മഹാഭാരതം · അധ്യായം 1.33
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.33.1
जाम्बूनदमयो भूत्वा मरीचिनिकरोज्ज्वलः ।
प्रविवेश बलात्पक्षी वारिवेग इवार्णवम् ॥ १.३३.१ ॥
സ്വർണമയനായി, രശ്മിസമൂഹത്താൽ തിളങ്ങിക്കൊണ്ട്, ജലപ്രവാഹം സമുദ്രത്തിലേക്ക് എന്നപോലെ ആ പക്ഷി ബലത്തോടെ പ്രവേശിച്ചു.
1.33.2
स चक्रं क्षुरपर्यन्तमपश्यदमृतान्तिके ।
परिभ्रमन्तमनिशं तीक्ष्णधारमयस्मयम् ॥ १.३३.२ ॥
അമൃതിനടുത്ത് ക്ഷുരം പോലെ അരികുകളുള്ള, ഇടവിടാതെ കറങ്ങുന്ന, മൂർച്ചയുള്ള വക്കുകളുള്ള ഇരുമ്പുചക്രം അവൻ കണ്ടു.
1.33.3
ज्वलनार्कप्रभं घोरं छेदनं सोमहारिणाम् ।
घोररूपं तदत्यर्थं यन्त्रं देवैः सुनिर्मितम् ॥ १.३३.३ ॥
അഗ്നിയും സൂര്യനും പോലെ തിളങ്ങുന്ന, ഭയങ്കരമായ, സോമം അപഹരിക്കുന്നവരെ ഛേദിക്കുന്ന, അത്യന്തം ഘോരരൂപമായ ആ യന്ത്രം ദേവന്മാർ നന്നായി നിർമ്മിച്ചതായിരുന്നു.
1.33.4
तस्यान्तरं स दृष्ट्वै पर्यवर्तत खेचरः ।
अरान्तरेणाभ्यपतत्संक्षिप्याङ्गं क्षणेन ह ॥ १.३३.४ ॥
അതിന്റെ ഇടവഴി കണ്ട ആകാശചാരി തിരിഞ്ഞു; ഒരു നിമിഷത്തിൽ ദേഹം ചുരുക്കി ആരക്കാലുകളുടെ ഇടയിലൂടെ കുതിച്ചുചാടി.
1.33.5
अधश्चक्रस्य चैवात्र दीप्तानलसमद्व्युती ।
विद्युज्जिह्वौ महावीर्यौ दीप्तास्यौ दीप्तलोचनौ ॥ १.३३.५ ॥
ഇവിടെ ചക്രത്തിന്റെ താഴെ, ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിയുടെ പ്രഭയുള്ള, മിന്നൽ നാവുള്ള, മഹാവീര്യമുള്ള, ജ്വലിക്കുന്ന വായും കണ്ണുകളുമുള്ള രണ്ടുപേർ ഉണ്ടായിരുന്നു.
1.33.6
चक्षुर्विषौ महाघोरौ नित्यं क्रुद्धौ तरस्विनौ ।
अमृतस्यैव रक्षार्थं ददर्श भुजगोत्तमौ ॥ १.३३.६ ॥
കണ്ണിൽ വിഷമുള്ള, അത്യന്തം ഘോരരായ, എപ്പോഴും കോപിച്ച, വേഗമുള്ള ആ രണ്ട് ശ്രേഷ്ഠ സർപ്പങ്ങളെ അമൃതിന്റെ രക്ഷയ്ക്കായി അവൻ കണ്ടു.
1.33.7
सदा संरब्धनयनौ सदा चानिमिषेक्षणौ ।
तयोरेकोऽपि यं पश्येत्स तूर्णं भस्मसाद्भवेत् ॥ १.३३.७ ॥
അവരുടെ കണ്ണുകൾ എപ്പോഴും കോപത്താൽ ജ്വലിച്ചിരുന്നു; എപ്പോഴും കണ്ണിമയ്ക്കാതെ നോക്കിയിരുന്നു. അവരിലൊരാൾ പോലും ആരെ നോക്കിയാലും അവൻ ഉടൻ ഭസ്മമാകും.
1.33.8
तौ दृष्ट्वा सहसा खेदं जगाम विनतात्मजः ।
कथमेतौ महावीर्यौ जेतव्यौ हरिभोजिनौ ॥ १.३३.८ ॥
അവരെ രണ്ടുപേരെയും കണ്ട് വിനതയുടെ പുത്രൻ പെട്ടെന്ന് ദുഃഖിതനായി. ഈ മഹാവീര്യരും അമൃതഭോജികളുമായ ഇരുവരെയും എങ്ങനെ ജയിക്കാനാകും?
1.33.9
इति संचिन्त्य गरुडस्तयोस्तूर्णं निराकरः ।
तयोश्चक्षूंषि रजसा सुपर्णः सहसाऽऽवृणोत्।
ताभ्यामदृष्टरूपोऽसौ सर्वतः समताडयत् ॥ १.३३.९ ॥
ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ച്, ശത്രുക്കളെ ഓടിക്കുന്ന ഗരുഡൻ വേഗം അവരുടെ കണ്ണുകൾ പൊടികൊണ്ട് പെട്ടെന്ന് മൂടി. അവർക്ക് കാണാനാകാത്ത രൂപത്തിൽ അവൻ എല്ലാ വശങ്ങളിൽ നിന്നും അടിച്ചു.
1.33.10
तयोरङ्गे समाक्रम्य वैनतेयोऽन्तरिक्षगः ।
आच्छिनत्तरसा मध्ये सोममभ्यद्रवत्ततः ॥ १.३३.१० ॥
അവരുടെ ശരീരത്തിൽ കയറി, ആകാശത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്ന വിനതയുടെ പുത്രൻ നടുവിൽ നിന്ന് ബലമായി അമൃത് കവർന്നു; പിന്നെ അതിനുനേരെ പാഞ്ഞു.
1.33.11
समुत्पाट्यामृतं तत्र वैनतेयस्ततो बली ।
उत्पपात जवेनैव यन्त्रमुन्मथ्य वीर्यवान् ॥ १.३३.११ ॥
അവിടെ അമൃത് പറിച്ചെടുത്ത്, ശക്തനായ വിനതയുടെ പുത്രൻ ആ യന്ത്രം തകർത്ത്, വീര്യവാനായി വേഗത്തിൽ തന്നെ മുകളിലേക്ക് പറന്നുയർന്നു.
1.33.12
अपीत्वैवामृतं पक्षी परिगृह्याशु निःसृतः ।
आगच्छदपरिश्रान्त आवार्यार्कप्रभां ततः ॥ १.३३.१२ ॥
അമൃത് കുടിക്കുന്നതുപോലെ ചെയ്ത്, പക്ഷി അത് കൈക്കൊണ്ട് വേഗം പുറപ്പെട്ടു. ക്ഷീണമില്ലാതെ വരുമ്പോൾ പിന്നെ സൂര്യപ്രഭ മറച്ചു.
1.33.13
विष्णुना च तदाकाशे वैनतेयः समेयिवान् ।
तस्य नारायणस्तुष्टस्तेनालौल्येन कर्मणा ॥ १.३३.१३ ॥
അപ്പോൾ ആകാശത്തിൽ വൈനതേയനായ ഗരുഡൻ വിഷ്ണുവിനെ കണ്ടുമുട്ടി. ആ അലോലുപമായ കർമ്മത്താൽ നാരായണൻ സന്തുഷ്ടനായി.
1.33.14
तमुवाचाव्ययो देवो वरदोऽस्मीति खेचरम् ।
स वव्रे तव तिष्ठेयमुपरीत्यन्तरिक्षगः ॥ १.३३.१४ ॥
ആ അവ്യയനായ ദേവൻ ആകാശചാരിയോട്, "ഞാൻ വരദായകനാണ്" എന്നു പറഞ്ഞു. അവൻ, "ഞാൻ നിങ്ങൾക്കു മുകളിൽ നിന്ന് ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കട്ടെ" എന്നു വരം ചോദിച്ചു.
1.33.15
उवाच चैनं भूयोऽपि नारायणमिदं वचः ।
अजरश्चामरश्च स्याममृतेन विनाऽप्यहम् ॥ १.३३.१५ ॥
വീണ്ടും അവൻ നാരായണനോട് ഈ വാക്ക് പറഞ്ഞു: "അമൃതമില്ലാതെയും ഞാൻ ജരാരഹിതനും അമരനുമാകട്ടെ."
1.33.16
एवमस्त्विति तं विष्णुरुवाच विनतासुतम् ।
प्रतिगृह्य वनौ तौ च गरुडो विष्णुमब्रवीत् ॥ १.३३.१६ ॥
"അങ്ങനെ ആകട്ടെ" എന്നു വിഷ്ണു വിനതയുടെ പുത്രനോടു പറഞ്ഞു. ആ രണ്ടു വരങ്ങളും സ്വീകരിച്ച് ഗരുഡൻ വിഷ്ണുവിനോടു പറഞ്ഞു.
1.33.17
भवतेपि वरं दद्यां वृणोतु भगवानपि ।
तं वव्रे वाहनं विष्णुर्नरुत्मन्तं महाबलम् ॥ १.३३.१७ ॥
"ഞാനും നിനക്കു വരം നൽകാം; ഭഗവാനും വരം ചോദിക്കട്ടെ." വിഷ്ണു ആ മഹാബലനെ തന്റെ വാഹനമായി തിരഞ്ഞെടുത്തു.
1.33.18
ध्वजं च चक्रे भगवानुपरि स्थास्यसीति तम् ।
एवमस्त्विति तं देवमुक्त्वा नारायणं खगः ॥ १.३३.१८ ॥
ഭഗവാൻ അവനെ ധ്വജമാക്കി, "നീ എനിക്കു മുകളിൽ നിൽക്കും" എന്നു പറഞ്ഞു. "അങ്ങനെ ആകട്ടെ" എന്നു ആ പക്ഷി നാരായണ ദേവനോടു പറഞ്ഞു.
1.33.19
वव्राज तरसा वेगाद्वायुं स्पर्धन्महाजवः ।
तं व्रजन्तं खगश्रेष्ठं वज्रेणेन्द्रोऽभ्यताडयत् ॥ १.३३.१९ ॥
അവൻ വേഗത്തിൽ, കാറ്റിനോട് മത്സരിച്ച്, മഹാവേഗത്തോടെ പറന്നു. പറന്നുപോകുന്ന ആ പക്ഷിശ്രേഷ്ഠനെ ഇന്ദ്രൻ വജ്രംകൊണ്ട് പ്രഹരിച്ചു.
1.33.20
हरन्तममृतं रोषाद्गरुडं पक्षिणां वरम् ।
तमुवाचेन्द्रमाक्रन्दे गरुडः पततां वरः ॥ १.३३.२० ॥
അമൃതം അപഹരിക്കുന്ന, കോപത്തോടെയുള്ള, പക്ഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഗരുഡൻ ആ ഇന്ദ്രനോട് ഉച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞു.
1.33.21
प्रहसञ्श्लक्ष्णया वाचा तथा वज्रसमाहतः ।
ऋषेर्मानं करिष्यामि वज्रं यस्यास्थिसंभवम् ॥ १.३३.२१ ॥
പുഞ്ചിരിയോടെ, മൃദുവായ വാക്കുകളാൽ, വജ്രത്താൽ പ്രഹരിക്കപ്പെട്ടവനായി — "ഋഷിയുടെ മാനം ഞാൻ കാക്കും; അസ്ഥിയിൽ നിന്ന് ജനിച്ച ആ വജ്രത്തെയും ഞാൻ കാക്കും."
1.33.22
वज्रस्य च करिष्यामि तवैव च शतक्रतो ।
एतत्पत्रं त्यजाम्येकं यस्यान्तं नोपलप्स्यसे ॥ १.३३.२२ ॥
"വജ്രത്തിന്റെയും നിന്റെയും മാനം ഞാൻ കാക്കും, ഓ ശതക്രതോ! ഇതാ ഒരു തൂവൽ ഞാൻ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു; അതിന്റെ അറ്റം നിനക്ക് കാണാനാവില്ല."
1.33.23
न च वज्रनिपातेन रुजा मेऽस्तीह काचन ।
एवमुक्त्वा ततः पुत्रमुत्ससर्ज स पक्षिराट् ॥ १.३३.२३ ॥
"വജ്രത്തിന്റെ പ്രഹരത്താൽ എനിക്ക് ഇവിടെ ഒരു വേദനയും ഇല്ല." ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ആ പക്ഷിരാജൻ തന്റെ പുത്രനെ (തൂവലിനെ) ഉപേക്ഷിച്ചു.
1.33.24
तदुत्सृष्टमभिप्रेक्ष्य तस्य पर्णमनुत्तमम् ।
हृष्टानि सर्धभूतानि नाम चक्रुर्गरुत्मतः ॥ १.३३.२४ ॥
വിടപ്പെട്ട ആ ഉത്തമമായ തൂവൽ കണ്ട്, സകല ജീവികളും സന്തോഷിച്ച് ഗരുത്മാന്റെ (ആ തൂവലിന്റെ) പേര് നൽകി.
1.33.25
सुरूपं पत्रमालक्ष्य सुपर्णोऽयं भवत्विति ।
तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं सहस्राक्षः पुरंदरः।
खगो महदिदं भूतमिति मत्वाऽभ्यभाषत ॥ १.३३.२५ ॥
മനോഹരമായ ആ തൂവൽ കണ്ട്, 'ഇവൻ സുപർണ്ണൻ (ഗരുഡൻ) ആയിരിക്കട്ടെ' എന്ന് ചിന്തിച്ച്, ആ മഹത്തായ അദ്ഭുതം കണ്ട സഹസ്രാക്ഷനായ പുരന്ദരൻ (ഇന്ദ്രൻ), 'ഇതൊരു മഹാപക്ഷിയാണ്' എന്നു കരുതി അവനോട് സംസാരിച്ചു.
1.33.26
बलं विज्ञातुमिच्छामि यत्ते परमनुत्तमम् ।
सख्यं चानन्तमिच्छामि त्वया सह खगोत्तम ॥ १.३३.२६ ॥
നിന്റെ പരമവും അനുത്തമവുമായ ബലം അറിയാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; ഓ പക്ഷിശ്രേഷ്ഠാ, നിന്നോടൊപ്പം അനന്തമായ സൗഹൃദം ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.