Mahābhārata · Adhyāya 1.45
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.45.1
एतस्मिन्नेव काले तु जरत्कारुर्महातपाः ।
चचार पृथिवीं कृत्स्नां यत्रसायंगृहो मुनिः ॥ १.४५.१ ॥
Zu dieser Zeit wanderte Jaratkāru, der große Asket, über die ganze Erde; sein Zuhause war dort, wo ihn der Abend fand.
1.45.2
चरन्दीक्षां महातेजा दुश्चरामकृतात्मभिः ।
तीर्थेष्वाप्लवनं कुर्वन्पुण्येषु विचचार ह ॥ १.४५.२ ॥
Er hielt ein Gelübde ein, das den Unbeherrschten schwer fällt, und wanderte, an heiligen Furten badend, umher.
1.45.3
वायुभक्षो निराहारः शुष्यन्नहरहर्मुनिः ।
सं ददर्श पितॄन्गर्ते लम्बमानानधोमुखान् ॥ १.४५.३ ॥
Nur von Luft lebend und fastend, Tag für Tag magerer werdend, sah der Weise seine Ahnen kopfüber in einer Grube hängen.
1.45.4
एकतन्त्ववशिष्टं वै वीरणस्तम्बमाश्रितान् ।
तं तन्तुं च शनैराखुमाददानं बिलेशयम् ॥ १.४५.४ ॥
Sie klammerten sich an einen Halm des Vīraṇa-Grases, der nur noch an einem einzigen Faden hing; und diesen Faden nagte langsam eine Ratte, die in einem Bau lebte.
1.45.5
निराहारान्कृशान्दीनान्गर्ते स्वत्राणमिच्छतः ।
उपसृत्य स तान्दीनान्दीनरूपोऽभ्यभाषत ॥ १.४५.५ ॥
Er trat zu den elenden, abgemagerten, fastenden Ahnen in der Grube, die ihre eigene Rettung suchten, und sprach, selbst in elender Gestalt, zu ihnen.
1.45.6
के भवन्तोऽवलम्बन्ते वीरमस्तम्बमाश्रिताः ।
दुर्बलं खादितैर्मूलैराखुना बिलवासिना ॥ १.४५.६ ॥
Wer seid ihr, die ihr am Halm des Vīra-Grases hängt, der durch die von der in der Höhle lebenden Ratte benagten Wurzeln geschwächt ist?
1.45.7
वीरणस्तम्बके मूलं यदप्येकमिह स्थितम् ।
तद्भप्ययं शनैराखुरादत्ते दशनैः शितैः ॥ १.४५.७ ॥
Auch die eine Wurzel, die hier im vīraṇa-Grasbüschel noch verblieben ist, nagt die Ratte langsam mit ihren scharfen Zähnen ab.
1.45.8
छेत्स्यतेऽल्पावशिष्टत्वादेतदप्यचिरादिव ।
ततस्तु पतितारोऽत्र गर्ते व्यक्तमधोमुखाः ॥ १.४५.८ ॥
Da nur wenig übrig ist, wird auch sie bald durchtrennt werden; dann werdet ihr, hier in die Grube fallend, eindeutig kopfüber fallen.
1.45.9
अत्र मे दुःखमुत्पन्नं दृष्ट्वा युष्मानधोमुखान् ।
कृच्छ्रामापदमापन्नान्प्रियं किं करवाणि वः ॥ १.४५.९ ॥
Als ich euch hier kopfüber, in schwere Not geraten, sah, ist mir Schmerz entstanden; welchen lieben Dienst soll ich euch erweisen?
1.45.10
तपसोऽस्य चतुर्थेन तृतीयेनाथ वा पुनः ।
अर्धेन वापि निस्तर्तुमापदं ब्रूत मा चिरम् ॥ १.४५.१० ॥
Mit einem Viertel, einem Drittel oder auch der Hälfte dieser meiner Askese, könnt ihr aus diesem Unglück hinausgelangen? Sagt es ohne Zögern.
1.45.11
अथवापि समग्रेण तरन्तु तपसा मम ।
भवन्तः सर्व एवेह काममेवं विधीयताम् ॥ १.४५.११ ॥
Oder aber, mit meiner ganzen Askese, mögt ihr alle von hier hinübergelangen; so werde es nach eurem Wunsch eingerichtet.
1.45.12
कुतो भवान्ब्रह्मचारी यो नस्त्रातुमिहेच्छसि ।
न तु विप्राग्र्य तपसा शक्यमेतद्व्यपोहितुम् ॥ १.४५.१२ ॥
Woher kommst du, Brahmacārin, dass du uns hier retten willst? O bester der Brahmanen, dieses Unglück kann durch Askese allein nicht abgewendet werden.
1.45.13
अस्ति नस्तात तपसः फलं प्रवदतां वर ।
संतानप्रक्षयाद्ब्रह्मन्पतामो निरयेऽशुचौ ॥ १.४५.१३ ॥
Lieber Sohn, Bester der Redner, es gibt eine Frucht der Askese für uns. Brahmane, durch das völlige Erlöschen unserer Nachkommenschaft stürzen wir in die unreine Hölle.
1.45.14
सन्तानं हि परो धर्मं एवमाह पितामहः ।
लम्बतामिह नस्तात न ज्ञानं प्रतिभाति वै ॥ १.४५.१४ ॥
Der Großvater hat gesagt, dass die Nachkommenschaft die höchste Pflicht ist. Kind, hier hängen wir; uns leuchtet das Wissen nicht ein.
1.45.15
येन त्वां नाभिजानीमो लोके विख्यातपौरुषम् ।
वृद्धो भवान्महाभागोयोनः शोच्यान्सुदुःखितान ॥ १.४५.१५ ॥
Da wir dich nicht als einen von berühmter Tapferkeit in der Welt kennen, du Alter und Hochbegnadeter, sieh auf uns, die Mitleid Verdienenden und sehr Betrübten.
1.45.16
शोचते चैव कारुण्याच्छृणु ये वै वयं द्विज ।
यायावरा नाम वयमृषयः संशितव्रताः ॥ १.४५.१६ ॥
Aus Mitgefühl trauert er ja. Zweifach Geborener, höre: Wir sind Weise namens Yāyāvaras, von strengen Gelübden.
1.45.17
लोकात्पुम्यादिह भ्रष्टाः सन्तानप्रक्षयान्मुने ।
प्रणष्टं नस्तपस्तीव्रं न हि नस्तन्तुरस्ति वै ॥ १.४५.१७ ॥
O Weiser, durch das völlige Erlöschen unserer Nachkommenschaft sind wir hier aus der verdienstvollen Welt gefallen. Unsere harte Askese ist verloren, und unser Lebensfaden der Linie besteht wahrlich nicht.
1.45.18
अस्तित्वेकोऽद्य नस्तन्तुः सोऽपि नास्ति यथा तथा ।
मन्दभाग्योऽल्पभाग्यानां तप एकं समास्थितः ॥ १.४५.१८ ॥
Heute ist nur noch ein Faden unserer Linie übrig, und auch der ist, als wäre er nicht. Für die Unglücklichen, die Glücklosen, ist die Askese die einzige Zuflucht, der sie sich zugewandt haben.
1.45.19
जरत्कारुरिति ख्यातो वेदवेदाङ्गपारगः ।
नियतात्मा महात्मा च सुव्रतः सुमहातपाः ॥ १.४५.१९ ॥
Bekannt unter dem Namen Jaratkāru, war er ein Meister der Veden und ihrer Glieder, selbstbeherrscht, großherzig, fest in seinen Gelübden und von außerordentlicher Askese.
1.45.20
तेन स्म तपसो लोभात्कृच्छ्रमापादिता वयम् ।
न तस्य भार्या पुत्रो वा बान्धवो वाऽस्ति कश्चन ॥ १.४५.२० ॥
Aus Gier nach seiner Askese sind wir in diese Not geraten. Er hat keine Frau, keinen Sohn und keinen Verwandten.
1.45.21
तस्माल्लम्बामहे गर्ते नष्टसंज्ञा ह्यनाथवत् ।
स वक्तव्यस्त्वया दृष्टो ह्यस्माकं नाथवत्तया ॥ १.४५.२१ ॥
Darum hängen wir in dieser Grube, der Besinnung beraubt, wie Schutzlose. Wenn du ihn siehst, sag ihm, er solle unser Beschützer sein.
1.45.22
पितरस्तेऽवलम्बन्ते गर्ते दीना अधोमुखाः ।
साधु दारान्कुरुष्वेति प्रजायस्वेति चाभि भोः ॥ १.४५.२२ ॥
Deine Ahnen hängen elend und kopfüber in der Grube. Sag ihm: 'Nimm rechtmäßig Frauen und zeuge Nachkommen', o Guter.
1.45.23
कुलतन्तुर्हि नः शिष्टः स एकैकस्तपोधन ।
यं तु पश्यसि नो ब्रह्मन्वीरणस्तम्बमाश्रयम् ॥ १.४५.२३ ॥
Der Faden unseres Geschlechts ist allein in ihm geblieben, o Schatz der Askese. Er ist es, o Brahmane, den du an dem Büschel Vīraṇa-Gras hängen siehst.
1.45.24
एषोऽस्माकं कुलस्तम्ब आस्ते स्वकुलवर्धनः ।
यानि पश्यसि वै ब्रह्मन्मूलानीहास्य वीरुधः ॥ १.४५.२४ ॥
Dieser ist der Pfeiler unseres Geschlechts, der seine eigene Familie mehrt. O Brahmane, die Wurzeln und Ranken, die du hier von ihm siehst—
1.45.25
एते नस्तन्तवस्तात कालेन परिभक्षिताः ।
यत्त्वेतत्पश्यसि ब्रह्मन्मूलमस्यार्धभक्षितम् ॥ १.४५.२५ ॥
Lieber Sohn, diese unsere Fäden hat die Zeit gänzlich verzehrt; und die Wurzel, die du siehst, o Brahmane, ist halb verzehrt.
1.45.26
यत्र लम्बामहे गर्ते सोऽप्येकस्तप आस्थितः ।
यमाखुं पश्यसि ब्रह्मन्काल एष महाबलः ॥ १.४५.२६ ॥
In der Grube, an der wir hängen, hat sich auch einer der Askese hingegeben. O Brahmane, die Maus Yamas, die du siehst, ist diese Zeit, sehr mächtig.
1.45.27
स तं तपोरतं मन्दं शनैः क्षपयते तुदन् ।
जरत्कारुं तपोलुब्धं मन्दात्मानमचेतसम् ॥ १.४५.२७ ॥
Er zehrt langsam an ihm, der in Askese versunken ist, und nagt an ihm: Jaratkāru, gierig nach Askese, stumpfen Geistes und unbewusst.
1.45.28
न हि नस्तत्तपस्तस्य तारयिष्यति सत्तम ।
छिन्नमूलान्परिभ्रष्टान्कालोपहतचेतसः ॥ १.४५.२८ ॥
O Bester der Guten, seine Askese wird uns nicht erretten, uns Wurzel-Abgeschnittene, Gefallene, deren Geist von der Zeit getroffen ist.
1.45.29
अधः प्रविष्टान्पश्यास्मान्यथा दुष्कृतिनस्तथा ।
अस्मासु पतितेष्वत्र सह सर्वैः सबान्धवैः ॥ १.४५.२९ ॥
Sieh, wie wir unten hinabgefallen sind, wie Übeltäter fallen. Wenn wir hier fallen, zusammen mit allen unseren Verwandten,
1.45.30
छिन्नः कालेन सोऽप्यत्र गन्ता वै नरकं ततः ।
तपो वाऽप्यथ चा यज्ञो यच्चान्यत्पावनं महत् ॥ १.४५.३० ॥
Von der Zeit abgeschnitten, wird auch er von hier gewiss zur Hölle gehen. Askese oder Opfer oder irgendeine andere große reinigende Tat —
1.45.31
तत्सर्वं न समं तात संतत्येति सतां मतम् ।
स तात दृष्ट्वा ब्रूयास्तं जरत्कारुं तपोधन ॥ १.४५.३१ ॥
Lieber Sohn, all das ist der Nachkommenschaft nicht gleich; so ist die Meinung der Guten. O Schatz der Askese, hast du es gesehen, so sprich zu Jaratkāru.
1.45.32
यथा दृष्टमिदं चात्र त्वयाऽऽख्येयमशेषतः ।
यथा दारान्प्रकुर्यात्स पुत्रानुत्पादयेद्यथा ॥ १.४५.३२ ॥
Wie du hier gesehen hast, sollst du alles vollständig berichten, und wie er Frauen nehmen und Söhne zeugen soll.
1.45.33
वा ब्रह्मंस्त्वया वाच्यः सोऽस्माकं नाथवत्तया ।
बान्धवानां हितस्येह यथा चात्मकुलं तथा ॥ १.४५.३३ ॥
Oder, o Brahmane, du sollst ihm sagen, dass er für uns sein soll wie einer, der einen Beschützer hat; zum Wohl der Verwandten hier, und ebenso für sein eigenes Geschlecht.
1.45.34
कस्त्वं बन्धुमिवास्माकमनुशोचसि सत्तम ।
श्रोतुमिच्छाम सर्वेषां को भवानिह तिष्ठति ॥ १.४५.३४ ॥
Wer bist du, o Bester der Guten, der du um uns trauerst, als wärst du unser Verwandter? Wir alle wünschen zu hören, wer du bist, der du hier stehst.