மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.45
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.45.1
एतस्मिन्नेव काले तु जरत्कारुर्महातपाः ।
चचार पृथिवीं कृत्स्नां यत्रसायंगृहो मुनिः ॥ १.४५.१ ॥
அதே காலத்தில் மகா தவம் செய்த ஜரத்காரு முழு பூமியிலும் சஞ்சரித்தார்; எங்கு மாலை வருகிறதோ அதுவே அவரது இல்லமாகும் அந்த முனிவர்.
1.45.2
चरन्दीक्षां महातेजा दुश्चरामकृतात्मभिः ।
तीर्थेष्वाप्लवनं कुर्वन्पुण्येषु विचचार ह ॥ १.४५.२ ॥
மகா ஒளி கொண்ட அவர் அடக்கமற்றவர்களால் கடைபிடிக்க முடியாத கடும் விரதத்தை மேற்கொண்டு, புனித தீர்த்தங்களில் நீராடியபடி சஞ்சரித்தார்.
1.45.3
वायुभक्षो निराहारः शुष्यन्नहरहर्मुनिः ।
सं ददर्श पितॄन्गर्ते लम्बमानानधोमुखान् ॥ १.४५.३ ॥
காற்றை மட்டும் உண்டு, உணவின்றி, நாளுக்குநாள் மெலிந்த அந்த முனிவர் ஒரு குழியில் தலைகீழாகத் தொங்கும் முன்னோர்களைக் கண்டார்.
1.45.4
एकतन्त्ववशिष्टं वै वीरणस्तम्बमाश्रितान् ।
तं तन्तुं च शनैराखुमाददानं बिलेशयम् ॥ १.४५.४ ॥
ஒரே ஒரு இழையாக எஞ்சியிருந்த வீரண புல்தண்டை அவர்கள் பற்றியிருந்தனர்; அந்த இழையை வளையில் வாழும் எலி மெதுவாகக் கடித்துக்கொண்டிருந்தது.
1.45.5
निराहारान्कृशान्दीनान्गर्ते स्वत्राणमिच्छतः ।
उपसृत्य स तान्दीनान्दीनरूपोऽभ्यभाषत ॥ १.४५.५ ॥
குழியில் உணவின்றி, மெலிந்து, துயருற்று, தங்களைக் காக்க விரும்பிய அந்த துயருற்ற முன்னோர்களை அணுகி, அவரும் துயர உருவத்துடன் அவர்களிடம் பேசினார்.
1.45.6
के भवन्तोऽवलम्बन्ते वीरमस्तम्बमाश्रिताः ।
दुर्बलं खादितैर्मूलैराखुना बिलवासिना ॥ १.४५.६ ॥
நீங்கள் யார், வளையில் வாழும் எலியால் வேர்களில் கடிக்கப்பட்டு பலவீனமான வீர தண்டில் தொங்கி, அதைப் பற்றியிருப்பவர்கள்?
1.45.7
वीरणस्तम्बके मूलं यदप्येकमिह स्थितम् ।
तद्भप्ययं शनैराखुरादत्ते दशनैः शितैः ॥ १.४५.७ ॥
வீரணத் தூரில் இங்கே எஞ்சியுள்ள ஒரே ஒரு வேர் கூட, அதையும் இந்த எலி மெல்ல மெல்லத் தன் கூரிய பற்களால் கடிக்கிறது.
1.45.8
छेत्स्यतेऽल्पावशिष्टत्वादेतदप्यचिरादिव ।
ततस्तु पतितारोऽत्र गर्ते व्यक्तमधोमुखाः ॥ १.४५.८ ॥
சிறிதே எஞ்சியிருப்பதால் இதுவும் விரைவிலேயே அறுபடும். அப்போது நீங்கள் அனைவரும் இங்கே குழியில் தலைகீழாக விழுவீர்கள்.
1.45.9
अत्र मे दुःखमुत्पन्नं दृष्ट्वा युष्मानधोमुखान् ।
कृच्छ्रामापदमापन्नान्प्रियं किं करवाणि वः ॥ १.४५.९ ॥
இங்கே தலைகீழாகத் தொங்கி, கடும் ஆபத்தில் சிக்கியிருக்கும் உங்களைக் கண்டு எனக்கு துன்பம் உண்டாயிற்று. உங்களுக்கு எது நன்மை செய்வேன்?
1.45.10
तपसोऽस्य चतुर्थेन तृतीयेनाथ वा पुनः ।
अर्धेन वापि निस्तर्तुमापदं ब्रूत मा चिरम् ॥ १.४५.१० ॥
என் இந்தத் தவத்தின் நான்கில் ஒரு பங்கால், அல்லது மூன்றில் ஒரு பங்கால், அல்லது பாதியால் கூட இந்த ஆபத்திலிருந்து கடந்து செல்ல முடியுமா? தாமதிக்காமல் சொல்லுங்கள்.
1.45.11
अथवापि समग्रेण तरन्तु तपसा मम ।
भवन्तः सर्व एवेह काममेवं विधीयताम् ॥ १.४५.११ ॥
அல்லது என் முழுத் தவத்தாலும் நீங்கள் அனைவரும் இங்கிருந்து கடந்து செல்லுங்கள். இவ்வாறு உங்கள் விருப்பப்படியே ஏற்பாடு செய்யப்படட்டும்.
1.45.12
कुतो भवान्ब्रह्मचारी यो नस्त्रातुमिहेच्छसि ।
न तु विप्राग्र्य तपसा शक्यमेतद्व्यपोहितुम् ॥ १.४५.१२ ॥
நீ எங்கிருந்து வந்த பிரம்மசாரி, இங்கே எங்களைக் காக்க விரும்புகிறாய்? அந்திணர்களில் சிறந்தவனே, தவத்தால் மட்டும் இந்த ஆபத்தை விலக்கிவிட முடியாது.
1.45.13
अस्ति नस्तात तपसः फलं प्रवदतां वर ।
संतानप्रक्षयाद्ब्रह्मन्पतामो निरयेऽशुचौ ॥ १.४५.१३ ॥
அன்பே, பேசுபவர்களில் சிறந்தவனே, தவத்தின் பயன் எங்களுக்கு உண்டு. பிராமணனே, சந்ததி முழுவதும் அழிந்ததால் நாங்கள் தூய்மையற்ற நரகத்தில் விழுகிறோம்.
1.45.14
सन्तानं हि परो धर्मं एवमाह पितामहः ।
लम्बतामिह नस्तात न ज्ञानं प्रतिभाति वै ॥ १.४५.१४ ॥
சந்ததியே உயர்ந்த தர்மம் என்று பிதாமகர் சொன்னார். அன்பே, இங்கே நாங்கள் தொங்குகிறோம்; எங்களுக்கு அறிவு தோன்றவில்லை.
1.45.15
येन त्वां नाभिजानीमो लोके विख्यातपौरुषम् ।
वृद्धो भवान्महाभागोयोनः शोच्यान्सुदुःखितान ॥ १.४५.१५ ॥
உலகில் புகழ்பெற்ற வீரம் உடையவராக உம்மை நாங்கள் அறியவில்லை; நீர் முதியவர், மிகுந்த பாக்கியவான், எங்களை துயரடைந்த இரங்கத்தக்கவர்களாகக் காண்கிறீர்.
1.45.16
शोचते चैव कारुण्याच्छृणु ये वै वयं द्विज ।
यायावरा नाम वयमृषयः संशितव्रताः ॥ १.४५.१६ ॥
கருணையால்தான் துக்கப்படுகிறார். இருபிறப்பாளனே, கேளுங்கள்: நாங்கள் யாயாவரர் எனப்படும் ரிஷிகள், கடும் விரதம் உடையவர்கள்.
1.45.17
लोकात्पुम्यादिह भ्रष्टाः सन्तानप्रक्षयान्मुने ।
प्रणष्टं नस्तपस्तीव्रं न हि नस्तन्तुरस्ति वै ॥ १.४५.१७ ॥
முனிவரே, சந்ததி முழுவதும் அழிந்ததால் இங்கே நாங்கள் புண்ணிய உலகிலிருந்து விழுந்தோம். எங்கள் கடும் தவம் அழிந்தது; எங்கள் வம்ச நூல் நிச்சயமாக இல்லை.
1.45.18
अस्तित्वेकोऽद्य नस्तन्तुः सोऽपि नास्ति यथा तथा ।
मन्दभाग्योऽल्पभाग्यानां तप एकं समास्थितः ॥ १.४५.१८ ॥
இன்று எங்கள் வம்ச நூல் ஒன்றே உள்ளது; அதுவும் இருந்தும் இல்லாதது போல். குறைந்த பாக்கியமுள்ள, மந்த பாக்கியவான்களுக்கு ஒரே புகலிடம் தவம்.
1.45.19
जरत्कारुरिति ख्यातो वेदवेदाङ्गपारगः ।
नियतात्मा महात्मा च सुव्रतः सुमहातपाः ॥ १.४५.१९ ॥
ஜரத்காரு என்று புகழ்பெற்றவர், வேதங்களையும் வேதாங்கங்களையும் கற்றுத் தேர்ந்தவர், தன்னடக்கமுடையவர், மகாத்மா, உறுதியான விரதம் கொண்டவர், மிகுந்த தவம் செய்தவர்.
1.45.20
तेन स्म तपसो लोभात्कृच्छ्रमापादिता वयम् ।
न तस्य भार्या पुत्रो वा बान्धवो वाऽस्ति कश्चन ॥ १.४५.२० ॥
அவரது தவத்தின் மீதான பேராசையால்தான் நாங்கள் இந்தத் துன்பத்தில் ஆழ்ந்தோம். அவருக்கு மனைவியோ மகனோ உறவினரோ யாரும் இல்லை.
1.45.21
तस्माल्लम्बामहे गर्ते नष्टसंज्ञा ह्यनाथवत् ।
स वक्तव्यस्त्वया दृष्टो ह्यस्माकं नाथवत्तया ॥ १.४५.२१ ॥
ஆகவே நாங்கள் இந்தக் குழியில் தொங்குகிறோம், உணர்வு இழந்து, பாதுகாவலற்றவர்களைப் போல. நீர் அவரைக் கண்டால், எங்களுக்குப் பாதுகாவலராக இருக்குமாறு அவரிடம் சொல்லுங்கள்.
1.45.22
पितरस्तेऽवलम्बन्ते गर्ते दीना अधोमुखाः ।
साधु दारान्कुरुष्वेति प्रजायस्वेति चाभि भोः ॥ १.४५.२२ ॥
உங்கள் முன்னோர்கள் துயருற்று, தலைகீழாகக் குழியில் தொங்குகின்றனர். 'நல்லபடி மனைவியை ஏற்று மக்களைப் பெறு' என்று அவரிடம் சொல்லுங்கள், ஐயா.
1.45.23
कुलतन्तुर्हि नः शिष्टः स एकैकस्तपोधन ।
यं तु पश्यसि नो ब्रह्मन्वीरणस्तम्बमाश्रयम् ॥ १.४५.२३ ॥
எங்கள் குலத்தின் நூல் எஞ்சியிருப்பது அவர் ஒருவரே, தவச் செல்வரே. பிராமணரே, வீரண புல்திரளைப் பற்றியிருப்பதாக நீர் காணும் அவரே அது.
1.45.24
एषोऽस्माकं कुलस्तम्ब आस्ते स्वकुलवर्धनः ।
यानि पश्यसि वै ब्रह्मन्मूलानीहास्य वीरुधः ॥ १.४५.२४ ॥
இவர் எங்கள் குலத்தின் தூண், தம் குலத்தைப் பெருக்குபவர். பிராமணரே, இங்கே அவருடைய வேர்களையும் கொடிகளையும் நீர் காண்கிறீர்.
1.45.25
एते नस्तन्तवस्तात कालेन परिभक्षिताः ।
यत्त्वेतत्पश्यसि ब्रह्मन्मूलमस्यार्धभक्षितम् ॥ १.४५.२५ ॥
அன்பே, காலத்தால் நம் இந்தத் தந்துகள் முழுவதும் அரிக்கப்பட்டுள்ளன. பிராமணரே, இதன் வேர் பாதி அரிக்கப்பட்டிருப்பதை நீ காண்கிறாய்.
1.45.26
यत्र लम्बामहे गर्ते सोऽप्येकस्तप आस्थितः ।
यमाखुं पश्यसि ब्रह्मन्काल एष महाबलः ॥ १.४५.२६ ॥
நாம் தொங்கும் குழியில் ஒருவனும் தவத்தில் நிலைபெற்றிருக்கிறான். பிராமணரே, நீ காணும் யமனின் எலி இந்தக் காலம்; இது மிகுந்த வலிமையுடையது.
1.45.27
स तं तपोरतं मन्दं शनैः क्षपयते तुदन् ।
जरत्कारुं तपोलुब्धं मन्दात्मानमचेतसम् ॥ १.४५.२७ ॥
அவன் தவத்தில் ஈடுபட்ட அவனை மெல்ல மெல்ல அரித்து அழிக்கிறான். தவத்தில் பேராசை கொண்ட ஜரத்காருவை, மந்த புத்தியும் அறியாமையுமுடைய அவனை.
1.45.28
न हि नस्तत्तपस्तस्य तारयिष्यति सत्तम ।
छिन्नमूलान्परिभ्रष्टान्कालोपहतचेतसः ॥ १.४५.२८ ॥
நல்லோரில் சிறந்தவனே, அவனுடைய அந்தத் தவம் நம்மை கரையேற்றாது; வேர் அறுந்து வீழ்ந்தவர்களும் காலத்தால் மனம் சிதைந்தவர்களுமான நம்மை.
1.45.29
अधः प्रविष्टान्पश्यास्मान्यथा दुष्कृतिनस्तथा ।
अस्मासु पतितेष्वत्र सह सर्वैः सबान्धवैः ॥ १.४५.२९ ॥
கீழே வீழ்ந்த எங்களைப் பார், தீவினை செய்தவர்கள் வீழ்வது போல. இங்கு நாங்கள் வீழ்ந்தபோது எல்லா உறவினர்களுடனும்.
1.45.30
छिन्नः कालेन सोऽप्यत्र गन्ता वै नरकं ततः ।
तपो वाऽप्यथ चा यज्ञो यच्चान्यत्पावनं महत् ॥ १.४५.३० ॥
காலத்தால் அறுக்கப்பட்ட அவனும் இங்கேயே நரகத்துக்குச் செல்வான். பிறகு தவம் அல்லது யாகம், அல்லது வேறு பெரிய தூய்மைச் செயல்.
1.45.31
तत्सर्वं न समं तात संतत्येति सतां मतम् ।
स तात दृष्ट्वा ब्रूयास्तं जरत्कारुं तपोधन ॥ १.४५.३१ ॥
மகனே, அது அனைத்தும் சந்ததிக்கு இணையாகாது; இதுவே நல்லோரின் கருத்து. தவச்செல்வமே, அதைக் கண்டு ஜரத்காருவிடம் சொல்ல வேண்டும்.
1.45.32
यथा दृष्टमिदं चात्र त्वयाऽऽख्येयमशेषतः ।
यथा दारान्प्रकुर्यात्स पुत्रानुत्पादयेद्यथा ॥ १.४५.३२ ॥
நீ இங்கு கண்டதை முழுமையாக அவரிடம் சொல்ல வேண்டும். அவர் மனைவியரை ஏற்று மகன்களைப் பெற எவ்வாறு வேண்டுமோ அவ்வாறு.
1.45.33
वा ब्रह्मंस्त्वया वाच्यः सोऽस्माकं नाथवत्तया ।
बान्धवानां हितस्येह यथा चात्मकुलं तथा ॥ १.४५.३३ ॥
அல்லது பிராமணனே, நீ அவரிடம் சொல்ல வேண்டும்: அவர் எங்களுக்கு ஒரு பாதுகாவலனைப் போல இருக்க வேண்டும்; இங்குள்ள உறவினர்களின் நலத்திற்காகவும், தன் குலத்திற்காகவும் அவ்வாறு.
1.45.34
कस्त्वं बन्धुमिवास्माकमनुशोचसि सत्तम ।
श्रोतुमिच्छाम सर्वेषां को भवानिह तिष्ठति ॥ १.४५.३४ ॥
நல்லோரில் சிறந்தவனே, உறவினரைப் போல எங்களுக்காக வருந்துகிறாயே, நீ யார்? இங்கே நிற்கும் நீர் யார் என்பதை அனைவரும் கேட்க விரும்புகிறோம்.