مهابهاراتا · أدهيايا 1.49
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.49.1
यदपृच्छत्तदा राजा मन्त्रिणो जनमेजयः ।
पितुः स्वर्गगतिं तन्मे विस्तरेण पुनर्वद ॥ १.४९.१ ॥
ما سأل عنه الملك جانامējaya وزراءه حينئذ، من خبر صعود أبيه إلى السماء، فحدّثني به مرة أخرى بالتفصيل.
1.49.2
शृणु ब्रह्मन्यथाऽपृच्छन्मन्त्रिणो नृपतिस्तदा ।
यथा चाख्यातवन्तस्ते निधनं तत्परिक्षितः ॥ १.४९.२ ॥
اسمع يا برهمن، كيف سأل الملك وزراءه حينئذ، وكيف أخبروه بموت باريكشيت.
1.49.3
जानन्ति स्म भवन्तस्तद्यथावृत्तं पितुर्मम ।
आसीद्यथा स निधनं गतः काले महायशाः ॥ १.४९.३ ॥
أنتم تعرفون ما جرى لأبي، كيف لقي الموت ذو الشهرة العظيمة حين جاء أجله.
1.49.4
श्रुत्वा भवत्सकाशाद्धि पितुर्वृत्तमशेषतः ।
कल्याणं प्रतिपत्स्यामि विपरीतं न जातुचित् ॥ १.४९.४ ॥
بعد أن أسمع منكم خبر أبي كاملاً، سأنال الخير وحده، لا ما يضادّه أبداً.
1.49.5
मन्त्रिणोऽथाब्रुवन्वाक्यं पृष्टास्तेन महात्मना ।
सर्वे धर्मविदः प्राज्ञा राजानं जनमेजयम् ॥ १.४९.५ ॥
فأجاب الوزراء، وقد سألهم ذلك الرجل العظيم النفس، وكلهم عارفون بالدهرمة حكماء، الملك جانامējaya بهذا القول.
1.49.6
शृणु पार्थिव यद्ब्रूषे पितुस्तव महात्मनः ।
चरितं पार्थिवेन्द्रस्य यथा निष्ठां गतश्च सः ॥ १.४९.६ ॥
اسمع أيها الملك ما تقوله عن سيرة أبيك ذي النفس العظيمة، سيد الملوك، وكيف بلغ نهايته.
1.49.7
धर्मात्मा च महात्मा च प्रजापालः पिता तव ।
आसीदिहायथा वृत्तः स महात्मा शृणुष्व तत् ॥ १.४९.७ ॥
كان أبوك ذا نفس بارة وروح عظيمة وحامي رعيته. فاسمع كيف سلك ذلك العظيم هنا.
1.49.8
चातुर्वर्ण्यं स्वधर्मस्थं स कृत्वा पर्यरक्षत ।
धर्मतो धर्मविद्राजा धर्मो विग्रहवानिव ॥ १.४९.८ ॥
حفظ ذلك الملك الطبقات الأربع ثابتة في واجباتها الخاصة وصانها جيدًا. كان عالمًا بالدارما، يحكم وفقها، حتى كأن الدارما نفسها قد تجسدت.
1.49.9
ररक्ष पृथिवीं देवीं श्रीमानतुलविक्रमः ।
द्वेष्टारस्तस्य नैवासन्स च द्वेष्टि न कंचन ॥ १.४९.९ ॥
حمى ذلك الملك المجيد، عديم النظير في البأس، الأرض الإلهية. لم يكن له أعداء، ولم يكن يبغض أحدًا.
1.49.10
समः सर्वेषु भूतेषु प्रजापतिरिवाभवत् ।
ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्राश्चैव स्वकर्मसु ॥ १.४९.१० ॥
كان منصفًا تجاه جميع الكائنات، كسيد المخلوقات. وكان البراهمة والكشاتريا والفايشيا وحتى الشودرا يلتزمون بواجباتهم الخاصة.
1.49.11
स्थितः सुमनसो राजंस्तेन राज्ञा स्वधिष्ठिताः ।
विधवानाथविकलान्कृपणांश्च बभार सः ॥ १.४९.११ ॥
يا ملك، في ظل ذلك الملك كان الناس راضي النفوس، كلٌّ ثابت في مكانه. كان يعول الأرامل واليتامى والعاجزين والمساكين.
1.49.12
सुदर्शः सर्वभूतानामासीत्सोम इवापरः ।
तुष्टपुष्टजनः श्रीमान्सत्यवाग्दृढविक्रमः ॥ १.४९.१२ ॥
كان سهل المنال لجميع الكائنات، كقمر ثانٍ. كان شعبه راضيًا مزدهرًا؛ وكان مجيدًا، صادق القول، ثابت البأس.
1.49.13
धनुर्वेदे तु शिष्योऽभून्नृपः शारद्वतस्य सः ।
गोविन्दस्य प्रियश्चासीत्पिता ते जनमेजय ॥ १.४९.१३ ॥
وفي علم القوس صار تلميذًا لشاردفاتا (كريبا)، وكان محبوبًا لدى غوفيندا (كريشنا). يا جانامييجايا، كان هو أباك.
1.49.14
लोकस्य चैव सर्वस्य प्रिय आसीन्महायशाः ।
परिक्षीणेषु कुरुषु सोत्तरायामजीजनत् ॥ १.४९.१४ ॥
كان محبوبًا لدى العالم كله وذا شهرة عظيمة. ولما كاد الكورو ينقرضون، أنجب ابنًا من أوتّارا.
1.49.15
परिक्षिदभवत्तेन सौभद्रस्यात्मजो बली ।
राजधर्मार्थकुशलो युक्तः सर्वगुणैर्वृतः ॥ १.४९.१५ ॥
وولد منه باريكشيت، الابن القوي لسوبهادرا (أبهيمانيو)، البارع في واجبات الملك وشؤونه، المتحلي بكل الفضائل.
1.49.16
जितेन्द्रियश्चात्मवांश्च मेधावी धर्मसेविता ।
षड्वर्गजिन्महाबुद्धिर्नीतिशास्त्रविदुत्तमः ॥ १.४९.१६ ॥
كان قد قهر حواسه، ضابطًا لنفسه، حكيمًا، مخلصًا للدهرما؛ قاهرًا للأهواء الستة، عظيم العقل، أعلم الناس بعلم السياسة.
1.49.17
प्रजा इमास्तव पिता षष्टिवर्षाण्यपालयत् ।
ततो दिष्टान्तमापन्नः सर्वेषां दुःखमावहन् ॥ १.४९.१७ ॥
حمى أبوك هذه الرعية ستين عامًا؛ ثم لما بلغ الأجل الذي قدره القدر، جلب الحزن على الجميع.
1.49.18
ततस्त्वं पुरुषश्रेष्ठ धर्मेण प्रतिपेदिवान् ।
इदं वर्षसहस्राणि राज्यं कुरुकुलागतम्।
बाल एवाभिषिक्तस्त्वं सर्वभूतानुपालकः ॥ १.४९.१८ ॥
ثم أنت يا خير الرجال، نلت بالدهرما هذه المملكة الآتية من سلالة الكورو لآلاف السنين. وقد توِّجت وأنت طفل؛ فأنت حامي جميع الكائنات.
1.49.19
नास्मिन्कुले जातु बभूव राजा ।
यो न प्रजानां प्रियकृत्प्रियश्च।
विशेषतः प्रेक्ष्य पितामहानां ।
वृत्तं महद्वृत्तपरायणानाम् ॥ १.४९.१९ ॥
لم يكن في هذه السلالة قط ملك لا يفعل ما يسر الرعية ولا يكون محبوبا لها، لا سيما إذا تأملنا سيرة الأجداد الذين كانوا مواظبين على السيرة العظيمة.
1.49.20
कथं निधनमापन्नः पिता मम तथाविधः ।
आचक्षध्वं यथावन्मे श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ॥ १.४९.२० ॥
كيف مات أبي وهو على تلك الحال؟ أخبروني بذلك على وجهه الصحيح؛ أريد أن أسمعه بحقيقته.
1.49.21
एवं संचोदिता राज्ञा मन्त्रिणस्ते नराधिपम् ।
ऊचुः सर्वे यथावृत्तं राज्ञः प्रियहितैषिणः ॥ १.४९.२१ ॥
فلما حثهم الملك على ذلك، أخذ جميع الوزراء الذين يبتغون خير الملك ومحبته يخبرون سيد البشر بما جرى كما وقع.
1.49.22
स राजा पृथिवीपालः सर्वशस्त्रभृतां वरः ।
बभूव मृगयाशीलस्तव राजन्पिता सदा ॥ १.४९.२२ ॥
كان ذلك الملك حامي الأرض وأفضل حملة السلاح، وكان أبوك أيها الملك مولعا دائما بالصيد.
1.49.23
यथा पाण्डुर्महाबाहुर्धनुर्धरवरो युधि ।
अस्मास्वासज्य सर्वाणि राजकार्याण्यशेषतः ॥ १.४९.२३ ॥
كما فعل بانذو ذو الذراعين القويتين، أفضل الرماة في الحرب، إذ أوكل إلينا جميع شؤون الملك كلها.
1.49.24
स कदाचिद्वनगतो मृगं विव्याध पत्रिणा ।
विद्ध्वा चान्वसरत्तूर्णं तं मृगं गहने वने ॥ १.४९.२४ ॥
ذهب مرة إلى الغابة فأصاب غزالا بسهم، ولما أصابه اتبع ذلك الغزال مسرعا في الغابة الكثيفة.
1.49.25
पदातिर्बद्धनिस्त्रिंशस्ततायुधकलापवान् ।
न चाससाद गहने मृगं नष्टं पिता तव ॥ १.४९.२५ ॥
راجلًا، والسيف مشدود، حاملًا جعبته وعدّة سلاحه، لم يدرك أبوك الغزال الذي فرّ إلى الأدغال الكثيفة.
1.49.26
परिश्रान्तो वयस्थश्च षष्टिवर्षो जरान्वितः ।
क्षुधितः स महारण्ये ददर्श मुनिसत्तमम् ॥ १.४९.२६ ॥
منهكًا، متقدمًا في السن، ابن ستين عامًا، أثقله الكِبَر، جائعًا، فرأى في تلك الغابة الكبيرة أفضل الحكماء.
1.49.27
स तं पप्रच्छ राजेन्द्रो मुनिं मौनव्रते स्थितम् ।
न च किंचिदुवाचेदं पृष्टोऽपि समुनिस्तदा ॥ १.४९.२७ ॥
سأله ذلك سيّد الملوك، والحكيم ثابت على نذر الصمت، فلم يُجب بشيء حين سُئل.
1.49.28
ततो राजा क्षुच्छ्रमार्तस्तं मुनिं स्थाणुवत्स्थितम् ।
मौनव्रतधरं शान्तं सद्यो मन्युवशं गतः ॥ १.४९.२८ ॥
فاستولى الغضب في الحال على الملك، المعذَّب بالجوع والإعياء، تجاه ذلك الحكيم الهادئ الواقف كالعمود، الممسك بنذر الصمت.
1.49.29
न बुबोध च तं राजा मौनव्रतधरं मुनिम् ।
स तं क्रोधसमाविष्टो धर्षयामास ते पिता ॥ १.४९.२९ ॥
لم يعرف الملك ذلك الحكيم الذي يحمل نذر الصمت، فامتلأ غضبًا، وأهانه أبوك.
1.49.30
मृतं सर्पं धनुष्कोट्या समुत्क्षिप्य धरातलात् ।
तस्य शुद्धात्मनः प्रादात्स्कन्धे भरतसत्तम ॥ १.४९.३० ॥
يا خير البهاراتا، رفع بطرف قوسه ثعبانًا ميتًا من الأرض، ووضعه على كتف ذلك الحكيم الطاهر النفس.
1.49.31
न चोवाच स मेधावी तमथो साध्वसाधु वा ।
तस्थौ तथैव चाक्रुद्धः सर्पं स्कन्धेन धारयन् ॥ १.४९.३१ ॥
لم يقل ذلك الحكيم له خيرًا ولا شرًّا، بل بقي واقفًا كما هو دون غضب، حاملًا الثعبان على كتفه.