മഹാഭാരതം · അധ്യായം 1.56
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.56.1
बालोऽप्ययं स्थविर इवावभाषते ।
नायं बालः स्थविरोऽयं मतो मे।
इच्छाम्यहं वरमस्मै प्रदातुं ।
तन्मे विप्राः संविदध्वं यथावत् ॥ १.५६.१ ॥
ഇവൻ ശിശുവാണെങ്കിലും വൃദ്ധനെപ്പോലെയാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. എന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ ഇവൻ ശിശുവല്ല, വൃദ്ധനാണ്. ഇവന് ഒരു വരം നൽകാൻ ഞാനാഗ്രഹിക്കുന്നു; ബ്രാഹ്മണരേ, അത് യഥാവിധി ക്രമീകരിക്കുക.
1.56.2
यथा च नस्तक्षक एति शीघ्रम् ॥ १.५६.२ ॥
തക്ഷകൻ ഞങ്ങളുടെ അടുത്ത് വേഗം വരുന്ന വിധത്തിൽ (ചെയ്യുക).
1.56.3
व्याहर्तुकामे वरदे नृपे द्विजं ।
वरं वृणीष्वेति ततोऽब्युवाच।
होता वाक्यं नातिहृष्टान्तरात्मा ।
कर्मण्यस्मिंस्तक्षको नैति तावत् ॥ १.५६.३ ॥
വരദാതാവായ രാജാവ് സംസാരിക്കാനൊരുങ്ങിയപ്പോൾ ബ്രാഹ്മണനോട്, "വരം ചോദിക്കൂ" എന്ന് പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ മനസ്സ് അധികം സന്തോഷിക്കാത്ത ഹോതാവ്, "ഈ യാഗകർമ്മത്തിൽ തക്ഷകൻ ഇതുവരെ വന്നിട്ടില്ല" എന്ന് പറഞ്ഞു.
1.56.4
यथा चेदं कर्म समाप्यते मे ।
यथा च वै तक्षक एति शीघ्रम्।
तथा भवन्तः प्रयतन्तु सर्वे ।
परं शक्त्या स हि मे विद्विषाणः ॥ १.५६.४ ॥
എന്റെ ഈ കർമ്മം പൂർത്തിയാകാനും തക്ഷകൻ വേഗം വരാനും നിങ്ങളെല്ലാവരും പരമാവധി ശക്തിയോടെ പരിശ്രമിക്കുക; അവനാണല്ലോ എന്റെ ശത്രു.
1.56.5
यथा शस्त्राणि नः प्राहुर्यथा शंसति पावकः ।
इन्द्रस्य भवने राजंस्तक्षको भयपीडितः ॥ १.५६.५ ॥
ആയുധങ്ങൾ ഞങ്ങളോടു പറയുന്നതുപോലെയും അഗ്നി പറയുന്നതുപോലെയും, രാജാവേ, തക്ഷകൻ ഇന്ദ്രന്റെ ഭവനത്തിൽ ഭയത്താൽ പീഡിതനായിരിക്കുന്നു.
1.56.6
यथा सूतो लोहिताक्षो महात्मा ।
पौराणिको वेदितवान्पुरस्तात्।
स राजानं प्राह पृष्टस्तदानीं ।
यथाहुर्विप्रास्तद्वदेतन्नृदेव ॥ १.५६.६ ॥
മുൻപ് പുരാണജ്ഞനായ, ചുവന്ന കണ്ണുള്ള മഹാത്മാവായ സൂതൻ അറിഞ്ഞതുപോലെ, രാജാവ് ചോദിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞതുപോലെ, ബ്രാഹ്മണർ പറയുന്നതുപോലെ, നരദേവാ, അതുതന്നെ പറയുക.
1.56.7
पुराणमागम्य ततो ब्रवीम्यहं ।
दत्तं तस्मै वरमिन्द्रेण राजन्।
वसेह त्वं मत्सकाशे सुगुप्तो ।
न पावकस्त्वां प्रदहिष्यतीति ॥ १.५६.७ ॥
പുരാണമനുസരിച്ച് ഇനി ഞാൻ പറയുന്നു. രാജാവേ, ഇന്ദ്രൻ അവനു വരം നൽകി: "എന്റെ സമീപം നന്നായി സംരക്ഷിതനായി ഇവിടെ വസിക്കുക; അഗ്നി നിന്നെ ദഹിപ്പിക്കില്ല."
1.56.9
तदा जगामाहिदत्ताभयः प्रभुः ॥ १.५६.९ ॥
അപ്പോൾ സർപ്പങ്ങൾക്ക് അഭയം ലഭിച്ച ആ പ്രഭു പോയി.
1.56.10
भविष्यतीत्येव विचिन्तयानः ॥ १.५६.१० ॥
"ഇത് സംഭവിക്കും" എന്നുതന്നെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട് (അവൻ പോയി).
1.56.11
तस्योत्तरीये निहितः स नागो ।
भयोद्विग्नः शर्म नैवाभ्यगच्छत्।
ततो राजा मन्त्रविदोऽब्रवीत्पुनः ।
क्रुद्धो वाक्यं तक्षकस्यान्तमिच्छन् ॥ १.५६.११ ॥
അവന്റെ ഉത്തരീയത്തിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന ആ നാഗം ഭയത്താൽ വിറച്ചു; ശാന്തി ലഭിച്ചില്ല. അപ്പോൾ കോപിച്ച രാജാവ് തക്ഷകന്റെ അന്ത്യം ആഗ്രഹിച്ച് മന്ത്രജ്ഞരോട് വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
1.56.12
इन्द्रस्य भवने विप्रा यदि नागः स तक्षकः ।
तमिन्द्रेणैव सहितं पातयध्यं विभावसौ ॥ १.५६.१२ ॥
ബ്രാഹ്മണരേ, ആ നാഗം തക്ഷകൻ ഇന്ദ്രന്റെ ഭവനത്തിലാണെങ്കിൽ, അവനെയും ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം അഗ്നിയിൽ വീഴ്ത്തുവിൻ.
1.56.13
जनमेजयेन राज्ञा तु नोदितस्तक्षकं प्रति ।
होता जुहाव तत्रस्थं तक्षकं पन्नगं तथा ॥ १.५६.१३ ॥
രാജാവായ ജനമേജയനാൽ പ്രേരിതനായ ഹോതാവ് തക്ഷകനെതിരെ ആഹുതി അർപ്പിച്ചു; അവിടെയുള്ള തക്ഷക നാഗത്തിനും അങ്ങനെതന്നെ ആഹുതി നൽകി.
1.56.14
हूयमाने तथा चैव तक्षकः सपुरन्दरः ।
आकाशे ददृशे तत्र क्षणेन व्यथितस्तदा ॥ १.५६.१४ ॥
ഹോമം നടക്കുമ്പോൾതന്നെ തക്ഷകൻ ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം ആകാശത്ത് കാണപ്പെട്ടു; ആ നിമിഷത്തിൽ അവൻ വ്യാകുലനായി.
1.56.15
पुरन्दरस्तु तं यज्ञं दृष्ट्वोरुभयमाविशत् ।
हित्वा तु तक्षकं त्रस्तः स्वमेव भवनं ययौ ॥ १.५६.१५ ॥
എന്നാൽ ആ യജ്ഞം കണ്ട ഇന്ദ്രൻ വലിയ ഭയത്താൽ നിറഞ്ഞു; ഭയന്ന് തക്ഷകനെ ഉപേക്ഷിച്ച് സ്വന്തം ഭവനത്തിലേക്കു മടങ്ങി.
1.56.16
इन्द्रे गते तु राजेन्द्र तक्षको भयमोहितः ।
मन्त्रशक्त्या पावकार्चिस्समीपमवशो गतः।
तं दृष्ट्वा ऋत्विजस्तत्र वचनं चेदमब्रुवन् ॥ १.५६.१६ ॥
രാജശ്രേഷ്ഠാ, ഇന്ദ്രൻ പോയപ്പോൾ തക്ഷകൻ ഭയത്താൽ മോഹിതനായി; മന്ത്രശക്തിക്ക് വശനായി അഗ്നിജ്വാലയുടെ സമീപത്തേക്ക് വന്നു. അവനെ കണ്ട് അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ഋത്വിക്കുകൾ ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
1.56.17
अयमायाति तूर्णं स तक्षकस्ते वशं नृप ।
श्रूयतेऽस्य महान्नादो नदतो भैरवं रवम् ॥ १.५६.१७ ॥
തക്ഷകൻ വേഗത്തിൽ വരുന്നു; രാജാവേ, അവൻ ഇപ്പോൾ നിന്റെ വശത്തിലാണ്. അവൻ ഗർജിക്കുന്ന ഭയങ്കരമായ ശബ്ദത്തിന്റെ വലിയ നാദം കേൾക്കുന്നു.
1.56.18
नूनं मुक्तो वज्रभृता स नागो ।
भ्रष्टो नाकान्मन्त्रवित्रस्तकायः।
घूर्णन्नाकाशे नष्टसंज्ञोऽभ्युपैति ।
तीव्रान्निश्वासान्निश्वसन्पन्नगेन्द्रः ॥ १.५६.१८ ॥
തീർച്ചയായും വജ്രധാരി ആ നാഗത്തെ വിട്ടയച്ചിരിക്കുന്നു. മന്ത്രങ്ങളാൽ ശരീരം വിറച്ച്, സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്ന് വീണ്, ആകാശത്ത് ചുറ്റിത്തിരിഞ്ഞ്, ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ട ആ നാഗരാജൻ കടുത്ത നെടുവീർപ്പുകൾ വിട്ടുകൊണ്ട് അടുത്തുവരുന്നു.
1.56.19
वर्तते तव राजेन्द्र कर्मैतद्विधिवत्प्रभो ।
अस्मै तु द्विजमुख्याय वरं त्वं दातुमर्हसि ॥ १.५६.१९ ॥
രാജേന്ദ്രാ, പ്രഭോ, നിന്റെ ഈ കർമ്മം വിധിപ്രകാരം നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ ഈ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന് നീ വരം നൽകേണ്ടതാണ്.
1.56.20
बालाभिरूपस्य तवाप्रमेय ।
वरं प्रयच्छामि यथानुरूपम्।
वृणीष्व यत्तेऽभिमतं हृदि स्थितं ।
तत्ते प्रदास्याम्यपि चेददेयम् ॥ १.५६.२० ॥
അപ്രമേയനേ, നിന്റെ യൗവനത്തിനും രൂപത്തിനും യോജിച്ച ഒരു വരം ഞാൻ നൽകാം. നിന്റെ ഹൃദയത്തിലുള്ള അഭീഷ്ടം വരിക്കൂ; നൽകാൻ പാടില്ലാത്തതാണെങ്കിലും ഞാൻ അതും നൽകാം.
1.56.21
पतिष्यमाणे नागेन्द्रे तक्षके जातवेदसि ।
इदमन्तरमित्येवं तदास्तीकोऽभ्यचोदयत् ॥ १.५६.२१ ॥
നാഗരാജാവായ തക്ഷകൻ യജ്ഞാഗ്നിയിൽ വീഴാറായപ്പോൾ, 'ഇതാണ് അവസരം' എന്നു കരുതി ആസ്തീകൻ അവനെ പ്രേരിപ്പിച്ചു.
1.56.22
वरं ददासि चेन्मह्यं वृणोमि जनमेजय ।
सत्रं ते विरमत्वेतन्न पतेयुरिहोरगाः ॥ १.५६.२२ ॥
ജനമേജയാ, നീ എനിക്കു വരം നൽകുമെങ്കിൽ, ഞാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നത് ഇതാണ്: നിന്റെ ഈ യാഗം അവസാനിക്കട്ടെ; ഇവിടെ സർപ്പങ്ങൾ വീഴാതിരിക്കട്ടെ.
1.56.23
एवमुक्तस्तदा तेन ब्रह्मन्पारिक्षितस्तु सः ।
नातिहृष्टमनाश्चेदमास्तीकं वाक्यमब्रवीत् ॥ १.५६.२३ ॥
ബ്രാഹ്മണാ, അവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ പരീക്ഷിത്തിന്റെ പുത്രനായ ജനമേജയൻ അത്ര സന്തുഷ്ടമനസ്സോടെയല്ലാതെ ആസ്തീകനോട് ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
1.56.24
सुवर्णं रजतं गाश्च यच्चान्यन्मन्यसे विभो ।
तत्ते दद्यां वरं विप्र न निवर्तेत्क्रतुर्मम ॥ १.५६.२४ ॥
പ്രഭോ, സ്വർണം, വെള്ളി, പശുക്കൾ, നീ ആഗ്രഹിക്കുന്ന മറ്റെന്തും വരമായി നിനക്കു ഞാൻ തരാം; വിപ്രാ, എന്റെ യാഗം മുടങ്ങരുത്.
1.56.25
सुवर्णं रजतं गाश्च न त्वां राजन्वृणोम्यहम् ।
सत्रं ते विरमत्वेतत्स्वस्ति मातृकुलस्य नः ॥ १.५६.२५ ॥
രാജാവേ, സ്വർണമോ വെള്ളിയോ പശുക്കളോ ഞാൻ നിന്നോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല. നിന്റെ ഈ യാഗം അവസാനിക്കട്ടെ; ഞങ്ങളുടെ മാതൃകുലത്തിന് ക്ഷേമമുണ്ടാകട്ടെ.
1.56.26
आस्तीकेनैवमुक्तस्तु राजा पारिक्षितस्तदा ।
पुनःपुनरुवाचेदमास्तीकं वदतां वरः ॥ १.५६.२६ ॥
ആസ്തീകൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ടും പരീക്ഷിത്തിന്റെ പുത്രനായ ആ രാജാവ് സംസാരിക്കുന്നവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ആസ്തീകനോട് വീണ്ടും വീണ്ടും ഇതു പറഞ്ഞു.
1.56.27
अन्यं वरय भद्रं ते वरं द्विज्वरोत्तम ।
अयाचत न चाप्यन्यं वरं स भृगुनन्दन ॥ १.५६.२७ ॥
ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, നിനക്കു മംഗളം ഭവിക്കട്ടെ, മറ്റൊരു വരം ചോദിച്ചുകൊള്ളൂ. എന്നാൽ ഭൃഗുവംശജനായ അവൻ മറ്റൊരു വരവും ചോദിച്ചില്ല.
1.56.28
ततो वेदविदस्तात सदस्याः सर्व एव तम् ।
राजानमूचुः सहिता लभतां ब्राह्मणो वरम् ॥ १.५६.२८ ॥
അപ്പോൾ, കുഞ്ഞേ, വേദജ്ഞരായ സദസ്യരെല്ലാവരും ഒന്നിച്ച് ആ രാജാവിനോടു പറഞ്ഞു: "ബ്രാഹ്മണന് വരം ലഭിക്കട്ടെ."