Mahābhārata · Adhyāya 1.56
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.56.1
बालोऽप्ययं स्थविर इवावभाषते ।
नायं बालः स्थविरोऽयं मतो मे।
इच्छाम्यहं वरमस्मै प्रदातुं ।
तन्मे विप्राः संविदध्वं यथावत् ॥ १.५६.१ ॥
Obwohl er ein Kind ist, spricht er wie ein Greis; meiner Ansicht nach ist er kein Kind, sondern ein Alter. Ich wünsche ihm eine Gabe zu gewähren; o Brahmanen, ordnet dies für mich richtig an.
1.56.2
यथा च नस्तक्षक एति शीघ्रम् ॥ १.५६.२ ॥
Und so, dass Takṣaka schnell zu uns kommt.
1.56.3
व्याहर्तुकामे वरदे नृपे द्विजं ।
वरं वृणीष्वेति ततोऽब्युवाच।
होता वाक्यं नातिहृष्टान्तरात्मा ।
कर्मण्यस्मिंस्तक्षको नैति तावत् ॥ १.५६.३ ॥
Als der Herrscher, der Gewährer der Gaben, sprechen wollte, sagte er zum Brahmanen: »Wähle eine Gabe.« Da sprach der Hotṛ-Priester, dessen Inneres nicht sehr erfreut war: »In diesem Opfer ist Takṣaka noch nicht gekommen.«
1.56.4
यथा चेदं कर्म समाप्यते मे ।
यथा च वै तक्षक एति शीघ्रम्।
तथा भवन्तः प्रयतन्तु सर्वे ।
परं शक्त्या स हि मे विद्विषाणः ॥ १.५६.४ ॥
Damit dieses mein Ritual vollendet wird und Takṣaka schnell kommt, mögt ihr alle mit ganzer Kraft euch bemühen, denn er ist mein Feind.
1.56.5
यथा शस्त्राणि नः प्राहुर्यथा शंसति पावकः ।
इन्द्रस्य भवने राजंस्तक्षको भयपीडितः ॥ १.५६.५ ॥
Wie uns die Waffen sagen und wie das Feuer verkündet, o König, ist Takṣaka im Palast Indras von Furcht geplagt.
1.56.6
यथा सूतो लोहिताक्षो महात्मा ।
पौराणिको वेदितवान्पुरस्तात्।
स राजानं प्राह पृष्टस्तदानीं ।
यथाहुर्विप्रास्तद्वदेतन्नृदेव ॥ १.५६.६ ॥
So wie der große Sūta mit den roten Augen, kundig in den Purāṇas, es einst wusste und verkündete, als der König ihn fragte, wie die Brahmanen sagen, so sprecht es aus, o Herr der Menschen.
1.56.7
पुराणमागम्य ततो ब्रवीम्यहं ।
दत्तं तस्मै वरमिन्द्रेण राजन्।
वसेह त्वं मत्सकाशे सुगुप्तो ।
न पावकस्त्वां प्रदहिष्यतीति ॥ १.५६.७ ॥
Dem Purāṇa folgend erzähle ich es nun. O König, Indra gewährte ihm eine Gabe: „Wohne hier in meiner Nähe, wohl behütet; das Feuer wird dich nicht verbrennen.“
1.56.9
तदा जगामाहिदत्ताभयः प्रभुः ॥ १.५६.९ ॥
Da ging jener Mächtige, dem Furchtlosigkeit unter den Schlangen gewährt worden war, davon.
1.56.10
भविष्यतीत्येव विचिन्तयानः ॥ १.५६.१० ॥
In dem Gedanken: »So wird es sein«, ging er davon.
1.56.11
तस्योत्तरीये निहितः स नागो ।
भयोद्विग्नः शर्म नैवाभ्यगच्छत्।
ततो राजा मन्त्रविदोऽब्रवीत्पुनः ।
क्रुद्धो वाक्यं तक्षकस्यान्तमिच्छन् ॥ १.५६.११ ॥
Jene Schlange, in seinem Obergewand verborgen und von Furcht aufgewühlt, fand keine Zuflucht. Da sprach der Zornige, das Ende Takṣakas begehrend, wieder zu den Kennern der Mantras.
1.56.12
इन्द्रस्य भवने विप्रा यदि नागः स तक्षकः ।
तमिन्द्रेणैव सहितं पातयध्यं विभावसौ ॥ १.५६.१२ ॥
O Brahmanen, wenn jene Schlange Takṣaka im Haus Indras ist, so lasst ihn samt Indra selbst in das Feuer fallen.
1.56.13
जनमेजयेन राज्ञा तु नोदितस्तक्षकं प्रति ।
होता जुहाव तत्रस्थं तक्षकं पन्नगं तथा ॥ १.५६.१३ ॥
Vom König Janamejaya angetrieben, brachte der Priester Opfer gegen Takṣaka dar und opferte ebenso die dort anwesende Schlange Takṣaka dem Feuer.
1.56.14
हूयमाने तथा चैव तक्षकः सपुरन्दरः ।
आकाशे ददृशे तत्र क्षणेन व्यथितस्तदा ॥ १.५६.१४ ॥
Während das Opfer dargebracht wurde, erschien Takṣaka zusammen mit Purandara (Indra) am Himmel, und im Nu war er bestürzt.
1.56.15
पुरन्दरस्तु तं यज्ञं दृष्ट्वोरुभयमाविशत् ।
हित्वा तु तक्षकं त्रस्तः स्वमेव भवनं ययौ ॥ १.५६.१५ ॥
Indra aber, als er jenes Opfer sah, wurde von großer Furcht ergriffen; erschrocken ließ er Takṣaka fallen und kehrte in seine eigene Wohnstatt zurück.
1.56.16
इन्द्रे गते तु राजेन्द्र तक्षको भयमोहितः ।
मन्त्रशक्त्या पावकार्चिस्समीपमवशो गतः।
तं दृष्ट्वा ऋत्विजस्तत्र वचनं चेदमब्रुवन् ॥ १.५६.१६ ॥
O Bester der Könige, als Indra gegangen war, kam Takṣaka, von Furcht verwirrt, durch die Kraft der Mantras gezwungen, nahe an die Feuerflamme. Als sie ihn sahen, sprachen die Priester dort diese Worte.
1.56.17
अयमायाति तूर्णं स तक्षकस्ते वशं नृप ।
श्रूयतेऽस्य महान्नादो नदतो भैरवं रवम् ॥ १.५६.१७ ॥
Dort kommt dieser Takṣaka schnell heran; o König, er ist nun in deiner Gewalt. Man hört das große Getöse seines schrecklichen Brüllens.
1.56.18
नूनं मुक्तो वज्रभृता स नागो ।
भ्रष्टो नाकान्मन्त्रवित्रस्तकायः।
घूर्णन्नाकाशे नष्टसंज्ञोऽभ्युपैति ।
तीव्रान्निश्वासान्निश्वसन्पन्नगेन्द्रः ॥ १.५६.१८ ॥
Gewiss hat der Donnerkeilträger jene Schlange freigelassen. Mit zitterndem Leib, vom Himmel gestürzt, im Himmel wirbelnd und das Bewusstsein verloren, naht der Herr der Schlangen, heftige Seufzer ausstoßend.
1.56.19
वर्तते तव राजेन्द्र कर्मैतद्विधिवत्प्रभो ।
अस्मै तु द्विजमुख्याय वरं त्वं दातुमर्हसि ॥ १.५६.१९ ॥
O Herr der Könige, o Herr, dein Ritus verläuft nach Vorschrift. Daher solltest du diesem Ersten der Zweimalgeborenen eine Gabe gewähren.
1.56.20
बालाभिरूपस्य तवाप्रमेय ।
वरं प्रयच्छामि यथानुरूपम्।
वृणीष्व यत्तेऽभिमतं हृदि स्थितं ।
तत्ते प्रदास्याम्यपि चेददेयम् ॥ १.५६.२० ॥
O Unermesslicher, ich gewähre dir eine Gabe, die deiner Jugend entspricht. Wähle, was dein Herz begehrt; auch wenn es nicht zu geben wäre, werde ich es dir geben.
1.56.21
पतिष्यमाणे नागेन्द्रे तक्षके जातवेदसि ।
इदमन्तरमित्येवं तदास्तीकोऽभ्यचोदयत् ॥ १.५६.२१ ॥
Als der Schlangenfürst Takṣaka im Begriff war, in das Opferfeuer zu fallen, dachte Āstīka: »Dies ist die Gelegenheit«, und trieb ihn an.
1.56.22
वरं ददासि चेन्मह्यं वृणोमि जनमेजय ।
सत्रं ते विरमत्वेतन्न पतेयुरिहोरगाः ॥ १.५६.२२ ॥
O Janamejaya, wenn du mir eine Gabe gewährst, wähle ich dies: Dieses dein Opfer soll enden, und hier sollen keine Schlangen fallen.
1.56.23
एवमुक्तस्तदा तेन ब्रह्मन्पारिक्षितस्तु सः ।
नातिहृष्टमनाश्चेदमास्तीकं वाक्यमब्रवीत् ॥ १.५६.२३ ॥
So angesprochen, o Brahmane, sprach Janamejaya, der Sohn Parīkṣits, dessen Herz nicht sehr erfreut war, diese Worte zu Āstīka.
1.56.24
सुवर्णं रजतं गाश्च यच्चान्यन्मन्यसे विभो ।
तत्ते दद्यां वरं विप्र न निवर्तेत्क्रतुर्मम ॥ १.५६.२४ ॥
O Mächtiger, Gold, Silber, Kühe und was immer du sonst denkst, das will ich dir als Gabe geben, o Brahmane; nur möge mein Opfer nicht zurückgewiesen werden.
1.56.25
सुवर्णं रजतं गाश्च न त्वां राजन्वृणोम्यहम् ।
सत्रं ते विरमत्वेतत्स्वस्ति मातृकुलस्य नः ॥ १.५६.२५ ॥
O König, Gold, Silber oder Kühe wähle ich nicht von dir. Dieses dein Opfer soll enden; möge Heil über der Familie unserer Mutter sein.
1.56.26
आस्तीकेनैवमुक्तस्तु राजा पारिक्षितस्तदा ।
पुनःपुनरुवाचेदमास्तीकं वदतां वरः ॥ १.५६.२६ ॥
Als Āstīka so gesprochen hatte, sagte der König, Sohn des Parīkṣit, da wiederholt zu Āstīka, dem besten der Redner, Folgendes:
1.56.27
अन्यं वरय भद्रं ते वरं द्विज्वरोत्तम ।
अयाचत न चाप्यन्यं वरं स भृगुनन्दन ॥ १.५६.२७ ॥
Wähle eine andere Gabe, möge dir Glück sein, bester der Zweimalgeborenen. Doch er, Nachkomme des Bhṛgu, erbat keine andere Gabe.
1.56.28
ततो वेदविदस्तात सदस्याः सर्व एव तम् ।
राजानमूचुः सहिता लभतां ब्राह्मणो वरम् ॥ १.५६.२८ ॥
Da sprachen, mein Lieber, alle Mitglieder der Versammlung, die die Veden kannten, gemeinsam zum König: "Der Brahmane möge seine Gabe erhalten."