान्त आवार्यार्कप्रभां ततः ॥ १.३३.१२ ॥
Fingindo beber o néctar, a ave o agarrou e partiu rapidamente; voltando sem cansaço, então encobriu o brilho do sol.
1.33.13
विष्णुना च तदाकाशे वैनतेयः समेयिवान् ।
तस्य नारायणस्तुष्टस्तेनालौल्येन कर्मणा ॥ १.३३.१३ ॥
Então, no céu, Viṣṇu encontrou Vainateya (Garuḍa), e Nārāyaṇa ficou satisfeito com ele pelo ato praticado sem cobiça.
1.33.14
तमुवाचाव्ययो देवो वरदोऽस्मीति खेचरम् ।
स वव्रे तव तिष्ठेयमुपरीत्यन्तरिक्षगः ॥ १.३३.१४ ॥
Aquele deus imperecível disse ao que percorre o céu: "Sou o concedente das graças." Ele escolheu: "Que eu permaneça acima de ti, movendo-me pelo céu."
1.33.15
उवाच चैनं भूयोऽपि नारायणमिदं वचः ।
अजरश्चामरश्च स्याममृतेन विनाऽप्यहम् ॥ १.३३.१५ ॥
Novamente disse a Nārāyaṇa estas palavras: "Que eu me torne sem velhice e imortal, mesmo sem néctar."
1.33.16
एवमस्त्विति तं विष्णुरुवाच विनतासुतम् ।
प्रतिगृह्य वनौ तौ च गरुडो विष्णुमब्रवीत् ॥ १.३३.१६ ॥
"Assim seja", disse Viṣṇu ao filho de Vinatā. Aceitando as duas graças, Garuḍa falou a Viṣṇu.
1.33.17
भवतेपि वरं दद्यां वृणोतु भगवानपि ।
तं वव्रे वाहनं विष्णुर्नरुत्मन्तं महाबलम् ॥ १.३३.१७ ॥
"Eu também te darei uma graça; que também o Bem-aventurado escolha." Viṣṇu escolheu aquele poderoso como sua montaria.
1.33.18
ध्वजं च चक्रे भगवानुपरि स्थास्यसीति तम् ।
एवमस्त्विति तं देवमुक्त्वा नारायणं खगः ॥ १.३३.१८ ॥
O Bem-aventurado fez dele um estandarte e disse: "Ficarás acima de mim." "Assim seja", disse aquela ave ao deus Nārāyaṇa.
1.33.19
वव्राज तरसा वेगाद्वायुं स्पर्धन्महाजवः ।
तं व्रजन्तं खगश्रेष्ठं वज्रेणेन्द्रोऽभ्यताडयत् ॥ १.३३.१९ ॥
Ele voou com rapidez, competindo com o vento, de grande velocidade. Enquanto o melhor das aves seguia adiante, Indra o atingiu com o raio vajra.
1.33.20
हरन्तममृतं रोषाद्गरुडं पक्षिणां वरम् ।
तमुवाचेन्द्रमाक्रन्दे गरुडः पततां वरः ॥ १.३३.२० ॥
Levando o néctar com ira, Garuḍa, o melhor das aves, falou-lhe, a Indra, em alto clamor; Garuḍa, o melhor dos voadores.
1.33.21
प्रहसञ्श्लक्ष्णया वाचा तथा वज्रसमाहतः ।
ऋषेर्मानं करिष्यामि वज्रं यस्यास्थिसंभवम् ॥ १.३३.२१ ॥
Sorrindo, com palavra suave, atingido pelo raio, disse: "Honrarei o sábio, e também o raio cuja origem está no osso."
1.33.22
वज्रस्य च करिष्यामि तवैव च शतक्रतो ।
एतत्पत्रं त्यजाम्येकं यस्यान्तं नोपलप्स्यसे ॥ १.३३.२२ ॥
"Honrarei o raio e também a ti, ó Śatakratu. Solto esta única pluma, cujo fim não encontrarás."
1.33.23
न च वज्रनिपातेन रुजा मेऽस्तीह काचन ।
एवमुक्त्वा ततः पुत्रमुत्ससर्ज स पक्षिराट् ॥ १.३३.२३ ॥
"Não sinto aqui nenhuma dor pelo golpe do raio." Tendo dito isso, o rei das aves então soltou seu filho (a pluma).
1.33.24
तदुत्सृष्टमभिप्रेक्ष्य तस्य पर्णमनुत्तमम् ।
हृष्टानि सर्धभूतानि नाम चक्रुर्गरुत्मतः ॥ १.३३.२४ ॥
Ao ver aquela pluma suprema solta, todos os seres se alegraram e deram nomes à de Garutmat.
1.33.25
सुरूपं पत्रमालक्ष्य सुपर्णोऽयं भवत्विति ।
तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं सहस्राक्षः पुरंदरः।
खगो महदिदं भूतमिति मत्वाऽभ्यभाषत ॥ १.३३.२५ ॥
Ao ver a pena de bela forma, pensando: «Que seja Suparṇa», e contemplando aquele grande prodígio, Sahasrākṣa Purandara (Indra), julgando «este é um grande ser alado», dirigiu-lhe a palavra.
1.33.26
बलं विज्ञातुमिच्छामि यत्ते परमनुत्तमम् ।
सख्यं चानन्तमिच्छामि त्वया सह खगोत्तम ॥ १.३३.२६ ॥
Desejo conhecer a tua força suprema e incomparável, e, ó melhor das aves, desejo uma amizade sem fim contigo.