மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.40
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.40.1
जरत्कारुरिति ख्यातो यस्त्वया सूतनन्दन ।
इच्छामि तदहं श्रोतुं ऋषेस्तस्य महात्मनः ॥ १.४०.१ ॥
சூத குமாரரே! ஜரத்காரு என்ற பெயரால் புகழ்பெற்ற அந்த மகாத்மா முனிவரைப் பற்றி நான் கேட்க விரும்புகிறேன்.
1.40.2
किं कारणं जरत्कारोर्नामैतत्प्रथितं भुवि ।
जरत्कारुनिरुक्तिं त्वं यथावद्वक्तुमर्हसि ॥ १.४०.२ ॥
ஜரத்காரு என்ற இந்தப் பெயர் உலகில் பிரபலமானதற்கு என்ன காரணம்? ஜரத்காரு என்ற சொல்லின் பொருளை நீங்கள் சரியாக விளக்க வேண்டும்.
1.40.3
जरेति क्षयमाहुर्वै दारुणं कारुसंज्ञितम् ।
शरीरं कारु तस्यासीत्तत्स धीमाञ्शनैःशनैः ॥ १.४०.३ ॥
முதுமையை அழிவு என்று கூறுவர்; அது கொடியது. 'காரு' என்று பெயரிடப்பட்ட அவரது உடல் காரு எனப்பட்டது. அந்த ஞானி மெல்ல மெல்லத் (அதை வருத்தினார்).
1.40.4
क्षपयामास तीव्रेण तपसेत्यत उच्यते ।
जरत्कारुरिति ब्रह्मन्वासुकेर्भगिनी तथा ॥ १.४०.४ ॥
அவர் கடுமையான தவத்தால் (உடலை) வருத்தினார்; ஆகையால் அவர் ஜரத்காரு எனப்படுகிறார். பிராமணரே! வாசுகியின் சகோதரியும் அவ்வாறே (ஜரத்காரு எனப்படுகிறாள்).
1.40.5
एवमुक्तस्तु धर्मात्मा शौनकः प्राहसत्तदा ।
उग्रश्रवसमामन्त्र्य उपपन्नमिति ब्रुवन् ॥ १.४०.५ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் தர்மாத்மாவான சௌனகர் அப்போது சிரித்தார்; உக்கிரஸ்ரவஸிடம் அழைத்து, 'சரியானது' என்று கூறினார்.
1.40.6
उक्तं नाम यथा पूर्वं सर्वं तच्छ्रुतवानहम् ।
यथा तु जातो ह्यास्तीक एतदिच्छामि वेदितुम्।
तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य सौतिः प्रोवाच शास्त्रतः ॥ १.४०.६ ॥
முன்பு கூறப்பட்ட பெயரின் விளக்கம் அனைத்தையும் நான் கேட்டேன். ஆனால் ஆஸ்தீகர் எவ்வாறு பிறந்தார் என்பதை அறிய விரும்புகிறேன். அவருடைய சொல்லைக் கேட்டு சௌதி சாஸ்திரப்படி கூறினார்.
1.40.7
संदिश्य पन्नगान्सर्वान्वासुकिः सुसमाहितः ।
स्वसारमुद्यम्य तदा जरत्कारुमृषिं प्रति ॥ १.४०.७ ॥
வாசுகி அனைத்து நாகங்களுக்கும் நன்கு கட்டளையிட்ட பின், அப்போது தன் சகோதரியை ஜரத்காரு முனிவரிடம் முன்னிறுத்தினான்.
1.40.8
अथ कालस्य महतः स मुनिः संशितव्रतः ।
तपस्यभिरतो धीमान्स दारान्नाभ्यकाङ्क्षत ॥ १.४०.८ ॥
பின்னர் நீண்ட காலம், கடுமையான விரதமுள்ள, தவத்தில் மகிழ்ந்திருந்த அந்த அறிவுள்ள முனிவர் மனைவியரை விரும்பவில்லை.
1.40.9
स तूर्ध्वरेतास्तपसि प्रसक्तः ।
स्वाध्यायवान्वीतभयः कृतात्मा।
चचार सर्वां पृथिवीं महात्मा ।
न चापि दारान्मनसाध्यकाङ्क्षत् ॥ १.४०.९ ॥
அவர், ஊர்த்வரேதஸ், தவத்தில் ஈடுபட்டவர், வேத ஓதலில் நிலைத்தவர், அச்சமற்றவர், தன்னை அடக்கியவர், அந்த மகாத்மா முழு பூமியிலும் அலைந்தார்; மனத்தாலும் மனைவியரை விரும்பவில்லை.
1.40.10
ततोऽपरस्मिन्संप्राप्ते काले कस्मिंश्चिदेव तु ।
परिक्षिन्नाम राजासीद्ब्रह्मन्कौरववंशजः ॥ १.४०.१० ॥
பின்னர் வேறொரு காலம் வந்தபோது, பிராமணரே, குரு வம்சத்தில் பிறந்த பரீக்ஷித் என்ற அரசன் இருந்தான்.
1.40.11
यथा पाण्डुर्महाबाहुर्धनुर्धरवरो युधि ।
बभूव मृगयाशीलः पुरास्य प्रपितामहः ॥ १.४०.११ ॥
மகாபாகு பாண்டு, போரில் சிறந்த வில்லாளியாக இருந்தவர், முன்பு வேட்டையில் விருப்பமுடையவராய் இருந்தது போல, இவருடைய பாட்டனின் தந்தையும் இருந்தார்.
1.40.12
तथा विख्यातवाँल्लोके परीक्षिदभिमन्युजः ।
मृगान्विध्यन्वराहांश्च तरक्षून्महिषांस्तथा।
अन्यांश्च विविधान्वन्यांश्चचार पृथिवीपतिः ॥ १.४०.१२ ॥
அதுபோலவே உலகில் புகழ்பெற்ற அபிமன்யுவின் மகன் பரீக்ஷித், மான், பன்றி, தரக்ஷு, எருமை மற்றும் பல்வேறு காட்டு விலங்குகளை வேட்டையாடி, பூமியின் அதிபதியாய் அலைந்தான்.
1.40.13
स कदाचिन्मृगं विद्ध्वा बाणेनानतपर्वणा ।
पृष्ठतो धनुरादाय ससार गहने वने ॥ १.४०.१३ ॥
ஒரு முறை வளைந்த முனையுள்ள அம்பால் ஒரு மானை எய்து, வில்லை எடுத்துக்கொண்டு அடர்ந்த காட்டில் பின்தொடர்ந்தான்.
1.40.14
यथैव भगवान्रुद्रो विद्ध्वा यज्ञमृगं दिवि ।
अन्वगच्छद्धनुष्पाणिः पर्यन्वेष्टुमितस्ततः ॥ १.४०.१४ ॥
பகவான் ருத்ரன் வானில் யாகமானை எய்தபின், கையில் வில்லுடன் அதைத் தேடி இங்கும் அங்குமாகப் பின்தொடர்ந்தது போல.
1.40.15
न हि तेन मृगो विद्धो जीवन्गच्छति वै वने ।
पूर्वरूपं तु तत्तूर्णं तस्यासीत्स्वर्गतिं प्रति ॥ १.४०.१५ ॥
அவனால் எய்யப்பட்ட மான் உயிருடன் காட்டில் செல்லவில்லை; அதன் அந்த முந்தைய உருவம் விரைவில் சொர்க்கத்தை நோக்கியதாக இருந்தது.
1.40.16
परिक्षितो नरेन्द्रस्य विद्धो यन्नष्टवान्मृगः ।
दूरं चापहृतस्तेन मृगेण स महीपतिः ॥ १.४०.१६ ॥
நரேந்திரன் பரீக்ஷிதனின் அம்பால் அடிபட்ட மான் மறைந்துவிட்டது; அந்த மானால் தூரத்திற்கு இழுத்துச் செல்லப்பட்ட அந்த மன்னன்.
1.40.17
परिश्रान्तः पिपासार्त आससाद मुनिं वने ।
गवां प्रचारेष्वासीनं वत्सानां मुखनिःसृतम् ॥ १.४०.१७ ॥
களைத்தும் தாகத்தால் வேதனையுற்றும், காட்டில் பசுக்கள் மேயும் இடத்தில் அமர்ந்திருந்த ஒரு முனிவரை அடைந்தான்; கன்றுகளின் வாயிலிருந்து வழிந்த பாலைப் பார்த்தபடி.
1.40.18
भूयिष्ठमुपयुञ्जानं फेनमापिबतां पयः ।
तमभिद्रुत्य वेगेन स राजा संशितव्रतम् ॥ १.४०.१८ ॥
பாலைக் குடிக்கும் கன்றுகளின் நுரையை அதிகமாக உண்டுகொண்டிருந்த, உறுதியான விரதமுள்ள அந்த முனிவரிடம் அந்த அரசன் வேகமாக ஓடிச் சென்றான்.
1.40.19
अपृच्छद्धनुरुद्यम्य तं मुनिं क्षुच्छ्रमान्वितः ।
भोभो ब्रह्मन्नहं राजा परीक्षिदभिमन्युजः ॥ १.४०.१९ ॥
பசியாலும் களைப்பாலும் வருந்திய அந்த அரசன் வில்லை உயர்த்திக்கொண்டு அந்த முனிவரிடம் கேட்டான்: ஓ பிராமணரே, நான் அபிமன்யுவின் மகனான அரசன் பரீட்சித்.
1.40.20
मया विद्धो मृगो नष्टः कच्चित्तं दृष्टवानसि ।
स मुनिस्तं तु नोवाच किंचिन्मौनव्रते स्थितः ॥ १.४०.२० ॥
என்னால் காயப்பட்ட மான் ஓடிவிட்டது; அதை நீ கண்டாயா? ஆனால் மௌன விரதத்தில் நின்ற அந்த முனிவர் அவனுக்கு ஒன்றும் பதிலளிக்கவில்லை.
1.40.21
तस्य स्कन्धे मृतं सर्पं क्रुद्धो राजा समासजत् ।
समुत्क्षिप्य धनुष्कोट्या स चैनं समुपैक्षत ॥ १.४०.२१ ॥
கோபமுற்ற அரசன் அவருடைய தோளில் இறந்த பாம்பைப் போட்டான். வில்லின் நுனியால் அதை உயர்த்தி, அவரை நோக்கினான்.
1.40.22
न स किंचिदुवाचैनं शुभं वा यदि वाऽशुभम् ।
स राजा क्रोधमुत्सृज्य व्यथितस्तं तथागतम्।
दृष्ट्वा जगाम नगरमृषिस्त्वासीत्तथैव सः ॥ १.४०.२२ ॥
அவர் அவனிடம் நன்மையோ தீமையோ எதுவும் சொல்லவில்லை. அரசன் கோபத்தை விட்டு, வருத்தத்துடன் அவரை அந்த நிலையில் கண்டு நகருக்குத் திரும்பினான்; அந்த முனிவர் அப்படியே இருந்தார்.
1.40.23
न हि तं राजशार्दूलं क्षमाशीलो महामुनिः ।
स्वधर्मनिरतं भूपं समाक्षिप्तोऽप्यधर्षयत् ॥ १.४०.२३ ॥
பொறுமையுள்ள அந்தப் பெரிய முனிவர், தன் கடமையில் நிலைத்த அரசனாகிய அந்த அரச-புலியை, தாம் இகழப்பட்டிருந்தும் துன்புறுத்தவில்லை.
1.40.24
न हि तं राजशार्दूलस्तथा धर्मपरायणम् ।
जानाति भरतश्रेष्ठस्तत एनमधर्षयत् ॥ १.४०.२४ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனான அந்த அரச-புலி அவரை அப்படி தர்மத்தில் நிலைத்தவராக அறியவில்லை; ஆகவே அவரை அவமதித்தான்.
1.40.25
तरुणस्तस्य पुत्रोऽभूत्तिग्मतेजा महातपाः ।
शृङ्गी नाम महाक्रोधो दुष्पसादोमहाव्रतः ॥ १.४०.२५ ॥
அவருக்கு ஒரு இளம் மகன் இருந்தான். அவன் கூரிய தேஜஸும் பெரிய தவமும் கொண்டவன். அவன் பெயர் சृங்கி; அவன் மிகுந்த கோபமுடையவன், சமாதானப்படுத்துவது கடினமானவன், பெரிய விரதங்களைக் கொண்டவன்.
1.40.26
स देवं परमासीनं सर्वभूतहिते रतम् ।
ब्रह्माणमुपतस्थे वै काले काले सुंसयतः ॥ १.४०.२६ ॥
அவன் உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்த, அனைத்து உயிர்களின் நலனில் ஈடுபட்ட தேவன் பிரம்மாவை வழிபட்டான்; உரிய காலங்களில், கட்டுப்பாட்டுடன்.
1.40.27
सतेन समनुज्ञातो ब्रह्मणा गृहमेयिवान् ।
सख्योक्तः क्रीडमानेन स तत्र हसता किल ॥ १.४०.२७ ॥
பிரம்மாவால் அனுமதி பெற்று அவன் வீடு திரும்பினான். அங்கே விளையாடிக்கொண்டிருந்த ஒரு நண்பன் சிரித்துக்கொண்டு அவனிடம் பேசினான்.
1.40.28
संरम्भात्कोपनोऽतीव विषकल्पो मुनेः सुतः ।
उद्दिश्य पितरं तस्य यच्छ्रुत्वा रोषमाहरत्।
ऋषिपुत्रेण नर्मार्थे कृशेन द्विजसत्तम ॥ १.४०.२८ ॥
உணர்ச்சியால் மிகுந்த கோபமடைந்த, விஷம்போன்ற முனிவரின் மகன், அவனுடைய தந்தையைக் குறித்து அதைக் கேட்டு ரோஷம் கொண்டான். ஓ, இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவனே, ஒரு முனிபுத்திரன் வேடிக்கைக்காக மெலிந்த கிருசனிடம் கூறினான்.
1.40.29
तेजस्विनस्तव पिता तथैव च तपस्विनः ।
शवं स्कन्धेन वहति मा शृङ्गिन्गर्वितो भव ॥ १.४०.२९ ॥
உன் தந்தை தேஜஸ்வியானவர், தவம் செய்பவரும்கூட; அவர் ஒரு சவத்தைத் தோளில் சுமக்கிறார். ஓ சৃங்கி, பெருமிதம் கொள்ளாதே.
1.40.30
व्याहरत्स्वृषिपुत्रेषु मा स्म किंचिद्वचो वद ।
अस्मद्विधेषु सिद्धेषु ब्रह्मवित्सु तपस्विषु ॥ १.४०.३० ॥
ரிஷி மகன்களிடையே எந்த வார்த்தையும் பேசாதே. எங்களைப் போன்ற சித்தர்களான, பிரம்மஞானிகளான, தவசிகளுக்கு எதிராக எதையும் சொல்லாதே.
1.40.31
क्व ते पुरुषमानित्वं क्व ते वाचस्तथाविधाः ।
दर्पजाः पितरं द्रष्टा यस्त्वं शवधरं तथा ॥ १.४०.३१ ॥
உன் ஆண்மைப் பெருமை எங்கே, உன் அத்தகைய சொற்கள் எங்கே? செருக்கிலிருந்து பிறந்தவனே, தந்தையைக் கண்டு நீ இவ்வாறு சடலத்தைச் சுமக்கிறாயே!
1.40.32
पित्रा च तव तत्कर्म नानुरूपमिवात्मनः ।
कृतं मुनिजनश्रेष्ठ येनाहं भृशदुःखितः ॥ १.४०.३२ ॥
முனிவர்களில் சிறந்தவனே, உன் தந்தையும் தனக்குப் பொருந்தாத அந்தச் செயலைச் செய்தான்; அதனால் நான் மிகவும் துயருற்றேன்.