Mahābhārata · Adhyāya 1.33
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.33.1
जाम्बूनदमयो भूत्वा मरीचिनिकरोज्ज्वलः ।
प्रविवेश बलात्पक्षी वारिवेग इवार्णवम् ॥ १.३३.१ ॥
Golden geworden und strahlend von einer Masse von Strahlen, drang der Vogel mit Gewalt ein, wie die Wucht des Wassers in das Meer.
1.33.2
स चक्रं क्षुरपर्यन्तमपश्यदमृतान्तिके ।
परिभ्रमन्तमनिशं तीक्ष्णधारमयस्मयम् ॥ १.३३.२ ॥
Nahe dem Nektar sah er ein Rad mit rasierklingenscharfen Rändern, das unablässig kreiste, mit scharfer Schneide und aus Eisen.
1.33.3
ज्वलनार्कप्रभं घोरं छेदनं सोमहारिणाम् ।
घोररूपं तदत्यर्थं यन्त्रं देवैः सुनिर्मितम् ॥ १.३३.३ ॥
Jene Maschine, leuchtend wie Feuer und Sonne, furchtbar, die Räuber des Soma zerschneidend, von äußerst schrecklicher Gestalt, war von den Göttern wohl gefertigt.
1.33.4
तस्यान्तरं स दृष्ट्वै पर्यवर्तत खेचरः ।
अरान्तरेणाभ्यपतत्संक्षिप्याङ्गं क्षणेन ह ॥ १.३३.४ ॥
Als er die Lücke sah, wandte sich der Himmelsflieger um, und im Nu, den Leib zusammenziehend, schoss er durch den Raum zwischen den Speichen.
1.33.5
अधश्चक्रस्य चैवात्र दीप्तानलसमद्व्युती ।
विद्युज्जिह्वौ महावीर्यौ दीप्तास्यौ दीप्तलोचनौ ॥ १.३३.५ ॥
Unter dem Rad aber waren zwei, mit dem Glanz lodernden Feuers, blitzzüngig, von großer Kraft, mit brennenden Mündern und brennenden Augen.
1.33.6
चक्षुर्विषौ महाघोरौ नित्यं क्रुद्धौ तरस्विनौ ।
अमृतस्यैव रक्षार्थं ददर्श भुजगोत्तमौ ॥ १.३३.६ ॥
Er sah die beiden besten der Schlangen, mit giftigen Blicken, sehr furchtbar, stets zornig und flink, die das Nektar bewachten.
1.33.7
सदा संरब्धनयनौ सदा चानिमिषेक्षणौ ।
तयोरेकोऽपि यं पश्येत्स तूर्णं भस्मसाद्भवेत् ॥ १.३३.७ ॥
Ihre Augen loderten stets vor Zorn, und ihr Blick war immer starr, ohne zu blinzeln. Wen von ihnen auch nur einer ansähe, der würde sogleich zu Asche.
1.33.8
तौ दृष्ट्वा सहसा खेदं जगाम विनतात्मजः ।
कथमेतौ महावीर्यौ जेतव्यौ हरिभोजिनौ ॥ १.३३.८ ॥
Als er die beiden sah, befiel den Sohn der Vinatā plötzlich Kummer. Wie sollen diese beiden, von großer Kraft und Trinker des Nektars, besiegt werden?
1.33.9
इति संचिन्त्य गरुडस्तयोस्तूर्णं निराकरः ।
तयोश्चक्षूंषि रजसा सुपर्णः सहसाऽऽवृणोत्।
ताभ्यामदृष्टरूपोऽसौ सर्वतः समताडयत् ॥ १.३३.९ ॥
Nachdem er dies bedacht hatte, bedeckte Garuḍa, der die Feinde vertreibt, rasch und plötzlich ihre Augen mit Staub. Für sie unsichtbar an Gestalt, schlug er sie von allen Seiten.
1.33.10
तयोरङ्गे समाक्रम्य वैनतेयोऽन्तरिक्षगः ।
आच्छिनत्तरसा मध्ये सोममभ्यद्रवत्ततः ॥ १.३३.१० ॥
Auf ihre Leiber tretend, riss der Sohn der Vinatā, der durch den Himmel fliegt, den Nektar aus ihrer Mitte mit Gewalt an sich und stürzte dann darauf zu.
1.33.11
समुत्पाट्यामृतं तत्र वैनतेयस्ततो बली ।
उत्पपात जवेनैव यन्त्रमुन्मथ्य वीर्यवान् ॥ १.३३.११ ॥
Nachdem er dort den Nektar herausgerissen hatte, zerbrach der mächtige, tapfere Sohn der Vinatā die Vorrichtung und flog nur mit seiner Schnelligkeit empor.
1.33.12
अपीत्वैवामृतं पक्षी परिगृह्याशु निःसृतः ।
आगच्छदपरिश्रान्त आवार्यार्कप्रभां ततः ॥ १.३३.१२ ॥
Als wollte er den Nektar trinken, ergriff der Vogel ihn und entfernte sich eilends; unermüdet zurückkehrend, verhüllte er dann den Glanz der Sonne.
1.33.13
विष्णुना च तदाकाशे वैनतेयः समेयिवान् ।
तस्य नारायणस्तुष्टस्तेनालौल्येन कर्मणा ॥ १.३३.१३ ॥
Dann traf Viṣṇu im Himmel auf Vainateya (Garuḍa), und Nārāyaṇa war mit ihm zufrieden wegen jener Tat, die ohne Gier geschah.
1.33.14
तमुवाचाव्ययो देवो वरदोऽस्मीति खेचरम् ।
स वव्रे तव तिष्ठेयमुपरीत्यन्तरिक्षगः ॥ १.३३.१४ ॥
Jener unvergängliche Gott sprach zu dem Himmelswandler: "Ich bin der Gewährer der Gaben." Er wählte: "Möge ich über dir stehen und im Himmel wandeln."
1.33.15
उवाच चैनं भूयोऽपि नारायणमिदं वचः ।
अजरश्चामरश्च स्याममृतेन विनाऽप्यहम् ॥ १.३३.१५ ॥
Abermals sprach er zu Nārāyaṇa diese Worte: "Möge ich alterslos und unsterblich werden, selbst ohne Nektar."
1.33.16
एवमस्त्विति तं विष्णुरुवाच विनतासुतम् ।
प्रतिगृह्य वनौ तौ च गरुडो विष्णुमब्रवीत् ॥ १.३३.१६ ॥
"So sei es", sprach Viṣṇu zum Sohn der Vinatā. Die beiden Gaben annehmend, sprach Garuḍa zu Viṣṇu.
1.33.17
भवतेपि वरं दद्यां वृणोतु भगवानपि ।
तं वव्रे वाहनं विष्णुर्नरुत्मन्तं महाबलम् ॥ १.३३.१७ ॥
"Auch ich werde dir eine Gabe geben; auch der Erhabene möge wählen." Viṣṇu wählte jenen Mächtigen als sein Fahrzeug.
1.33.18
ध्वजं च चक्रे भगवानुपरि स्थास्यसीति तम् ।
एवमस्त्विति तं देवमुक्त्वा नारायणं खगः ॥ १.३३.१८ ॥
Der Erhabene machte ihn zum Banner und sprach: "Du wirst über mir stehen." "So sei es", sagte jener Vogel zum Gott Nārāyaṇa.
1.33.19
वव्राज तरसा वेगाद्वायुं स्पर्धन्महाजवः ।
तं व्रजन्तं खगश्रेष्ठं वज्रेणेन्द्रोऽभ्यताडयत् ॥ १.३३.१९ ॥
Er flog schnell, mit dem Wind wetteifernd, von gewaltiger Geschwindigkeit. Als der Beste der Vögel dahinflog, traf ihn Indra mit dem Donnerkeil Vajra.
1.33.20
हरन्तममृतं रोषाद्गरुडं पक्षिणां वरम् ।
तमुवाचेन्द्रमाक्रन्दे गरुडः पततां वरः ॥ १.३३.२० ॥
Das Nektar in Zorn davontragend, sprach Garuḍa, der Beste der Vögel, zu ihm, zu Indra, mit lautem Ruf; Garuḍa, der Beste der Flieger.
1.33.21
प्रहसञ्श्लक्ष्णया वाचा तथा वज्रसमाहतः ।
ऋषेर्मानं करिष्यामि वज्रं यस्यास्थिसंभवम् ॥ १.३३.२१ ॥
Lächelnd, mit sanfter Stimme, vom Donnerkeil getroffen, sprach er: "Ich werde die Ehre des Weisen wahren und auch die des Donnerkeils, dessen Ursprung im Knochen liegt."
1.33.22
वज्रस्य च करिष्यामि तवैव च शतक्रतो ।
एतत्पत्रं त्यजाम्येकं यस्यान्तं नोपलप्स्यसे ॥ १.३३.२२ ॥
"Ich werde die Ehre des Donnerkeils und auch deine wahren, o Śatakratu. Diese eine Feder lasse ich fallen, deren Ende du nicht finden wirst."
1.33.23
न च वज्रनिपातेन रुजा मेऽस्तीह काचन ।
एवमुक्त्वा ततः पुत्रमुत्ससर्ज स पक्षिराट् ॥ १.३३.२३ ॥
"Ich spüre hier keinen Schmerz durch den Schlag des Donnerkeils." So gesprochen, ließ der König der Vögel nun seinen Sohn (die Feder) fallen.
1.33.24
तदुत्सृष्टमभिप्रेक्ष्य तस्य पर्णमनुत्तमम् ।
हृष्टानि सर्धभूतानि नाम चक्रुर्गरुत्मतः ॥ १.३३.२४ ॥
Als sie die höchste Feder fallen sahen, freuten sich alle Wesen und gaben dem Garutmat (jener Feder) Namen.
1.33.25
सुरूपं पत्रमालक्ष्य सुपर्णोऽयं भवत्विति ।
तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं सहस्राक्षः पुरंदरः।
खगो महदिदं भूतमिति मत्वाऽभ्यभाषत ॥ १.३३.२५ ॥
Als er die schön geformte Feder erblickte und dachte: »Er sei Suparṇa«, und jenes große Wunder sah, sprach Sahasrākṣa Purandara (Indra), in der Meinung, »dies ist ein großes Wesen, ein Vogel«, zu ihm.
1.33.26
बलं विज्ञातुमिच्छामि यत्ते परमनुत्तमम् ।
सख्यं चानन्तमिच्छामि त्वया सह खगोत्तम ॥ १.३३.२६ ॥
Ich möchte deine höchste und unübertroffene Stärke kennenlernen, und, o Bester der Vögel, ich wünsche mir eine endlose Freundschaft mit dir.