Mahābhārata · Adhyāya 1.40
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.40.1
जरत्कारुरिति ख्यातो यस्त्वया सूतनन्दन ।
इच्छामि तदहं श्रोतुं ऋषेस्तस्य महात्मनः ॥ १.४०.१ ॥
O Sohn des Wagenlenkers, ich wünsche zu hören von jenem großseligen Weisen, der als Jaratkāru bekannt ist, von dem du gesprochen hast.
1.40.2
किं कारणं जरत्कारोर्नामैतत्प्रथितं भुवि ।
जरत्कारुनिरुक्तिं त्वं यथावद्वक्तुमर्हसि ॥ १.४०.२ ॥
Was ist der Grund dafür, dass dieser Name Jaratkāru auf der Erde berühmt wurde? Du solltest die Etymologie von Jaratkāru genau erklären.
1.40.3
जरेति क्षयमाहुर्वै दारुणं कारुसंज्ञितम् ।
शरीरं कारु तस्यासीत्तत्स धीमाञ्शनैःशनैः ॥ १.४०.३ ॥
Das Alter nennt man Verfall, das ist furchtbar; sein Körper, mit dem Namen kāru, war das kāru. Jener Weise (zermürbte es) allmählich.
1.40.4
क्षपयामास तीव्रेण तपसेत्यत उच्यते ।
जरत्कारुरिति ब्रह्मन्वासुकेर्भगिनी तथा ॥ १.४०.४ ॥
Er ließ (seinen Körper) durch strenge Askese dahinschwinden, daher wird er Jaratkāru genannt. O Brahmane, und ebenso wird auch Vāsukis Schwester Jaratkāru genannt.
1.40.5
एवमुक्तस्तु धर्मात्मा शौनकः प्राहसत्तदा ।
उग्रश्रवसमामन्त्र्य उपपन्नमिति ब्रुवन् ॥ १.४०.५ ॥
So angesprochen lachte der rechtschaffene Śaunaka da und sprach zu Ugraśravas: »Gut gesagt.«
1.40.6
उक्तं नाम यथा पूर्वं सर्वं तच्छ्रुतवानहम् ।
यथा तु जातो ह्यास्तीक एतदिच्छामि वेदितुम्।
तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य सौतिः प्रोवाच शास्त्रतः ॥ १.४०.६ ॥
Alles, was zuvor über den Namen gesagt wurde, habe ich gehört. Doch ich wünsche zu wissen, wie Āstīka geboren wurde. Nachdem er seine Worte gehört hatte, sprach Sauti gemäß den Schriften.
1.40.7
संदिश्य पन्नगान्सर्वान्वासुकिः सुसमाहितः ।
स्वसारमुद्यम्य तदा जरत्कारुमृषिं प्रति ॥ १.४०.७ ॥
Nachdem Vāsuki alle Schlangen wohl unterwiesen hatte, führte er seine Schwester nun dem Weisen Jaratkāru entgegen.
1.40.8
अथ कालस्य महतः स मुनिः संशितव्रतः ।
तपस्यभिरतो धीमान्स दारान्नाभ्यकाङ्क्षत ॥ १.४०.८ ॥
Dann, lange Zeit, begehrte jener weise Asket, fest in seinen Gelübden und in Askese versunken, keine Ehefrauen.
1.40.9
स तूर्ध्वरेतास्तपसि प्रसक्तः ।
स्वाध्यायवान्वीतभयः कृतात्मा।
चचार सर्वां पृथिवीं महात्मा ।
न चापि दारान्मनसाध्यकाङ्क्षत् ॥ १.४०.९ ॥
Er, mit aufwärts gerichtetem Samen, in Askese und Vedastudium versunken, furchtlos und selbstbeherrscht, wanderte durch die ganze Erde, und nicht einmal im Geiste begehrte er Ehefrauen.
1.40.10
ततोऽपरस्मिन्संप्राप्ते काले कस्मिंश्चिदेव तु ।
परिक्षिन्नाम राजासीद्ब्रह्मन्कौरववंशजः ॥ १.४०.१० ॥
Dann, als eine andere Zeit gekommen war, gab es einen König namens Parīkṣit, geboren im Geschlecht der Kurus, o Brahmane.
1.40.11
यथा पाण्डुर्महाबाहुर्धनुर्धरवरो युधि ।
बभूव मृगयाशीलः पुरास्य प्रपितामहः ॥ १.४०.११ ॥
So wie Pāṇḍu, der Starkarmige, der beste Bogenschütze im Kampf, einst der Jagd ergeben war, so war es auch sein Urgroßvater.
1.40.12
तथा विख्यातवाँल्लोके परीक्षिदभिमन्युजः ।
मृगान्विध्यन्वराहांश्च तरक्षून्महिषांस्तथा।
अन्यांश्च विविधान्वन्यांश्चचार पृथिवीपतिः ॥ १.४०.१२ ॥
Ebenso war Parīkṣit, der Sohn Abhimanyus, in der Welt berühmt, Herr der Erde, und zog umher, Hirsche, Eber, Hyänen, Büffel und verschiedene andere wilde Tiere jagend.
1.40.13
स कदाचिन्मृगं विद्ध्वा बाणेनानतपर्वणा ।
पृष्ठतो धनुरादाय ससार गहने वने ॥ १.४०.१३ ॥
Einst traf er einen Hirsch mit einem Pfeil mit gebogenem Knoten, nahm seinen Bogen und verfolgte ihn von hinten in den dichten Wald.
1.40.14
यथैव भगवान्रुद्रो विद्ध्वा यज्ञमृगं दिवि ।
अन्वगच्छद्धनुष्पाणिः पर्यन्वेष्टुमितस्ततः ॥ १.४०.१४ ॥
Ebenso wie der erhabene Rudra, der den Opferhirsch am Himmel durchbohrt hatte, ihm mit dem Bogen in der Hand folgte und hier und dort suchte.
1.40.15
न हि तेन मृगो विद्धो जीवन्गच्छति वै वने ।
पूर्वरूपं तु तत्तूर्णं तस्यासीत्स्वर्गतिं प्रति ॥ १.४०.१५ ॥
Der von ihm getroffene Hirsch ging nicht lebend in den Wald; seine frühere Gestalt war sogleich auf dem Weg zum Himmel.
1.40.16
परिक्षितो नरेन्द्रस्य विद्धो यन्नष्टवान्मृगः ।
दूरं चापहृतस्तेन मृगेण स महीपतिः ॥ १.४०.१६ ॥
Der vom Menschenherrscher Parikṣit getroffene Hirsch war verschwunden, und durch diesen Hirsch wurde der König weit fortgetragen.
1.40.17
परिश्रान्तः पिपासार्त आससाद मुनिं वने ।
गवां प्रचारेष्वासीनं वत्सानां मुखनिःसृतम् ॥ १.४०.१७ ॥
Erschöpft und von Durst gequält erreichte er im Wald einen Weisen, der auf den Weideplätzen der Kühe saß und die Milch aus den Mäulern der Kälber fließen sah.
1.40.18
भूयिष्ठमुपयुञ्जानं फेनमापिबतां पयः ।
तमभिद्रुत्य वेगेन स राजा संशितव्रतम् ॥ १.४०.१८ ॥
Der König eilte schnell zu jenem Weisen mit festen Gelübden, der reichlich den Schaum der trinkenden Kälber genoss.
1.40.19
अपृच्छद्धनुरुद्यम्य तं मुनिं क्षुच्छ्रमान्वितः ।
भोभो ब्रह्मन्नहं राजा परीक्षिदभिमन्युजः ॥ १.४०.१९ ॥
Von Hunger und Erschöpfung geplagt, hob der König seinen Bogen und fragte jenen Weisen: O Brahmane, ich bin König Parīkṣit, der Sohn Abhimanyus.
1.40.20
मया विद्धो मृगो नष्टः कच्चित्तं दृष्टवानसि ।
स मुनिस्तं तु नोवाच किंचिन्मौनव्रते स्थितः ॥ १.४०.२० ॥
Der Hirsch, den ich verwundet habe, ist entflohen; hast du ihn gesehen? Doch jener Weise, im Gelübde des Schweigens verharrend, antwortete ihm nichts.
1.40.21
तस्य स्कन्धे मृतं सर्पं क्रुद्धो राजा समासजत् ।
समुत्क्षिप्य धनुष्कोट्या स चैनं समुपैक्षत ॥ १.४०.२१ ॥
Der zornige König legte ihm eine tote Schlange über die Schulter, hob sie mit dem Ende seines Bogens an und blickte ihn dann an.
1.40.22
न स किंचिदुवाचैनं शुभं वा यदि वाऽशुभम् ।
स राजा क्रोधमुत्सृज्य व्यथितस्तं तथागतम्।
दृष्ट्वा जगाम नगरमृषिस्त्वासीत्तथैव सः ॥ १.४०.२२ ॥
Er sagte ihm nichts, weder Gutes noch Böses. Der König legte seinen Zorn ab, und betrübt, ihn in diesem Zustand zu sehen, kehrte er in die Stadt zurück; der Weise aber blieb ganz so, wie er war.
1.40.23
न हि तं राजशार्दूलं क्षमाशीलो महामुनिः ।
स्वधर्मनिरतं भूपं समाक्षिप्तोऽप्यधर्षयत् ॥ १.४०.२३ ॥
Jener große Weise, von geduldiger Art, griff jenen Tiger unter den Königen, dem eigenen Dharma ergeben, nicht an, obwohl er beschimpft worden war.
1.40.24
न हि तं राजशार्दूलस्तथा धर्मपरायणम् ।
जानाति भरतश्रेष्ठस्तत एनमधर्षयत् ॥ १.४०.२४ ॥
Der Tiger unter den Königen, der Beste der Bharatas, wusste nicht, dass er so sehr dem Dharma ergeben war; darum griff er ihn an.
1.40.25
तरुणस्तस्य पुत्रोऽभूत्तिग्मतेजा महातपाः ।
शृङ्गी नाम महाक्रोधो दुष्पसादोमहाव्रतः ॥ १.४०.२५ ॥
Er hatte einen jungen Sohn von scharfem Glanz und großer Askese, namens Śṛṅgī, von großem Zorn, schwer zu besänftigen, mit großen Gelübden.
1.40.26
स देवं परमासीनं सर्वभूतहिते रतम् ।
ब्रह्माणमुपतस्थे वै काले काले सुंसयतः ॥ १.४०.२६ ॥
Er diente dem Gott Brahmā, der auf dem höchsten Sitz thronte und dem Wohl aller Wesen ergeben war, zur rechten Zeit und in Zucht.
1.40.27
सतेन समनुज्ञातो ब्रह्मणा गृहमेयिवान् ।
सख्योक्तः क्रीडमानेन स तत्र हसता किल ॥ १.४०.२७ ॥
Von Brahmā erlaubt, kehrte er nach Hause zurück. Dort sprach ein Freund, der mit ihm spielte, lachend zu ihm.
1.40.28
संरम्भात्कोपनोऽतीव विषकल्पो मुनेः सुतः ।
उद्दिश्य पितरं तस्य यच्छ्रुत्वा रोषमाहरत्।
ऋषिपुत्रेण नर्मार्थे कृशेन द्विजसत्तम ॥ १.४०.२८ ॥
Vor Erregung überaus zornig, giftig wie Gift, geriet der Sohn des Weisen in Rage, als er hörte, was auf seinen Vater gemünzt war. O Bester der Zweimalgeborenen, ein Sohn eines Weisen hatte scherzhaft zu dem Ausgemergelten gesagt —
1.40.29
तेजस्विनस्तव पिता तथैव च तपस्विनः ।
शवं स्कन्धेन वहति मा शृङ्गिन्गर्वितो भव ॥ १.४०.२९ ॥
Auch dein Vater ist strahlend und ein Asket; er trägt eine Leiche auf der Schulter. Sei nicht stolz, o Śṛṅgī.
1.40.30
व्याहरत्स्वृषिपुत्रेषु मा स्म किंचिद्वचो वद ।
अस्मद्विधेषु सिद्धेषु ब्रह्मवित्सु तपस्विषु ॥ १.४०.३० ॥
Sprich unter den Söhnen der Weisen kein Wort. Sag nichts gegen Menschen wie uns: die Vollendeten, die Brahman-Kenner, die Asketen.
1.40.31
क्व ते पुरुषमानित्वं क्व ते वाचस्तथाविधाः ।
दर्पजाः पितरं द्रष्टा यस्त्वं शवधरं तथा ॥ १.४०.३१ ॥
Wo ist dein männlicher Stolz, und wo sind deine solchen Worte? Aus Hochmut geboren, siehst du deinen Vater und trägst doch so eine Leiche!
1.40.32
पित्रा च तव तत्कर्म नानुरूपमिवात्मनः ।
कृतं मुनिजनश्रेष्ठ येनाहं भृशदुःखितः ॥ १.४०.३२ ॥
Auch dein Vater hat jene Tat begangen, die ihm selbst nicht angemessen war, o Bester der Weisen, und darüber bin ich zutiefst betrübt.