ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 1.39

1.39.1

एलापत्रवचः श्रुत्वा ते नागा द्विजसत्तम ।
सर्वे प्रहृष्टमनसः साधुसाध्वित्यपूजयन् ॥ १.३९.१ ॥

ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನೇ, ಏಲಾಪತ್ರನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ನಾಗರೆಲ್ಲರೂ ಸಂತೋಷಮನಸ್ಸಿನಿಂದ 'ಸಾಧು, ಸಾಧು' ಎಂದು ಹೊಗಳಿದರು.

ततःप्रभृति तां कन्यां वासुकिः पर्यरक्षत ।
जरत्कारुं स्वसारं वै परं हर्षमवाप च ॥ १.३९.२ ॥

ಅಂದಿನಿಂದ ವಾಸುಕಿ ಆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು, ತನ್ನ ತಂಗಿ ಜರತ್ಕಾರುವನ್ನು, ರಕ್ಷಿಸಿದನು; ಅವನು ಬಹಳ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಹೊಂದಿದನು.

ततो नातिमहान्कालः समतीत इवाभवत् ।
अथ देवासुराः सर्वे ममन्थुर्वरुणालयम् ॥ १.३९.३ ॥

ಆಗ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಕಳೆಯದಂತಾಯಿತು; ಆಗ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಅಸುರರು ಎಲ್ಲರೂ ವರುಣಾಲಯವಾದ ಸಾಗರವನ್ನು ಕಡೆದರು.

तत्र नेत्रमभून्नागो वासुकिर्बलिनां वरः ।
समाप्यैव च तत्कर्म पितामहमुपागमन् ॥ १.३९.४ ॥

ಅಲ್ಲಿ ಬಲಿಷ್ಠರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನಾಗ ವಾಸುಕಿ ಹಗ್ಗವಾದನು; ಆ ಕಾರ್ಯ ಮುಗಿಸಿ ಅವರು ಪಿತಾಮಹನನ್ನು (ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು) ಸಮೀಪಿಸಿದರು.

देवा वासुकिना सार्धं पितामहमथाव्रुवन् ।
भगवञ्शापभीतोऽयं वासुकिस्तप्यते भृशम् ॥ १.३९.५ ॥

ಆಗ ದೇವತೆಗಳು ವಾಸುಕಿಯೊಡನೆ ಪಿತಾಮಹನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು: 'ಭಗವಂತನೇ, ಶಾಪಭಯದಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟ ಈ ವಾಸುಕಿ ಬಹಳ ಸಂಕಟಪಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.'

अस्यैतन्मानसं शल्यं समुद्धर्तुं त्वमर्हसि ।
जनन्याः शापजं देव ज्ञातीनां हितमिच्छतः ॥ १.३९.६ ॥

ದೇವನೇ, ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸುವ ಇವನ ಮನಸ್ಸಿನ ತಾಯಿಯ ಶಾಪದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಈ ಮುಳ್ಳನ್ನು ನೀವು ಕಿತ್ತೆಸೆಯಬೇಕು.

हितो ह्ययं सदास्मकं प्रियकारी च नागराट् ।
प्रसादं कुरु देवेश शमयास्य मनोज्वरम् ॥ १.३९.७ ॥

ಈ ನಾಗರಾಜನು ಯಾವಾಗಲೂ ನಮಗೆ ಹಿತಕಾರಿಯೂ ಪ್ರಿಯವಾದುದನ್ನು ಮಾಡುವವನೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ. ದೇವೇಶನೇ, ಇವನ ಮೇಲೆ ಕೃಪೆ ತೋರಿ ಇವನ ಮನೋಜ್ವರವನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸು.

मयैव तद्वितीर्णं वै वचनं मनसाऽमराः ।
एलापत्रेण नागेन यदस्याभिहितं पुरा ॥ १.३९.८ ॥

ಅಮರರೇ, ಹಿಂದೆ ನಾಗ ಎಲಾಪತ್ರನು ಇವನ ಕುರಿತು ಹೇಳಿದ ಆ ವಚನವನ್ನು ನಾನೇ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನೀಡಿದ್ದೆ.

तत्करोत्वेष नागेन्द्रः प्राप्तकालं वचः स्वयम् ।
विनशिष्यन्ति ये पापा न तु ये धर्मचारिणः ॥ १.३९.९ ॥

ಈ ನಾಗೇಂದ್ರನು ತಾನೇ ಆ ಕಾಲೋಚಿತ ವಚನವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲಿ. ಪಾಪಿಗಳು ಮಾತ್ರ ನಾಶವಾಗುವರು; ಧರ್ಮಾಚಾರಿಗಳು ಅಲ್ಲ.

उत्पन्नः स जरत्कारुस्तपस्युग्रे रतो द्विजः ।
तस्यैष भगिनीं काले जरत्कारुं प्रयच्छतु ॥ १.३९.१० ॥

ಉಗ್ರ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರತನಾದ ಜರತ್ಕಾರು ಎಂಬ ದ್ವಿಜನು ಜನಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಸೂಕ್ತ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಈ ನಾಗನು ತನ್ನ ಸಹೋದರಿಯನ್ನು ಆ ಜರತ್ಕಾರುವಿಗೆ ಕೊಡಲಿ.

एलापत्रेण यत्प्रोक्तं वचनं भुजगेन ह ।
पन्नगानां हितं देवास्तत्तथा न तदन्यथा ॥ १.३९.११ ॥

ದೇವತೆಗಳೇ, ಎಲಾಪತ್ರ ಎಂಬ ಸರ್ಪನು ಹೇಳಿದ ವಚನವು ಸರ್ಪಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ. ಅದು ಹಾಗೆಯೇ ಆಗುವುದು, ಬೇರೆಯಾಗಿ ಅಲ್ಲ.

एतच्छ्रुत्वा तु नागेन्द्रः पितामहवचस्तदा ।
संदिश्य पन्नगान्सर्वान्वासुकिः शापमोहितः ॥ १.३९.१२ ॥

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ನಾಗೇಂದ್ರ ವಾಸುಕಿಯು ಪಿತಾಮಹನ ವಚನವನ್ನು ಆಲಿಸಿ, ಶಾಪದಿಂದ ಮೋಹಗೊಂಡು ಎಲ್ಲ ಸರ್ಪಗಳಿಗೆ ಆದೇಶ ನೀಡಿದನು.

स्वसारमुद्यम्य तदा जरत्कारुमृषिं प्रति ।
सर्पान्बहूञ्जरत्कारौ नित्ययुक्तान्समादधत् ॥ १.३९.१३ ॥

ಆಗ ತನ್ನ ಸಹೋದರಿಯನ್ನು ಋಷಿ ಜರತ್ಕಾರುವಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿ, ಜರತ್ಕಾರುವಿನಲ್ಲಿ ಸದಾ ನಿರತರಾದ ಅನೇಕ ಸರ್ಪಗಳನ್ನು ನೇಮಿಸಿದನು.

जरत्कारुर्यदा भार्यामिच्छेद्वरयितुं प्रभुः ।
शीघ्रमेत्य तदाऽऽख्येयं तन्नः श्रेयो भविष्यति ॥ १.३९.१४ ॥

ಸಮರ್ಥನಾದ ಜರತ್ಕಾರು ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡಲು ಬಯಸಿದಾಗ, ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಬಂದು ನಮಗೆ ತಿಳಿಸಬೇಕು; ಅದೇ ನಮಗೆ ಕಲ್ಯಾಣವಾಗುವುದು.