மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.70
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.70.1
ययातिः पूर्वजोऽस्माकं दशमो यः प्रजापतेः ।
कथं स शुक्रतनयां लेभे परमदुर्लभाम् ॥ १.७०.१ ॥
பிரஜாபதியின் பத்தாம் தலைமுறையில் வந்த நம் மூதாதை யயாதி, சுக்கிரனின் அரிதிலும் அரிதான மகளை எவ்வாறு அடைந்தார்?
1.70.2
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं विस्तरेण तपोधन ।
आनुपूर्व्या च मे शंस राज्ञो वंशकरान्पृथक् ॥ १.७०.२ ॥
தவச் செல்வரே, இதை விரிவாக நான் கேட்க விரும்புகிறேன். அரசர்களின் வம்சத்தை உருவாக்கியோரை வரிசையாக, ஒவ்வொருவராக எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
1.70.3
ययातिरासीन्नृपतिर्देवराजसमद्युतिः ।
तं शुक्रवृषपर्वाणौ वव्राते वै यथा पुरा ॥ १.७०.३ ॥
யயாதி என்ற அரசர், தேவேந்திரனுக்கு நிகராக ஒளிர்ந்தவர். முன்பு போலவே சுக்கிரனும் விருஷபர்வனும் அவரைத் தங்களுடையவராக ஏற்றுக்கொண்டனர்.
1.70.4
तत्तेऽहं संप्रवक्ष्यामि पृच्छते जनमेजय ।
देवयान्याश्च संयोगं ययातेर्नाहुषस्य च ॥ १.७०.४ ॥
ஜனமேஜயா, கேட்கும் உனக்கு அதனை நான் முழுமையாகச் சொல்வேன் — தேவயானிக்கும் நகுஷனின் மகன் யயாதிக்கும் ஏற்பட்ட சேர்க்கையை.
1.70.5
सुराणामसुराणां च समजायत वै मिथः ।
ऐश्वर्यं प्रति संघर्षस्त्रैलोक्ये सचराचरे ॥ १.७०.५ ॥
தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் இடையே, அசையும் அசையாத உயிர்கள் அனைத்துடனும் கூடிய மூன்று உலகங்களின் ஆட்சிக்காக, பகைமை எழுந்தது.
1.70.6
जिगीषया ततो देवा वव्रिरेऽङ्गिरसं मुनिम् ।
पौरोहित्येन याज्यार्थे काव्यं तूशनसं परे ॥ १.७०.६ ॥
பின்னர் வெற்றி விருப்பத்தால் தேவர்கள் அங்கிரஸ் முனிவரைத் தங்கள் யாக புரோகிதராக வரித்தனர்; மற்றவர்களோ காவ்யரான உசனஸை வரித்தனர்.
1.70.7
ब्राह्मणौ तावुभौ नित्यमन्योन्यस्पर्धिनौ भृशम् ।
तत्र देवा निजघ्नुर्यान्दानवान्युधि संगतान् ॥ १.७०.७ ॥
அந்த இரு பிராமணர்களும் எப்போதும் ஒருவருக்கொருவர் கடுமையாகப் போட்டியிட்டனர். அங்கே போரில் ஒன்றுகூடிய அந்தத் தானவர்களை தேவர்கள் கொன்றனர்.
1.70.8
तान्पुनर्जीवयामास काव्यो विद्याबलाश्रयात् ।
ततस्ते पुनरुत्थाय योधयांचक्रिरे सुरान् ॥ १.७०.८ ॥
அறிவின் வலிமையை நம்பி காவ்யர் (சுக்ரர்) அவர்களை மீண்டும் உயிர்ப்பித்தார். பின்னர் அவர்கள் மீண்டும் எழுந்து தேவர்களுடன் போரிட்டனர்.
1.70.9
असुरास्तु निजघ्नुर्यान्सुरान्समरमूर्धनि ।
न तान्सञ्जीवयामास बृहस्पतिरुदारधीः ॥ १.७०.९ ॥
போர்முனையில் அசுரர்கள் கொன்ற தேவர்களை உதாரபுத்தியுள்ள பிருஹஸ்பதி உயிர்ப்பிக்கவில்லை.
1.70.10
न हि वेद स तां विद्यां यां काव्योवेत्ति वीर्यवान् ।
सञ्जीविनीं ततो देवा विषादमगमन्परम् ॥ १.७०.१० ॥
வலிமைமிக்க காவ்யர் (சுக்ரர்) அறிந்த சஞ்சீவினி வித்தையை பிருஹஸ்பதி அறியவில்லை. அதனால் தேவர்கள் மிகுந்த துயரத்தை அடைந்தனர்.
1.70.11
ते तु देवा भयोद्विग्नाः काव्यादुशनसस्तदा ।
ऊचुः कचमुपागम्य ज्येष्ठं पुत्रं बृहस्पतेः ॥ १.७०.११ ॥
அப்போது பயத்தால் கலங்கிய தேவர்கள், உசனஸின் (சுக்ரரின்) மகனான காவ்யரிடமிருந்து விலகி, பிருஹஸ்பதியின் மூத்த மகன் கசனிடம் சென்று கூறினர்.
1.70.12
भजमानान्भजस्वास्मान्कुरु नः साह्यमुत्तमम् ।
या सा विद्या निवसति ब्राह्मणेऽमिततेजसि ॥ १.७०.१२ ॥
உன்னை வணங்குபவர்களாகிய எங்களை ஏற்றுக்கொள்; எங்களுக்கு மிகச் சிறந்த உதவி செய். அளவற்ற தேஜஸ் கொண்ட பிராமணரிடம் உறையும் அந்த வித்தை எங்களுக்கு உதவட்டும்.
1.70.13
शुक्रे तामाहर क्षिप्रं भागभाङ्गो भविष्यसि ।
वृषपर्वसमीपे हि शक्यो द्रष्टुं त्वया द्विजः ॥ १.७०.१३ ॥
சுக்ரரிடமிருந்து அந்த வித்தையை விரைவில் கொண்டு வா; அப்போது நீயும் பங்கு பெறுவாய். வ்ருஷபர்வாவின் அருகிலேயே அந்த த்விஜனை நீ காணலாம்.
1.70.14
रक्षते दानवांस्तत्र न स रक्षत्यदानवान् ।
तमाराधयितुं शक्तो भवान्पूर्ववयाः कविम् ॥ १.७०.१४ ॥
அங்கே அவர் தானவர்களைக் காக்கிறார்; தானவர் அல்லாதவர்களைக் காப்பதில்லை. இளமையுடைய நீ அந்தக் கவியை மகிழ்விக்க வல்லவன்.
1.70.15
देवयानीं च दयितां सुतां तस्य महात्मनः ।
त्वमाराधयितुं शक्तो नान्यः कश्चन विद्यते ॥ १.७०.१५ ॥
அந்த மகாத்மாவின் அன்பு மகள் தேவயானியை மகிழ்விக்க நீ ஒருவனே வல்லவன்; வேறு ஒருவரும் இல்லை.
1.70.16
शीलदाक्षिण्यमाधुर्यैराचारेण दमेन च ।
देवयान्यां हि तुष्टायां विद्यां तां प्राप्स्यसि ध्रुवम् ॥ १.७०.१६ ॥
நற்குணம், பணிவு, இனிமை, நல்லொழுக்கம், அடக்கம் ஆகியவற்றால் தேவயானி மகிழ்ந்தால் அந்த வித்தையை நீ நிச்சயமாகப் பெறுவாய்.
1.70.17
तथेत्युक्त्वा ततः प्रायाद्बृहस्पतिसुतः कचः ।
तदाऽभिपूजितो देवैः समीपे वृषपर्वणः ॥ १.७०.१७ ॥
'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று சொல்லி பிருஹஸ்பதியின் மகன் கசன் புறப்பட்டான்; அப்போது தேவர்களால் போற்றப்பட்டு வ்ருஷபர்வாவின் அருகில் சென்றான்.
1.70.18
स गत्वा त्वरितो राजन्देवैः संप्रेषितः कचः ।
असुरेन्द्रपुरे शुक्रं दृष्ट्वा वाक्यमुवाच ह ॥ १.७०.१८ ॥
அரசே, தேவர்களால் அனுப்பப்பட்ட கசன் விரைந்து சென்று, அசுரேந்திரனின் நகரத்தில் சுக்ரரைக் கண்டு இவ்வாறு சொன்னான்.
1.70.19
ऋषेरङ्गिरसः पौत्रं पुत्रं साक्षाद्बृहस्पतेः ।
नाम्ना कच इति ख्यातं शिष्यं गृह्णात् मां भवान् ॥ १.७०.१९ ॥
"முனிவர் அங்கிரஸின் பேரன், நேரடியாக பிருஹஸ்பதியின் மகன், கசன் என்று புகழ்பெற்றவன்; என்னை தங்கள் சீடனாக ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்."
1.70.20
ब्रह्मचर्यं चरिष्यामि त्वय्यहं परमं गुरौ ।
अनुमन्यस्व मां ब्रह्मन्सहस्रं परिवत्सरान् ॥ १.७०.२० ॥
"பிராமணரே, உங்கள் கீழ் நான் உயர்ந்த பிரம்மச்சரியத்தை மேற்கொள்வேன்; ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு அதற்கு எனக்கு அனுமதி அளியுங்கள்."
1.70.21
कच सुस्वागतं तेऽस्तु प्रतिगृह्णामि ते वचः ।
अर्चयिष्येऽहमर्च्यं त्वामर्चितोऽस्तु बृहस्पतिः ॥ १.७०.२१ ॥
"கசா, உனக்கு நல்வரவு; உன் சொற்களை ஏற்றுக்கொள்கிறேன். நீ மதிக்கத்தக்கவன்; நான் உன்னை மதிப்பேன். பிருஹஸ்பதிக்கும் மரியாதை உண்டாகட்டும்."
1.70.22
कचस्तु तं तथेत्युक्त्वा प्रतिजग्राह तद्व्रतम् ।
आदिष्टं कविपुत्रेण शुक्रेणोशनसा स्वयम् ॥ १.७०.२२ ॥
கசன் "அப்படியே ஆகட்டும்" என்று சொல்லி, கவியின் மகனான சுக்கிரன், உசனஸ் தானே உபதேசித்த அந்த விரதத்தை ஏற்றுக்கொண்டான்.
1.70.23
व्रतस्य प्राप्तकालं स यथोक्तं प्रत्यगृह्णत ।
आराधयन्नुपाध्यायं देवयानीं च भारत ॥ १.७०.२३ ॥
பரதனே, அவன் விரதத்தின் காலம் வந்ததும், சொல்லப்பட்டபடியே அதை ஏற்றான்; ஆசிரியரையும் தேவயானியையும் வழிபட்டான்.
1.70.24
नित्यमाराधयिष्यंस्तां युवा यौवनगां मुनिः ।
गायन्नृत्यन्वादयंश्च देवयानीमतोषयत् ॥ १.७०.२४ ॥
இளம் முனிவன் அவளுக்குத் தொடர்ந்து சேவை செய்ய விரும்பி, பாடியும், ஆடியும், இசைக்கருவிகள் வாசித்தும், இளமை நிறைந்த தேவயானியை மகிழ்வித்தான்.
1.70.25
स शीलयन्देवयानीं कन्यां संप्राप्तयौवनाम् ।
पुष्पैः फलैः प्रेषणैश्च तोषयामास भारत ॥ १.७०.२५ ॥
பருவமடைந்த கன்னியான தேவயானியை அவன் பணிவிடையால் வளர்த்து, மலர்கள், பழங்கள் மற்றும் ஏவல் பணிகளால் மகிழ்வித்தான், ஓ பாரதா.
1.70.26
देवयान्यपि तं विप्रं नियमव्रतधारिणम् ।
गायन्ती च ललन्ती च रहः पर्यचरत्तथा ॥ १.७०.२६ ॥
தேவயானியும் நியம விரதம் காக்கும் அந்த அந்தணனுக்கு பாடியும் விளையாடியும் தனிமையில் அவ்வாறே பணிவிடை செய்தாள்.
1.70.27
गायन्तं चैव शुल्कं च दातारं प्रियवादिनम् ।
नार्यो नरं कामयन्ते रूपिणं स्रग्विणं तथा ॥ १.७०.२७ ॥
பாடுபவனையும், ஊதியம் தருபவனையும், இனிய சொல் பேசுபவனையும், அழகனும் மாலை அணிந்தவனுமான ஆணையும் பெண்கள் விரும்புகின்றனர்.
1.70.28
पञ्चवर्षशतान्येवं कचस्य चरतो व्रतम् ।
तत्रातीयुरथो बुद्ध्वा दानवास्तं ततः कचम् ॥ १.७०.२८ ॥
இவ்வாறு கசன் நோன்பு நோற்றபடி அங்கே ஐநூறு ஆண்டுகள் கழிந்தன. பின்னர் தானவர்கள் அதை அறிந்து அந்த கசனை...
1.70.29
गा रक्षन्तं वने दृष्ट्वा रहस्येकममर्षिताः ।
जघ्नुर्बृहस्पतेर्द्वेषाद्विद्यारक्षार्थमेव च ॥ १.७०.२९ ॥
காட்டில் பசுக்களைக் காத்துக்கொண்டிருந்த அவனை தனியாக ஓரிடத்தில் கண்டு சினந்த அவர்கள், பிரகஸ்பதி மீதிருந்த பகைமையாலும் வித்தையைக் காக்கவும் அவனைக் கொன்றனர்.
1.70.30
हत्वा शालावृकेभ्यश्च प्रायच्छँल्लवशः कृतम् ।
ततो गावो निवृत्तास्ता अगोपाः स्वं निवेशनम् ॥ १.७०.३० ॥
அவனைக் கொன்று துண்டு துண்டாக்கி நரிகளுக்கு இட்டனர். பின்னர் அந்தப் பசுக்கள் இடையனின்றி தங்கள் கொட்டிலுக்குத் திரும்பின.
1.70.31
सा दृष्ट्वा रहिता गाश्च कचेनाभ्यागता वनात् ।
उवाच वचनं काले देवयान्यथ भारत ॥ १.७०.३१ ॥
காசன் இன்றி காட்டிலிருந்து திரும்பி வந்த பசுக்களைக் கண்டு, பாரதா, தேவயானி அப்போது உரிய நேரத்தில் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்.
1.70.32
आहुतं चाग्निहोत्रं ते सूर्यश्चास्तं गतः प्रभो ।
अगोपाश्चागता गावः कचस्तात न दृश्यते ॥ १.७०.३२ ॥
ஐயா, உங்கள் அக்னிஹோத்ரம் செய்யப்பட்டது; சூரியன் மறைந்துவிட்டான். மாடு மேய்ப்பவர்கள் இன்றி பசுக்கள் திரும்பி வந்துள்ளன; அன்பரே, காசன் தென்படவில்லை.
1.70.33
व्यक्तं हतो मृतो वापि कचस्तात भविष्यति ।
तं विना न च जीवेयमिति सत्यं ब्रवीमि ते ॥ १.७०.३३ ॥
நிச்சயமாக காசன் கொல்லப்பட்டான் அல்லது இறந்துவிட்டான், அன்பரே. அவன் இன்றி நான் வாழமாட்டேன்; இதை உண்மையாக உன்னிடம் சொல்கிறேன்.
1.70.34
अयमेहीति संशब्द्य मृतं संजीवयाम्यहम् ।
ततः संजीविनीं विद्यां प्रयुज्य कचमाह्वयत् ॥ १.७०.३४ ॥
'இங்கே வா' என்று அழைத்து, இறந்தவனை நான் உயிர்ப்பிக்கிறேன். பிறகு சஞ்சீவினி வித்யையைப் பயன்படுத்தி காசனை அழைத்தான்.
1.70.35
भित्त्वा भित्त्वा शरीराणि वृकाणां स विनिर्गतः ।
आहूतः प्रादुरभवत्कचो हृष्टोऽथ विद्यया ॥ १.७०.३५ ॥
ஓநாய்களின் உடல்களைப் பிளந்துகொண்டு அவன் வெளிப்பட்டான். அழைக்கப்பட்ட காசன், வித்யையால் மகிழ்ச்சியுடன் தோன்றினான்.
1.70.36
कस्माच्चिरायितोऽसीति पृष्टस्तामाह भार्गवीम् ।
समिधश्च कुशादीनि काष्ठभारं च भामिनि ॥ १.७०.३६ ॥
'ஏன் தாமதமாக வந்தாய்?' என்று கேட்கப்பட்டதும், அவன் பார்கவியிடம் சொன்னான்: 'அழகியே, சமித்துகளும் குசம் முதலியவையும் விறகுச்சுமையும் கொண்டு வந்தேன்.'
1.70.37
गृहीत्वा श्रमभारार्तो वटवृक्षं समाश्रितः ।
गावश्च सहिताः सर्वा वृक्षच्छायामुपाश्रिताः ॥ १.७०.३७ ॥
சுமையின் வருத்தத்தால் துன்புற்று விறகுச் சுமையை எடுத்துக்கொண்டு ஆலமரத்தை அடைந்தேன். பசுக்கள் அனைத்தும் ஒன்றாக மரத்தின் நிழலில் ஒதுங்கின.
1.70.38
असुरास्तत्र मां दृष्ट्वा कस्त्वमित्यभ्यचोदयन् ।
बृहस्पतिसुतश्चाहं कच इत्यभिविश्रुतः ॥ १.७०.३८ ॥
அங்கே அசுரர்கள் என்னைக் கண்டு, "நீ யார்?" என்று வற்புறுத்திக் கேட்டனர். "நான் பிருஹஸ்பதியின் மகன் கசன், புகழ்பெற்றவன்" என்றேன்.
1.70.39
इत्युक्तमात्रे मां हत्वा पेषीकृत्वा तु दानवाः ।
दत्त्वा शालावृकेभ्यस्तु सुखं जग्मुः स्वमालयं ॥ १.७०.३९ ॥
இவ்வாறு சொன்னவுடனே தானவர்கள் என்னைக் கொன்று, துண்டு துண்டாக நொறுக்கி, நரிகளுக்கு இரையாக்கிவிட்டு மகிழ்ச்சியாகத் தங்கள் இல்லத்திற்குச் சென்றனர்.
1.70.40
आहूतो विद्यया भद्रे भार्गवेण महात्मना ।
त्वत्समीपमिहायातः कथंचित्प्राप्तजीवितः ॥ १.७०.४० ॥
அழகிய பெண்ணே, மகாத்மாவான பார்கவர் (சுக்கிரர்) வித்தையால் என்னை அழைத்தார்; ஏதோ வகையில் மீண்டும் உயிர் பெற்று இங்கே உன் அருகில் வந்திருக்கிறேன்.
1.70.41
हतोऽहमिति चाचख्यौ पृष्टो ब्राह्मणकन्यया ।
स पुनर्देवयान्योक्तः पुष्पाण्याहर मे द्विज ॥ १.७०.४१ ॥
"நான் கொல்லப்பட்டேன்" என்று பிராமண கன்னியால் கேட்கப்பட்டபோது அவன் சொன்னான். பின்னர் தேவயானி அவனிடம், "ஓ இருபிறப்பாளனே, எனக்காக மலர்களைக் கொண்டு வா" என்றாள்.
1.70.42
वनं ययौ कचो विप्रो ददृशुर्दानवाश्च तम् ।
पुनस्तं पेषयित्वा तु समुद्राम्भस्यमिश्रयन् ॥ १.७०.४२ ॥
பிராமணன் கசன் காட்டிற்குச் சென்றான்; தானவர்கள் அவனை மீண்டும் கண்டனர். பின்னர் அவனை அரைத்து நொறுக்கி கடல் நீரில் கலந்தனர்.
1.70.43
चिरं गतं पुनः कन्या पित्रे तं संन्यवेदयत् ।
विप्रेण पुनराहूतो विद्यया गुरुदेहजः।
पुनरावृत्य तद्वृत्तं न्यवेदयत तद्यथा ॥ १.७०.४३ ॥
நீண்ட நேரத்திற்குப் பின் கன்னிகை மீண்டும் சென்று அதைத் தந்தையிடம் தெரிவித்தாள். அந்தணரால் வித்யையால் மீண்டும் அழைக்கப்பட்ட, குருவின் உடலில் பிறந்தவன் திரும்பி வந்து நடந்ததை அப்படியே சொன்னான்.
1.70.44
ततस्तृतीयं हत्वा तं दग्ध्वा कृत्वा च चूर्णशः ।
प्रायच्छन्ब्राह्मणायैव सुरायामसुरास्तथा ॥ १.७०.४४ ॥
பின்னர் அசுரர்கள் அவனை மூன்றாம் முறையாகக் கொன்று, எரித்து, தூளாக்கி, மதுவில் கலந்து அந்தணருக்கே கொடுத்தனர்.
1.70.45
अपिबत्सुरया सार्धं कचभस्म भृगूद्वहः ।
सा सायन्तनवेलायामगोपा गाः समागताः ॥ १.७०.४५ ॥
பிருகுவின் குலத்தவன் (சுக்கிரன்) மதுவுடன் கசனின் சாம்பலைக் குடித்தான். அப்போது மாலை வேளையில் பசுக்களும் இடையர்களும் ஒன்றுகூடி வந்தனர்.
1.70.46
देवयानी शङ्कमाना दृष्ट्वा पितरमब्रवीत् ।
पुष्पाहारः प्रेषणकृत्कचस्तात न दृश्यते ॥ १.७०.४६ ॥
தேவயானி அச்சத்துடன் தந்தையைப் பார்த்துச் சொன்னாள்: "தந்தையே, மலர் பறித்து ஏவல் செய்யும் கசன் காணப்படவில்லை."
1.70.47
व्यक्तं हतो मृतो वापि कचस्तात भविष्यति ।
तं विना न च जीवेयं कचं सत्यं ब्रवीमि ते ॥ १.७०.४७ ॥
தந்தையே, கசன் நிச்சயமாகக் கொல்லப்பட்டிருப்பான் அல்லது இறந்திருப்பான். அவன் இல்லாமல் நான் வாழமாட்டேன்; இதை உனக்கு உண்மையாகச் சொல்கிறேன்.
1.70.48
श्रुत्वा पुत्रीवचः काव्यो मन्त्रेणाहूतवान्कचम् ।
ज्ञात्वा बहिष्ठमज्ञात्वा स्वकुक्षिस्थं कचं नृप ॥ १.७०.४८ ॥
மகளின் சொற்களைக் கேட்டு காவ்யன் (சுக்கிரன்) மந்திரத்தால் கசனை அழைத்தான். அரசே, கசன் வெளியில் இருப்பதாக அவன் அறிந்தான்; ஆனால் அவன் தன் வயிற்றுக்குள்ளேயே இருக்கிறான் என்பதை அறியவில்லை.
1.70.49
बृहस्पतेः सुतः पुत्रि कचः प्रेतगतिं गतः ।
विद्यया जीवितोऽप्येवं हन्यते करवाम किम् ॥ १.७०.४९ ॥
மகளே, பிருஹஸ்பதியின் மகன் கசன் மரணத்தின் பாதையை அடைந்தான். வித்தையால் உயிர்ப்பிக்கப்பட்டாலும் இவ்வாறு அவன் மீண்டும் கொல்லப்படுகிறான். நாம் என்ன செய்வோம்?
1.70.50
मैवं शुचो मा रुद देवयानि ।
न त्वादृशी मर्त्यमनुप्रशोचते।
यस्यास्तव ब्रह्म च ब्राह्मणाश्च ।
सेन्द्रा देवा वसवोऽथाश्विनौ च ॥ १.७०.५० ॥
தேவயானி, இவ்வாறு துயருறாதே, அழாதே. உன்னைப் போன்றவள் ஒரு மனிதனுக்காக வருந்த மாட்டாள். வேதமும், பிராமணர்களும், இந்திரனுடன் தேவர்களும், வசுக்களும், அஸ்வினிகளும் உனக்குண்டு.
1.70.51
सुरद्विषश्चैव जगच्च सर्व-
मुपस्थाने सन्नमन्ति प्रभावात्।
अशक्योऽसौ जीवयितुं द्विजातिः ।
संजीवितो वध्यते चैव भूयः ॥ १.७०.५१ ॥
தேவர்களின் பகைவர்களும் உலகம் முழுவதும் பிரம்மத்தின் வல்லமையால் சேவையில் வணங்குகின்றன. இந்த த்விஜனை உயிர்ப்பிக்க இயலாது; உயிர்ப்பிக்கப்பட்டாலும் மீண்டும் கொல்லப்படுகிறான்.
1.70.52
यस्याङ्गिरा वृद्धतमः पितामहो ।
बृहस्पतिश्चापि पिता तपोनिधिः।
ऋषेः पुत्रं तमथो वापि पौत्रं ।
कथं न शोचेयमहं न रुद्याम् ॥ १.७०.५२ ॥
முதியவரான அங்கிரஸ் பாட்டனாரும், தவநிதியான பிருஹஸ்பதி தந்தையுமாக உள்ள முனிவரின் மகனை, அல்லது பேரனை, நான் எப்படி துயருறாமலும் அழாமலும் இருப்பேன்?
1.70.53
स ब्रह्मचारी च तपोधनश्च ।
सदोत्थितः कर्मसु चैव दक्षः।
कचस्य मार्गं प्रतिपत्स्ये न भोक्ष्ये ।
प्रियो हि मे तात कचोऽभिरूपः ॥ १.७०.५३ ॥
அவன் பிரம்மசாரி, தவச்செல்வன், எப்போதும் முயற்சியுடையவன், செயல்களில் திறமையானவன். கசனின் வழியை நான் பின்தொடர்வேன்; உண்ணமாட்டேன். அப்பா, கசன் எனக்கு அன்பானவன், அழகானவன்.
1.70.54
कं ब्रह्महत्या न दहेदपीन्द्रम् ॥ १.७०.५४ ॥
பிரம்மஹத்தி யாரை எரிக்காது? இந்திரனையும் கூட.
1.70.55
संचोदितो देवयान्या महर्षिः पुनराह्वयत् ।
संरम्भेणैव काव्यो हि बृहस्पतिसुतं कचम् ॥ १.७०.५५ ॥
தேவயானியால் தூண்டப்பட்ட மகரிஷி, கோபத்துடன் பிருஹஸ்பதியின் மகன் கசனை மீண்டும் அழைத்தார்.
1.70.56
कचोऽपि राजन्स महानुभावो ।
विद्याबलाल्लब्धमतिर्महात्मा।
गुरोर्हि भीतो विद्यया चोपहूतः ।
शनैर्वाक्यं जठरे व्याजहार ॥ १.७०.५६ ॥
ஓ மன்னா, அந்த மகாத்மா கசனும் தன் வித்தையின் வலிமையால் மனம் தெளிந்து, குருவுக்கு அஞ்சி, வித்தையால் அழைக்கப்பட்டு, வயிற்றுக்குள்ளிருந்து மெல்லப் பேசினான்.
1.70.57
प्रसीद भगवन्मह्यं कचोऽहमभिवादये ।
यथा बहुमतः पुत्रस्तथा मन्यतु मां भवान् ॥ १.७०.५७ ॥
பகவானே, எனக்குத் தயை புரியுங்கள்; நான் கசன், உங்களை வணங்குகிறேன். நல்ல மகனாக எவ்வாறு மதிக்கப்படுகிறானோ, அவ்வாறே நீங்களும் என்னை மதியுங்கள்.
1.70.58
तमब्रवीत्केन पथोपनीत-
स्त्वं चोदरे तिष्ठसि ब्रूहि विप्र।
अस्मिन्मुहूर्ते ह्यसुरान्विनाश्य ।
गच्छामि देवानहमद्य विप्र ॥ १.७०.५८ ॥
அவர் அவனிடம் கூறினார்: அந்தணனே, எந்த வழியில் நீ கொண்டுவரப்பட்டாய்? வயிற்றில் எப்படி இருக்கிறாய்? சொல். இந்தக் கணமே அசுரர்களை அழித்து, இன்று நான் தேவர்களிடம் செல்வேன்.
1.70.59
तव प्रसादान्न जहाति मां स्मृतिः ।
स्मरामि सर्वं यच्च यथा च वृत्तम्।
नत्वेवं स्यात्तपसः संक्षयो मे ।
ततः क्लेशं घोरमिमं सहामि ॥ १.७०.५९ ॥
உங்கள் அருளால் நினைவு என்னை விட்டு நீங்கவில்லை; நிகழ்ந்தவை அனைத்தையும், எவ்வாறு நிகழ்ந்தன என்பதையும் நான் நினைவில் கொள்கிறேன். ஆனால் என் தவம் இவ்வாறு அழியக்கூடாது; ஆகவே இந்தக் கொடிய துன்பத்தை நான் தாங்குகிறேன்.
1.70.60
असुरैः सुरायां भवतोऽस्मि दत्तो ।
हत्वा दग्ध्वा चूर्णयित्वा च काव्य।
ब्राह्मीं मायां चासुरीं विप्र मायां ।
त्वयि स्थिते कथमेवातिवर्तेत् ॥ १.७०.६० ॥
அசுரர்கள் மதுவில் என்னை உமக்குக் கொடுத்துவிட்டனர். கொன்று, எரித்து, பொடியாக்கினாலும், ஓ காவ்ய, அந்தணரே, பிரம்ம மாயையும் அசுர மாயையும் — நீர் இருக்கையில் இதை எவ்வாறு கடக்க முடியும்?
1.70.61
किं ते प्रियं करवाण्यद्य वत्से ।
वधेन मे जीवितं स्यात्कचस्य।
नान्यत्र कुक्षेर्मम भेदनेन ।
दृश्येत्कचो मद्गतो देवयानि ॥ १.७०.६१ ॥
மகளே, இன்று உனக்கு என்ன பிரியமானதைச் செய்வேன்? என் வதத்தால்தான் கசனுக்கு உயிர் கிடைக்கும். என் வயிற்றைப் பிளப்பதைத் தவிர வேறு வழியில்லை; ஓ தேவயானி, கசன் என்னுள் காணப்படுவான்.
1.70.62
द्वौ मां शोकावग्निकल्पौ दहेतां ।
कचस्य नाशस्तव चैवोपघातः।
कचस्य नाशे मम शर्म नास्ति ।
तवोपघाते जीवितुं नास्मि शक्ता ॥ १.७०.६२ ॥
இரண்டு துயரங்கள் நெருப்பைப் போல் என்னை எரிக்கும் — கசனின் அழிவும், உமக்கு ஏற்படும் தீங்கும். கசனின் அழிவில் எனக்கு நிம்மதியில்லை; உமக்குத் தீங்கு நேர்ந்தால் நான் உயிர்வாழ இயலேன்.
1.70.63
संसिद्धरूपोऽसि बृहस्पतेः सुत ।
यत्त्वां भक्तं भजते देवयानी।
विद्यामिमां प्राप्नुहि जीवनीं त्वं ।
न चेदिन्द्रः कचरूपी त्वमद्य ॥ १.७०.६३ ॥
பிருஹஸ்பதியின் மகனே, நீ நிறைவான வடிவினன்; தேவயானி பக்தியுடன் உன்னை விரும்புகிறாள். இந்த உயிர்தரும் வித்தையைப் பெறு — இன்று கசன் வடிவில் நீ இந்திரன் அல்லாவிட்டால்.
1.70.64
न निवर्तेत्पुनर्जीवन्कश्चिदन्यो ममोदरात् ।
ब्राह्मणं वर्जयित्वैकं तस्माद्विद्यामवाप्नुहि ॥ १.७०.६४ ॥
என் வயிற்றிலிருந்து ஒரு பிராமணனைத் தவிர வேறு எவரும் உயிருடன் திரும்பி வரமுடியாது. எனவே இந்த வித்தையைப் பெறு.
1.70.65
पुत्रो भूत्वा भावय भावितो मा-
मस्मद्देहादुपनिष्क्रम्य तात।
समीक्षेथा धर्मवतीमवेक्षां ।
गुरोः सकाशात्प्राप्य विद्यां सविद्यः ॥ १.७०.६५ ॥
மகனாகி, எங்கள் உடலிலிருந்து வெளிவந்து, என்னை உருவாக்கு, அன்பு மகனே. தர்மமுள்ள கருத்தை ஆராய்ந்து, குருவினிடமிருந்து வித்தையைப் பெற்று கல்வியுடையவன் ஆவாயாக.
1.70.66
गुरोः सकाशात्समवाप्य विद्यां ।
भित्त्वा कुक्षिं निर्विचक्राम विप्रः।
कचोऽभिरूपस्तत्क्षणाद्ब्राह्मणस्य ।
शुक्लात्यये पौर्णमास्यामिवेन्दुः ॥ १.७०.६६ ॥
குருவினிடம் முழுமையாக வித்தையைப் பெற்று, பிராமணரின் வயிற்றைப் பிளந்து, அழகிய பிராமணன் கசன் அந்தக் கணமே வெளிவந்தான்; சுக்ல பக்கத்தின் முடிவில் பௌர்ணமியில் சந்திரன் தோன்றுவது போல.
1.70.67
दृष्ट्वा च तं पतितं ब्रह्मराशि-
मुत्थापयामास मृतं कचोऽपि।
विद्यां सिद्धां तामवाप्याभिवाद्य ।
ततः कचस्तं गुरुमित्युवाच ॥ १.७०.६७ ॥
விழுந்து கிடந்த அந்த பிராமண உடலைக் கண்டு, இறந்த குருவையும் கசன் எழுப்பினான். பின்னர் அந்த சித்த வித்தையைப் பெற்று வணங்கி, கசன் அந்தக் குருவிடம் இவ்வாறு கூறினான்.
1.70.68
यः श्रोत्रयोरमृतं सन्निषिञ्चे-
द्विद्यामविद्यस्य यथा त्वमार्यः।
तं मन्येऽहं पितरं मातरं च ।
तस्मै न द्रुह्येत्कृतमस्य जानन् ॥ १.७०.६८ ॥
அறிவில்லாதவனாகிய என் காதுகளில் அமுதம் போன்ற வித்தையை யார் நிறைத்து ஊற்றுகிறாரோ, ஆரியரே, அவரை நான் தந்தையும் தாயுமாகக் கருதுகிறேன். அவரது உபகாரத்தை அறிந்து அவருக்குத் துரோகம் செய்யக்கூடாது.
1.70.69
ऋतस्य दातारमनुत्तमस्य ।
निधिं निधीनामपि लब्धविद्याः।
ये नाद्रियन्ते गुरुमर्चनीयं ।
पापाँल्लोकांस्ते व्रजन्त्यप्रतिष्ठाः ॥ १.७०.६९ ॥
உண்மையின் உயர்ந்த கொடையாளியும், செல்வங்களுக்கெல்லாம் செல்வமுமான, வணக்கத்திற்குரிய குருவை மதிக்காமல், கல்வி பெற்றவர்கள் நிலையற்றவர்களாகி பாவ உலகங்களுக்குச் செல்கிறார்கள்.
1.70.70
सुरापानाद्वञ्चनां प्राप्य विद्वा-
न्संज्ञानाशं चैव महातिघोरम्।
दृष्ट्वा कचं चापि तथाभिरूपं ।
पीतं तदा सुरया मोहितेन ॥ १.७०.७० ॥
மதுவருந்துவதால் ஏமாற்றம் அடைந்த அறிஞன், மிகக் கொடிய நினைவிழப்பையும் அடைந்தான்; அழகிய கசனையும் கண்டு, அப்போது மதுவால் மயங்கியவன் அதை அருந்தினான்.
1.70.71
समन्युरुत्थाय महानुभाव-
स्तदोशना विप्रहितं चिकीर्षुः।
सुरापानं प्रति संजातमन्युः ।
काव्यः स्वयं वाक्यमिदं जगाद ॥ १.७०.७१ ॥
மிகுந்த ஆற்றலுடைய உசனஸ் கோபத்துடன் எழுந்து, பிராமணரின் நலனை விரும்பி; மதுவருந்துதலின் மீது கோபம் கொண்ட காவ்யன், தானே இந்தச் சொற்களைச் சொன்னார்.
1.70.72
यो ब्राह्मणोऽद्यप्रभृतीह कश्चि-
न्मोहात्सुरां पास्यति मन्दबुद्धिः।
अपेतधर्मा ब्र्हमहा चैव स स्या-
दस्मिंल्लोके गर्हितः स्यात्परे च ॥ १.७०.७२ ॥
இன்று முதல் இங்கு எவன் ஒரு பிராமணன் மயக்கத்தால் மந்தபுத்தியுடன் மதுவருந்துவானோ, அவன் தர்மத்திலிருந்து வீழ்ந்தவனும் பிரம்மஹத்தி பாவம் செய்தவனுமாவான்; அவன் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் இகழப்படுவான்.
1.70.73
मया चैतां विप्रधर्मोक्तिसीमां ।
मर्यादां वै स्थापितां सर्वलोके।
सन्तो विप्राः शुश्रुवांसो गुरूणां ।
देवा लोकाश्चोपशृण्वन्तु सर्वे ॥ १.७०.७३ ॥
நான் இந்த அந்தணர் தர்மத்தின் எல்லையை அனைத்து உலகங்களிலும் நியமமாக நிலைநாட்டியுள்ளேன். நல்லோர், குருக்களின் சொல்லைக் கேட்ட அந்தணர்கள், தேவர்கள், அனைத்து உலகங்களும் இதைக் கேட்கட்டும்.
1.70.74
इतीदमुक्त्वा स महानुभाव-
स्तपोनिधीनां निधिरप्रमेयः।
तान्दानवान्दैवविमूढबुद्धी-
निदं समाहूय वचोऽभ्युवाच ॥ १.७०.७४ ॥
இவ்வாறு கூறிய பின், தவநிதிகளுக்கு அளவிட இயலாத நிதியான அந்த மகானுபாவர், தெய்வத்தால் மயங்கிய புத்தியுடைய அந்த தானவர்களை அழைத்து இச்சொல்லைக் கூறினார்.
1.70.75
आचक्षे वो दानवा बालिशाः स्थ ।
सिद्धः कचो वत्स्यति मत्सकाशे।
सञ्जीविनीं प्राप्य विद्यां महात्मा ।
तुल्यप्रभावो ब्राह्मणो ब्रह्मभूतः ॥ १.७०.७५ ॥
தானவர்களே, நீங்கள் அறிவிலிகள்; நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். சித்தி பெற்ற கசன் என் அருகில் வசிப்பான். சஞ்சீவினி வித்தையைப் பெற்று, என்னுடன் சமமான ஆற்றலுடைய அந்த மகாத்மா அந்தணன் பிரம்மமாகவே ஆவான்.
1.70.76
योऽकार्षीद्दुष्करं कर्म देवानां कारणात्कचः ।
न तत्किर्तिर्जरां गच्छेद्याज्ञीयश्च भविष्यति ॥ १.७०.७६ ॥
தேவர்களுக்காக கசன் செய்த கடினமான செயல், அதன் புகழ் ஒருபோதும் மங்காது; அவன் யாகத்திற்குத் தகுதியுடையவனாகவும் ஆவான்.
1.70.77
एतावदुक्त्वा वचनं विरराम स भार्गवः ।
दानवा विस्मयाविष्टाः प्रययुः स्वं निवेशनम् ॥ १.७०.७७ ॥
இவ்வளவு சொல்லி அந்த பார்கவர் மௌனமானார். வியப்பால் நிறைந்த தானவர்கள் தங்கள் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றனர்.
1.70.78
गुरोरुष्य सकाशे तु दश वर्षशतानि सः ।
अनुज्ञातः कचो गन्तुमियेष त्रिदशालयम् ॥ १.७०.७८ ॥
குருவின் அருகில் பத்து நூறு ஆண்டுகள் தங்கியிருந்த அவர், குருவின் அனுமதி பெற்று தேவர்களின் உலகத்திற்குச் செல்ல விரும்பினான்.