مهابهاراتا · أدهيايا 1.40
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.40.1
जरत्कारुरिति ख्यातो यस्त्वया सूतनन्दन ।
इच्छामि तदहं श्रोतुं ऋषेस्तस्य महात्मनः ॥ १.४०.१ ॥
يا ابن السائق، أرغب في أن أسمع عن ذلك الحكيم العظيم المشهور باسم جَرَتْكارو، الذي ذكرتَه.
1.40.2
किं कारणं जरत्कारोर्नामैतत्प्रथितं भुवि ।
जरत्कारुनिरुक्तिं त्वं यथावद्वक्तुमर्हसि ॥ १.४०.२ ॥
ما السبب في أن هذا الاسم، جَرَتْكارو، اشتهر على الأرض؟ ينبغي لك أن تشرح اشتقاق جَرَتْكارو كما هو.
1.40.3
जरेति क्षयमाहुर्वै दारुणं कारुसंज्ञितम् ।
शरीरं कारु तस्यासीत्तत्स धीमाञ्शनैःशनैः ॥ १.४०.३ ॥
يُقال للهرم إنه الفناء، وهو مروّع؛ وكان جسده المسمّى كارو هو الكارو. فذلك الحكيم شيئًا فشيئًا (أنهكه).
1.40.4
क्षपयामास तीव्रेण तपसेत्यत उच्यते ।
जरत्कारुरिति ब्रह्मन्वासुकेर्भगिनी तथा ॥ १.४०.४ ॥
أنهك (جسده) بتقشف شديد، ولذلك يُقال له جَرَتْكارو. أيها البراهمي، وكذلك أخت واسوكي تُسمّى جَرَتْكارو.
1.40.5
एवमुक्तस्तु धर्मात्मा शौनकः प्राहसत्तदा ।
उग्रश्रवसमामन्त्र्य उपपन्नमिति ब्रुवन् ॥ १.४०.५ ॥
فلما قيل له ذلك ضحك شونكا ذو النفس الصالحة حينها، وخاطب أوغراشرافاس قائلًا: «حسنًا قلتَ».
1.40.6
उक्तं नाम यथा पूर्वं सर्वं तच्छ्रुतवानहम् ।
यथा तु जातो ह्यास्तीक एतदिच्छामि वेदितुम्।
तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य सौतिः प्रोवाच शास्त्रतः ॥ १.४०.६ ॥
لقد سمعتُ كل ما قيل من قبل عن الاسم. ولكنني أرغب في معرفة كيف وُلد آستيكا. فلما سمع كلامه تكلّم سوتي وفقًا للكتب المقدسة.
1.40.7
संदिश्य पन्नगान्सर्वान्वासुकिः सुसमाहितः ।
स्वसारमुद्यम्य तदा जरत्कारुमृषिं प्रति ॥ १.४०.७ ॥
بعد أن أوصى جميع الثعابين، قدّم فاسوكي حينئذٍ أخته إلى الحكيم جاراتكارو.
1.40.8
अथ कालस्य महतः स मुनिः संशितव्रतः ।
तपस्यभिरतो धीमान्स दारान्नाभ्यकाङ्क्षत ॥ १.४०.८ ॥
ثم، زمنًا طويلًا، لم يشتهِ ذلك الحكيم الحازم في نذوره والمنغمس في التقشف زوجات.
1.40.9
स तूर्ध्वरेतास्तपसि प्रसक्तः ।
स्वाध्यायवान्वीतभयः कृतात्मा।
चचार सर्वां पृथिवीं महात्मा ।
न चापि दारान्मनसाध्यकाङ्क्षत् ॥ १.४०.९ ॥
كان ذلك العظيم الروح، صاعد النطفة، منغمسًا في التقشف ودراسة الفيدا، خاليًا من الخوف، ضابطًا لنفسه، يجوب الأرض كلها، ولم يشتهِ بقلبه زوجات.
1.40.10
ततोऽपरस्मिन्संप्राप्ते काले कस्मिंश्चिदेव तु ।
परिक्षिन्नाम राजासीद्ब्रह्मन्कौरववंशजः ॥ १.४०.१० ॥
ثم، حين جاء زمن آخر، كان هناك ملك اسمه باريكشيت، من سلالة الكورو، أيها البراهمي.
1.40.11
यथा पाण्डुर्महाबाहुर्धनुर्धरवरो युधि ।
बभूव मृगयाशीलः पुरास्य प्रपितामहः ॥ १.४०.११ ॥
كما كان باندو ذو الذراعين القويتين، أفضل الرماة في الحرب، مولعًا بالصيد فيما مضى، كان جدّه الأكبر كذلك.
1.40.12
तथा विख्यातवाँल्लोके परीक्षिदभिमन्युजः ।
मृगान्विध्यन्वराहांश्च तरक्षून्महिषांस्तथा।
अन्यांश्च विविधान्वन्यांश्चचार पृथिवीपतिः ॥ १.४०.१२ ॥
وكذلك باريكشيت، ابن أبهيمانيو، المشهور في العالم، ملك الأرض، كان يجوب مطاردًا الغزلان والخنازير والضباع والجواميس وسائر الوحوش البرية المتنوعة.
1.40.13
स कदाचिन्मृगं विद्ध्वा बाणेनानतपर्वणा ।
पृष्ठतो धनुरादाय ससार गहने वने ॥ १.४०.१३ ॥
وذات مرة، بعد أن أصاب غزالًا بسهم ذي عقدة منحنية، أخذ قوسه وطارده من الخلف في الغابة الكثيفة.
1.40.14
यथैव भगवान्रुद्रो विद्ध्वा यज्ञमृगं दिवि ।
अन्वगच्छद्धनुष्पाणिः पर्यन्वेष्टुमितस्ततः ॥ १.४०.१४ ॥
كما أن الإله رودرا المبارك، بعد أن أصاب الغزال القرباني في السماء، تبعه والقوس في يده يبحث هنا وهناك.
1.40.15
न हि तेन मृगो विद्धो जीवन्गच्छति वै वने ।
पूर्वरूपं तु तत्तूर्णं तस्यासीत्स्वर्गतिं प्रति ॥ १.४०.१५ ॥
لم يذهب الغزال الذي أصابه حيًا إلى الغابة؛ فقد كان شكله السابق متجهًا سريعًا نحو طريق السماء.
1.40.16
परिक्षितो नरेन्द्रस्य विद्धो यन्नष्टवान्मृगः ।
दूरं चापहृतस्तेन मृगेण स महीपतिः ॥ १.४०.१६ ॥
اختفى الغزال الذي أصابه الملك باريكشيت، ومن خلاله حُمل الملك بعيدًا.
1.40.17
परिश्रान्तः पिपासार्त आससाद मुनिं वने ।
गवां प्रचारेष्वासीनं वत्सानां मुखनिःसृतम् ॥ १.४०.१७ ॥
منهكًا ومعذبًا بالعطش، وصل إلى حكيم في الغابة جالس بين مراعي الأبقار، ينظر إلى اللبن المتدفق من أفواه العجول.
1.40.18
भूयिष्ठमुपयुञ्जानं फेनमापिबतां पयः ।
तमभिद्रुत्य वेगेन स राजा संशितव्रतम् ॥ १.४०.१८ ॥
اندفع الملك بسرعة نحو ذلك الحكيم صاحب النذور الراسخة، الذي كان يتناول بوفرة رغوة العجول الشاربة للبن.
1.40.19
अपृच्छद्धनुरुद्यम्य तं मुनिं क्षुच्छ्रमान्वितः ।
भोभो ब्रह्मन्नहं राजा परीक्षिदभिमन्युजः ॥ १.४०.१९ ॥
قام الملك المنهك من الجوع والتعب برفع قوسه وسأل ذلك الحكيم: أيها البراهمي، أنا الملك بَرِيكشِت ابن أبهيمانيو.
1.40.20
मया विद्धो मृगो नष्टः कच्चित्तं दृष्टवानसि ।
स मुनिस्तं तु नोवाच किंचिन्मौनव्रते स्थितः ॥ १.४०.२० ॥
الغزال الذي أصبته فرّ؛ هل رأيته؟ لكن ذلك الحكيم، المقيم في نذر الصمت، لم يجبه بشيء.
1.40.21
तस्य स्कन्धे मृतं सर्पं क्रुद्धो राजा समासजत् ।
समुत्क्षिप्य धनुष्कोट्या स चैनं समुपैक्षत ॥ १.४०.२१ ॥
وضع الملك الغاضب ثعباناً ميتاً على كتفه، ورفعه بطرف قوسه، ثم نظر إليه.
1.40.22
न स किंचिदुवाचैनं शुभं वा यदि वाऽशुभम् ।
स राजा क्रोधमुत्सृज्य व्यथितस्तं तथागतम्।
दृष्ट्वा जगाम नगरमृषिस्त्वासीत्तथैव सः ॥ १.४०.२२ ॥
لم يقل له شيئاً، لا خيراً ولا شراً. ترك الملك غضبه، وحزن إذ رآه على تلك الحال، فعاد إلى المدينة، وبقي الحكيم على حاله.
1.40.23
न हि तं राजशार्दूलं क्षमाशीलो महामुनिः ।
स्वधर्मनिरतं भूपं समाक्षिप्तोऽप्यधर्षयत् ॥ १.४०.२३ ॥
ذلك الحكيم العظيم، ذو الطبع الصبور، لم يهاجم ذلك النمر بين الملوك، المنصرف إلى دهرمه الخاص، مع أنه أُهين.
1.40.24
न हि तं राजशार्दूलस्तथा धर्मपरायणम् ।
जानाति भरतश्रेष्ठस्तत एनमधर्षयत् ॥ १.४०.२४ ॥
لم يكن ذلك النمر بين الملوك، خير البهاراتا، يعلم أنه بهذا القدر منصرف إلى الدهرما؛ ولذلك اعتدى عليه.
1.40.25
तरुणस्तस्य पुत्रोऽभूत्तिग्मतेजा महातपाः ।
शृङ्गी नाम महाक्रोधो दुष्पसादोमहाव्रतः ॥ १.४०.२५ ॥
كان له ابن شاب ذو بهاء حاد وتقشف عظيم، اسمه شرنغي، شديد الغضب، عسير الإرضاء، صاحب نذور عظيمة.
1.40.26
स देवं परमासीनं सर्वभूतहिते रतम् ।
ब्रह्माणमुपतस्थे वै काले काले सुंसयतः ॥ १.४०.२६ ॥
كان يخدم الإله براهما، الجالس على العرش الأسمى، المنصرف إلى خير جميع الكائنات، في أوقاته المناسبة، مضبوطًا في سلوكه.
1.40.27
सतेन समनुज्ञातो ब्रह्मणा गृहमेयिवान् ।
सख्योक्तः क्रीडमानेन स तत्र हसता किल ॥ १.४०.२७ ॥
وبعد أن أذن له براهما عاد إلى بيته. وهناك كلّمه صاحب كان يلعب معه ضاحكًا.
1.40.28
संरम्भात्कोपनोऽतीव विषकल्पो मुनेः सुतः ।
उद्दिश्य पितरं तस्य यच्छ्रुत्वा रोषमाहरत्।
ऋषिपुत्रेण नर्मार्थे कृशेन द्विजसत्तम ॥ १.४०.२८ ॥
اشتعل ابن الحكيم غضبًا، كالسم، شديد الانفعال، لمّا سمع ما قيل في أبيه، يا خير المولودين مرتين، إذ قال ابن حكيم مازحًا للنحيل:
1.40.29
तेजस्विनस्तव पिता तथैव च तपस्विनः ।
शवं स्कन्धेन वहति मा शृङ्गिन्गर्वितो भव ॥ १.४०.२९ ॥
أبوك أيضًا ذو بهاء وزاهد؛ إنه يحمل جثة على كتفه. فلا تكن مغرورًا يا شرنغي.
1.40.30
व्याहरत्स्वृषिपुत्रेषु मा स्म किंचिद्वचो वद ।
अस्मद्विधेषु सिद्धेषु ब्रह्मवित्सु तपस्विषु ॥ १.४०.३० ॥
لا تنطق بكلمة بين أبناء الحكماء، ولا تقل شيئًا في حق أمثالنا من الكاملين وعارفي البراهمان والزهّاد.
1.40.31
क्व ते पुरुषमानित्वं क्व ते वाचस्तथाविधाः ।
दर्पजाः पितरं द्रष्टा यस्त्वं शवधरं तथा ॥ १.४०.३१ ॥
أين زهوك الرجولي، وأين أقوالك من هذا النوع؟ يا من وُلِد من الكبر، تنظر إلى أبيك ومع ذلك تحمل جثة هكذا!
1.40.32
पित्रा च तव तत्कर्म नानुरूपमिवात्मनः ।
कृतं मुनिजनश्रेष्ठ येनाहं भृशदुःखितः ॥ १.४०.३२ ॥
وأباك أيضاً فعل ذلك الفعل الذي لم يكن يليق بذاته، يا أفضل الحكماء، فحزنت حزناً شديداً.