Mahābhārata · Adhyāya 1.49
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.49.1
यदपृच्छत्तदा राजा मन्त्रिणो जनमेजयः ।
पितुः स्वर्गगतिं तन्मे विस्तरेण पुनर्वद ॥ १.४९.१ ॥
Was König Janamejaya damals seine Minister fragte, den Bericht von der Himmelfahrt seines Vaters, erzähle mir das noch einmal ausführlich.
1.49.2
शृणु ब्रह्मन्यथाऽपृच्छन्मन्त्रिणो नृपतिस्तदा ।
यथा चाख्यातवन्तस्ते निधनं तत्परिक्षितः ॥ १.४९.२ ॥
Höre, o Brahmane, wie der König damals seine Minister fragte und wie sie vom Tod Parīkṣits erzählten.
1.49.3
जानन्ति स्म भवन्तस्तद्यथावृत्तं पितुर्मम ।
आसीद्यथा स निधनं गतः काले महायशाः ॥ १.४९.३ ॥
Ihr kennt genau, wie mein Vater, der große Ruhm besaß, zu seiner Zeit den Tod fand.
1.49.4
श्रुत्वा भवत्सकाशाद्धि पितुर्वृत्तमशेषतः ।
कल्याणं प्रतिपत्स्यामि विपरीतं न जातुचित् ॥ १.४९.४ ॥
Wenn ich von euch den vollständigen Bericht über meinen Vater gehört habe, werde ich nur Gutes erlangen, niemals das Gegenteil.
1.49.5
मन्त्रिणोऽथाब्रुवन्वाक्यं पृष्टास्तेन महात्मना ।
सर्वे धर्मविदः प्राज्ञा राजानं जनमेजयम् ॥ १.४९.५ ॥
Da antworteten die Minister, von jenem großherzigen König befragt, alle Kenner des Dharma und weise, dem König Janamejaya mit diesen Worten.
1.49.6
शृणु पार्थिव यद्ब्रूषे पितुस्तव महात्मनः ।
चरितं पार्थिवेन्द्रस्य यथा निष्ठां गतश्च सः ॥ १.४९.६ ॥
Höre, o König, was du über das Verhalten deines großherzigen Vaters, des Herrn der Könige, sagst, und wie er an sein Ende gelangte.
1.49.7
धर्मात्मा च महात्मा च प्रजापालः पिता तव ।
आसीदिहायथा वृत्तः स महात्मा शृणुष्व तत् ॥ १.४९.७ ॥
Dein Vater war rechtschaffenen Geistes, großen Geistes und ein Beschützer seines Volkes. Höre, wie sich jener Großgesinnte hier verhielt.
1.49.8
चातुर्वर्ण्यं स्वधर्मस्थं स कृत्वा पर्यरक्षत ।
धर्मतो धर्मविद्राजा धर्मो विग्रहवानिव ॥ १.४९.८ ॥
Dieser König, der das Dharma kannte, hielt die vierfache Ordnung fest in ihren eigenen Pflichten und schützte sie gut. Nach dem Dharma regierend, war es, als hätte das Dharma selbst einen Leib angenommen.
1.49.9
ररक्ष पृथिवीं देवीं श्रीमानतुलविक्रमः ।
द्वेष्टारस्तस्य नैवासन्स च द्वेष्टि न कंचन ॥ १.४९.९ ॥
Dieser glanzvolle König von unvergleichlicher Tapferkeit beschützte die Göttin Erde. Er hatte keine Feinde, und er hasste niemanden.
1.49.10
समः सर्वेषु भूतेषु प्रजापतिरिवाभवत् ।
ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्राश्चैव स्वकर्मसु ॥ १.४९.१० ॥
Er war gegenüber allen Wesen unparteiisch wie der Herr der Geschöpfe. Brahmanen, Kshatriyas, Vaishyas und sogar Shudras hielten sich an ihre eigenen Pflichten.
1.49.11
स्थितः सुमनसो राजंस्तेन राज्ञा स्वधिष्ठिताः ।
विधवानाथविकलान्कृपणांश्च बभार सः ॥ १.४९.११ ॥
O König, unter diesem König waren die Menschen zufrieden, und jeder stand an seinem Platz. Er versorgte Witwen, Waisen, Versehrte und die Hilflosen.
1.49.12
सुदर्शः सर्वभूतानामासीत्सोम इवापरः ।
तुष्टपुष्टजनः श्रीमान्सत्यवाग्दृढविक्रमः ॥ १.४९.१२ ॥
Er war für alle Wesen leicht zu sehen, wie ein zweiter Mond. Sein Volk war zufrieden und wohlhabend; er war glanzvoll, wahrhaftig in der Rede und von fester Tapferkeit.
1.49.13
धनुर्वेदे तु शिष्योऽभून्नृपः शारद्वतस्य सः ।
गोविन्दस्य प्रियश्चासीत्पिता ते जनमेजय ॥ १.४९.१३ ॥
In der Bogenkunst wurde er Schüler Śāradvatas (Kṛpas), und er war Govinda (Kṛṣṇa) lieb. O Janamejaya, er war dein Vater.
1.49.14
लोकस्य चैव सर्वस्य प्रिय आसीन्महायशाः ।
परिक्षीणेषु कुरुषु सोत्तरायामजीजनत् ॥ १.४९.१४ ॥
Er war allen Welt lieb und von großem Ruhm. Als die Kurus beinahe erloschen waren, zeugte er einen Sohn mit Uttarā.
1.49.15
परिक्षिदभवत्तेन सौभद्रस्यात्मजो बली ।
राजधर्मार्थकुशलो युक्तः सर्वगुणैर्वृतः ॥ १.४९.१५ ॥
Von ihm wurde Parikṣit geboren, der mächtige Sohn Saubhadras (Abhimanyus), kundig in den Pflichten und Angelegenheiten des Königtums, mit allen Tugenden ausgestattet.
1.49.16
जितेन्द्रियश्चात्मवांश्च मेधावी धर्मसेविता ।
षड्वर्गजिन्महाबुद्धिर्नीतिशास्त्रविदुत्तमः ॥ १.४९.१६ ॥
Er hatte seine Sinne bezwungen, war selbstbeherrscht, weise und dem Dharma ergeben; ein Besieger der sechs Leidenschaften, von großem Verstand, der beste Kenner der Staatskunst.
1.49.17
प्रजा इमास्तव पिता षष्टिवर्षाण्यपालयत् ।
ततो दिष्टान्तमापन्नः सर्वेषां दुःखमावहन् ॥ १.४९.१७ ॥
Dein Vater beschützte diese Untertanen sechzig Jahre; dann, als er das vom Schicksal bestimmte Ende erreichte, brachte er allen Kummer.
1.49.18
ततस्त्वं पुरुषश्रेष्ठ धर्मेण प्रतिपेदिवान् ।
इदं वर्षसहस्राणि राज्यं कुरुकुलागतम्।
बाल एवाभिषिक्तस्त्वं सर्वभूतानुपालकः ॥ १.४९.१८ ॥
Dann, o Bester der Menschen, hast du dieses Reich, das aus dem Geschlecht der Kuru kam, rechtmäßig für Tausende von Jahren erhalten. Schon als Kind wurdest du gesalbt; du bist der Beschützer aller Wesen.
1.49.19
नास्मिन्कुले जातु बभूव राजा ।
यो न प्रजानां प्रियकृत्प्रियश्च।
विशेषतः प्रेक्ष्य पितामहानां ।
वृत्तं महद्वृत्तपरायणानाम् ॥ १.४९.१९ ॥
In diesem Geschlecht gab es nie einen König, der den Untertanen nicht Gutes tat und ihnen nicht lieb war, besonders wenn man das Verhalten unserer Ahnen betrachtet, die sich einem hohen Wandel verschrieben hatten.
1.49.20
कथं निधनमापन्नः पिता मम तथाविधः ।
आचक्षध्वं यथावन्मे श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ॥ १.४९.२० ॥
Wie kam mein Vater, der so war, zu Tode? Erzählt es mir recht; ich möchte es der Wahrheit gemäß hören.
1.49.21
एवं संचोदिता राज्ञा मन्त्रिणस्ते नराधिपम् ।
ऊचुः सर्वे यथावृत्तं राज्ञः प्रियहितैषिणः ॥ १.४९.२१ ॥
So angetrieben vom König, begannen alle jene Minister, die des Königs Wohl und Freude suchten, dem Herrn der Menschen zu berichten, wie es sich zugetragen hatte.
1.49.22
स राजा पृथिवीपालः सर्वशस्त्रभृतां वरः ।
बभूव मृगयाशीलस्तव राजन्पिता सदा ॥ १.४९.२२ ॥
Jener König, Beschützer der Erde, der beste aller Waffenträger, war stets der Jagd ergeben, o König, dein Vater.
1.49.23
यथा पाण्डुर्महाबाहुर्धनुर्धरवरो युधि ।
अस्मास्वासज्य सर्वाणि राजकार्याण्यशेषतः ॥ १.४९.२३ ॥
Wie Pāṇḍu, der Starkarmige, der beste der Bogenschützen im Kampf, der uns alle Staatsgeschäfte vollständig übertrug.
1.49.24
स कदाचिद्वनगतो मृगं विव्याध पत्रिणा ।
विद्ध्वा चान्वसरत्तूर्णं तं मृगं गहने वने ॥ १.४९.२४ ॥
Einmal ging er in den Wald, durchbohrte einen Hirsch mit einem Pfeil und verfolgte den Getroffenen eilig in den dichten Wald.
1.49.25
पदातिर्बद्धनिस्त्रिंशस्ततायुधकलापवान् ।
न चाससाद गहने मृगं नष्टं पिता तव ॥ १.४९.२५ ॥
Zu Fuß, das Schwert umgegürtet, Köcher und Waffen tragend, konnte dein Vater den Hirsch nicht erreichen, der in das dichte Dickicht geflohen war.
1.49.26
परिश्रान्तो वयस्थश्च षष्टिवर्षो जरान्वितः ।
क्षुधितः स महारण्ये ददर्श मुनिसत्तमम् ॥ १.४९.२६ ॥
Erschöpft, betagt, sechzig Jahre alt und von Alter gebeugt, hungrig, erblickte er in jenem großen Wald den besten der Weisen.
1.49.27
स तं पप्रच्छ राजेन्द्रो मुनिं मौनव्रते स्थितम् ।
न च किंचिदुवाचेदं पृष्टोऽपि समुनिस्तदा ॥ १.४९.२७ ॥
Der Herrscher der Könige befragte den Weisen, der im Schweigegelübde verharrte; doch obwohl er gefragt wurde, sprach der Weise damals nichts.
1.49.28
ततो राजा क्षुच्छ्रमार्तस्तं मुनिं स्थाणुवत्स्थितम् ।
मौनव्रतधरं शान्तं सद्यो मन्युवशं गतः ॥ १.४९.२८ ॥
Da geriet der König, von Hunger und Erschöpfung gequält, sogleich unter die Macht des Zorns gegen jenen Weisen, der wie ein Pfahl stand, das Schweigegelübde hielt und ruhig war.
1.49.29
न बुबोध च तं राजा मौनव्रतधरं मुनिम् ।
स तं क्रोधसमाविष्टो धर्षयामास ते पिता ॥ १.४९.२९ ॥
Der König erkannte den Weisen nicht, der das Schweigegelübde hielt; von Zorn erfüllt beschimpfte ihn dein Vater.
1.49.30
मृतं सर्पं धनुष्कोट्या समुत्क्षिप्य धरातलात् ।
तस्य शुद्धात्मनः प्रादात्स्कन्धे भरतसत्तम ॥ १.४९.३० ॥
O Bester der Bharatas, mit der Spitze seines Bogens hob er eine tote Schlange vom Boden und legte sie auf die Schulter jenes reinen Weisen.
1.49.31
न चोवाच स मेधावी तमथो साध्वसाधु वा ।
तस्थौ तथैव चाक्रुद्धः सर्पं स्कन्धेन धारयन् ॥ १.४९.३१ ॥
Jener weise Mann sagte ihm nichts, weder Gutes noch Böses; er stand ebenso da, nicht zornig, das Schlangenwesen auf der Schulter tragend.