Mahābhārata · Adhyāya 1.49
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.49.1
यदपृच्छत्तदा राजा मन्त्रिणो जनमेजयः ।
पितुः स्वर्गगतिं तन्मे विस्तरेण पुनर्वद ॥ १.४९.१ ॥
O que o rei Janamejaya perguntou então a seus ministros, o relato da ascensão ao céu de seu pai, conte-me novamente em detalhes.
1.49.2
शृणु ब्रह्मन्यथाऽपृच्छन्मन्त्रिणो नृपतिस्तदा ।
यथा चाख्यातवन्तस्ते निधनं तत्परिक्षितः ॥ १.४९.२ ॥
Ouve, ó brâmane, como o rei então perguntou a seus ministros e como eles relataram a morte de Parīkṣit.
1.49.3
जानन्ति स्म भवन्तस्तद्यथावृत्तं पितुर्मम ।
आसीद्यथा स निधनं गतः काले महायशाः ॥ १.४९.३ ॥
Vós sabeis exatamente como meu pai, de grande fama, encontrou a morte quando chegou sua hora.
1.49.4
श्रुत्वा भवत्सकाशाद्धि पितुर्वृत्तमशेषतः ।
कल्याणं प्रतिपत्स्यामि विपरीतं न जातुचित् ॥ १.४९.४ ॥
Tendo ouvido de vós o relato completo de meu pai, alcançarei apenas o bem, jamais o adverso.
1.49.5
मन्त्रिणोऽथाब्रुवन्वाक्यं पृष्टास्तेन महात्मना ।
सर्वे धर्मविदः प्राज्ञा राजानं जनमेजयम् ॥ १.४९.५ ॥
Então os ministros, interrogados por aquele de alma grande, todos conhecedores do dharma e sábios, falaram ao rei Janamejaya.
1.49.6
शृणु पार्थिव यद्ब्रूषे पितुस्तव महात्मनः ।
चरितं पार्थिवेन्द्रस्य यथा निष्ठां गतश्च सः ॥ १.४९.६ ॥
Ouve, ó rei, o que dizes sobre a conduta de teu pai de alma grande, senhor dos reis, e como chegou ao seu fim.
1.49.7
धर्मात्मा च महात्मा च प्रजापालः पिता तव ।
आसीदिहायथा वृत्तः स महात्मा शृणुष्व तत् ॥ १.४९.७ ॥
Teu pai era de alma justa, de alma grande e protetor do seu povo. Ouve como aquele de grande alma aqui se conduziu.
1.49.8
चातुर्वर्ण्यं स्वधर्मस्थं स कृत्वा पर्यरक्षत ।
धर्मतो धर्मविद्राजा धर्मो विग्रहवानिव ॥ १.४९.८ ॥
Aquele rei, conhecedor do dharma, manteve a ordem quádrupla firme em seus próprios deveres e bem a protegeu. Governando segundo o dharma, parecia que o próprio dharma havia tomado corpo.
1.49.9
ररक्ष पृथिवीं देवीं श्रीमानतुलविक्रमः ।
द्वेष्टारस्तस्य नैवासन्स च द्वेष्टि न कंचन ॥ १.४९.९ ॥
Aquele glorioso rei de valor incomparável protegeu a deusa Terra. Não tinha inimigos, e não odiava ninguém.
1.49.10
समः सर्वेषु भूतेषु प्रजापतिरिवाभवत् ।
ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्राश्चैव स्वकर्मसु ॥ १.४९.१० ॥
Era imparcial com todos os seres, como o senhor das criaturas. Brâmanes, kshatriyas, vaishyas e até shudras mantinham-se em seus próprios deveres.
1.49.11
स्थितः सुमनसो राजंस्तेन राज्ञा स्वधिष्ठिताः ।
विधवानाथविकलान्कृपणांश्च बभार सः ॥ १.४९.११ ॥
Ó rei, sob aquele rei o povo vivia contente e cada um permanecia em seu lugar. Ele sustentava viúvas, órfãos, deficientes e os desvalidos.
1.49.12
सुदर्शः सर्वभूतानामासीत्सोम इवापरः ।
तुष्टपुष्टजनः श्रीमान्सत्यवाग्दृढविक्रमः ॥ १.४९.१२ ॥
Era de fácil acesso para todos os seres, como uma segunda lua. Seu povo estava contente e próspero; era glorioso, veraz nas palavras e de valor firme.
1.49.13
धनुर्वेदे तु शिष्योऽभून्नृपः शारद्वतस्य सः ।
गोविन्दस्य प्रियश्चासीत्पिता ते जनमेजय ॥ १.४९.१३ ॥
Na ciência do arco tornou-se discípulo de Śāradvata (Kṛpa), e era querido de Govinda (Kṛṣṇa). Ó Janamejaya, ele foi teu pai.
1.49.14
लोकस्य चैव सर्वस्य प्रिय आसीन्महायशाः ।
परिक्षीणेषु कुरुषु सोत्तरायामजीजनत् ॥ १.४९.१४ ॥
Era querido de todo o mundo e de grande fama. Quando os Kurus estavam quase extintos, gerou um filho em Uttarā.
1.49.15
परिक्षिदभवत्तेन सौभद्रस्यात्मजो बली ।
राजधर्मार्थकुशलो युक्तः सर्वगुणैर्वृतः ॥ १.४९.१५ ॥
Dele nasceu Parikṣit, o poderoso filho de Saubhadra (Abhimanyu), hábil nos deveres e assuntos da realeza, dotado de todas as virtudes.
1.49.16
जितेन्द्रियश्चात्मवांश्च मेधावी धर्मसेविता ।
षड्वर्गजिन्महाबुद्धिर्नीतिशास्त्रविदुत्तमः ॥ १.४९.१६ ॥
Havia conquistado os sentidos, era senhor de si, sábio e devotado ao dharma; vencedor das seis paixões, de grande intelecto, o melhor conhecedor da ciência da política.
1.49.17
प्रजा इमास्तव पिता षष्टिवर्षाण्यपालयत् ।
ततो दिष्टान्तमापन्नः सर्वेषां दुःखमावहन् ॥ १.४९.१७ ॥
Teu pai protegeu estes súditos por sessenta anos; então, chegado ao fim ordenado pelo destino, trouxe dor a todos.
1.49.18
ततस्त्वं पुरुषश्रेष्ठ धर्मेण प्रतिपेदिवान् ।
इदं वर्षसहस्राणि राज्यं कुरुकुलागतम्।
बाल एवाभिषिक्तस्त्वं सर्वभूतानुपालकः ॥ १.४९.१८ ॥
Então, ó melhor dos homens, obtiveste legitimamente este reino que veio da linhagem dos Kuru, por milhares de anos. Ainda criança foste ungido; és o protetor de todos os seres.
1.49.19
नास्मिन्कुले जातु बभूव राजा ।
यो न प्रजानां प्रियकृत्प्रियश्च।
विशेषतः प्रेक्ष्य पितामहानां ।
वृत्तं महद्वृत्तपरायणानाम् ॥ १.४९.१९ ॥
Nesta linhagem nunca houve um rei que não fizesse o que era caro aos súditos e que não lhes fosse querido, sobretudo ao considerar a conduta de nossos antepassados, dedicados a uma grande conduta.
1.49.20
कथं निधनमापन्नः पिता मम तथाविधः ।
आचक्षध्वं यथावन्मे श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ॥ १.४९.२० ॥
Como morreu meu pai, sendo ele como era? Contai-me como se deve; desejo ouvi-lo na verdade.
1.49.21
एवं संचोदिता राज्ञा मन्त्रिणस्ते नराधिपम् ।
ऊचुः सर्वे यथावृत्तं राज्ञः प्रियहितैषिणः ॥ १.४९.२१ ॥
Assim instados pelo rei, todos aqueles ministros, que buscavam o bem e o agrado do rei, contaram ao senhor dos homens o que havia acontecido tal como se dera.
1.49.22
स राजा पृथिवीपालः सर्वशस्त्रभृतां वरः ।
बभूव मृगयाशीलस्तव राजन्पिता सदा ॥ १.४९.२२ ॥
Aquele rei, protetor da terra, o melhor de todos os portadores de armas, sempre foi apaixonado pela caça, ó rei, teu pai.
1.49.23
यथा पाण्डुर्महाबाहुर्धनुर्धरवरो युधि ।
अस्मास्वासज्य सर्वाणि राजकार्याण्यशेषतः ॥ १.४९.२३ ॥
Como Pāṇḍu, o de braços poderosos, o melhor dos arqueiros na batalha, que nos confiou inteiramente todos os assuntos reais.
1.49.24
स कदाचिद्वनगतो मृगं विव्याध पत्रिणा ।
विद्ध्वा चान्वसरत्तूर्णं तं मृगं गहने वने ॥ १.४९.२४ ॥
Certa vez foi à floresta, atravessou um veado com uma flecha e, tendo-o ferido, perseguiu rapidamente aquele veado pela densa floresta.
1.49.25
पदातिर्बद्धनिस्त्रिंशस्ततायुधकलापवान् ।
न चाससाद गहने मृगं नष्टं पिता तव ॥ १.४९.२५ ॥
A pé, com a espada presa, carregando aljava e armas, teu pai não conseguiu alcançar o veado que fugira para a densa mata.
1.49.26
परिश्रान्तो वयस्थश्च षष्टिवर्षो जरान्वितः ।
क्षुधितः स महारण्ये ददर्श मुनिसत्तमम् ॥ १.४९.२६ ॥
Exausto, de idade avançada, com sessenta anos e abatido pela velhice, faminto, viu naquela grande floresta o melhor dos sábios.
1.49.27
स तं पप्रच्छ राजेन्द्रो मुनिं मौनव्रते स्थितम् ।
न च किंचिदुवाचेदं पृष्टोऽपि समुनिस्तदा ॥ १.४९.२७ ॥
Aquele senhor dos reis perguntou ao sábio, que permanecia em seu voto de silêncio; mas, embora interrogado, o sábio nada disse naquele momento.
1.49.28
ततो राजा क्षुच्छ्रमार्तस्तं मुनिं स्थाणुवत्स्थितम् ।
मौनव्रतधरं शान्तं सद्यो मन्युवशं गतः ॥ १.४९.२८ ॥
Então o rei, atormentado pela fome e pelo cansaço, caiu de imediato sob o domínio da ira contra aquele sábio, que permanecia como um poste, sustentando o voto de silêncio, calmo.
1.49.29
न बुबोध च तं राजा मौनव्रतधरं मुनिम् ।
स तं क्रोधसमाविष्टो धर्षयामास ते पिता ॥ १.४९.२९ ॥
O rei não reconheceu aquele sábio que mantinha o voto de silêncio; tomado de ira, ele, teu pai, insultou-o.
1.49.30
मृतं सर्पं धनुष्कोट्या समुत्क्षिप्य धरातलात् ।
तस्य शुद्धात्मनः प्रादात्स्कन्धे भरतसत्तम ॥ १.४९.३० ॥
Ó melhor dos Bharatas, erguendo do chão com a ponta do arco uma serpente morta, colocou-a sobre o ombro daquele sábio de alma pura.
1.49.31
न चोवाच स मेधावी तमथो साध्वसाधु वा ।
तस्थौ तथैव चाक्रुद्धः सर्पं स्कन्धेन धारयन् ॥ १.४९.३१ ॥
Aquele sábio não lhe disse nada, nem bem nem mal; permaneceu do mesmo modo, sem ira, segurando a serpente no ombro.