ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 1.33
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.33.1
जाम्बूनदमयो भूत्वा मरीचिनिकरोज्ज्वलः ।
प्रविवेश बलात्पक्षी वारिवेग इवार्णवम् ॥ १.३३.१ ॥
ಅವನು ಚಿನ್ನದ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಕಿರಣಗಳ ರಾಶಿಯಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ, ನೀರಿನ ವೇಗವು ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಸೇರುವಂತೆ ಬಲದಿಂದ ಆ ಪಕ್ಷಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು.
1.33.2
स चक्रं क्षुरपर्यन्तमपश्यदमृतान्तिके ।
परिभ्रमन्तमनिशं तीक्ष्णधारमयस्मयम् ॥ १.३३.२ ॥
ಅಮೃತದ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಕ್ಷುರದಂತೆ ಅಂಚುಳ್ಳ ಚಕ್ರವನ್ನು ಅವನು ಕಂಡನು; ಅದು ನಿರಂತರವಾಗಿ ತಿರುಗುತ್ತಿತ್ತು, ತೀಕ್ಷ್ಣ ಅಂಚುಳ್ಳ ಕಬ್ಬಿಣದಿಂದ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು.
1.33.3
ज्वलनार्कप्रभं घोरं छेदनं सोमहारिणाम् ।
घोररूपं तदत्यर्थं यन्त्रं देवैः सुनिर्मितम् ॥ १.३३.३ ॥
ಬೆಂಕಿ ಮತ್ತು ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ, ಭಯಂಕರವಾದ, ಸೋಮವನ್ನು ಅಪಹರಿಸುವವರನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುವ, ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರ ರೂಪದ ಆ ಯಂತ್ರವನ್ನು ದೇವತೆಗಳು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದರು.
1.33.4
तस्यान्तरं स दृष्ट्वै पर्यवर्तत खेचरः ।
अरान्तरेणाभ्यपतत्संक्षिप्याङ्गं क्षणेन ह ॥ १.३३.४ ॥
ಅದರ ಅಂತರವನ್ನು ನೋಡಿ ಆ ಖೇಚರ ಹಿಂದಿರುಗಿದನು; ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ದೇಹವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಿ ಆರಗಳ ನಡುವಿನ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಮುನ್ನುಗ್ಗಿದನು.
1.33.5
अधश्चक्रस्य चैवात्र दीप्तानलसमद्व्युती ।
विद्युज्जिह्वौ महावीर्यौ दीप्तास्यौ दीप्तलोचनौ ॥ १.३३.५ ॥
ಇಲ್ಲಿ ಚಕ್ರದ ಕೆಳಗೆ, ಉರಿಯುವ ಬೆಂಕಿಯ ಕಾಂತಿಯುಳ್ಳ, ಮಿಂಚಿನ ನಾಲಿಗೆಯ, ಮಹಾಪರಾಕ್ರಮಿಗಳಾದ, ಉರಿಯುವ ಬಾಯಿ ಮತ್ತು ಕಣ್ಣುಗಳ ಇಬ್ಬರು ಇದ್ದರು.
1.33.6
चक्षुर्विषौ महाघोरौ नित्यं क्रुद्धौ तरस्विनौ ।
अमृतस्यैव रक्षार्थं ददर्श भुजगोत्तमौ ॥ १.३३.६ ॥
ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ವಿಷವಿರುವ, ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರರಾದ, ಸದಾ ಕೋಪಿಷ್ಠರಾದ, ವೇಗವುಳ್ಳ ಆ ಇಬ್ಬರು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸರ್ಪಗಳನ್ನು ಅಮೃತದ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಅವನು ಕಂಡನು.
1.33.7
सदा संरब्धनयनौ सदा चानिमिषेक्षणौ ।
तयोरेकोऽपि यं पश्येत्स तूर्णं भस्मसाद्भवेत् ॥ १.३३.७ ॥
ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಸದಾ ಕೋಪದಿಂದ ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದವು, ಸದಾ ಮಿಟುಕದೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೂ ಯಾರನ್ನು ನೋಡಿದರೂ ಅವನು ತಕ್ಷಣ ಬೂದಿಯಾಗುವನು.
1.33.8
तौ दृष्ट्वा सहसा खेदं जगाम विनतात्मजः ।
कथमेतौ महावीर्यौ जेतव्यौ हरिभोजिनौ ॥ १.३३.८ ॥
ಅವರಿಬ್ಬರನ್ನು ನೋಡಿ ವಿನತೆಯ ಮಗ ಸಹಸಾ ದುಃಖಿತನಾದನು. ಈ ಮಹಾಪರಾಕ್ರಮಿಗಳು, ಅಮೃತಭೋಜಿಗಳು ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಹೇಗೆ ಗೆಲ್ಲಲು ಸಾಧ್ಯ?
1.33.9
इति संचिन्त्य गरुडस्तयोस्तूर्णं निराकरः ।
तयोश्चक्षूंषि रजसा सुपर्णः सहसाऽऽवृणोत्।
ताभ्यामदृष्टरूपोऽसौ सर्वतः समताडयत् ॥ १.३३.९ ॥
ಹೀಗೆ ಆಲೋಚಿಸಿ, ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಓಡಿಸುವ ಗರುಡನು ಬೇಗನೆ ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಧೂಳಿನಿಂದ ಸಹಸಾ ಮುಚ್ಚಿದನು. ಅವರಿಗೆ ಕಾಣದ ರೂಪದಿಂದ ಅವನು ಎಲ್ಲ ಕಡೆಯಿಂದಲೂ ಹೊಡೆದನು.
1.33.10
तयोरङ्गे समाक्रम्य वैनतेयोऽन्तरिक्षगः ।
आच्छिनत्तरसा मध्ये सोममभ्यद्रवत्ततः ॥ १.३३.१० ॥
ಅವರ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ಏರಿ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವ ವಿನತೆಯ ಮಗ ಮಧ್ಯದಿಂದ ಬಲದಿಂದ ಅಮೃತವನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡನು; ಆಮೇಲೆ ಅದರ ಕಡೆಗೆ ಧಾವಿಸಿದನು.
1.33.11
समुत्पाट्यामृतं तत्र वैनतेयस्ततो बली ।
उत्पपात जवेनैव यन्त्रमुन्मथ्य वीर्यवान् ॥ १.३३.११ ॥
ಅಲ್ಲಿ ಅಮೃತವನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡು, ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ವಿನತೆಯ ಮಗ ಆ ಯಂತ್ರವನ್ನು ಮುರಿದು, ಪರಾಕ್ರಮದಿಂದ ವೇಗವಾಗಿಯೇ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹಾರಿದನು.
1.33.12
अपीत्वैवामृतं पक्षी परिगृह्याशु निःसृतः ।
आगच्छदपरिश्रान्त आवार्यार्कप्रभां ततः ॥ १.३३.१२ ॥
ಅಮೃತವನ್ನು ಕುಡಿಯುವಂತೆ ಮಾಡಿ, ಪಕ್ಷಿ ಅದನ್ನು ಹಿಡಿದು ಬೇಗನೆ ಹೊರಟನು. ಬಳಲದೆ ಬರುತ್ತಾ ನಂತರ ಸೂರ್ಯನ ಪ್ರಭೆಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದನು.
1.33.13
विष्णुना च तदाकाशे वैनतेयः समेयिवान् ।
तस्य नारायणस्तुष्टस्तेनालौल्येन कर्मणा ॥ १.३३.१३ ॥
ಆಗ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ವೈನತೇಯನು (ಗರುಡ) ಭೇಟಿಯಾದನು. ಆ ಅಲೋಲುಪ ಕರ್ಮದಿಂದ ನಾರಾಯಣನು ಸಂತುಷ್ಟನಾದನು.
1.33.14
तमुवाचाव्ययो देवो वरदोऽस्मीति खेचरम् ।
स वव्रे तव तिष्ठेयमुपरीत्यन्तरिक्षगः ॥ १.३३.१४ ॥
ಆ ಅವ್ಯಯ ದೇವನು ಆಕಾಶಚಾರಿಗೆ, "ನಾನು ವರದಾತ" ಎಂದನು. ಅವನು, "ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವಂತಾಗಲಿ" ಎಂದು ವರ ಬೇಡಿದನು.
1.33.15
उवाच चैनं भूयोऽपि नारायणमिदं वचः ।
अजरश्चामरश्च स्याममृतेन विनाऽप्यहम् ॥ १.३३.१५ ॥
ಮತ್ತೆ ಅವನು ನಾರಾಯಣನಿಗೆ ಈ ಮಾತು ಹೇಳಿದನು: "ಅಮೃತವಿಲ್ಲದೆಯೇ ನಾನು ಜರಾರಹಿತನೂ ಅಮರನೂ ಆಗಲಿ."
1.33.16
एवमस्त्विति तं विष्णुरुवाच विनतासुतम् ।
प्रतिगृह्य वनौ तौ च गरुडो विष्णुमब्रवीत् ॥ १.३३.१६ ॥
"ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ" ಎಂದು ವಿಷ್ಣುವು ವಿನತೆಯ ಮಗನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು. ಆ ಎರಡು ವರಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಗರುಡನು ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.
1.33.17
भवतेपि वरं दद्यां वृणोतु भगवानपि ।
तं वव्रे वाहनं विष्णुर्नरुत्मन्तं महाबलम् ॥ १.३३.१७ ॥
"ನಾನೂ ನಿನಗೆ ವರ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ; ಭಗವಂತನೂ ವರ ಬೇಡಲಿ." ವಿಷ್ಣುವು ಆ ಮಹಾಬಲನನ್ನು ತನ್ನ ವಾಹನವಾಗಿ ಆರಿಸಿಕೊಂಡನು.
1.33.18
ध्वजं च चक्रे भगवानुपरि स्थास्यसीति तम् ।
एवमस्त्विति तं देवमुक्त्वा नारायणं खगः ॥ १.३३.१८ ॥
ಭಗವಂತನು ಅವನನ್ನು ಧ್ವಜವಾಗಿ ಮಾಡಿ, "ನೀನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ನಿಲ್ಲುವೆ" ಎಂದನು. "ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ" ಎಂದು ಆ ಹಕ್ಕಿ ನಾರಾಯಣ ದೇವನಿಗೆ ಹೇಳಿತು.
1.33.19
वव्राज तरसा वेगाद्वायुं स्पर्धन्महाजवः ।
तं व्रजन्तं खगश्रेष्ठं वज्रेणेन्द्रोऽभ्यताडयत् ॥ १.३३.१९ ॥
ಅವನು ವೇಗದಿಂದ, ಗಾಳಿಯೊಡನೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸುತ್ತ, ಮಹಾ ವೇಗದಿಂದ ಹಾರಿದನು. ಹಾರುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಪಕ್ಷಿಶ್ರೇಷ್ಠನನ್ನು ಇಂದ್ರನು ವಜ್ರದಿಂದ ಹೊಡೆದನು.
1.33.20
हरन्तममृतं रोषाद्गरुडं पक्षिणां वरम् ।
तमुवाचेन्द्रमाक्रन्दे गरुडः पततां वरः ॥ १.३३.२० ॥
ಅಮೃತವನ್ನು ಅಪಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ಕೋಪದಿಂದಿದ್ದ, ಪಕ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಗರುಡನು ಆ ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಕೂಗಿ ಹೇಳಿದನು.
1.33.21
प्रहसञ्श्लक्ष्णया वाचा तथा वज्रसमाहतः ।
ऋषेर्मानं करिष्यामि वज्रं यस्यास्थिसंभवम् ॥ १.३३.२१ ॥
ನಗುತ್ತ, ಮೃದು ಮಾತುಗಳಿಂದ, ವಜ್ರದಿಂದ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟವನಾಗಿ — "ಋಷಿಯ ಮಾನವನ್ನು ನಾನು ಕಾಪಾಡುವೆನು; ಮೂಳೆಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಆ ವಜ್ರವನ್ನೂ ಕಾಪಾಡುವೆನು."
1.33.22
वज्रस्य च करिष्यामि तवैव च शतक्रतो ।
एतत्पत्रं त्यजाम्येकं यस्यान्तं नोपलप्स्यसे ॥ १.३३.२२ ॥
"ವಜ್ರದ ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಮಾನವನ್ನೂ ನಾನು ಕಾಪಾಡುವೆನು, ಓ ಶತಕ್ರತು! ಇಗೋ ಒಂದು ಗರಿಯನ್ನು ನಾನು ಬಿಡುತ್ತೇನೆ; ಅದರ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ನೀನು ಕಾಣಲಾರೆ."
1.33.23
न च वज्रनिपातेन रुजा मेऽस्तीह काचन ।
एवमुक्त्वा ततः पुत्रमुत्ससर्ज स पक्षिराट् ॥ १.३३.२३ ॥
"ವಜ್ರದ ಹೊಡೆತದಿಂದ ನನಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ನೋವೂ ಇಲ್ಲ." ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಆಗ ಆ ಪಕ್ಷಿರಾಜನು ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು (ಗರಿಯನ್ನು) ಬಿಟ್ಟನು.
1.33.24
तदुत्सृष्टमभिप्रेक्ष्य तस्य पर्णमनुत्तमम् ।
हृष्टानि सर्धभूतानि नाम चक्रुर्गरुत्मतः ॥ १.३३.२४ ॥
ಬಿಡಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಉತ್ತಮ ಗರಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳು ಸಂತೋಷಗೊಂಡು ಗರುತ್ಮಂತನ (ಆ ಗರಿಯ) ಹೆಸರನ್ನು ಇಟ್ಟವು.
1.33.25
सुरूपं पत्रमालक्ष्य सुपर्णोऽयं भवत्विति ।
तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं सहस्राक्षः पुरंदरः।
खगो महदिदं भूतमिति मत्वाऽभ्यभाषत ॥ १.३३.२५ ॥
ಸುಂದರವಾದ ಗರಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, 'ಇವನು ಸುಪರ್ಣ (ಗರುಡ) ಇರಬಹುದು' ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಆ ಮಹಾ ಆಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ಕಂಡ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ ಪುರಂದರ (ಇಂದ್ರ), 'ಇದು ಒಂದು ಮಹಾ ಪಕ್ಷಿ' ಎಂದು ತಿಳಿದು ಅವನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದನು.
1.33.26
बलं विज्ञातुमिच्छामि यत्ते परमनुत्तमम् ।
सख्यं चानन्तमिच्छामि त्वया सह खगोत्तम ॥ १.३३.२६ ॥
ನಿನ್ನ ಆ ಪರಮ, ಅನುತ್ತಮ ಬಲವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ನಾನು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ; ಓ ಖಗೋತ್ತಮನೇ, ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಅನಂತ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.