Mahābhārata · Adhyāya 1.46
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.46.1
एतच्छ्रुत्वा जरत्कारुर्भृशं शोकपरायणः ।
उवाच तान्पितॄन्दुःखाद्बाष्पसंदिग्धया गिरा ॥ १.४६.१ ॥
Ao ouvir isso, Jaratkāru, totalmente entregue à dor, falou àqueles antepassados com a voz embargada pelas lágrimas.
1.46.2
मम पूर्वे भवन्तो वै पितरः सपितामहाः ।
तद्ब्रूत यन्मया कार्यं भवतां प्रियकाम्यया ॥ १.४६.२ ॥
Ó meus antepassados antigos, vós sois de fato meus pais e avós. Dizei, pois, o que devo fazer, por desejo de vos agradar.
1.46.3
अहमेव जरत्कारुः किल्बिषी भवतां सुतः ।
ते दण्डं धारयत मे दुष्कृतेरकृतात्मनः ॥ १.४६.३ ॥
Eu sou de fato Jaratkāru, vosso filho pecador. Impondes castigo a mim, que, por minhas más ações, tenho um espírito não refinado.
1.46.4
पुत्र दिष्ट्याऽसि संप्राप्त इमं देशं यदृच्छया ।
किमर्थं च त्वया ब्रह्मन्न कृतो दारसङ्ग्रहः ॥ १.४६.४ ॥
Filho, felizmente chegaste a este lugar por acaso. Mas, ó brâmane, por que não tomaste esposa?
1.46.5
ममायं पितरो नित्यं हृद्यर्थः परिवर्तते ।
ऊर्ध्वरेताः शरीरं वै प्रापयेयममुत्र वै ॥ १.४६.५ ॥
Ó antepassados, este propósito do meu coração persiste constantemente: com a semente voltada para cima, eu alcançaria o outro mundo com este mesmo corpo.
1.46.6
न दारान्वै करिष्येऽहमिति मे भावितं मनः ।
एवं दृष्ट्वा तु भवतः शकुन्तानिव लम्बतः ॥ १.४६.६ ॥
Minha mente resolveu que, de fato, não tomarei esposas. Mas ao ver-vos assim pendurados como aves—
1.46.7
मया निवर्तिता बुद्धिर्ब्रह्मचर्यात्पितामहाः ।
करिष्ये वः प्रियं कामं निवेक्ष्येऽहमसंशयम् ॥ १.४६.७ ॥
Avós, afastei minha mente do celibato. Farei o que vos é caro e o vosso desejo; sem dúvida me casarei.
1.46.8
सनाम्नीं यद्यहं कन्यामुपलप्स्ये कदाचन ।
भविष्यति च या काचिद्भैक्ष्यवत्स्वयमुद्यता ॥ १.४६.८ ॥
Se eu algum dia obtiver uma donzela do mesmo nome, e qualquer outra que se ofereça por si mesma como esmola…
1.46.9
प्रतिग्रहीता तामस्मि न भरेयं च यामहम् ।
एवंविधमहं कुर्यां निवेशं प्राप्नुयां यदि।
अन्यथा न करिष्येऽहं सत्यमेतत्पितामहाः ॥ १.४६.९ ॥
Eu a aceitarei, mas não a sustentarei. Se eu obtiver tal casamento, assim farei; caso contrário, não o farei. Esta é a verdade, avós.
1.46.10
तत्र चोत्पत्स्यते जन्तुर्भवतां तारणाय वै ।
शाश्वताश्चाव्ययाश्चैव तिष्ठन्तु पितरो मम ॥ १.४६.१० ॥
Ali, para a vossa libertação, certamente nascerá um ser. Que meus antepassados permaneçam eternos e imperecíveis.
1.46.11
एवमुक्त्वा तु स पितॄंश्चचार पृथिवी मुनिः ।
न च स्म लभते भार्यां वृद्धोऽयमिति शानक ॥ १.४६.११ ॥
Dito isto, o sábio vagou pela terra com os antepassados. Ó Śānaka, não obteve esposa, pois pensavam: 'Este homem é velho'.
1.46.12
यदा निर्वेदमापन्नः पितृभिश्चोदिस्तथा ।
तदाऽरण्यं स गत्वोच्चैश्चुक्रोश भृशदुःखितः ॥ १.४६.१२ ॥
Quando caiu em desespero e os antepassados o instigaram da mesma forma, então, profundamente aflito, foi para a floresta e clamou em alta voz.
1.46.13
सत्वरण्यगतः प्राज्ञः पितॄणा हितकाम्यया ।
उवाच कन्यां याचामि तिस्रो वाचः शनैरिमाः ॥ १.४६.१३ ॥
Desejando o bem dos antepassados, o sábio foi à floresta e disse suavemente estas três palavras: "Peço uma donzela."
1.46.14
यानि भूतानि सन्तीह स्थावराणि चराणि च ।
अन्तर्हितानि वा यानि तानि शृण्वन्तु मे वचः ॥ १.४६.१४ ॥
Que todos os seres aqui presentes, os imóveis e os móveis, e os que estão ocultos, ouçam minhas palavras.
1.46.15
उग्रे तपसि वर्तन्तं पितरश्चोदयन्ति माम् ।
निविशस्वेति दुःखार्ताः सन्तानस्य चिकीर्षया ॥ १.४६.१५ ॥
Enquanto estou em austeridade severa, os antepassados, aflitos de dor, me instam dizendo: "Estabelece-te", desejosos de continuar a descendência.
1.46.16
निवेशायाखिलां भूमिं कन्याभैक्ष्यं चरामि भोः ।
दरिद्रो दुःखशीलश्च पितृभिः सन्नियोजितः ॥ १.४६.१६ ॥
Para me estabelecer, percorro toda a terra mendigando uma donzela, ó ouvintes. Sou pobre e de natureza aflita, e os antepassados me designaram esta tarefa.
1.46.17
यस्य कन्याऽस्ति भूतस्य ये मयेह प्रकीर्तिताः ।
ते मे कन्यां प्रयच्छन्तु चरतः सर्वतोदिशम् ॥ १.४६.१७ ॥
Quem tiver uma filha, e os que mencionei aqui, que me deem uma donzela, a mim que vago em todas as direções.
1.46.18
मम कन्या सनाम्नी या भैक्ष्यवच्चोदिता भवेत् ।
भरेयं चैव यां नाहं तां मे कन्यां प्रयच्छत ॥ १.४६.१८ ॥
Dai-me como donzela a filha que tem o meu nome, que pode ser dada como esmola e a quem não terei de sustentar.
1.46.19
ततस्ते पन्नगा ये वै जरत्कारौ समाहिताः ।
तामादाय प्रवृत्तिं ते वासुकेः प्रत्यवेदयन् ॥ १.४६.१९ ॥
Então as serpentes que tinham fixado a mente em Jaratkāru levaram-na e relataram esta notícia a Vāsuki.
1.46.20
तेषां श्रुत्वा स नागेन्द्रस्तां कन्यां समलङ्कृताम् ।
प्रगृह्यारण्यमगमत्समीपं तस्य पन्नगः ॥ १.४६.२० ॥
Ouvindo as palavras deles, aquele senhor das serpentes tomou a donzela adornada e foi à floresta próxima dele.
1.46.21
तत्र तां भैक्ष्यवत्कन्यां प्रादात्तस्मै महात्मने ।
नागेन्द्रो वासुकिर्ब्रह्मन्न स तां प्रत्यगृह्णत ॥ १.४६.२१ ॥
Ali Vāsuki, senhor das serpentes, deu aquela donzela como esmola àquele de grande alma; mas, ó brâmane, ele não a aceitou.
1.46.22
असनामेति वै मत्वा भरणे चाविचारिते ।
मोक्षभावे स्थितश्चापि मन्दीभूतः परिग्रहे ॥ १.४६.२२ ॥
Pensando: 'Ela não tem o mesmo nome', e sem considerar o seu sustento, permaneceu no estado de libertação e tornou-se negligente em aceitá-la.
1.46.23
ततो नाम स कन्यायाः पप्रच्छ भृगुनन्दन ।
वासुकिं भरणं चास्या न कुर्यामित्युवाच ह ॥ १.४६.२३ ॥
Então perguntou o nome da donzela, ó filho de Bhṛgu, e disse a Vāsuki: 'Não a sustentarei.'