ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 1.33
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.33.1
जाम्बूनदमयो भूत्वा मरीचिनिकरोज्ज्वलः ।
प्रविवेश बलात्पक्षी वारिवेग इवार्णवम् ॥ १.३३.१ ॥
ସେ ସୁବର୍ଣ୍ଣମୟ ହୋଇ, କିରଣରାଶିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ଜଳବେଗ ସମୁଦ୍ରରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପରି ବଳରେ ସେ ପକ୍ଷୀ ପ୍ରବେଶ କଲା।
1.33.2
स चक्रं क्षुरपर्यन्तमपश्यदमृतान्तिके ।
परिभ्रमन्तमनिशं तीक्ष्णधारमयस्मयम् ॥ १.३३.२ ॥
ଅମୃତ ନିକଟରେ ସେ କ୍ଷୁର ପରି ଧାରବିଶିଷ୍ଟ ଏକ ଚକ୍ର ଦେଖିଲା; ତାହା ନିରନ୍ତର ଘୂର୍ଣ୍ଣନ କରୁଥିଲା, ତୀକ୍ଷ୍ଣଧାର ଓ ଲୌହନିର୍ମିତ।
1.33.3
ज्वलनार्कप्रभं घोरं छेदनं सोमहारिणाम् ।
घोररूपं तदत्यर्थं यन्त्रं देवैः सुनिर्मितम् ॥ १.३३.३ ॥
ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ପ୍ରଭାବିଶିଷ୍ଟ, ଭୟଙ୍କର, ସୋମହରଣକାରୀମାନଙ୍କୁ ଛେଦନକାରୀ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଘୋର ରୂପର ସେ ଯନ୍ତ୍ର ଦେବତାମାନେ ସୁନିର୍ମିତ କରିଥିଲେ।
1.33.4
तस्यान्तरं स दृष्ट्वै पर्यवर्तत खेचरः ।
अरान्तरेणाभ्यपतत्संक्षिप्याङ्गं क्षणेन ह ॥ १.३३.४ ॥
ତାହାର ଅନ୍ତର ଦେଖି ସେ ଖେଚର ଫେରିଲା; କ୍ଷଣମଧ୍ୟରେ ଅଙ୍ଗ ସଙ୍କୁଚିତ କରି ଅରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଝାସ ଦେଲା।
1.33.5
अधश्चक्रस्य चैवात्र दीप्तानलसमद्व्युती ।
विद्युज्जिह्वौ महावीर्यौ दीप्तास्यौ दीप्तलोचनौ ॥ १.३३.५ ॥
ଏଠାରେ ଚକ୍ର ତଳେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ସମାନ ଦୀପ୍ତିଯୁକ୍ତ, ବିଦ୍ୟୁତ୍-ଜିହ୍ୱା, ମହାବୀର୍ଯ୍ୟଶାଳୀ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ମୁଖ ଓ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ନୟନ ବିଶିଷ୍ଟ ଦୁଇଜଣ ଥିଲେ।
1.33.6
चक्षुर्विषौ महाघोरौ नित्यं क्रुद्धौ तरस्विनौ ।
अमृतस्यैव रक्षार्थं ददर्श भुजगोत्तमौ ॥ १.३३.६ ॥
ନୟନରେ ବିଷଯୁକ୍ତ, ମହାଭୟଙ୍କର, ସର୍ବଦା କ୍ରୁଦ୍ଧ, ବେଗଶାଳୀ ସେହି ଦୁଇ ଉତ୍ତମ ସର୍ପଙ୍କୁ ଅମୃତ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ସେ ଦେଖିଲା।
1.33.7
सदा संरब्धनयनौ सदा चानिमिषेक्षणौ ।
तयोरेकोऽपि यं पश्येत्स तूर्णं भस्मसाद्भवेत् ॥ १.३३.७ ॥
ସେମାନଙ୍କ ଆଖି ସର୍ବଦା କ୍ରୋଧରେ ଜଳୁଥିଲା ଏବଂ ସର୍ବଦା ପଲକହୀନ ଥିଲା। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ମଧ୍ୟ ଯାହାକୁ ଦେଖିବ, ସେ ତୁରନ୍ତ ଭସ୍ମ ହୋଇଯିବ।
1.33.8
तौ दृष्ट्वा सहसा खेदं जगाम विनतात्मजः ।
कथमेतौ महावीर्यौ जेतव्यौ हरिभोजिनौ ॥ १.३३.८ ॥
ସେମାନଙ୍କ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଦେଖି ବିନତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ସହସା ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଏହି ମହାବଳୀ, ଅମୃତଭୋଜୀ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ କିପରି ଜିତାଯାଇପାରିବ?
1.33.9
इति संचिन्त्य गरुडस्तयोस्तूर्णं निराकरः ।
तयोश्चक्षूंषि रजसा सुपर्णः सहसाऽऽवृणोत्।
ताभ्यामदृष्टरूपोऽसौ सर्वतः समताडयत् ॥ १.३३.९ ॥
ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି ଶତ୍ରୁ ତଡ଼ିବା ଗରୁଡ଼ ଶୀଘ୍ର ସେମାନଙ୍କ ଆଖି ଧୂଳିରେ ସହସା ଆବୃତ କଲେ। ସେମାନଙ୍କୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ରୂପରେ ସେ ସବୁ ଦିଗରୁ ପ୍ରହାର କଲେ।
1.33.10
तयोरङ्गे समाक्रम्य वैनतेयोऽन्तरिक्षगः ।
आच्छिनत्तरसा मध्ये सोममभ्यद्रवत्ततः ॥ १.३३.१० ॥
ସେମାନଙ୍କ ଶରୀର ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଆକାଶରେ ବିଚରଣ କରୁଥିବା ବିନତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ମଧ୍ୟରୁ ବଳ ସହ ଅମୃତ ଛଡ଼ାଇ ନେଲେ; ତା’ପରେ ତା’ ଆଡ଼କୁ ଧାଇଲେ।
1.33.11
समुत्पाट्यामृतं तत्र वैनतेयस्ततो बली ।
उत्पपात जवेनैव यन्त्रमुन्मथ्य वीर्यवान् ॥ १.३३.११ ॥
ସେଠାରେ ଅମୃତ ଉପାଡ଼ି, ବଳବାନ ବିନତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ସେହି ଯନ୍ତ୍ର ଭାଙ୍ଗି, ପରାକ୍ରମୀ ହୋଇ ବେଗରେ ହିଁ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ।
1.33.12
अपीत्वैवामृतं पक्षी परिगृह्याशु निःसृतः ।
आगच्छदपरिश्रान्त आवार्यार्कप्रभां ततः ॥ १.३३.१२ ॥
ଅମୃତ ପାନ ଭଳି କରି, ପକ୍ଷୀ ତାହା ଧରି ଶୀଘ୍ର ବାହାରିଗଲେ। କ୍ଳାନ୍ତି ବିନା ଆସୁଥିବା ବେଳେ ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପ୍ରଭା ଆଚ୍ଛାଦିତ କଲେ।
1.33.13
विष्णुना च तदाकाशे वैनतेयः समेयिवान् ।
तस्य नारायणस्तुष्टस्तेनालौल्येन कर्मणा ॥ १.३३.१३ ॥
ତା'ପରେ ଆକାଶରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହ ବୈନତେୟ (ଗରୁଡ଼) ଭେଟିଲେ। ସେହି ଅଲୋଲୁପ କର୍ମରେ ନାରାୟଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।
1.33.14
तमुवाचाव्ययो देवो वरदोऽस्मीति खेचरम् ।
स वव्रे तव तिष्ठेयमुपरीत्यन्तरिक्षगः ॥ १.३३.१४ ॥
ସେ ଅବ୍ୟୟ ଦେବ ଆକାଶଚାରୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ବରଦାତା।" ସେ ବର ମାଗିଲା, "ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଉପରେ ରହି ଆକାଶରେ ବିଚରଣ କରେ।"
1.33.15
उवाच चैनं भूयोऽपि नारायणमिदं वचः ।
अजरश्चामरश्च स्याममृतेन विनाऽप्यहम् ॥ १.३३.१५ ॥
ପୁଣି ସେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲା, "ଅମୃତ ବିନା ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଜରାରହିତ ଓ ଅମର ହେଉ।"
1.33.16
एवमस्त्विति तं विष्णुरुवाच विनतासुतम् ।
प्रतिगृह्य वनौ तौ च गरुडो विष्णुमब्रवीत् ॥ १.३३.१६ ॥
"ସେହିପରି ହେଉ" ବୋଲି ବିଷ୍ଣୁ ବିନତା ପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ। ସେ ଦୁଇ ବର ଗ୍ରହଣ କରି ଗରୁଡ଼ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ।
1.33.17
भवतेपि वरं दद्यां वृणोतु भगवानपि ।
तं वव्रे वाहनं विष्णुर्नरुत्मन्तं महाबलम् ॥ १.३३.१७ ॥
"ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ବର ଦେବି; ଭଗବାନ ମଧ୍ୟ ବର ମାଗନ୍ତୁ।" ବିଷ୍ଣୁ ସେହି ମହାବଳଶାଳୀଙ୍କୁ ନିଜର ବାହନ ରୂପେ ବାଛିଲେ।
1.33.18
ध्वजं च चक्रे भगवानुपरि स्थास्यसीति तम् ।
एवमस्त्विति तं देवमुक्त्वा नारायणं खगः ॥ १.३३.१८ ॥
ଭଗବାନ ତାକୁ ଧ୍ୱଜ କଲେ ଏବଂ କହିଲେ, "ତୁମେ ମୋ ଉପରେ ରହିବ।" "ସେହିପରି ହେଉ" ବୋଲି ସେ ପକ୍ଷୀ ନାରାୟଣ ଦେବଙ୍କୁ କହିଲା।
1.33.19
वव्राज तरसा वेगाद्वायुं स्पर्धन्महाजवः ।
तं व्रजन्तं खगश्रेष्ठं वज्रेणेन्द्रोऽभ्यताडयत् ॥ १.३३.१९ ॥
ସେ ବେଗରେ, ପବନ ସହିତ ସ୍ପର୍ଧା କରି, ମହାବେଗରେ ଉଡ଼ିଗଲା। ସେହି ଉଡ଼ୁଥିବା ପକ୍ଷିଶ୍ରେଷ୍ଠକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ରରେ ଆଘାତ କଲେ।
1.33.20
हरन्तममृतं रोषाद्गरुडं पक्षिणां वरम् ।
तमुवाचेन्द्रमाक्रन्दे गरुडः पततां वरः ॥ १.३३.२० ॥
ଅମୃତ ହରଣ କରୁଥିବା, କ୍ରୋଧରେ ଥିବା, ପକ୍ଷୀଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗରୁଡ ସେହି ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଚିତ୍କାର କରି କହିଲେ।
1.33.21
प्रहसञ्श्लक्ष्णया वाचा तथा वज्रसमाहतः ।
ऋषेर्मानं करिष्यामि वज्रं यस्यास्थिसंभवम् ॥ १.३३.२१ ॥
ହସି ହସି, ମୃଦୁ ବାଣୀରେ, ବଜ୍ରର ଆଘାତରେ ଆହତ ହୋଇ — "ଋଷିଙ୍କ ସମ୍ମାନ ମୁଁ ରକ୍ଷା କରିବି; ଅସ୍ଥିରୁ ଜାତ ସେହି ବଜ୍ରର ସମ୍ମାନ ମଧ୍ୟ ରକ୍ଷା କରିବି।"
1.33.22
वज्रस्य च करिष्यामि तवैव च शतक्रतो ।
एतत्पत्रं त्यजाम्येकं यस्यान्तं नोपलप्स्यसे ॥ १.३३.२२ ॥
"ବଜ୍ରର ଏବଂ ତୁମର ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ ମୁଁ ରକ୍ଷା କରିବି, ହେ ଶତକ୍ରତୁ! ଏହି ଗୋଟିଏ ପାଖ ମୁଁ ଛାଡ଼ୁଛି; ଯାହାର ଅନ୍ତ ତୁମେ ପାଇପାରିବ ନାହିଁ।"
1.33.23
न च वज्रनिपातेन रुजा मेऽस्तीह काचन ।
एवमुक्त्वा ततः पुत्रमुत्ससर्ज स पक्षिराट् ॥ १.३३.२३ ॥
"ବଜ୍ରର ଆଘାତରେ ମୋର ଏଠାରେ କୌଣସି ଯନ୍ତ୍ରଣା ନାହିଁ।" ଏପରି କହି ତା'ପରେ ସେହି ପକ୍ଷୀରାଜ ନିଜର ପୁତ୍ର (ପାଖ) ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
1.33.24
तदुत्सृष्टमभिप्रेक्ष्य तस्य पर्णमनुत्तमम् ।
हृष्टानि सर्धभूतानि नाम चक्रुर्गरुत्मतः ॥ १.३३.२४ ॥
ସେହି ଉତ୍ତମ ପାଖଟି ଛଡ଼ା ହେବାର ଦେଖି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ହର୍ଷିତ ହେଲେ ଏବଂ ଗରୁଡ଼ର (ସେହି ପାଖର) ନାମ ଦେଲେ।
1.33.25
सुरूपं पत्रमालक्ष्य सुपर्णोऽयं भवत्विति ।
तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं सहस्राक्षः पुरंदरः।
खगो महदिदं भूतमिति मत्वाऽभ्यभाषत ॥ १.३३.२५ ॥
ସୁନ୍ଦର ପକ୍ଷ ଦେଖି, 'ଏ ସୁପର୍ଣ୍ଣ (ଗରୁଡ଼) ହେଉ' ବୋଲି ଭାବି, ସେହି ମହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ସହସ୍ରାକ୍ଷ ପୁରନ୍ଦର (ଇନ୍ଦ୍ର) 'ଏ ଏକ ମହାନ ପକ୍ଷୀ' ବୋଲି ଜାଣି ତାଙ୍କ ସହ କଥା କହିଲେ।
1.33.26
बलं विज्ञातुमिच्छामि यत्ते परमनुत्तमम् ।
सख्यं चानन्तमिच्छामि त्वया सह खगोत्तम ॥ १.३३.२६ ॥
ତୁମର ସେହି ପରମ ଓ ଅନୁତ୍ତମ ବଳ ଜାଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ; ହେ ଖଗୋତ୍ତମ, ତୁମ ସହ ଅନନ୍ତ ସଖ୍ୟ ଇଚ୍ଛା କରେ।