மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.56
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.56.1
बालोऽप्ययं स्थविर इवावभाषते ।
नायं बालः स्थविरोऽयं मतो मे।
इच्छाम्यहं वरमस्मै प्रदातुं ।
तन्मे विप्राः संविदध्वं यथावत् ॥ १.५६.१ ॥
இவன் குழந்தையாக இருந்தும் முதியவனைப் போலப் பேசுகிறான். என் கருத்தில் இவன் குழந்தை அல்ல, முதியவன். இவனுக்கு ஒரு வரம் அளிக்க விரும்புகிறேன்; அந்நிலையை அந்தணர்களே முறையாக ஏற்பாடு செய்யுங்கள்.
1.56.2
यथा च नस्तक्षक एति शीघ्रम् ॥ १.५६.२ ॥
தக்ஷகன் நமக்கு விரைவில் வரும்படி (செய்யுங்கள்).
1.56.3
व्याहर्तुकामे वरदे नृपे द्विजं ।
वरं वृणीष्वेति ततोऽब्युवाच।
होता वाक्यं नातिहृष्टान्तरात्मा ।
कर्मण्यस्मिंस्तक्षको नैति तावत् ॥ १.५६.३ ॥
வரம் அளிக்கும் அரசன் பேச விரும்பியபோது அந்தணரிடம், "வரம் கேள்" என்றார். அப்போது உள்ளம் மிகவும் மகிழாத ஹோதா, "இந்த யாகச் செயலில் தக்ஷகன் இன்னும் வரவில்லை" என்றார்.
1.56.4
यथा चेदं कर्म समाप्यते मे ।
यथा च वै तक्षक एति शीघ्रम्।
तथा भवन्तः प्रयतन्तु सर्वे ।
परं शक्त्या स हि मे विद्विषाणः ॥ १.५६.४ ॥
என் இந்தச் செயல் முடியவும், தக்ஷகன் விரைவில் வரவும், நீங்கள் அனைவரும் முழு வலிமையோடு முயலுங்கள்; ஏனெனில் அவனே எனக்கு விரோதி.
1.56.5
यथा शस्त्राणि नः प्राहुर्यथा शंसति पावकः ।
इन्द्रस्य भवने राजंस्तक्षको भयपीडितः ॥ १.५६.५ ॥
ஆயுதங்கள் நமக்குச் சொல்வதுபோலும், அக்னி சொல்வதுபோலும், அரசே, தக்ஷகன் இந்திரனின் மாளிகையில் பயத்தால் வாட்டப்பட்டிருக்கிறான்.
1.56.6
यथा सूतो लोहिताक्षो महात्मा ।
पौराणिको वेदितवान्पुरस्तात्।
स राजानं प्राह पृष्टस्तदानीं ।
यथाहुर्विप्रास्तद्वदेतन्नृदेव ॥ १.५६.६ ॥
முன்பு புராணம் அறிந்த, சிவந்த கண்களையுடைய மகாத்மாவான சூதர் அறிந்திருந்தபடி, அரசன் கேட்டபோது அவர் சொன்னதுபோல, அந்தணர்கள் கூறுவதுபோல, அரசே, அதை அப்படியே சொல்லுங்கள்.
1.56.7
पुराणमागम्य ततो ब्रवीम्यहं ।
दत्तं तस्मै वरमिन्द्रेण राजन्।
वसेह त्वं मत्सकाशे सुगुप्तो ।
न पावकस्त्वां प्रदहिष्यतीति ॥ १.५६.७ ॥
புராணத்தைக் கூறிக்கொண்டு இப்போது சொல்கிறேன். அரசே, இந்திரன் அவனுக்கு வரம் அளித்தான்: "என் அருகில் நன்கு பாதுகாக்கப்பட்டு இங்கே வாழ்வாயாக; நெருப்பு உன்னை எரிக்காது."
1.56.9
तदा जगामाहिदत्ताभयः प्रभुः ॥ १.५६.९ ॥
அப்போது பாம்புகளுக்கு அபயம் அளிக்கப்பட்ட அந்த வல்லமையுள்ளவன் சென்றான்.
1.56.10
भविष्यतीत्येव विचिन्तयानः ॥ १.५६.१० ॥
"இது நடக்கும்" என்றே எண்ணியவாறு (அவன் சென்றான்).
1.56.11
तस्योत्तरीये निहितः स नागो ।
भयोद्विग्नः शर्म नैवाभ्यगच्छत्।
ततो राजा मन्त्रविदोऽब्रवीत्पुनः ।
क्रुद्धो वाक्यं तक्षकस्यान्तमिच्छन् ॥ १.५६.११ ॥
அவனுடைய மேலாடையில் ஒளிந்திருந்த அந்த நாகம் பயத்தால் கலங்கி, அடைக்கலம் பெறவில்லை. அப்போது கோபமடைந்த அரசன், தட்சகனின் அழிவை விரும்பி, மந்திரமறிந்தவர்களிடம் மீண்டும் சொன்னான்.
1.56.12
इन्द्रस्य भवने विप्रा यदि नागः स तक्षकः ।
तमिन्द्रेणैव सहितं पातयध्यं विभावसौ ॥ १.५६.१२ ॥
பிராமணர்களே, அந்த நாகம் தட்சகன் இந்திரனின் இல்லத்தில் இருந்தால், அவனையும் இந்திரனுடன் சேர்த்து நெருப்பில் வீழ்த்துங்கள்.
1.56.13
जनमेजयेन राज्ञा तु नोदितस्तक्षकं प्रति ।
होता जुहाव तत्रस्थं तक्षकं पन्नगं तथा ॥ १.५६.१३ ॥
அரசன் ஜனமேஜயனால் தூண்டப்பட்ட ஹோதா, தட்சகனுக்கு எதிராக ஆஹுதி அளித்தான்; அங்கே நின்ற தட்சக நாகத்திற்கும் அவ்வாறே ஆஹுதி அளித்தான்.
1.56.14
हूयमाने तथा चैव तक्षकः सपुरन्दरः ।
आकाशे ददृशे तत्र क्षणेन व्यथितस्तदा ॥ १.५६.१४ ॥
ஹோமம் நடந்துகொண்டிருக்கும்போதே தட்சகன் இந்திரனுடன் வானில் தென்பட்டான்; அந்தக் கணத்தில் அவன் கலக்கமடைந்தான்.
1.56.15
पुरन्दरस्तु तं यज्ञं दृष्ट्वोरुभयमाविशत् ।
हित्वा तु तक्षकं त्रस्तः स्वमेव भवनं ययौ ॥ १.५६.१५ ॥
ஆனால் அந்த யாகத்தைக் கண்ட இந்திரன் மிகுந்த அச்சத்தால் நிரம்பினான்; அஞ்சி தட்சகனை விட்டுவிட்டு தன் இருப்பிடத்திற்கே சென்றான்.
1.56.16
इन्द्रे गते तु राजेन्द्र तक्षको भयमोहितः ।
मन्त्रशक्त्या पावकार्चिस्समीपमवशो गतः।
तं दृष्ट्वा ऋत्विजस्तत्र वचनं चेदमब्रुवन् ॥ १.५६.१६ ॥
மன்னர்களில் சிறந்தவனே, இந்திரன் சென்றதும் தட்சகன் அச்சத்தால் மயக்கமுற்றான்; மந்திர சக்தியால் வசப்பட்டு நெருப்புச் சுடரின் அருகே வந்தான். அவனைக் கண்ட ருத்விஜர்கள் அங்கே இச்சொற்களைக் கூறினர்.
1.56.17
अयमायाति तूर्णं स तक्षकस्ते वशं नृप ।
श्रूयतेऽस्य महान्नादो नदतो भैरवं रवम् ॥ १.५६.१७ ॥
இதோ தட்சகன் விரைவாக வருகிறான்; அரசே, அவன் இப்போது உன் வசத்தில் இருக்கிறான். அவன் கர்ஜிக்கும் பயங்கர ஒலியின் பெரிய சத்தம் கேட்கிறது.
1.56.18
नूनं मुक्तो वज्रभृता स नागो ।
भ्रष्टो नाकान्मन्त्रवित्रस्तकायः।
घूर्णन्नाकाशे नष्टसंज्ञोऽभ्युपैति ।
तीव्रान्निश्वासान्निश्वसन्पन्नगेन्द्रः ॥ १.५६.१८ ॥
நிச்சயமாக வஜ்ரதாரியால் அந்த நாகன் விடுவிக்கப்பட்டான். மந்திரங்களால் நடுங்கிய உடலுடன், சொர்க்கத்திலிருந்து வீழ்ந்து, வானில் சுழன்று, உணர்வை இழந்த அந்த நாகராஜன் கடுமையான மூச்சுகளை விட்டபடி நெருங்குகிறான்.
1.56.19
वर्तते तव राजेन्द्र कर्मैतद्विधिवत्प्रभो ।
अस्मै तु द्विजमुख्याय वरं त्वं दातुमर्हसि ॥ १.५६.१९ ॥
அரசர்களின் தலைவனே, ஐயனே, உன் இந்தச் சடங்கு விதிப்படி நடைபெறுகிறது. எனவே இந்த முதல் அந்தணருக்கு நீ வரம் அளிக்கத் தகுந்தவன்.
1.56.20
बालाभिरूपस्य तवाप्रमेय ।
वरं प्रयच्छामि यथानुरूपम्।
वृणीष्व यत्तेऽभिमतं हृदि स्थितं ।
तत्ते प्रदास्याम्यपि चेददेयम् ॥ १.५६.२० ॥
அளவிடற்கரியவனே, உனது இளமைக்கும் அழகுக்கும் ஏற்ப நான் ஒரு வரம் அளிக்கிறேன். உன் மனதில் உள்ளதை வேண்டிக்கொள்; கொடுக்கக்கூடாததாக இருந்தாலும் அதையும் தருவேன்.
1.56.21
पतिष्यमाणे नागेन्द्रे तक्षके जातवेदसि ।
इदमन्तरमित्येवं तदास्तीकोऽभ्यचोदयत् ॥ १.५६.२१ ॥
நாகர்களின் தலைவனான தக்ஷகன் யாகத் தீயில் விழவிருந்த சமயத்தில், 'இதுவே சமயம்' என்று எண்ணி ஆஸ்தீகன் அவனைத் தூண்டினான்.
1.56.22
वरं ददासि चेन्मह्यं वृणोमि जनमेजय ।
सत्रं ते विरमत्वेतन्न पतेयुरिहोरगाः ॥ १.५६.२२ ॥
ஜனமேஜயா, நீ எனக்கு வரம் அளிப்பாயானால், இந்த யாகம் நின்றுவிடட்டும்; இங்கே பாம்புகள் விழாமல் இருக்கட்டும் என்று கேட்கிறேன்.
1.56.23
एवमुक्तस्तदा तेन ब्रह्मन्पारिक्षितस्तु सः ।
नातिहृष्टमनाश्चेदमास्तीकं वाक्यमब्रवीत् ॥ १.५६.२३ ॥
பிராமணரே, இவ்வாறு அவன் சொன்னபோது, பரீட்சித்தின் மகனான ஜனமேஜயன் அதிக மகிழ்ச்சியற்ற மனத்துடன் ஆஸ்தீகனிடம் இந்தச் சொற்களைச் சொன்னான்.
1.56.24
सुवर्णं रजतं गाश्च यच्चान्यन्मन्यसे विभो ।
तत्ते दद्यां वरं विप्र न निवर्तेत्क्रतुर्मम ॥ १.५६.२४ ॥
ஐயனே, பொன், வெள்ளி, பசுக்கள், நீ விரும்பும் வேறு எதுவாயினும் அதை வரமாக உனக்குத் தருவேன்; பிராமணரே, என் யாகம் நின்றுவிடக்கூடாது.
1.56.25
सुवर्णं रजतं गाश्च न त्वां राजन्वृणोम्यहम् ।
सत्रं ते विरमत्वेतत्स्वस्ति मातृकुलस्य नः ॥ १.५६.२५ ॥
அரசே, பொன்னையும், வெள்ளியையும், பசுக்களையும் நான் உன்னிடம் கேட்கவில்லை. உன் இந்த யாகம் நின்றுவிடட்டும்; எங்கள் தாய்வழிக் குடும்பத்திற்கு மங்களம் உண்டாகட்டும்.
1.56.26
आस्तीकेनैवमुक्तस्तु राजा पारिक्षितस्तदा ।
पुनःपुनरुवाचेदमास्तीकं वदतां वरः ॥ १.५६.२६ ॥
ஆஸ்தீகன் இவ்வாறு கூறியபோதும், பரீட்சித்தின் மகனாகிய அரசன் அப்போது பேசுபவர்களில் சிறந்தவனான ஆஸ்தீகனிடம் மீண்டும் மீண்டும் இதைக் கூறினான்.
1.56.27
अन्यं वरय भद्रं ते वरं द्विज्वरोत्तम ।
अयाचत न चाप्यन्यं वरं स भृगुनन्दन ॥ १.५६.२७ ॥
அந்தணர்களில் சிறந்தவனே, உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும், வேறு ஒரு வரத்தைக் கேள். ஆனால் பிருகுவின் வழித்தோன்றலான அவன் வேறு வரம் எதையும் கேட்கவில்லை.
1.56.28
ततो वेदविदस्तात सदस्याः सर्व एव तम् ।
राजानमूचुः सहिता लभतां ब्राह्मणो वरम् ॥ १.५६.२८ ॥
அப்போது, அன்பனே, வேதம் அறிந்த சபையோர் அனைவரும் ஒருமித்து அந்த அரசனிடம் கூறினர்: "பிராமணன் வரம் பெறட்டும்."