Mahābhārata · Adhyāya 1.46
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.46.1
एतच्छ्रुत्वा जरत्कारुर्भृशं शोकपरायणः ।
उवाच तान्पितॄन्दुःखाद्बाष्पसंदिग्धया गिरा ॥ १.४६.१ ॥
Als Jaratkāru dies hörte, ganz dem Kummer hingegeben, sprach er zu jenen Ahnen mit einer von Tränen erstickten Stimme.
1.46.2
मम पूर्वे भवन्तो वै पितरः सपितामहाः ।
तद्ब्रूत यन्मया कार्यं भवतां प्रियकाम्यया ॥ १.४६.२ ॥
O meine früheren Ahnen, ihr seid wahrlich meine Väter und Großväter. Sagt mir also, was ich tun soll, aus dem Wunsch, euch zu gefallen.
1.46.3
अहमेव जरत्कारुः किल्बिषी भवतां सुतः ।
ते दण्डं धारयत मे दुष्कृतेरकृतात्मनः ॥ १.४६.३ ॥
Ich bin in der Tat Jaratkāru, euer sündiger Sohn. Verhängt Strafe über mich, der ich durch meine bösen Taten einen ungeläuterten Geist habe.
1.46.4
पुत्र दिष्ट्याऽसि संप्राप्त इमं देशं यदृच्छया ।
किमर्थं च त्वया ब्रह्मन्न कृतो दारसङ्ग्रहः ॥ १.४६.४ ॥
Sohn, zum Glück bist du zufällig an diesen Ort gekommen. Doch, o Brahmane, warum hast du dir keine Gattin genommen?
1.46.5
ममायं पितरो नित्यं हृद्यर्थः परिवर्तते ।
ऊर्ध्वरेताः शरीरं वै प्रापयेयममुत्र वै ॥ १.४६.५ ॥
O Ahnen, dieses Ziel meines Herzens bleibt beständig: Mit aufwärts gerichtetem Samen würde ich mit eben diesem Körper die andere Welt erreichen.
1.46.6
न दारान्वै करिष्येऽहमिति मे भावितं मनः ।
एवं दृष्ट्वा तु भवतः शकुन्तानिव लम्बतः ॥ १.४६.६ ॥
Mein Geist hat entschieden, dass ich wahrlich keine Frauen nehmen werde. Doch als ich euch so hängen sah wie Vögel—
1.46.7
मया निवर्तिता बुद्धिर्ब्रह्मचर्यात्पितामहाः ।
करिष्ये वः प्रियं कामं निवेक्ष्येऽहमसंशयम् ॥ १.४६.७ ॥
Ahnen, ich habe meinen Sinn von der Keuschheit abgewandt. Ich werde euch den lieben Wunsch erfüllen; ohne Zweifel werde ich heiraten.
1.46.8
सनाम्नीं यद्यहं कन्यामुपलप्स्ये कदाचन ।
भविष्यति च या काचिद्भैक्ष्यवत्स्वयमुद्यता ॥ १.४६.८ ॥
Sollte ich jemals eine Jungfrau gleichen Namens erlangen, und welche auch immer sich selbst wie ein Almosen darbietet…
1.46.9
प्रतिग्रहीता तामस्मि न भरेयं च यामहम् ।
एवंविधमहं कुर्यां निवेशं प्राप्नुयां यदि।
अन्यथा न करिष्येऽहं सत्यमेतत्पितामहाः ॥ १.४६.९ ॥
Ich werde sie annehmen, aber ich werde sie nicht versorgen. Erlange ich eine solche Ehe, so werde ich so handeln; andernfalls nicht. Dies ist die Wahrheit, Ahnen.
1.46.10
तत्र चोत्पत्स्यते जन्तुर्भवतां तारणाय वै ।
शाश्वताश्चाव्ययाश्चैव तिष्ठन्तु पितरो मम ॥ १.४६.१० ॥
Dort wird gewiss ein Wesen zu eurer Erlösung geboren werden. Mögen meine Ahnen ewig und unvergänglich bleiben.
1.46.11
एवमुक्त्वा तु स पितॄंश्चचार पृथिवी मुनिः ।
न च स्म लभते भार्यां वृद्धोऽयमिति शानक ॥ १.४६.११ ॥
So gesprochen, wanderte der Weise mit den Ahnen über die Erde. O Śānaka, er erlangte keine Frau, denn man dachte: 'Dieser Mann ist alt.'
1.46.12
यदा निर्वेदमापन्नः पितृभिश्चोदिस्तथा ।
तदाऽरण्यं स गत्वोच्चैश्चुक्रोश भृशदुःखितः ॥ १.४६.१२ ॥
Als er in Verzweiflung verfiel und die Ahnen ihn ebenso antrieben, da ging er, tief betrübt, in den Wald und schrie laut auf.
1.46.13
सत्वरण्यगतः प्राज्ञः पितॄणा हितकाम्यया ।
उवाच कन्यां याचामि तिस्रो वाचः शनैरिमाः ॥ १.४६.१३ ॥
Aus dem Wunsch nach dem Wohl der Ahnen ging der weise Mann in den Wald und sprach leise diese drei Worte: »Ich bitte um eine Jungfrau.«
1.46.14
यानि भूतानि सन्तीह स्थावराणि चराणि च ।
अन्तर्हितानि वा यानि तानि शृण्वन्तु मे वचः ॥ १.४६.१४ ॥
Mögen alle Wesen hier, die unbeweglichen und die beweglichen, und die verborgenen, meine Worte hören.
1.46.15
उग्रे तपसि वर्तन्तं पितरश्चोदयन्ति माम् ।
निविशस्वेति दुःखार्ताः सन्तानस्य चिकीर्षया ॥ १.४६.१५ ॥
Während ich in strenger Askese bin, drängen mich die von Kummer geplagten Ahnen: »Lass dich nieder!«, aus dem Wunsch, die Nachkommenschaft fortzusetzen.
1.46.16
निवेशायाखिलां भूमिं कन्याभैक्ष्यं चरामि भोः ।
दरिद्रो दुःखशीलश्च पितृभिः सन्नियोजितः ॥ १.४६.१६ ॥
Um mich niederzulassen, wandere ich über die ganze Erde und bettle um eine Jungfrau, ihr Zuhörer. Ich bin arm und von betrübtem Wesen, und die Ahnen haben mir diese Aufgabe übertragen.
1.46.17
यस्य कन्याऽस्ति भूतस्य ये मयेह प्रकीर्तिताः ।
ते मे कन्यां प्रयच्छन्तु चरतः सर्वतोदिशम् ॥ १.४६.१७ ॥
Wer eine Tochter hat und wen ich hier genannt habe, sie mögen mir, der ich in alle Richtungen wandere, eine Jungfrau geben.
1.46.18
मम कन्या सनाम्नी या भैक्ष्यवच्चोदिता भवेत् ।
भरेयं चैव यां नाहं तां मे कन्यां प्रयच्छत ॥ १.४६.१८ ॥
Gebt mir als Jungfrau die Tochter, die meinen Namen trägt, die als Almosen gegeben werden mag und die ich nicht unterhalten muss.
1.46.19
ततस्ते पन्नगा ये वै जरत्कारौ समाहिताः ।
तामादाय प्रवृत्तिं ते वासुकेः प्रत्यवेदयन् ॥ १.४६.१९ ॥
Da brachten die Schlangen, die ihren Sinn auf Jaratkāru gerichtet hatten, sie mit und meldeten Vāsuki diese Nachricht.
1.46.20
तेषां श्रुत्वा स नागेन्द्रस्तां कन्यां समलङ्कृताम् ।
प्रगृह्यारण्यमगमत्समीपं तस्य पन्नगः ॥ १.४६.२० ॥
Als jener Schlangenkönig ihre Worte gehört hatte, nahm er das geschmückte Mädchen bei der Hand und ging in den Wald nahe bei ihm.
1.46.21
तत्र तां भैक्ष्यवत्कन्यां प्रादात्तस्मै महात्मने ।
नागेन्द्रो वासुकिर्ब्रह्मन्न स तां प्रत्यगृह्णत ॥ १.४६.२१ ॥
Dort gab Vāsuki, der Schlangenkönig, dieses Mädchen wie ein Almosen jenem Großseelen; doch, o Brahmane, er nahm sie nicht an.
1.46.22
असनामेति वै मत्वा भरणे चाविचारिते ।
मोक्षभावे स्थितश्चापि मन्दीभूतः परिग्रहे ॥ १.४६.२२ ॥
In der Meinung: 'Sie hat nicht denselben Namen', und ohne ihren Unterhalt zu bedenken, blieb er im Zustand der Befreiung und wurde lässig, sie anzunehmen.
1.46.23
ततो नाम स कन्यायाः पप्रच्छ भृगुनन्दन ।
वासुकिं भरणं चास्या न कुर्यामित्युवाच ह ॥ १.४६.२३ ॥
Dann fragte er nach dem Namen des Mädchens, o Sohn des Bhṛgu, und sprach zu Vāsuki: 'Ich werde sie nicht unterhalten.'