مهابهاراتا · أدهيايا 1.70
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.70.1
ययातिः पूर्वजोऽस्माकं दशमो यः प्रजापतेः ।
कथं स शुक्रतनयां लेभे परमदुर्लभाम् ॥ १.७०.१ ॥
كيف نال ياياتي، جدّنا العاشر من براجاباتي، ابنة شوكرا التي كانت بالغة الندرة؟
1.70.2
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं विस्तरेण तपोधन ।
आनुपूर्व्या च मे शंस राज्ञो वंशकरान्पृथक् ॥ १.७०.२ ॥
أيها الكنز من التقشف، أريد أن أسمع هذا بالتفصيل. أخبرني بالترتيب، واحدًا تلو الآخر، عن مؤسسي السلالات الملكية.
1.70.3
ययातिरासीन्नृपतिर्देवराजसमद्युतिः ।
तं शुक्रवृषपर्वाणौ वव्राते वै यथा पुरा ॥ १.७०.३ ॥
كان هناك ملك اسمه ياياتي، يتلألأ كملك الآلهة. اختاره شوكرا وفريشابارفان كأنه منهم، كما فعلا من قبل.
1.70.4
तत्तेऽहं संप्रवक्ष्यामि पृच्छते जनमेजय ।
देवयान्याश्च संयोगं ययातेर्नाहुषस्य च ॥ १.७०.४ ॥
يا جانامينجايا، لك أنت السائل سأروي كل ذلك: اتحاد ديفياني وياياتي بن ناهوشا.
1.70.5
सुराणामसुराणां च समजायत वै मिथः ।
ऐश्वर्यं प्रति संघर्षस्त्रैलोक्ये सचराचरे ॥ १.७०.५ ॥
نشأ بين الآلهة والأسورا صراع متبادل على السيادة على العوالم الثلاثة، المتحركة والثابتة.
1.70.6
जिगीषया ततो देवा वव्रिरेऽङ्गिरसं मुनिम् ।
पौरोहित्येन याज्यार्थे काव्यं तूशनसं परे ॥ १.७०.६ ॥
فاختار الآلهة، توّاقين إلى النصر، الحكيم أنغيراس كاهنًا للقربان؛ واختار الآخرون كافيا أوشاناس.
1.70.7
ब्राह्मणौ तावुभौ नित्यमन्योन्यस्पर्धिनौ भृशम् ।
तत्र देवा निजघ्नुर्यान्दानवान्युधि संगतान् ॥ १.७०.७ ॥
كان البراهمتان دائمًا شديدَي التنافس أحدهما مع الآخر. وهناك قتلت الآلهة الداناڤا الذين اجتمعوا في المعركة.
1.70.8
तान्पुनर्जीवयामास काव्यो विद्याबलाश्रयात् ।
ततस्ते पुनरुत्थाय योधयांचक्रिरे सुरान् ॥ १.७०.८ ॥
بالاعتماد على قوة علمه أعاد كافيا (شوكرا) إحياءهم من جديد. فنهضوا مرة أخرى وحاربوا الآلهة.
1.70.9
असुरास्तु निजघ्नुर्यान्सुरान्समरमूर्धनि ।
न तान्सञ्जीवयामास बृहस्पतिरुदारधीः ॥ १.७०.९ ॥
أما الآلهة الذين قتلهم الأسورا في مقدمة المعركة، فلم يستطع بْرِهَسْباتي كريم العقل أن يعيدهم إلى الحياة.
1.70.10
न हि वेद स तां विद्यां यां काव्योवेत्ति वीर्यवान् ।
सञ्जीविनीं ततो देवा विषादमगमन्परम् ॥ १.७०.१० ॥
لم يكن بْرِهَسْباتي يعرف تلك المعرفة، سنجيفيني، التي يعرفها كافيا (شوكرا) الجبار. فوقع الآلهة في يأس عميق.
1.70.11
ते तु देवा भयोद्विग्नाः काव्यादुशनसस्तदा ।
ऊचुः कचमुपागम्य ज्येष्ठं पुत्रं बृहस्पतेः ॥ १.७०.११ ॥
ثم إن الآلهة، المضطربين من الخوف، انصرفوا عن كافيا ابن أوشنس، وتقدموا إلى كاتشا الابن الأكبر لبْرِهَسْباتي، وقالوا:
1.70.12
भजमानान्भजस्वास्मान्कुरु नः साह्यमुत्तमम् ।
या सा विद्या निवसति ब्राह्मणेऽमिततेजसि ॥ १.७०.१२ ॥
اقبلنا نحن الذين نخدمك، وامنحنا أعظم العون. ذلك العلم الذي يقيم في البراهمي ذي البهاء اللامحدود، امنحناه.
1.70.13
शुक्रे तामाहर क्षिप्रं भागभाङ्गो भविष्यसि ।
वृषपर्वसमीपे हि शक्यो द्रष्टुं त्वया द्विजः ॥ १.७०.१३ ॥
أحضر تلك المعرفة من شوكра سريعاً فتكون شريكاً في النصيب. فإنك قادر على رؤية ذلك المولود مرتين قرب فريشاباروان.
1.70.14
रक्षते दानवांस्तत्र न स रक्षत्यदानवान् ।
तमाराधयितुं शक्तो भवान्पूर्ववयाः कविम् ॥ १.७०.१४ ॥
هناك يحمي الدانافا، ولا يحمي غير الدانافا. وأنت، لشبابك، قادر على استرضاء ذلك الحكيم.
1.70.15
देवयानीं च दयितां सुतां तस्य महात्मनः ।
त्वमाराधयितुं शक्तो नान्यः कश्चन विद्यते ॥ १.७०.१५ ॥
أنت وحدك قادر على استرضاء ديفياني، ابنة ذلك العظيم المحبوبة؛ لا يوجد غيرك.
1.70.16
शीलदाक्षिण्यमाधुर्यैराचारेण दमेन च ।
देवयान्यां हि तुष्टायां विद्यां तां प्राप्स्यसि ध्रुवम् ॥ १.७०.१६ ॥
بحسن السلوك والتواضع واللطف والسيرة الحسنة وضبط النفس، إذا رضيت ديفياني نلت تلك المعرفة بلا ريب.
1.70.17
तथेत्युक्त्वा ततः प्रायाद्बृहस्पतिसुतः कचः ।
तदाऽभिपूजितो देवैः समीपे वृषपर्वणः ॥ १.७०.१७ ॥
قال «ليكن ذلك»، ثم مضى كاتشا ابن بريهاسباتي، وقد كرّمته الآلهة، إلى قرب فريشاباروان.
1.70.18
स गत्वा त्वरितो राजन्देवैः संप्रेषितः कचः ।
असुरेन्द्रपुरे शुक्रं दृष्ट्वा वाक्यमुवाच ह ॥ १.७०.१८ ॥
أيها الملك، أسرع كاتشا المرسل من الآلهة إلى مدينة سيد الأسوريين، فلما رأى شوكرا قال هذه الكلمات.
1.70.19
ऋषेरङ्गिरसः पौत्रं पुत्रं साक्षाद्बृहस्पतेः ।
नाम्ना कच इति ख्यातं शिष्यं गृह्णात् मां भवान् ॥ १.७०.१९ ॥
"حفيد الحكيم أنغيراس، ابن برهسباتي نفسه، المعروف باسم كاتشا: اقبلني تلميذاً لك."
1.70.20
ब्रह्मचर्यं चरिष्यामि त्वय्यहं परमं गुरौ ।
अनुमन्यस्व मां ब्रह्मन्सहस्रं परिवत्सरान् ॥ १.७०.२० ॥
"أيها البراهمي، سأمارس تحت إشرافك البراهماتشاريا العليا؛ فامنحني موافقتك لألف عام."
1.70.21
कच सुस्वागतं तेऽस्तु प्रतिगृह्णामि ते वचः ।
अर्चयिष्येऽहमर्च्यं त्वामर्चितोऽस्तु बृहस्पतिः ॥ १.७०.२१ ॥
"يا كاتشا، أهلاً بك؛ إني أقبل كلماتك. سأكرمك لأنك جدير بالإكرام؛ وليُكرَّم برهسباتي أيضاً."
1.70.22
कचस्तु तं तथेत्युक्त्वा प्रतिजग्राह तद्व्रतम् ।
आदिष्टं कविपुत्रेण शुक्रेणोशनसा स्वयम् ॥ १.७०.२२ ॥
فقال كاتشا: «ليكن كذلك»، وقبِل ذلك النذر الذي أوصاه به شوكرا، ابن كافي، أوشاناس نفسه.
1.70.23
व्रतस्य प्राप्तकालं स यथोक्तं प्रत्यगृह्णत ।
आराधयन्नुपाध्यायं देवयानीं च भारत ॥ १.७०.२३ ॥
يا بهارتا، لما حان الوقت المناسب للنذر قبِله كما أُمر، وخدم معلمه وديفاياني.
1.70.24
नित्यमाराधयिष्यंस्तां युवा यौवनगां मुनिः ।
गायन्नृत्यन्वादयंश्च देवयानीमतोषयत् ॥ १.७०.२४ ॥
وكان الحكيم الشاب، راغباً في خدمتها دائماً، يُرضي ديفاياني، المتفتحة بالشباب، بالغناء والرقص وعزف الآلات.
1.70.25
स शीलयन्देवयानीं कन्यां संप्राप्तयौवनाम् ।
पुष्पैः फलैः प्रेषणैश्च तोषयामास भारत ॥ १.७०.२५ ॥
وخدم الفتاة ديفياني التي بلغت سن الشباب، فأرضاها بالزهور والثمار والخدمات، يا بهاراتا.
1.70.26
देवयान्यपि तं विप्रं नियमव्रतधारिणम् ।
गायन्ती च ललन्ती च रहः पर्यचरत्तथा ॥ १.७०.२६ ॥
وكانت ديفياني أيضاً، تغني وتلعب، تخدم ذلك البراهمي الملتزم بالقواعد والنذور سراً بالطريقة نفسها.
1.70.27
गायन्तं चैव शुल्कं च दातारं प्रियवादिनम् ।
नार्यो नरं कामयन्ते रूपिणं स्रग्विणं तथा ॥ १.७०.२७ ॥
النساء يرغبن في رجل يغني ويعطي الهدايا ويتكلم بلطف، وسيم ويرتدي أكاليل الزهور.
1.70.28
पञ्चवर्षशतान्येवं कचस्य चरतो व्रतम् ।
तत्रातीयुरथो बुद्ध्वा दानवास्तं ततः कचम् ॥ १.७०.२८ ॥
وهكذا مضت خمسمئة سنة هناك while كاتشا يتمسك بنذره. فعلم الدانافا بذلك فلحقوا بكاتشا.
1.70.29
गा रक्षन्तं वने दृष्ट्वा रहस्येकममर्षिताः ।
जघ्नुर्बृहस्पतेर्द्वेषाद्विद्यारक्षार्थमेव च ॥ १.७०.२९ ॥
ولما رأوه وحيداً في مكان خلوي من الغابة يحرس البقر، غضبوا وقتلوه بدافع الكره لبريهاسباتي ولحماية العلم.
1.70.30
हत्वा शालावृकेभ्यश्च प्रायच्छँल्लवशः कृतम् ।
ततो गावो निवृत्तास्ता अगोपाः स्वं निवेशनम् ॥ १.७०.३० ॥
وبعد أن قتلوه قطّعوه إرباً وألقوها للذئاب، ثم عادت البقر إلى حظيرتها بلا راعٍ.
1.70.31
सा दृष्ट्वा रहिता गाश्च कचेनाभ्यागता वनात् ।
उवाच वचनं काले देवयान्यथ भारत ॥ १.७०.३१ ॥
لما رأت البقر عائدة من الغابة دون كاتشا، تكلمت ديفاياني حينئذ بهذه الكلمات في وقتها، يا سليل بهاراتا.
1.70.32
आहुतं चाग्निहोत्रं ते सूर्यश्चास्तं गतः प्रभो ।
अगोपाश्चागता गावः कचस्तात न दृश्यते ॥ १.७०.३२ ॥
يا سيدي، لقد أُتمّت قربانك للنار وغربت الشمس. عادت البقر بلا رعاة، يا عزيزي، ولا يُرى كاتشا.
1.70.33
व्यक्तं हतो मृतो वापि कचस्तात भविष्यति ।
तं विना न च जीवेयमिति सत्यं ब्रवीमि ते ॥ १.७०.३३ ॥
لا شك أن كاتشا قد قُتل أو مات، يا عزيزي. لا أستطيع أن أعيش بدونه؛ هذا ما أقوله لك بحق.
1.70.34
अयमेहीति संशब्द्य मृतं संजीवयाम्यहम् ।
ततः संजीविनीं विद्यां प्रयुज्य कचमाह्वयत् ॥ १.७०.३४ ॥
وبنداء «هلّم إلى هنا!» أُعيد الميت إلى الحياة. ثم، مستخدمًا علم السانجيفيني، استدعى كاتشا.
1.70.35
भित्त्वा भित्त्वा शरीराणि वृकाणां स विनिर्गतः ।
आहूतः प्रादुरभवत्कचो हृष्टोऽथ विद्यया ॥ १.७०.३५ ॥
مزّق أجساد الذئاب وخرج. وعندما دُعي، ظهر كاتشا فرحًا بقوة العلم.
1.70.36
कस्माच्चिरायितोऽसीति पृष्टस्तामाह भार्गवीम् ।
समिधश्च कुशादीनि काष्ठभारं च भामिनि ॥ १.७०.३६ ॥
وعندما سُئل: «لماذا تأخرت هكذا؟»، أجاب ابنة بهريغو: «أيتها الجميلة، كنت أحمل الحطب وعشب الكوشا وغيره، وحملًا من الخشب.»
1.70.37
गृहीत्वा श्रमभारार्तो वटवृक्षं समाश्रितः ।
गावश्च सहिताः सर्वा वृक्षच्छायामुपाश्रिताः ॥ १.७०.३७ ॥
أنهكني تعب الحمل، فأخذت الحطب ولجأت إلى شجرة بانيان. واجتمعت الأبقار كلها فاستظلت بظل الشجرة.
1.70.38
असुरास्तत्र मां दृष्ट्वा कस्त्वमित्यभ्यचोदयन् ।
बृहस्पतिसुतश्चाहं कच इत्यभिविश्रुतः ॥ १.७०.३८ ॥
هناك رآني الأسورا فألحّوا في السؤال: «من أنت؟» فقلت: «أنا كاتشا، ابن بريهاسباتي، المشهور.»
1.70.39
इत्युक्तमात्रे मां हत्वा पेषीकृत्वा तु दानवाः ।
दत्त्वा शालावृकेभ्यस्तु सुखं जग्मुः स्वमालयं ॥ १.७०.३९ ॥
ما إن قلت هذا حتى قتلني الدانافا، وسحقوني أشلاءً، وألقوا بي للضباع، ومضوا فرحين إلى مساكنهم.
1.70.40
आहूतो विद्यया भद्रे भार्गवेण महात्मना ।
त्वत्समीपमिहायातः कथंचित्प्राप्तजीवितः ॥ १.७०.४० ॥
أيتها المباركة، لقد استدعاني بهارغافا العظيم (شوكرا) بعلمه، فعدتُ إليك بعد أن استعدت الحياة بطريقة ما.
1.70.41
हतोऽहमिति चाचख्यौ पृष्टो ब्राह्मणकन्यया ।
स पुनर्देवयान्योक्तः पुष्पाण्याहर मे द्विज ॥ १.७०.४१ ॥
عندما سألته الفتاة البراهمية قال: «قُتلتُ». ثم قالت له ديفايانى مرة أخرى: «أيها المولود مرتين، أحضر لي الأزهار.»
1.70.42
वनं ययौ कचो विप्रो ददृशुर्दानवाश्च तम् ।
पुनस्तं पेषयित्वा तु समुद्राम्भस्यमिश्रयन् ॥ १.७०.४२ ॥
ذهب البراهمي كاتشا إلى الغابة، فرآه الدانافا مرة أخرى. ثم سحقوه وخلطوه بماء المحيط.
1.70.43
चिरं गतं पुनः कन्या पित्रे तं संन्यवेदयत् ।
विप्रेण पुनराहूतो विद्यया गुरुदेहजः।
पुनरावृत्य तद्वृत्तं न्यवेदयत तद्यथा ॥ १.७०.४३ ॥
وبعد زمن طويل عادت الفتاة وأخبرت أباها بذلك. ولما استدعاه البراهمي بالفيدْيا عاد المولود من جسد المعلّم وروى الحادثة كما جرت تماماً.
1.70.44
ततस्तृतीयं हत्वा तं दग्ध्वा कृत्वा च चूर्णशः ।
प्रायच्छन्ब्राह्मणायैव सुरायामसुरास्तथा ॥ १.७०.४४ ॥
ثم قتل الأسورا كَچَ للمرة الثالثة، وأحرقوه وطحنوه حتى صار مسحوقاً، ومزجوه بالخمر وسقوه للبراهمي.
1.70.45
अपिबत्सुरया सार्धं कचभस्म भृगूद्वहः ।
सा सायन्तनवेलायामगोपा गाः समागताः ॥ १.७०.४५ ॥
شرب سليل بْهْرِغو (شُكْرَ) رماد كَچَ مع الخمر. ثم في وقت المساء اجتمعت الأبقار والرعاة.
1.70.46
देवयानी शङ्कमाना दृष्ट्वा पितरमब्रवीत् ।
पुष्पाहारः प्रेषणकृत्कचस्तात न दृश्यते ॥ १.७०.४६ ॥
نظرت ديفياني إلى أبيها وقد داخلها الخوف وقالت: «يا أبي، إن كَچَ جامع الزهور ومنفّذ الخدمات لا يُرى.»
1.70.47
व्यक्तं हतो मृतो वापि कचस्तात भविष्यति ।
तं विना न च जीवेयं कचं सत्यं ब्रवीमि ते ॥ १.७०.४७ ॥
يا أبي، لا بد أن كَچَ قد قُتل أو مات. لن أعيش بدونه؛ إنني أقول لك الحق.
1.70.48
श्रुत्वा पुत्रीवचः काव्यो मन्त्रेणाहूतवान्कचम् ।
ज्ञात्वा बहिष्ठमज्ञात्वा स्वकुक्षिस्थं कचं नृप ॥ १.७०.४८ ॥
لما سمع كلام ابنته، استدعى كَاوْيَا (شُكْرَ) كَچَ بالمانترا. أيها الملك، كان يعلم أن كَچَ خارج، لكنه لم يعلم أنه مقيم في بطنه هو.
1.70.49
बृहस्पतेः सुतः पुत्रि कचः प्रेतगतिं गतः ।
विद्यया जीवितोऽप्येवं हन्यते करवाम किम् ॥ १.७०.४९ ॥
يا ابنتي، لقد سلك كاكا ابن برهسباتي طريق الموتى. ومع أنه أُعيد إلى الحياة بالعلم، فها هو يُقتل مرة أخرى. ماذا نفعل؟
1.70.50
मैवं शुचो मा रुद देवयानि ।
न त्वादृशी मर्त्यमनुप्रशोचते।
यस्यास्तव ब्रह्म च ब्राह्मणाश्च ।
सेन्द्रा देवा वसवोऽथाश्विनौ च ॥ १.७०.५० ॥
يا ديفياني، لا تحزني هكذا ولا تبكي. إن امرأة مثلك لا تندب فانيًا، أنتِ التي لها البراهمان والبراهمة والآلهة مع إندرا والفاسو والأشفينان.
1.70.51
सुरद्विषश्चैव जगच्च सर्व-
मुपस्थाने सन्नमन्ति प्रभावात्।
अशक्योऽसौ जीवयितुं द्विजातिः ।
संजीवितो वध्यते चैव भूयः ॥ १.७०.५१ ॥
حتى أعداء الآلهة والعالم كله ينحنون في الخدمة بقوة البراهمان. لا يمكن إعادة هذا المولود مرتين إلى الحياة؛ فإذا أُحيي قُتل مرة أخرى.
1.70.52
यस्याङ्गिरा वृद्धतमः पितामहो ।
बृहस्पतिश्चापि पिता तपोनिधिः।
ऋषेः पुत्रं तमथो वापि पौत्रं ।
कथं न शोचेयमहं न रुद्याम् ॥ १.७०.५२ ॥
جدّه الأكبر أنغيراس، وأبوه برهسباتي كنز التقشف، فكيف لا أحزن ولا أبكي على ابن ذلك الحكيم أو حفيده؟
1.70.53
स ब्रह्मचारी च तपोधनश्च ।
सदोत्थितः कर्मसु चैव दक्षः।
कचस्य मार्गं प्रतिपत्स्ये न भोक्ष्ये ।
प्रियो हि मे तात कचोऽभिरूपः ॥ १.७०.५३ ॥
إنه طالب عزوبة، غني بالتقشف، دائم الاستعداد ماهر في واجباته. سأتبع طريق كاكا ولن آكل، فكاكا عزيز عليّ يا أبي، وهو وسيم.
1.70.54
कं ब्रह्महत्या न दहेदपीन्द्रम् ॥ १.७०.५४ ॥
أيّ أحد لا تحرقه خطيئة قتل البراهمي، حتى إندرا؟
1.70.55
संचोदितो देवयान्या महर्षिः पुनराह्वयत् ।
संरम्भेणैव काव्यो हि बृहस्पतिसुतं कचम् ॥ १.७०.५५ ॥
حثّه ديفاياني، فنادى الحكيم العظيم كافيا بغضب كاتشا ابن بريهاسباتي من جديد.
1.70.56
कचोऽपि राजन्स महानुभावो ।
विद्याबलाल्लब्धमतिर्महात्मा।
गुरोर्हि भीतो विद्यया चोपहूतः ।
शनैर्वाक्यं जठरे व्याजहार ॥ १.७०.५६ ॥
أيها الملك، وكاتشا العظيم أيضًا، إذ استعاد وعيه بقوة علمه، وخشي معلمه، ودعاه علمه، تكلم ببطء من داخل البطن.
1.70.57
प्रसीद भगवन्मह्यं कचोऽहमभिवादये ।
यथा बहुमतः पुत्रस्तथा मन्यतु मां भवान् ॥ १.७०.५७ ॥
كن رءوفًا بي أيها المبجل؛ أنا كاتشا أنحني لك. وكما يُكرَم الابن المحبوب، فَلْتعاملني بالمثل.
1.70.58
तमब्रवीत्केन पथोपनीत-
स्त्वं चोदरे तिष्ठसि ब्रूहि विप्र।
अस्मिन्मुहूर्ते ह्यसुरान्विनाश्य ।
गच्छामि देवानहमद्य विप्र ॥ १.७०.५८ ॥
قال له: أيها البراهمي، بأي طريق أُحضرتَ، وكيف تبقى في البطن؟ قل. في هذه اللحظة، بعد أن أهلك الأسورا، سأمضي اليوم إلى الآلهة.
1.70.59
तव प्रसादान्न जहाति मां स्मृतिः ।
स्मरामि सर्वं यच्च यथा च वृत्तम्।
नत्वेवं स्यात्तपसः संक्षयो मे ।
ततः क्लेशं घोरमिमं सहामि ॥ १.७०.५९ ॥
بفضلك لا تفارقني الذاكرة؛ أتذكر كل ما حدث وكيف حدث. ولكن لا يضيع زهدي بهذه الصورة؛ لذلك أحتمل هذه المعاناة الشديدة.
1.70.60
असुरैः सुरायां भवतोऽस्मि दत्तो ।
हत्वा दग्ध्वा चूर्णयित्वा च काव्य।
ब्राह्मीं मायां चासुरीं विप्र मायां ।
त्वयि स्थिते कथमेवातिवर्तेत् ॥ १.७०.६० ॥
لقد أعطاني الأسوراس لك في الخمر. حتى لو قُتلت وأُحرقت وسُحقت إلى غبار، يا كافيا، يا برهمي، كيف يمكن تجاوز مايا البراهمية ومايا الشيطانية وأنت حاضر؟
1.70.61
किं ते प्रियं करवाण्यद्य वत्से ।
वधेन मे जीवितं स्यात्कचस्य।
नान्यत्र कुक्षेर्मम भेदनेन ।
दृश्येत्कचो मद्गतो देवयानि ॥ १.७०.६१ ॥
يا ابنتي، ماذا أفعل اليوم مما تحبين؟ لن تعود حياة كاتشا إلا بموتي. لا سبيل إلا أن تُشق بطني؛ يا ديفايانِي، سيُرى كاتشا في داخلي.
1.70.62
द्वौ मां शोकावग्निकल्पौ दहेतां ।
कचस्य नाशस्तव चैवोपघातः।
कचस्य नाशे मम शर्म नास्ति ।
तवोपघाते जीवितुं नास्मि शक्ता ॥ १.७०.६२ ॥
حزنان كالنار سيحرقانني: هلاك كاتشا وأذاك. في هلاك كاتشا لا راحة لي؛ وإن أُصِبتَ بأذى فلن أستطيع أن أعيش.
1.70.63
संसिद्धरूपोऽसि बृहस्पतेः सुत ।
यत्त्वां भक्तं भजते देवयानी।
विद्यामिमां प्राप्नुहि जीवनीं त्वं ।
न चेदिन्द्रः कचरूपी त्वमद्य ॥ १.७०.६३ ॥
يا ابن بريهاسباتي، أنت كامل الصورة، فديفايانِي المخلصة تحبك. فاحصل على هذه المعرفة المحيية، إلا إن كنت أنت اليوم، في صورة كاتشا، إندرا.
1.70.64
न निवर्तेत्पुनर्जीवन्कश्चिदन्यो ममोदरात् ।
ब्राह्मणं वर्जयित्वैकं तस्माद्विद्यामवाप्नुहि ॥ १.७०.६४ ॥
لا يعود أحد آخر حيًّا من بطني، إلا برهميٌّ واحد. فاحصل إذًا على هذه المعرفة.
1.70.65
पुत्रो भूत्वा भावय भावितो मा-
मस्मद्देहादुपनिष्क्रम्य तात।
समीक्षेथा धर्मवतीमवेक्षां ।
गुरोः सकाशात्प्राप्य विद्यां सविद्यः ॥ १.७०.६५ ॥
كن ابني، واخرج من جسدنا وأوجدني، يا بني. تأمّل تأملاً مستقيماً، واحصل على العلم من المعلّم، وكن ذا علم.
1.70.66
गुरोः सकाशात्समवाप्य विद्यां ।
भित्त्वा कुक्षिं निर्विचक्राम विप्रः।
कचोऽभिरूपस्तत्क्षणाद्ब्राह्मणस्य ।
शुक्लात्यये पौर्णमास्यामिवेन्दुः ॥ १.७०.६६ ॥
بعد أن نال العلم كاملاً من المعلّم، شقّ كاتشا الوسيم بطن البراهمي في تلك اللحظة وخرج، كالقمر في ليلة البدر في نهاية النصف المضيء.
1.70.67
दृष्ट्वा च तं पतितं ब्रह्मराशि-
मुत्थापयामास मृतं कचोऽपि।
विद्यां सिद्धां तामवाप्याभिवाद्य ।
ततः कचस्तं गुरुमित्युवाच ॥ १.७०.६७ ॥
ولمّا رأى ذلك الجسد البراهمي الساقط، أقام كاتشا معلّمه الميت أيضاً. ثم بعد أن نال ذلك العلم المكتمل وحيّا بإجلال، قال كاتشا لذلك المعلّم هذه الكلمات.
1.70.68
यः श्रोत्रयोरमृतं सन्निषिञ्चे-
द्विद्यामविद्यस्य यथा त्वमार्यः।
तं मन्येऽहं पितरं मातरं च ।
तस्मै न द्रुह्येत्कृतमस्य जानन् ॥ १.७०.६८ ॥
أيها النبيل، من يصبّ العلم كالرحيق الخالد في أذني الجاهل مثلي، أعدّه أبي وأمي. ومن يعرف إحسانه لا ينبغي أن يؤذيه.
1.70.69
ऋतस्य दातारमनुत्तमस्य ।
निधिं निधीनामपि लब्धविद्याः।
ये नाद्रियन्ते गुरुमर्चनीयं ।
पापाँल्लोकांस्ते व्रजन्त्यप्रतिष्ठाः ॥ १.७०.६९ ॥
الذين، بعد أن نالوا العلم، لا يكرمون المعلم الجدير بالإجلال، معطي الحق الأسمى، كنز الكنوز، يذهبون بلا قرار إلى عوالم الإثم.
1.70.70
सुरापानाद्वञ्चनां प्राप्य विद्वा-
न्संज्ञानाशं चैव महातिघोरम्।
दृष्ट्वा कचं चापि तथाभिरूपं ।
पीतं तदा सुरया मोहितेन ॥ १.७०.७० ॥
خدعه شرب الخمر، فنال العالم فقداناً مروعاً للوعي؛ وحتى إذ رأى كاتشا الوسيم، حينها مغلوباً بالخمر، شربه.
1.70.71
समन्युरुत्थाय महानुभाव-
स्तदोशना विप्रहितं चिकीर्षुः।
सुरापानं प्रति संजातमन्युः ।
काव्यः स्वयं वाक्यमिदं जगाद ॥ १.७०.७१ ॥
فنهض أوشاناس ذو القدرة العظيمة غاضباً، راغباً في خير البراهمي؛ ولما اشتد غضبه على شرب الخمر، نطق كافيا نفسه بهذه الكلمات.
1.70.72
यो ब्राह्मणोऽद्यप्रभृतीह कश्चि-
न्मोहात्सुरां पास्यति मन्दबुद्धिः।
अपेतधर्मा ब्र्हमहा चैव स स्या-
दस्मिंल्लोके गर्हितः स्यात्परे च ॥ १.७०.७२ ॥
أيُّ برهمي يشرب الخمر هنا من الآن فصاعداً، عن غفلة وبعقل قاصر، يكون قد سقط عن الدهرما وصار قاتل برهمي؛ يُذمّ في هذه الدنيا ويُذمّ أيضاً في الآخرة.
1.70.73
मया चैतां विप्रधर्मोक्तिसीमां ।
मर्यादां वै स्थापितां सर्वलोके।
सन्तो विप्राः शुश्रुवांसो गुरूणां ।
देवा लोकाश्चोपशृण्वन्तु सर्वे ॥ १.७०.७३ ॥
لقد أقمتُ هذا الحدّ لتعليم واجب البراهمة قاعدةً لجميع العوالم. ليسمعه البراهمة الصالحون الذين أصغوا إلى معلّميهم، والآلهة، وجميع العوالم.
1.70.74
इतीदमुक्त्वा स महानुभाव-
स्तपोनिधीनां निधिरप्रमेयः।
तान्दानवान्दैवविमूढबुद्धी-
निदं समाहूय वचोऽभ्युवाच ॥ १.७०.७४ ॥
قال ذلك، فدعا ذلك الجليل ذو القدرة، كنز الزهد الذي لا يُقاس، أولئك الدانافا الذين أضلّتهم عقولهم بفعل القدر، وقال لهم هذه الكلمات.
1.70.75
आचक्षे वो दानवा बालिशाः स्थ ।
सिद्धः कचो वत्स्यति मत्सकाशे।
सञ्जीविनीं प्राप्य विद्यां महात्मा ।
तुल्यप्रभावो ब्राह्मणो ब्रह्मभूतः ॥ १.७०.७५ ॥
أيها الدانافا، إنكم حمقى؛ أقول لكم: إن كاتشا المتكامل سيقيم في حضرتي. وبعد أن ينال علم سنجيفيني، سيصبح ذلك البراهمي عظيم النفس، المساوي لي في القوة، هو البراهمان بعينه.
1.70.76
योऽकार्षीद्दुष्करं कर्म देवानां कारणात्कचः ।
न तत्किर्तिर्जरां गच्छेद्याज्ञीयश्च भविष्यति ॥ १.७०.७६ ॥
إن العمل الشاق الذي أنجزه كاتشا من أجل الآلهة، فلن تضمحل شهرته أبدًا، وسيصبح جديرًا بالتضحية.
1.70.77
एतावदुक्त्वा वचनं विरराम स भार्गवः ।
दानवा विस्मयाविष्टाः प्रययुः स्वं निवेशनम् ॥ १.७०.७७ ॥
وبعد أن قال هذا القدر من الكلام، سكت ذلك البهارغافا. ومضى الدانافا، وقد امتلأوا عجبًا، إلى مساكنهم.
1.70.78
गुरोरुष्य सकाशे तु दश वर्षशतानि सः ।
अनुज्ञातः कचो गन्तुमियेष त्रिदशालयम् ॥ १.७०.७८ ॥
بعد أن مكث مئات السنين في حضرة معلّمه، نال كاشا الإذن فأراد الذهاب إلى مسكن الآلهة الثلاثين.