ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 1.70
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.70.1
ययातिः पूर्वजोऽस्माकं दशमो यः प्रजापतेः ।
कथं स शुक्रतनयां लेभे परमदुर्लभाम् ॥ १.७०.१ ॥
ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ଦଶମ ବଂଶଧର ଆମ ପୂର୍ବପୁରୁଷ ଯଯାତି କିପରି ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ କନ୍ୟାକୁ ପାଇଲେ?
1.70.2
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं विस्तरेण तपोधन ।
आनुपूर्व्या च मे शंस राज्ञो वंशकरान्पृथक् ॥ १.७०.२ ॥
ହେ ତପୋଧନ, ଏହା ବିସ୍ତାରରେ ଶୁଣିବାକୁ ମୁଁ ଇଚ୍ଛା କରେ। ରାଜବଂଶ ପ୍ରବର୍ତ୍ତକମାନଙ୍କୁ କ୍ରମରେ, ଏକ ଏକ କରି ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ।
1.70.3
ययातिरासीन्नृपतिर्देवराजसमद्युतिः ।
तं शुक्रवृषपर्वाणौ वव्राते वै यथा पुरा ॥ १.७०.३ ॥
ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମାନ ତେଜସ୍ୱୀ ଯଯାତି ନାମକ ଜଣେ ରାଜା ଥିଲେ। ପୂର୍ବ ପରି ଶୁକ୍ର ଓ ବୃଷପର୍ବା ତାଙ୍କୁ ନିଜର ବୋଲି ବରଣ କଲେ।
1.70.4
तत्तेऽहं संप्रवक्ष्यामि पृच्छते जनमेजय ।
देवयान्याश्च संयोगं ययातेर्नाहुषस्य च ॥ १.७०.४ ॥
ହେ ଜନମେଜୟ, ପଚାରୁଥିବା ତୁମକୁ ମୁଁ ତାହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କହିବି — ଦେବଯାନୀ ଓ ନହୁଷପୁତ୍ର ଯଯାତିଙ୍କ ସଂଯୋଗ।
1.70.5
सुराणामसुराणां च समजायत वै मिथः ।
ऐश्वर्यं प्रति संघर्षस्त्रैलोक्ये सचराचरे ॥ १.७०.५ ॥
ଦେବ ଓ ଅସୁରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚରାଚର ସହିତ ତ୍ରିଲୋକର ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ସଂଘର୍ଷ ଜନ୍ମିଲା।
1.70.6
जिगीषया ततो देवा वव्रिरेऽङ्गिरसं मुनिम् ।
पौरोहित्येन याज्यार्थे काव्यं तूशनसं परे ॥ १.७०.६ ॥
ତା'ପରେ ଜିତିବାର ଇଚ୍ଛାରେ ଦେବତାମାନେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ପୁରୋହିତ ଭାବେ ଅଙ୍ଗିରା ମୁନିଙ୍କୁ ବରଣ କଲେ; ଅନ୍ୟମାନେ କାବ୍ୟ ଉଶନସଙ୍କୁ ବରଣ କଲେ।
1.70.7
ब्राह्मणौ तावुभौ नित्यमन्योन्यस्पर्धिनौ भृशम् ।
तत्र देवा निजघ्नुर्यान्दानवान्युधि संगतान् ॥ १.७०.७ ॥
ସେହି ଦୁଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସର୍ବଦା ପରସ୍ପର ସହ ପ୍ରବଳ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱିତା କରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଏକତ୍ର ହୋଇଥିବା ଦାନବମାନଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ବଧ କଲେ।
1.70.8
तान्पुनर्जीवयामास काव्यो विद्याबलाश्रयात् ।
ततस्ते पुनरुत्थाय योधयांचक्रिरे सुरान् ॥ १.७०.८ ॥
ବିଦ୍ୟାବଳର ଆଶ୍ରୟରେ କାବ୍ୟ (ଶୁକ୍ର) ସେମାନଙ୍କୁ ପୁନର୍ଜୀବିତ କଲେ। ତା'ପରେ ସେମାନେ ପୁଣି ଉଠି ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
1.70.9
असुरास्तु निजघ्नुर्यान्सुरान्समरमूर्धनि ।
न तान्सञ्जीवयामास बृहस्पतिरुदारधीः ॥ १.७०.९ ॥
ଯୁଦ୍ଧର ସମ୍ମୁଖଭାଗରେ ଅସୁରମାନେ ଯେଉଁ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ବଧ କଲେ, ଉଦାରବୁଦ୍ଧି ବୃହସ୍ପତି ସେମାନଙ୍କୁ ପୁନର୍ଜୀବିତ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
1.70.10
न हि वेद स तां विद्यां यां काव्योवेत्ति वीर्यवान् ।
सञ्जीविनीं ततो देवा विषादमगमन्परम् ॥ १.७०.१० ॥
ଶକ୍ତିଶାଳୀ କାବ୍ୟ (ଶୁକ୍ର) ଯେଉଁ ସଞ୍ଜୀବିନୀ ବିଦ୍ୟା ଜାଣିଥିଲେ, ସେ ବିଦ୍ୟା ବୃହସ୍ପତି ଜାଣି ନ ଥିଲେ। ତେବେ ଦେବତାମାନେ ଅତ୍ୟଧିକ ବିଷାଦରେ ଡୁବିଗଲେ।
1.70.11
ते तु देवा भयोद्विग्नाः काव्यादुशनसस्तदा ।
ऊचुः कचमुपागम्य ज्येष्ठं पुत्रं बृहस्पतेः ॥ १.७०.११ ॥
ତେବେ ଭୟରେ ବ୍ୟାକୁଳ ଦେବତାମାନେ ଉଶନସ୍ (ଶୁକ୍ର)ଙ୍କ ପୁତ୍ର କାବ୍ୟଙ୍କ ପାଖରୁ ଫେରି ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର କଚଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ କହିଲେ।
1.70.12
भजमानान्भजस्वास्मान्कुरु नः साह्यमुत्तमम् ।
या सा विद्या निवसति ब्राह्मणेऽमिततेजसि ॥ १.७०.१२ ॥
ତୁମକୁ ସେବା କରୁଥିବା ଆମକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ଆମକୁ ଉତ୍ତମ ସହାୟତା କର। ଅମିତ ତେଜସ୍ୱୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କଠାରେ ଯେଉଁ ବିଦ୍ୟା ବାସ କରେ, ତାହା (ଆମକୁ ଦିଅ)।
1.70.13
शुक्रे तामाहर क्षिप्रं भागभाङ्गो भविष्यसि ।
वृषपर्वसमीपे हि शक्यो द्रष्टुं त्वया द्विजः ॥ १.७०.१३ ॥
ଶୁକ୍ରଙ୍କଠାରୁ ସେ ବିଦ୍ୟା ଶୀଘ୍ର ଆଣ; ତେବେ ତୁମେ ଭାଗର ଅଂଶୀଦାର ହେବ। ବୃଷପର୍ବାଙ୍କ ସମୀପରେ ହିଁ ତୁମେ ସେହି ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବ।
1.70.14
रक्षते दानवांस्तत्र न स रक्षत्यदानवान् ।
तमाराधयितुं शक्तो भवान्पूर्ववयाः कविम् ॥ १.७०.१४ ॥
ସେଠାରେ ସେ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଅଦାନବମାନଙ୍କୁ ନୁହେଁ। ତୁମେ ଯୁବା ହୋଇଥିବାରୁ ସେହି କବିଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ସମର୍ଥ।
1.70.15
देवयानीं च दयितां सुतां तस्य महात्मनः ।
त्वमाराधयितुं शक्तो नान्यः कश्चन विद्यते ॥ १.७०.१५ ॥
ସେହି ମହାତ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରିୟ କନ୍ୟା ଦେବଯାନୀଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ତୁମେ ହିଁ ସମର୍ଥ; ଅନ୍ୟ କେହି ନାହାନ୍ତି।
1.70.16
शीलदाक्षिण्यमाधुर्यैराचारेण दमेन च ।
देवयान्यां हि तुष्टायां विद्यां तां प्राप्स्यसि ध्रुवम् ॥ १.७०.१६ ॥
ଶୀଳ, ଦାକ୍ଷିଣ୍ୟ, ମାଧୁର୍ଯ୍ୟ, ସଦାଚାର ଓ ସଂଯମ ଦ୍ୱାରା ଦେବଯାନୀ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ସେହି ବିଦ୍ୟା ପାଇବ।
1.70.17
तथेत्युक्त्वा ततः प्रायाद्बृहस्पतिसुतः कचः ।
तदाऽभिपूजितो देवैः समीपे वृषपर्वणः ॥ १.७०.१७ ॥
'ସେହିପରି ହେଉ' ବୋଲି କହି ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପୁତ୍ର କଚ ଯାତ୍ରା କଲେ; ସେତେବେଳେ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ସେ ବୃଷପର୍ବାଙ୍କ ସମୀପକୁ ଗଲେ।
1.70.18
स गत्वा त्वरितो राजन्देवैः संप्रेषितः कचः ।
असुरेन्द्रपुरे शुक्रं दृष्ट्वा वाक्यमुवाच ह ॥ १.७०.१८ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ କଚ ଶୀଘ୍ର ଯାଇ ଅସୁରେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନଗରରେ ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲେ।
1.70.19
ऋषेरङ्गिरसः पौत्रं पुत्रं साक्षाद्बृहस्पतेः ।
नाम्ना कच इति ख्यातं शिष्यं गृह्णात् मां भवान् ॥ १.७०.१९ ॥
"ଋଷି ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କ ପୌତ୍ର, ସାକ୍ଷାତ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପୁତ୍ର, କଚ ନାମରେ ଖ୍ୟାତ ମୋତେ ଆପଣ ଶିଷ୍ୟ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।"
1.70.20
ब्रह्मचर्यं चरिष्यामि त्वय्यहं परमं गुरौ ।
अनुमन्यस्व मां ब्रह्मन्सहस्रं परिवत्सरान् ॥ १.७०.२० ॥
"ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆପଣଙ୍କ ନିକଟରେ ମୁଁ ପରମ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ପାଳନ କରିବି; ହଜାର ବର୍ଷ ପାଇଁ ମୋତେ ଅନୁମତି ଦିଅନ୍ତୁ।"
1.70.21
कच सुस्वागतं तेऽस्तु प्रतिगृह्णामि ते वचः ।
अर्चयिष्येऽहमर्च्यं त्वामर्चितोऽस्तु बृहस्पतिः ॥ १.७०.२१ ॥
"କଚ, ତୁମକୁ ସୁସ୍ୱାଗତ; ତୁମର ବଚନ ମୁଁ ସ୍ୱୀକାର କରୁଛି। ତୁମେ ଆଦରଯୋଗ୍ୟ, ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ସମ୍ମାନ କରିବି; ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ ମିଳୁ।"
1.70.22
कचस्तु तं तथेत्युक्त्वा प्रतिजग्राह तद्व्रतम् ।
आदिष्टं कविपुत्रेण शुक्रेणोशनसा स्वयम् ॥ १.७०.२२ ॥
କଚ "ସେମିତି ହେଉ" କହି, କବିପୁତ୍ର ଶୁକ୍ର, ଉଶନସ୍ ନିଜେ ଆଦେଶ କରିଥିବା ସେହି ବ୍ରତ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
1.70.23
व्रतस्य प्राप्तकालं स यथोक्तं प्रत्यगृह्णत ।
आराधयन्नुपाध्यायं देवयानीं च भारत ॥ १.७०.२३ ॥
ହେ ଭାରତ, ବ୍ରତର ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟ ଆସିଲେ ସେ କହିଥିବା ପରି ତାହା ଗ୍ରହଣ କଲା; ଉପାଧ୍ୟାୟ ଓ ଦେବଯାନୀଙ୍କୁ ସେବା କଲା।
1.70.24
नित्यमाराधयिष्यंस्तां युवा यौवनगां मुनिः ।
गायन्नृत्यन्वादयंश्च देवयानीमतोषयत् ॥ १.७०.२४ ॥
ଯୁବକ ମୁନି ତାଙ୍କୁ ନିତ୍ୟ ସେବା କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ଗାଇ, ନାଚି, ବାଦ୍ୟ ବଜାଇ ଯୌବନବତୀ ଦେବଯାନୀଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ।
1.70.25
स शीलयन्देवयानीं कन्यां संप्राप्तयौवनाम् ।
पुष्पैः फलैः प्रेषणैश्च तोषयामास भारत ॥ १.७०.२५ ॥
ଯୌବନ ପ୍ରାପ୍ତ କନ୍ୟା ଦେବଯାନୀଙ୍କୁ ସେ ସେବା କରି, ପୁଷ୍ପ, ଫଳ ଓ ଛୋଟ କାମରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲା, ହେ ଭାରତ।
1.70.26
देवयान्यपि तं विप्रं नियमव्रतधारिणम् ।
गायन्ती च ललन्ती च रहः पर्यचरत्तथा ॥ १.७०.२६ ॥
ନିୟମ ଓ ବ୍ରତ ଧାରଣ କରୁଥିବା ସେହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବଯାନୀ ମଧ୍ୟ ଗାଇ ଓ ଖେଳି ନିର୍ଜନରେ ସେହିପରି ସେବା କଲା।
1.70.27
गायन्तं चैव शुल्कं च दातारं प्रियवादिनम् ।
नार्यो नरं कामयन्ते रूपिणं स्रग्विणं तथा ॥ १.७०.२७ ॥
ଗାୟକ, ପାରିଶ୍ରମିକ ଦାତା, ପ୍ରିୟ କଥା କହୁଥିବା, ସୁନ୍ଦର ଓ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ପୁରୁଷକୁ ନାରୀମାନେ କାମନା କରନ୍ତି।
1.70.28
पञ्चवर्षशतान्येवं कचस्य चरतो व्रतम् ।
तत्रातीयुरथो बुद्ध्वा दानवास्तं ततः कचम् ॥ १.७०.२८ ॥
ଏହିପରି କଚଙ୍କ ବ୍ରତ ଚାଲୁଥିବା ସମୟରେ ସେଠାରେ ପାଞ୍ଚଶହ ବର୍ଷ ଗଡ଼ିଗଲା। ତା'ପରେ ଦାନବମାନେ ଜାଣି ସେହି କଚଙ୍କୁ...
1.70.29
गा रक्षन्तं वने दृष्ट्वा रहस्येकममर्षिताः ।
जघ्नुर्बृहस्पतेर्द्वेषाद्विद्यारक्षार्थमेव च ॥ १.७०.२९ ॥
ବନରେ ଗାଈ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ତାଙ୍କୁ ନିର୍ଜନରେ ଏକାକୀ ଦେଖି କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ସେମାନେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପ୍ରତି ଦ୍ୱେଷରୁ ଏବଂ ବିଦ୍ୟା ରକ୍ଷା ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
1.70.30
हत्वा शालावृकेभ्यश्च प्रायच्छँल्लवशः कृतम् ।
ततो गावो निवृत्तास्ता अगोपाः स्वं निवेशनम् ॥ १.७०.३० ॥
ତାଙ୍କୁ ମାରି ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ କରି ଶିଆଳମାନଙ୍କୁ ଦେଲେ। ତା'ପରେ ଗାଈମାନେ ଗୋପାଳ ବିନା ନିଜ ଗୋଶାଳକୁ ଫେରିଲେ।
1.70.31
सा दृष्ट्वा रहिता गाश्च कचेनाभ्यागता वनात् ।
उवाच वचनं काले देवयान्यथ भारत ॥ १.७०.३१ ॥
କଚ ବିନା ବନରୁ ଫେରିଆସିଥିବା ଗାଈମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ହେ ଭାରତ, ଦେବଯାନୀ ସେତେବେଳେ ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟରେ ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲା।
1.70.32
आहुतं चाग्निहोत्रं ते सूर्यश्चास्तं गतः प्रभो ।
अगोपाश्चागता गावः कचस्तात न दृश्यते ॥ १.७०.३२ ॥
ପ୍ରଭୋ, ଆପଣଙ୍କ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ହୋଇସାରିଛି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ଯାଇଛନ୍ତି। ଗୋପାଳମାନେ ବିନା ଗାଈମାନେ ଫେରିଛନ୍ତି; ହେ ତାତ, କଚ ଦେଖାଯାଉନାହିଁ।
1.70.33
व्यक्तं हतो मृतो वापि कचस्तात भविष्यति ।
तं विना न च जीवेयमिति सत्यं ब्रवीमि ते ॥ १.७०.३३ ॥
କଚ ନିଶ୍ଚୟ ହତ ବା ମୃତ ହୋଇଛି, ହେ ତାତ। ତାଙ୍କ ବିନା ମୁଁ ବଞ୍ଚିବି ନାହିଁ; ଏହା ସତ୍ୟରେ ତୁମକୁ କହୁଛି।
1.70.34
अयमेहीति संशब्द्य मृतं संजीवयाम्यहम् ।
ततः संजीविनीं विद्यां प्रयुज्य कचमाह्वयत् ॥ १.७०.३४ ॥
'ଏଠାକୁ ଆ' ବୋଲି ଡାକି ମୁଁ ମୃତକୁ ଜୀବିତ କରେ। ତା'ପରେ ସଞ୍ଜୀବନୀ ବିଦ୍ୟା ପ୍ରୟୋଗ କରି ସେ କଚଙ୍କୁ ଡାକିଲା।
1.70.35
भित्त्वा भित्त्वा शरीराणि वृकाणां स विनिर्गतः ।
आहूतः प्रादुरभवत्कचो हृष्टोऽथ विद्यया ॥ १.७०.३५ ॥
ବୃକମାନଙ୍କ ଶରୀର ଚିରି ସେ ବାହାରିଲା। ଆହୂତ ହୋଇ କଚ ବିଦ୍ୟାର ବଳରେ ହର୍ଷିତ ହୋଇ ପ୍ରକଟ ହେଲା।
1.70.36
कस्माच्चिरायितोऽसीति पृष्टस्तामाह भार्गवीम् ।
समिधश्च कुशादीनि काष्ठभारं च भामिनि ॥ १.७०.३६ ॥
'ତୁମେ କାହିଁକି ଏତେ ବିଳମ୍ବ କଲ?' ଏହା ପଚରାଯିବାରୁ ସେ ଭାର୍ଗବୀଙ୍କୁ କହିଲା: 'ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ସମିଧା, କୁଶ ଆଦି ଏବଂ କାଠର ଭାର ଆଣୁଥିଲି।'
1.70.37
गृहीत्वा श्रमभारार्तो वटवृक्षं समाश्रितः ।
गावश्च सहिताः सर्वा वृक्षच्छायामुपाश्रिताः ॥ १.७०.३७ ॥
ଭାରର ଶ୍ରମରେ କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ ମୁଁ କାଠ ଭାର ନେଇ ବଟବୃକ୍ଷର ଆଶ୍ରୟ ନେଲି। ସମସ୍ତ ଗାଈ ମଧ୍ୟ ଏକାଠି ସେହି ଗଛ ଛାୟାରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ।
1.70.38
असुरास्तत्र मां दृष्ट्वा कस्त्वमित्यभ्यचोदयन् ।
बृहस्पतिसुतश्चाहं कच इत्यभिविश्रुतः ॥ १.७०.३८ ॥
ସେଠାରେ ଅସୁରମାନେ ମୋତେ ଦେଖି "ତୁମେ କିଏ?" ବୋଲି ଆଗ୍ରହରେ ପଚାରିଲେ। "ମୁଁ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପୁତ୍ର କଚ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ" ବୋଲି ମୁଁ କହିଲି।
1.70.39
इत्युक्तमात्रे मां हत्वा पेषीकृत्वा तु दानवाः ।
दत्त्वा शालावृकेभ्यस्तु सुखं जग्मुः स्वमालयं ॥ १.७०.३९ ॥
ଏତିକି କହିବା ମାତ୍ରେ ଦାନବମାନେ ମୋତେ ମାରି, ଚୂର୍ଣ୍ଣ କରି ଶୃଗାଳମାନଙ୍କୁ ଦେଇ ସୁଖରେ ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
1.70.40
आहूतो विद्यया भद्रे भार्गवेण महात्मना ।
त्वत्समीपमिहायातः कथंचित्प्राप्तजीवितः ॥ १.७०.४० ॥
ହେ କଲ୍ୟାଣୀ, ମହାତ୍ମା ଭାର୍ଗବ (ଶୁକ୍ର) ବିଦ୍ୟାଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଡାକିଲେ; କୌଣସି ପ୍ରକାରେ ପୁନର୍ବାର ଜୀବନ ପାଇ ମୁଁ ତୁମ ନିକଟକୁ ଆସିଛି।
1.70.41
हतोऽहमिति चाचख्यौ पृष्टो ब्राह्मणकन्यया ।
स पुनर्देवयान्योक्तः पुष्पाण्याहर मे द्विज ॥ १.७०.४१ ॥
"ମୋତେ ମାରି ଦିଆଯାଇଥିଲା" ବୋଲି ବ୍ରାହ୍ମଣ କନ୍ୟା ପଚାରିବାରୁ ସେ କହିଲା। ତା'ପରେ ଦେବଯାନୀ ତାକୁ କହିଲେ, "ହେ ଦ୍ୱିଜ, ମୋ ପାଇଁ ଫୁଲ ଆଣ।"
1.70.42
वनं ययौ कचो विप्रो ददृशुर्दानवाश्च तम् ।
पुनस्तं पेषयित्वा तु समुद्राम्भस्यमिश्रयन् ॥ १.७०.४२ ॥
ବ୍ରାହ୍ମଣ କଚ ବନକୁ ଗଲା; ଦାନବମାନେ ତାକୁ ପୁନର୍ବାର ଦେଖିଲେ। ତା'ପରେ ତାକୁ ପେଷି ସମୁଦ୍ରଜଳରେ ମିଶାଇଦେଲେ।
1.70.43
चिरं गतं पुनः कन्या पित्रे तं संन्यवेदयत् ।
विप्रेण पुनराहूतो विद्यया गुरुदेहजः।
पुनरावृत्य तद्वृत्तं न्यवेदयत तद्यथा ॥ १.७०.४३ ॥
ବହୁ ସମୟ ପରେ କନ୍ୟା ପୁନର୍ବାର ଯାଇ ସେହି କଥା ପିତାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲା। ବ୍ରାହ୍ମଣ ବିଦ୍ୟାବଳରେ ଡାକିବାରୁ ଗୁରୁଦେହଜାତ କଚ ଫେରି ଆସି ଘଟଣାଟି ଯେପରି ଘଟିଥିଲା ସେପରି କହିଲା।
1.70.44
ततस्तृतीयं हत्वा तं दग्ध्वा कृत्वा च चूर्णशः ।
प्रायच्छन्ब्राह्मणायैव सुरायामसुरास्तथा ॥ १.७०.४४ ॥
ତା'ପରେ ଅସୁରମାନେ ତାକୁ ତୃତୀୟ ଥର ମାରି, ଦଗ୍ଧ କରି, ଚୂର୍ଣ୍ଣ କରି ସୁରାରେ ମିଶାଇ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ହିଁ ପିଆଇଲେ।
1.70.45
अपिबत्सुरया सार्धं कचभस्म भृगूद्वहः ।
सा सायन्तनवेलायामगोपा गाः समागताः ॥ १.७०.४५ ॥
ଭୃଗୁବଂଶୀ (ଶୁକ୍ର) ସୁରା ସହିତ କଚଙ୍କ ଭସ୍ମ ପାନ କଲେ। ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳାରେ ଗାଈ ଓ ଗୋପାଳମାନେ ଏକତ୍ର ଆସିଲେ।
1.70.46
देवयानी शङ्कमाना दृष्ट्वा पितरमब्रवीत् ।
पुष्पाहारः प्रेषणकृत्कचस्तात न दृश्यते ॥ १.७०.४६ ॥
ଦେବଯାନୀ ଶଙ୍କିତ ହୋଇ ପିତାଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲା, "ହେ ତାତ, ଫୁଲ ଆଣୁଥିବା ଓ ସେବା କରୁଥିବା କଚ ଦେଖାଯାଉନାହିଁ।"
1.70.47
व्यक्तं हतो मृतो वापि कचस्तात भविष्यति ।
तं विना न च जीवेयं कचं सत्यं ब्रवीमि ते ॥ १.७०.४७ ॥
ହେ ତାତ, କଚ ନିଶ୍ଚୟ ମରିଥିବ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିବ। ତାଙ୍କ ବିନା ମୁଁ ବଞ୍ଚିବି ନାହିଁ; ମୁଁ ତୁମକୁ ସତ୍ୟ କହୁଛି।
1.70.48
श्रुत्वा पुत्रीवचः काव्यो मन्त्रेणाहूतवान्कचम् ।
ज्ञात्वा बहिष्ठमज्ञात्वा स्वकुक्षिस्थं कचं नृप ॥ १.७०.४८ ॥
ଝିଅର କଥା ଶୁଣି କାବ୍ୟ (ଶୁକ୍ର) ମନ୍ତ୍ରରେ କଚଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ହେ ନୃପ, ସେ ଜାଣିଲେ କଚ ବାହାରେ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ସେ ନିଜ ପେଟରେ ଅଛି ଏହା ଜାଣିପାରିଲେ ନାହିଁ।
1.70.49
बृहस्पतेः सुतः पुत्रि कचः प्रेतगतिं गतः ।
विद्यया जीवितोऽप्येवं हन्यते करवाम किम् ॥ १.७०.४९ ॥
ହେ କନ୍ୟା, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପୁତ୍ର କଚ ମୃତ୍ୟୁପଥକୁ ଯାଇଛି। ବିଦ୍ୟାରେ ଜୀବିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ସେ ପୁଣି ହତ ହେଉଛି। ଆମେ କଣ କରିବା?
1.70.50
मैवं शुचो मा रुद देवयानि ।
न त्वादृशी मर्त्यमनुप्रशोचते।
यस्यास्तव ब्रह्म च ब्राह्मणाश्च ।
सेन्द्रा देवा वसवोऽथाश्विनौ च ॥ १.७०.५० ॥
ହେ ଦେବଯାନୀ, ଏମିତି ଶୋକ କର ନାହିଁ, କାନ୍ଦ ନାହିଁ। ତୁମ ପରି ନାରୀ ମରଣଶୀଳ ପାଇଁ ଶୋକ କରେ ନାହିଁ। ଯାହାର ପାଖରେ ବ୍ରହ୍ମ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଦେବତା, ବସୁ ଓ ଅଶ୍ଵିନୀକୁମାରମାନେ ଅଛନ୍ତି...
1.70.51
सुरद्विषश्चैव जगच्च सर्व-
मुपस्थाने सन्नमन्ति प्रभावात्।
अशक्योऽसौ जीवयितुं द्विजातिः ।
संजीवितो वध्यते चैव भूयः ॥ १.७०.५१ ॥
ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଓ ସମଗ୍ର ଜଗତ (ବ୍ରହ୍ମଙ୍କ) ପ୍ରଭାବରେ ସେବାରେ ନତ ହୁଏ। ଏହି ଦ୍ୱିଜକୁ ଜୀବିତ କରିବା ଅସମ୍ଭବ; ଜୀବିତ କଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ପୁଣି ହତ ହୁଏ।
1.70.52
यस्याङ्गिरा वृद्धतमः पितामहो ।
बृहस्पतिश्चापि पिता तपोनिधिः।
ऋषेः पुत्रं तमथो वापि पौत्रं ।
कथं न शोचेयमहं न रुद्याम् ॥ १.७०.५२ ॥
ଯାହାଙ୍କର ବୃଦ୍ଧତମ ପିତାମହ ଅଙ୍ଗିରା ଏବଂ ପିତା ତପୋନିଧି ବୃହସ୍ପତି, ସେହି ଋଷିଙ୍କ ପୁତ୍ର କିମ୍ବା ପୌତ୍ର ପାଇଁ ମୁଁ କିପରି ଶୋକ ନ କରି କାନ୍ଦିବି ନାହିଁ?
1.70.53
स ब्रह्मचारी च तपोधनश्च ।
सदोत्थितः कर्मसु चैव दक्षः।
कचस्य मार्गं प्रतिपत्स्ये न भोक्ष्ये ।
प्रियो हि मे तात कचोऽभिरूपः ॥ १.७०.५३ ॥
ସେ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ତପୋଧନ, ସଦା ଉଦ୍ୟମୀ ଏବଂ କର୍ମରେ ଦକ୍ଷ। ମୁଁ କଚଙ୍କ ପଥ ଅନୁସରଣ କରିବି, ଭୋଜନ କରିବି ନାହିଁ; ହେ ତାତ, କଚ ମୋ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ ଓ ସୁନ୍ଦର।
1.70.54
कं ब्रह्महत्या न दहेदपीन्द्रम् ॥ १.७०.५४ ॥
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା କାହାକୁ ଦହନ କରେ ନାହିଁ? ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ।
1.70.55
संचोदितो देवयान्या महर्षिः पुनराह्वयत् ।
संरम्भेणैव काव्यो हि बृहस्पतिसुतं कचम् ॥ १.७०.५५ ॥
ଦେବଯାନୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ମହର୍ଷି କାବ୍ୟ କ୍ରୋଧରେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପୁତ୍ର କଚଙ୍କୁ ପୁଣି ଡାକିଲେ।
1.70.56
कचोऽपि राजन्स महानुभावो ।
विद्याबलाल्लब्धमतिर्महात्मा।
गुरोर्हि भीतो विद्यया चोपहूतः ।
शनैर्वाक्यं जठरे व्याजहार ॥ १.७०.५६ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ସେହି ମହାନୁଭାବ କଚ ମଧ୍ୟ ବିଦ୍ୟାବଳରେ ସଚେତନ ହୋଇ, ଗୁରୁଙ୍କୁ ଭୟ କରି, ବିଦ୍ୟାଦ୍ୱାରା ଡକାଯାଇ, ପେଟ ଭିତରୁ ଧୀରେ କଥା କହିଲେ।
1.70.57
प्रसीद भगवन्मह्यं कचोऽहमभिवादये ।
यथा बहुमतः पुत्रस्तथा मन्यतु मां भवान् ॥ १.७०.५७ ॥
ହେ ଭଗବନ୍, ମୋ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତୁ; ମୁଁ କଚ, ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ରକୁ ଯେପରି ସମ୍ମାନ ଦିଅନ୍ତି, ସେପରି ମୋତେ ମଧ୍ୟ ମାନନ୍ତୁ।
1.70.58
तमब्रवीत्केन पथोपनीत-
स्त्वं चोदरे तिष्ठसि ब्रूहि विप्र।
अस्मिन्मुहूर्ते ह्यसुरान्विनाश्य ।
गच्छामि देवानहमद्य विप्र ॥ १.७०.५८ ॥
ସେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: ହେ ବିପ୍ର, କେଉଁ ପଥରେ ତୁମେ ଆଣିତ ହେଲ ଏବଂ ପେଟରେ କିପରି ରହିଛ? କୁହ। ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅସୁରମାନଙ୍କୁ ବିନାଶ କରି ମୁଁ ଆଜି ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବି।
1.70.59
तव प्रसादान्न जहाति मां स्मृतिः ।
स्मरामि सर्वं यच्च यथा च वृत्तम्।
नत्वेवं स्यात्तपसः संक्षयो मे ।
ततः क्लेशं घोरमिमं सहामि ॥ १.७०.५९ ॥
ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ସ୍ମୃତି ମୋତେ ଛାଡ଼େ ନାହିଁ; ଯାହା ଯାହା ଘଟିଲା ଏବଂ ଯେପରି ଘଟିଲା, ସମସ୍ତ ମୁଁ ସ୍ମରଣ କରେ। କିନ୍ତୁ ମୋ ତପସ୍ୟାର ଏପରି କ୍ଷୟ ନ ହେଉ; ସେଥିପାଇଁ ଏହି ଘୋର କ୍ଳେଶ ମୁଁ ସହେ।
1.70.60
असुरैः सुरायां भवतोऽस्मि दत्तो ।
हत्वा दग्ध्वा चूर्णयित्वा च काव्य।
ब्राह्मीं मायां चासुरीं विप्र मायां ।
त्वयि स्थिते कथमेवातिवर्तेत् ॥ १.७०.६० ॥
ଅସୁରମାନେ ସୁରାରେ ମୋତେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଇଛନ୍ତି। ମାରି, ଜାଳି, ଚୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ ମଧ୍ୟ, ହେ କାବ୍ୟ, ହେ ବିପ୍ର, ବ୍ରାହ୍ମୀ ମାୟା ଓ ଆସୁରୀ ମାୟା — ଆପଣ ଥିବାବେଳେ ଏହା କିପରି ଅତିକ୍ରମ ହେବ?
1.70.61
किं ते प्रियं करवाण्यद्य वत्से ।
वधेन मे जीवितं स्यात्कचस्य।
नान्यत्र कुक्षेर्मम भेदनेन ।
दृश्येत्कचो मद्गतो देवयानि ॥ १.७०.६१ ॥
ଝିଅ, ଆଜି ତୁମ ପାଇଁ କଣ ପ୍ରିୟ କରିବି? ମୋ ବଧରେ ହିଁ କଚଙ୍କୁ ଜୀବନ ମିଳିବ। ମୋ ପେଟ ଚିରିବା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ ଉପାୟ ନାହିଁ; ହେ ଦେବଯାନୀ, କଚ ମୋ ଭିତରେ ଦେଖାଯିବେ।
1.70.62
द्वौ मां शोकावग्निकल्पौ दहेतां ।
कचस्य नाशस्तव चैवोपघातः।
कचस्य नाशे मम शर्म नास्ति ।
तवोपघाते जीवितुं नास्मि शक्ता ॥ १.७०.६२ ॥
ଦୁଇ ଶୋକ ଅଗ୍ନି ପରି ମୋତେ ଜାଳିବେ — କଚଙ୍କ ବିନାଶ ଓ ଆପଣଙ୍କ କ୍ଷତି। କଚଙ୍କ ବିନାଶରେ ମୋର ସୁଖ ନାହିଁ; ଆପଣଙ୍କ କ୍ଷତିରେ ମୁଁ ବଞ୍ଚିପାରିବି ନାହିଁ।
1.70.63
संसिद्धरूपोऽसि बृहस्पतेः सुत ।
यत्त्वां भक्तं भजते देवयानी।
विद्यामिमां प्राप्नुहि जीवनीं त्वं ।
न चेदिन्द्रः कचरूपी त्वमद्य ॥ १.७०.६३ ॥
ହେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପୁତ୍ର, ତୁମେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପବାନ; ଦେବଯାନୀ ଭକ୍ତିରେ ତୁମକୁ ଭଲପାଏ। ଏହି ଜୀବନଦାୟିନୀ ବିଦ୍ୟା ପ୍ରାପ୍ତ କର — ଆଜି କଚରୂପୀ ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ର ନ ହେଲେ।
1.70.64
न निवर्तेत्पुनर्जीवन्कश्चिदन्यो ममोदरात् ।
ब्राह्मणं वर्जयित्वैकं तस्माद्विद्यामवाप्नुहि ॥ १.७०.६४ ॥
ମୋ ପେଟରୁ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କେହି ଜୀବିତ ହୋଇ ଫେରି ଆସିପାରିବେ ନାହିଁ। ତେଣୁ ଏହି ବିଦ୍ୟା ପ୍ରାପ୍ତ କର।
1.70.65
पुत्रो भूत्वा भावय भावितो मा-
मस्मद्देहादुपनिष्क्रम्य तात।
समीक्षेथा धर्मवतीमवेक्षां ।
गुरोः सकाशात्प्राप्य विद्यां सविद्यः ॥ १.७०.६५ ॥
ପୁତ୍ର ହୋଇ, ଆମ ଶରୀରରୁ ବାହାରି ଆସି ମୋତେ ଜନ୍ମ ଦିଅ, ହେ ତାତ। ଧର୍ମଯୁକ୍ତ ବିଚାର କର; ଗୁରୁଙ୍କ ପାଖରୁ ବିଦ୍ୟା ଲାଭ କରି ବିଦ୍ୱାନ ହୁଅ।
1.70.66
गुरोः सकाशात्समवाप्य विद्यां ।
भित्त्वा कुक्षिं निर्विचक्राम विप्रः।
कचोऽभिरूपस्तत्क्षणाद्ब्राह्मणस्य ।
शुक्लात्यये पौर्णमास्यामिवेन्दुः ॥ १.७०.६६ ॥
ଗୁରୁଙ୍କ ପାଖରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଦ୍ୟା ଲାଭ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପେଟ ଚିରି ସୁନ୍ଦର କଚ ସେହି କ୍ଷଣରେ ବାହାରି ଆସିଲେ; ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ ଶେଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଉଦିତ ହେବା ପରି।
1.70.67
दृष्ट्वा च तं पतितं ब्रह्मराशि-
मुत्थापयामास मृतं कचोऽपि।
विद्यां सिद्धां तामवाप्याभिवाद्य ।
ततः कचस्तं गुरुमित्युवाच ॥ १.७०.६७ ॥
ପଡ଼ିଥିବା ସେହି ବ୍ରାହ୍ମଣ-ଶରୀରକୁ ଦେଖି, କଚ ମୃତ ଗୁରୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଉଠାଇଲେ। ପରେ ସେହି ସିଦ୍ଧ ବିଦ୍ୟା ଲାଭ କରି, ପ୍ରଣାମ କରି, କଚ ସେହି ଗୁରୁଙ୍କୁ ଏହିପରି କହିଲେ।
1.70.68
यः श्रोत्रयोरमृतं सन्निषिञ्चे-
द्विद्यामविद्यस्य यथा त्वमार्यः।
तं मन्येऽहं पितरं मातरं च ।
तस्मै न द्रुह्येत्कृतमस्य जानन् ॥ १.७०.६८ ॥
ହେ ଆର୍ଯ୍ୟ, ଅଜ୍ଞାନୀ ମୋର କାନରେ ଯିଏ ଅମୃତରୂପ ବିଦ୍ୟା ଢାଳେ, ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ପିତା ଓ ମାତା ମାନେ। ତାଙ୍କ ଉପକାର ଜାଣି ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଦ୍ରୋହ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
1.70.69
ऋतस्य दातारमनुत्तमस्य ।
निधिं निधीनामपि लब्धविद्याः।
ये नाद्रियन्ते गुरुमर्चनीयं ।
पापाँल्लोकांस्ते व्रजन्त्यप्रतिष्ठाः ॥ १.७०.६९ ॥
ସତ୍ୟର ଉତ୍ତମ ଦାତା, ନିଧିମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟ ନିଧି, ପୂଜନୀୟ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଯେଉଁମାନେ ବିଦ୍ୟା ପାଇ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଆଧାରହୀନ ହୋଇ ପାପଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି।
1.70.70
सुरापानाद्वञ्चनां प्राप्य विद्वा-
न्संज्ञानाशं चैव महातिघोरम्।
दृष्ट्वा कचं चापि तथाभिरूपं ।
पीतं तदा सुरया मोहितेन ॥ १.७०.७० ॥
ସୁରାପାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତାରିତ ହୋଇ ବିଦ୍ୱାନ ଅତି ଭୟଙ୍କର ସଂଜ୍ଞାନାଶ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲା; ସୁନ୍ଦର କଚକୁ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେତେବେଳେ ସୁରାରେ ମୋହିତ ହୋଇ ସେ ତାହା ପାନ କଲା।
1.70.71
समन्युरुत्थाय महानुभाव-
स्तदोशना विप्रहितं चिकीर्षुः।
सुरापानं प्रति संजातमन्युः ।
काव्यः स्वयं वाक्यमिदं जगाद ॥ १.७०.७१ ॥
ମହାପ୍ରଭାବୀ ଉଶନା କ୍ରୋଧରେ ଉଠିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣର ହିତ ଇଚ୍ଛାରେ; ସୁରାପାନ ପ୍ରତି କ୍ରୋଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ କାବ୍ୟ ନିଜେ ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲେ।
1.70.72
यो ब्राह्मणोऽद्यप्रभृतीह कश्चि-
न्मोहात्सुरां पास्यति मन्दबुद्धिः।
अपेतधर्मा ब्र्हमहा चैव स स्या-
दस्मिंल्लोके गर्हितः स्यात्परे च ॥ १.७०.७२ ॥
ଆଜିଠାରୁ ଏଠାରେ ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୋହରେ ମନ୍ଦବୁଦ୍ଧି ହୋଇ ସୁରା ପାନ କରିବ, ସେ ଧର୍ମଭ୍ରଷ୍ଟ ଓ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟାକାରୀ ହେବ; ସେ ଏ ଲୋକରେ ଏବଂ ପରଲୋକରେ ମଧ୍ୟ ନିନ୍ଦିତ ହେବ।
1.70.73
मया चैतां विप्रधर्मोक्तिसीमां ।
मर्यादां वै स्थापितां सर्वलोके।
सन्तो विप्राः शुश्रुवांसो गुरूणां ।
देवा लोकाश्चोपशृण्वन्तु सर्वे ॥ १.७०.७३ ॥
ମୁଁ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଧର୍ମୋକ୍ତିର ସୀମାକୁ ସର୍ବଲୋକରେ ମର୍ଯ୍ୟାଦାରୂପେ ସ୍ଥାପନ କରିଛି। ସଜ୍ଜନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଗୁରୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣିଥିବା ସମସ୍ତେ, ଦେବତା ଓ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଏହା ଶୁଣନ୍ତୁ।
1.70.74
इतीदमुक्त्वा स महानुभाव-
स्तपोनिधीनां निधिरप्रमेयः।
तान्दानवान्दैवविमूढबुद्धी-
निदं समाहूय वचोऽभ्युवाच ॥ १.७०.७४ ॥
ଏହା କହି ତପୋନିଧିମାନଙ୍କର ଅପ୍ରମେୟ ନିଧି ସେହି ମହାନୁଭାବ, ଦୈବମୋହିତ ବୁଦ୍ଧି ଦାନବମାନଙ୍କୁ ଡାକି ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲେ।
1.70.75
आचक्षे वो दानवा बालिशाः स्थ ।
सिद्धः कचो वत्स्यति मत्सकाशे।
सञ्जीविनीं प्राप्य विद्यां महात्मा ।
तुल्यप्रभावो ब्राह्मणो ब्रह्मभूतः ॥ १.७०.७५ ॥
ଦାନବମାନେ, ତୁମେମାନେ ବାଳିଶ; ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କୁ କହୁଛି। ସିଦ୍ଧ କଚ ମୋ ପାଖରେ ରହିବ। ସଞ୍ଜୀବନୀ ବିଦ୍ୟା ପାଇ ସେ ମହାତ୍ମା ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋ ସମାନ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ବ୍ରହ୍ମସ୍ୱରୂପ ହେବ।
1.70.76
योऽकार्षीद्दुष्करं कर्म देवानां कारणात्कचः ।
न तत्किर्तिर्जरां गच्छेद्याज्ञीयश्च भविष्यति ॥ १.७०.७६ ॥
ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ କଚ ଯେଉଁ ଦୁଷ୍କର କର୍ମ କରିଛି, ତାର କୀର୍ତ୍ତି କେବେ ଜୀର୍ଣ୍ଣ ହେବ ନାହିଁ, ଏବଂ ସେ ଯଜ୍ଞଯୋଗ୍ୟ ମଧ୍ୟ ହେବ।
1.70.77
एतावदुक्त्वा वचनं विरराम स भार्गवः ।
दानवा विस्मयाविष्टाः प्रययुः स्वं निवेशनम् ॥ १.७०.७७ ॥
ଏତିକି କହି ସେହି ଭାର୍ଗବ ନୀରବ ହେଲେ। ବିସ୍ମୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦାନବମାନେ ନିଜ ନିବାସକୁ ଚାଲିଗଲେ।
1.70.78
गुरोरुष्य सकाशे तु दश वर्षशतानि सः ।
अनुज्ञातः कचो गन्तुमियेष त्रिदशालयम् ॥ १.७०.७८ ॥
ଗୁରୁଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ଶହେ ବର୍ଷ ବାସ କରି, ଗୁରୁଙ୍କ ଅନୁମତି ପାଇ କଚ ଦେବଲୋକକୁ ଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ।