Mahābhārata · Adhyāya 1.40
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.40.1
जरत्कारुरिति ख्यातो यस्त्वया सूतनन्दन ।
इच्छामि तदहं श्रोतुं ऋषेस्तस्य महात्मनः ॥ १.४०.१ ॥
Ó filho do condutor de carruagem, desejo ouvir sobre aquele grande sábio, famoso com o nome de Jaratkāru, de quem falaste.
1.40.2
किं कारणं जरत्कारोर्नामैतत्प्रथितं भुवि ।
जरत्कारुनिरुक्तिं त्वं यथावद्वक्तुमर्हसि ॥ १.४०.२ ॥
Qual é a razão de este nome Jaratkāru ter se tornado famoso na terra? Deves explicar a etimologia de Jaratkāru exatamente como é.
1.40.3
जरेति क्षयमाहुर्वै दारुणं कारुसंज्ञितम् ।
शरीरं कारु तस्यासीत्तत्स धीमाञ्शनैःशनैः ॥ १.४०.३ ॥
A velhice é chamada de consumição, o que é terrível; seu corpo, chamado kāru, foi o kāru. Aquele sábio, pouco a pouco (o desgastou).
1.40.4
क्षपयामास तीव्रेण तपसेत्यत उच्यते ।
जरत्कारुरिति ब्रह्मन्वासुकेर्भगिनी तथा ॥ १.४०.४ ॥
Ele consumiu (o seu corpo) com austeridade severa, e por isso é chamado Jaratkāru. Ó brâmane, e assim também a irmã de Vāsuki é chamada Jaratkāru.
1.40.5
एवमुक्तस्तु धर्मात्मा शौनकः प्राहसत्तदा ।
उग्रश्रवसमामन्त्र्य उपपन्नमिति ब्रुवन् ॥ १.४०.५ ॥
Assim interpelado, o justo Śaunaka então riu, e dirigindo-se a Ugraśravas disse: «Bem dito».
1.40.6
उक्तं नाम यथा पूर्वं सर्वं तच्छ्रुतवानहम् ।
यथा तु जातो ह्यास्तीक एतदिच्छामि वेदितुम्।
तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य सौतिः प्रोवाच शास्त्रतः ॥ १.४०.६ ॥
Ouvi tudo o que foi dito antes sobre o nome. Mas desejo saber como Āstīka nasceu. Tendo ouvido suas palavras, Sauti falou segundo as escrituras.
1.40.7
संदिश्य पन्नगान्सर्वान्वासुकिः सुसमाहितः ।
स्वसारमुद्यम्य तदा जरत्कारुमृषिं प्रति ॥ १.४०.७ ॥
Tendo instruído devidamente todas as serpentes, Vāsuki então apresentou a sua irmã ao sábio Jaratkāru.
1.40.8
अथ कालस्य महतः स मुनिः संशितव्रतः ।
तपस्यभिरतो धीमान्स दारान्नाभ्यकाङ्क्षत ॥ १.४०.८ ॥
Então, por muito tempo, aquele sábio, firme em seus votos e deleitado na austeridade, não desejou esposas.
1.40.9
स तूर्ध्वरेतास्तपसि प्रसक्तः ।
स्वाध्यायवान्वीतभयः कृतात्मा।
चचार सर्वां पृथिवीं महात्मा ।
न चापि दारान्मनसाध्यकाङ्क्षत् ॥ १.४०.९ ॥
Ele, de semente ascendente, entregue à austeridade e ao estudo védico, livre do medo, senhor de si, aquele grande espírito vagou por toda a terra, e nem mesmo em sua mente desejou esposas.
1.40.10
ततोऽपरस्मिन्संप्राप्ते काले कस्मिंश्चिदेव तु ।
परिक्षिन्नाम राजासीद्ब्रह्मन्कौरववंशजः ॥ १.४०.१० ॥
Então, chegando outro tempo, houve um rei chamado Parīkṣit, nascido na linhagem dos Kurus, ó brâmane.
1.40.11
यथा पाण्डुर्महाबाहुर्धनुर्धरवरो युधि ।
बभूव मृगयाशीलः पुरास्य प्रपितामहः ॥ १.४०.११ ॥
Assim como Pāṇḍu, o de braços poderosos, o melhor arqueiro na batalha, outrora foi apaixonado pela caça, assim também foi seu bisavô.
1.40.12
तथा विख्यातवाँल्लोके परीक्षिदभिमन्युजः ।
मृगान्विध्यन्वराहांश्च तरक्षून्महिषांस्तथा।
अन्यांश्च विविधान्वन्यांश्चचार पृथिवीपतिः ॥ १.४०.१२ ॥
Assim também Parīkṣit, filho de Abhimanyu, renomado no mundo, senhor da terra, percorria caçando veados, javalis, hienas, búfalos e outros diversos animais selvagens.
1.40.13
स कदाचिन्मृगं विद्ध्वा बाणेनानतपर्वणा ।
पृष्ठतो धनुरादाय ससार गहने वने ॥ १.४०.१३ ॥
Certa vez, tendo ferido um veado com uma flecha de nó curvo, pegou seu arco e o perseguiu por trás na floresta densa.
1.40.14
यथैव भगवान्रुद्रो विद्ध्वा यज्ञमृगं दिवि ।
अन्वगच्छद्धनुष्पाणिः पर्यन्वेष्टुमितस्ततः ॥ १.४०.१४ ॥
Assim como o bem-aventurado Rudra, tendo ferido o veado do sacrifício no céu, o seguiu com o arco na mão, procurando aqui e ali.
1.40.15
न हि तेन मृगो विद्धो जीवन्गच्छति वै वने ।
पूर्वरूपं तु तत्तूर्णं तस्यासीत्स्वर्गतिं प्रति ॥ १.४०.१५ ॥
O veado ferido por ele não foi vivo para a floresta; aquela sua forma anterior estava logo a caminho do céu.
1.40.16
परिक्षितो नरेन्द्रस्य विद्धो यन्नष्टवान्मृगः ।
दूरं चापहृतस्तेन मृगेण स महीपतिः ॥ १.४०.१६ ॥
O veado ferido pelo senhor dos homens Parikṣit havia desaparecido, e por esse veado o rei foi levado para longe.
1.40.17
परिश्रान्तः पिपासार्त आससाद मुनिं वने ।
गवां प्रचारेष्वासीनं वत्सानां मुखनिःसृतम् ॥ १.४०.१७ ॥
Exausto e atormentado pela sede, chegou a um sábio na floresta, sentado entre os pastos das vacas, observando o leite escorrer das bocas dos bezerros.
1.40.18
भूयिष्ठमुपयुञ्जानं फेनमापिबतां पयः ।
तमभिद्रुत्य वेगेन स राजा संशितव्रतम् ॥ १.४०.१८ ॥
O rei correu velozmente em direção àquele sábio de votos firmes, que se alimentava abundantemente da espuma dos bezerros que bebiam o leite.
1.40.19
अपृच्छद्धनुरुद्यम्य तं मुनिं क्षुच्छ्रमान्वितः ।
भोभो ब्रह्मन्नहं राजा परीक्षिदभिमन्युजः ॥ १.४०.१९ ॥
Atormentado pela fome e pelo cansaço, o rei ergueu o arco e perguntou àquele sábio: Ó brâmane, eu sou o rei Parīkṣit, filho de Abhimanyu.
1.40.20
मया विद्धो मृगो नष्टः कच्चित्तं दृष्टवानसि ।
स मुनिस्तं तु नोवाच किंचिन्मौनव्रते स्थितः ॥ १.४०.२० ॥
O veado que feri fugiu; você o viu? Mas aquele sábio, mantendo o voto de silêncio, não lhe respondeu nada.
1.40.21
तस्य स्कन्धे मृतं सर्पं क्रुद्धो राजा समासजत् ।
समुत्क्षिप्य धनुष्कोट्या स चैनं समुपैक्षत ॥ १.४०.२१ ॥
O rei, irado, colocou uma serpente morta sobre o ombro dele; erguendo-a com a ponta do arco, olhou para ele.
1.40.22
न स किंचिदुवाचैनं शुभं वा यदि वाऽशुभम् ।
स राजा क्रोधमुत्सृज्य व्यथितस्तं तथागतम्।
दृष्ट्वा जगाम नगरमृषिस्त्वासीत्तथैव सः ॥ १.४०.२२ ॥
Ele nada lhe disse, nem bem nem mal. O rei, abandonando a ira e aflito ao vê-lo naquele estado, voltou para a cidade, enquanto o sábio permaneceu exatamente como estava.
1.40.23
न हि तं राजशार्दूलं क्षमाशीलो महामुनिः ।
स्वधर्मनिरतं भूपं समाक्षिप्तोऽप्यधर्षयत् ॥ १.४०.२३ ॥
Aquele grande sábio, de natureza paciente, não atacou aquele tigre entre os reis, devotado ao seu próprio dharma, embora tivesse sido insultado.
1.40.24
न हि तं राजशार्दूलस्तथा धर्मपरायणम् ।
जानाति भरतश्रेष्ठस्तत एनमधर्षयत् ॥ १.४०.२४ ॥
O tigre entre os reis, o melhor dos Bharatas, não sabia que ele era tão devotado ao dharma; por isso o atacou.
1.40.25
तरुणस्तस्य पुत्रोऽभूत्तिग्मतेजा महातपाः ।
शृङ्गी नाम महाक्रोधो दुष्पसादोमहाव्रतः ॥ १.४०.२५ ॥
Ele teve um filho jovem, de brilho intenso e grande austeridade, chamado Śṛṅgī, de grande ira, difícil de apaziguar, de grandes votos.
1.40.26
स देवं परमासीनं सर्वभूतहिते रतम् ।
ब्रह्माणमुपतस्थे वै काले काले सुंसयतः ॥ १.४०.२६ ॥
Ele servia o deus Brahmā, sentado no assento supremo, dedicado ao bem de todos os seres, nos momentos devidos, com disciplina.
1.40.27
सतेन समनुज्ञातो ब्रह्मणा गृहमेयिवान् ।
सख्योक्तः क्रीडमानेन स तत्र हसता किल ॥ १.४०.२७ ॥
Autorizado por Brahmā, voltou para casa. Ali, um amigo que brincava com ele falou-lhe rindo.
1.40.28
संरम्भात्कोपनोऽतीव विषकल्पो मुनेः सुतः ।
उद्दिश्य पितरं तस्य यच्छ्रुत्वा रोषमाहरत्।
ऋषिपुत्रेण नर्मार्थे कृशेन द्विजसत्तम ॥ १.४०.२८ ॥
Ardendo de agitação e extremamente irado, como veneno, o filho do sábio, ao ouvir o que foi dito sobre seu pai, inflamou-se. Ó melhor dos duas vezes nascidos, um filho de sábio dissera em tom de zombaria ao esquelético —
1.40.29
तेजस्विनस्तव पिता तथैव च तपस्विनः ।
शवं स्कन्धेन वहति मा शृङ्गिन्गर्वितो भव ॥ १.४०.२९ ॥
Teu pai também é radiante e asceta; ele carrega um cadáver sobre o ombro. Não sejas orgulhoso, ó Śṛṅgī.
1.40.30
व्याहरत्स्वृषिपुत्रेषु मा स्म किंचिद्वचो वद ।
अस्मद्विधेषु सिद्धेषु ब्रह्मवित्सु तपस्विषु ॥ १.४०.३० ॥
Não digas palavra alguma entre os filhos dos sábios. Não digas nada contra os que são como nós: os perfeitos, os conhecedores de Brahman, os ascetas.
1.40.31
क्व ते पुरुषमानित्वं क्व ते वाचस्तथाविधाः ।
दर्पजाः पितरं द्रष्टा यस्त्वं शवधरं तथा ॥ १.४०.३१ ॥
Onde está o teu orgulho de homem, e onde estão as tuas palavras de tal tipo? Nascido da arrogância, vendo teu pai, carregas assim um cadáver!
1.40.32
पित्रा च तव तत्कर्म नानुरूपमिवात्मनः ।
कृतं मुनिजनश्रेष्ठ येनाहं भृशदुःखितः ॥ १.४०.३२ ॥
E também teu pai praticou aquele ato que não lhe era adequado, ó melhor dos sábios, pelo qual estou profundamente aflito.