مهابهاراتا · أدهيايا 1.72
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.72.1
कृतविद्ये कचे प्राप्ते हृष्टरूपा दिवौकसः ।
कचादधीत्य तां विद्यां कृतार्था भरतर्षभ ॥ १.७२.१ ॥
ولما عاد كاكا بعد إتمام تعلمه، تعلمت الآلهة ذات الوجوه المبتهجة تلك المعرفة منه وبلغت غايتها، يا ثور البهاراتا.
1.72.2
सर्व एव समागम्य शतक्रतुमथाब्रुवन् ।
कालस्ते विक्रमस्याद्य जहि शत्रून्पुरन्दर ॥ १.७२.२ ॥
فاجتمعوا جميعاً وقالوا لشاتاكراتو: «قد حان وقت بسالتك يا بورانداراً، فاضرب أعداءك.»
1.72.3
एवमुक्तस्तु सहितैस्त्रिदशैर्मघवांस्तदा ।
तथेत्युक्त्वा प्रचक्राम सोऽपश्यत वने स्त्रियः ॥ १.७२.३ ॥
فلما خاطبه الثلاثون إلهاً بذلك قال ماغافان: «ليكن ذلك»، ومضى، فرأى في الغابة نساء.
1.72.4
क्रीडन्तीनां तु कन्यानां वने चैत्ररथोपमे ।
वायुभूतः स वस्त्राणि सर्वाण्येव व्यमिश्रयत् ॥ १.७२.४ ॥
في الغابة الشبيهة بكايتراراثا، وبينما كانت الفتيات يلعبن، صار ريحاً فخلط جميع ثيابهن.
1.72.5
ततो जलात्समुत्तीर्य कन्यास्ताः सहितास्तदा ।
वस्त्राणि जगृहुस्तानि यथाऽऽसन्नान्यनेकशः ॥ १.७२.५ ॥
ثم خرجت الفتيات من الماء معاً، وأخذن الثياب، كل واحدة ما كان أقرب إليها، مراراً عديدة.
1.72.6
तत्र वासो देवयानयाः शर्मिष्ठा जगृहे तदा ।
व्यतिमिश्रमजानन्ती दुहिता वृषपर्वणः ॥ १.७२.६ ॥
فأخذت شارميشثا ابنة فريشابارفان هناك ثوب ديفاياني حينئذ، دون أن تدري أن الثياب قد اختلطت.
1.72.7
ततस्तयोर्मिथस्तत्र विरोधः समजायत ।
देवयान्याश्च राजेन्द्र शर्मिष्ठायाश्च तत्कृते ॥ १.७२.७ ॥
فنشأ هناك بينهما خصام، يا سيد الملوك، بين ديفياني وشارميشتا بسبب ذلك.
1.72.8
कस्माद्गृह्णासि मे वस्त्रं शिष्या भूत्वा ममासुरि ।
समुदाचारहीनाया न ते साधु भविष्यति ॥ १.७२.८ ॥
لماذا تأخذين ثوبي وأنت تلميذتي، يا ابنة الأسورا؟ لن يكون ذلك حسنًا لك، أنت التي تفتقرين إلى حسن السلوك.
1.72.9
आसीनं च शयानं च पिता ते पितरं मम ।
स्तौतिबन्दीव चाभीक्ष्णं नीचैः स्थित्वा विनीतवत् ॥ १.७२.९ ॥
والدك يمدح والدي دائمًا، جالسًا كان أو مستلقيًا، كمادح يقف أدنى منه متواضعًا كمن تربّى على الأدب.
1.72.10
याचतस्त्वं हि दुहिता स्तुवतः प्रतिगृह्णतः ।
सुताहं स्तूयमानस्य ददतोऽप्रतिगृह्णतः ॥ १.७२.१० ॥
أنتِ ابنة من يسأل ويمدح ويقبل، وأنا ابنة من يُمدح ويُعطي ولا يقبل.
1.72.11
आदुन्वस्व विदुन्वस्व द्रुह्य कुप्यस्व याचकि ।
अनायुधा सायुधाया रिक्ता क्षुभ्यसि भिक्षुकि ॥ १.७२.११ ॥
هيّجي واضطربي وعادي واغضبي، يا متسولة! أنتِ عزلاء وفارغة أمام المسلّحة — يا متسولة، أنتِ ترتعدين.
1.72.12
लप्स्यसे प्रतियोद्धारं न हि त्वां गणयाम्यहम् ।
प्रतिकूलं वदसि चेदितःप्रभृति याचकि ॥ १.७२.१२ ॥
ستجدين خصمًا؛ أنا لا أعدّكِ أصلًا. فمن الآن، إن تكلمتِ بالمخالفة، يا متسولة!
1.72.13
समुच्छ्रयं देवयानीं गतां सक्तां च वाससि ।
शर्मिष्ठा प्राक्षिपत्कूपे ततः स्वपुरमागमत्।
हतेयमिति विज्ञाय शर्मिष्ठा पापनिश्चया ॥ १.७२.१३ ॥
ألقت شارميشتا ديفاياني، التي سقطت في البئر متعلقة بثوبها، في البئر، ثم عادت إلى مدينتها. ولما ظنت أنها ماتت، مضت شارميشتا، وقد عزمت على الشر.
1.72.14
अनवेक्ष्य ययौ वेश्म क्रोधवेगपरायणा ।
प्रविश्य स्वगृहं स्वस्था धर्ममासुरमास्थिता।
अथ तं देशमभ्यागाद्ययातिर्नहुषात्मजः ॥ १.७२.१४ ॥
استولى عليها اندفاع الغضب، فمضت إلى بيتها دون أن تلتفت. ولما دخلت بيتها وهدأت، أخذت بالسلوك الأسوري. ثم جاء ياياتي ابن ناهوشا إلى ذلك المكان.
1.72.15
श्रान्तयुग्यः श्रान्तहयो मृगलिप्सुः पिपासितः ।
स नाहुषः प्रेक्षमाण उदपानं गतोदकम् ॥ १.७२.१५ ॥
جاء ابن ناهوشا إلى هناك، وقد أعيت خيول عربته وأنهك جيادُه، وكان يطارد غزالاً وهو عطشان، ينظر حوله إلى بئر خلت من الماء.
1.72.16
ददर्श राजा तां तत्र कन्यामग्निशिखामिव ।
तामपृच्छत्स दृष्ट्वैव कन्याममरवर्णिनीम् ॥ १.७२.१६ ॥
هناك رأى الملك تلك الفتاة كأنها لسان نار؛ ولما رأى الفتاة ذات اللون الإلهي سألها في الحال.
1.72.17
सान्त्वयित्वा नृपश्रेष्ठः साम्ना परमवल्गुना ।
का त्वं ताम्रनखी श्यामा सुमृष्टमणिकुण्डला ॥ १.७२.१७ ॥
سألها أفضل الملوك، مهدّئاً إياها بأرقّ كلمات المواساة: «من أنتِ، يا ذات الأظافر النحاسية، السمراء، المتألقة بالأقراط الجوهرية المصقولة؟»
1.72.18
दीर्घं ध्यायसि चात्यर्थं कस्माच्छ्वसिषि चातुरा ।
कथं च पतिताऽस्यस्मिन्कूपे वीरुत्तृणावृते ॥ १.७२.१८ ॥
لماذا تطيلين التفكير هكذا بعمق، ولماذا تتنهدين في كرب؟ وكيف سقطتِ في هذه البئر المغطاة بالنبات والأعشاب؟
1.72.19
दुहिता चैव कस्य त्वं वद सत्यं सुमध्यमे ।
योऽसौ देवैर्हतान्दैत्यानुत्थापयति विद्यया ॥ १.७२.१९ ॥
يا ذات الخصر الدقيق، قولي الحق: بنت من أنتِ؟ أأنتِ ابنة ذاك الذي بعلمه يُقيم الدايتيين الذين قتلتهم الآلهة؟
1.72.20
तस्य शुक्रस्य कन्याहं स मां नूनं न बुध्यते ।
एष मे दक्षिणो राजन्पाणिस्ताम्रनखाङ्गुलिः ॥ १.७२.२० ॥
أنا ابنة ذاك الشُّكْرا؛ وهو لا يعرفني بالتأكيد. أيها الملك، هذه يدي اليمنى، وأصابعها وأظافرها لونها نحاسي.
1.72.21
समुद्धर गृहीत्वा मां कुलीनस्त्वं हि मे मतः ।
जानामि हि त्वां संशान्तं वीर्यवन्तं यशस्विनम् ॥ १.७२.२१ ॥
خذ بيدي وارفعني؛ فإني أعدّك من ذوي الحسب الرفيع. وأعلم أنك وقور، شديد البأس، ذائع الصيت.
1.72.22
तस्मान्मां पतितामस्मात्कूपादुद्धर्तुमर्हसि ।
तामथो ब्राह्मणीं कन्यां विज्ञायनहुषात्मजः ॥ १.७२.२२ ॥
فلذلك يحق لك أن ترفعني من هذه البئر التي سقطت فيها. فلما علم ابن ناهوشا أنها فتاة من البراهمة،
1.72.23
गृहीत्वा दक्षिणे पाणावुज्जहार ततोऽवटात् ।
उद्धृत्य चैनां तरसा तस्मात्कूपान्नराधिपः ॥ १.७२.२३ ॥
فأخذ بيدها اليمنى ورفعها بسرعة من تلك الحفرة؛ ثم رفعها من البئر سيد البشر،
1.72.24
गच्छ भद्रे यथाकामं न भयं विद्यते तव ।
इत्युच्यमाना नृपतिं देवयानीदमुत्तरम् ॥ १.७२.२४ ॥
اذهبي أيتها الحسناء حيث شئتِ؛ فلا خوف عليكِ. وحين خاطبها الملك بذلك، أجابت ديفياني بهذا الجواب:
1.72.25
उवाच मामुपादाय गच्छ शीघ्रं प्रियो हि मे ।
गृहीताहं त्वया पाणौ तस्माद्भर्ता भविष्यसि ॥ १.७२.२५ ॥
قال لي: «اذهبي سريعًا، فأنتِ عزيزة عليّ. لقد أمسكتِ يدي، فلذلك ستكونين زوجتي.»
1.72.26
इत्येवमुक्तो नृपतिराह क्षत्रकुलोद्भवः ।
त्वं भद्रे ब्राह्मणी तस्मान्मया नार्हसि सङ्गमम् ॥ १.७२.२६ ॥
فأجاب الملك، المولود من سلالة المحاربين، بعد أن خوطب بذلك: «أنتِ برهمية أيتها الفاضلة، ولذلك لا يليق بكِ الاتحاد بي.»
1.72.27
सर्वलोकगुरुः काव्यस्त्वं तस्य दुहिता शुभे ।
तस्मादपि भयं मेऽद्य ततः कल्याणि नार्हसि ॥ १.७२.२७ ॥
«أيتها المباركة، أنتِ ابنة كافيا، معلم العوالم كلها؛ ولذلك أخشاه أنا اليوم أيضًا. أيتها الجميلة، فلا يليق بكِ أن تفعلي ذلك.»
1.72.28
यदि मद्वचनान्नाद्य मां नेच्छसि नराधिप ।
त्वामेव वरये पित्रा तस्माल्लप्स्यसि गच्छ हि ॥ १.७२.२८ ॥
قالت ديفياني: «أيها سيد الرجال، إن لم ترغب بي اليوم بحسب قولي، فإني سأختارك من أبي زوجًا لي؛ فاذهب.»
1.72.29
आमन्त्रयित्वा सुश्रोणीं ययातिः स्वपुरं ययौ ।
गते तु नाहुषे तस्मिन्देवयान्यप्यनिन्दिता ॥ १.७२.२९ ॥
بعد أن استأذن من ذات الخصر الجميل، مضى ياياتي ابن ناهوشا إلى مدينته. ولما مضى، فإن ديفياني التي لا عيب فيها أيضًا...
1.72.30
क्वचिद्गत्वा च रुदती वृक्षमाश्रित्य धिष्ठिता ।
ततश्चिरायमाणायां दुहितर्यथ भार्गवः ॥ १.७२.३० ॥
ذهبت إلى مكان ما باكية، ووقفت متكئة على شجرة. ثم لما تأخرت ابنته، فإن البهرغاوي...
1.72.31
संस्मृत्योवाच धात्रीं तां दुहितुः स्नेहविक्लवः ।
धात्रि त्वमानय क्षिप्रं देवयानीं समुध्यमाम् ॥ १.७२.३१ ॥
فذكر المرضعة، وقد أضناه الحنان لابنته، فقال: «أيتها المرضعة، أحضري دِيفياني بسرعة».
1.72.32
इत्युक्तमात्रे सा धात्री त्वरिताऽऽनयितुं गता ।
यत्रयत्र सशीभिः सा गता पदममार्गत ॥ १.७२.३२ ॥
وما إن قال ذلك حتى مضت المرضعة مسرعةً لتحضرها، فكانت تتتبع آثار أقدامها حيثما ذهبت دِيفياني مع صواحبها.
1.72.33
सा ददर्श तथा दीनां श्रमार्तां रुदतीं स्थिताम् ।
वृत्तान्तं किमिदं भद्रे शीघ्रं वद पिताह्वयत् ॥ १.७२.३३ ॥
فرأت دِيفياني واقفةً حزينةً منهوكةً تبكي. «أيتها الفاضلة، ما الذي حدث؟ أخبريني بسرعة»، ناداها الأب.
1.72.34
एवमुक्ताह धात्रीं तां शर्मिष्ठावृजिनं कृतम् ।
उवाच शोकसंतप्ता घूर्णिकामागतां पुरः ॥ १.७२.३४ ॥
فلما سُئلت هكذا، وقد أحرقها الحزن، أخبرت المرضعة التي أتت أمامها بما اقترفته شرميشثا من إساءة.
1.72.35
त्वरितं घूर्णिके गच्छ शीघ्रमाचक्ष्व मे पितुः ॥ १.७२.३५ ॥
«يا غورنيكا، اذهبي سريعًا وأخبري أبي على الفور».
1.72.36
नेदानीं संप्रवेक्ष्यामि नगरं वृषपर्वणः ।
सा तत्र त्वरितं गत्वा घूर्णिकाऽसुरमन्दिरम् ॥ १.७२.३६ ॥
«لن أدخل الآن مدينة فرشابرفان». فمضت غورنيكا مسرعةً إلى هناك ودخلت قصر الأسورا.
1.72.37
दृष्ट्वा काव्यमुवाचेदं संभ्रमाविष्टचेतना ।
आचचक्षे महाप्राज्ञं देवयानीं वने हताम् ॥ १.७२.३७ ॥
لما رأت كاવيا، وقد استولى الاضطراب على عقلها، قالت هذه الكلمات، وأخبرت العليم الحكيم بأمر ديفايانيّ الجريحة في الغابة.
1.72.38
शर्मिष्ठया महाभाग दुहित्रा वृषपर्वणः ।
श्रुत्वा दुहितरं काव्यस्तत्र शर्मिष्ठया हताम् ॥ १.७२.३८ ॥
أيها العظيم الحظ، لما سمع أن ابنته قد ضُربت هناك على يد شارميشتا ابنة فريشاباروان، كافيا…
1.72.39
त्वरया निर्ययौ दुःखान्मार्गमाणः सुतां वने ।
दृष्ट्वा दुहितरं काव्यो देवयानीं ततो वने ॥ १.७२.३९ ॥
خرج مسرعاً في حزن يبحث عن ابنته في الغابة؛ فلما رأى ابنته ديفايانيّ في الغابة، كافيا…
1.72.40
बाहुभ्यां संपरिष्वज्य दुःखितो वाक्यमब्रवीत् ।
आत्मदोषैर्नियच्छन्ति सर्वे दुःखसुखे जनाः ॥ १.७२.४० ॥
ضمّها بذراعيه، وقال حزيناً: "إنّ جميع الناس يجلبون الألم والسرور بأخطائهم أنفسهم."
1.72.41
मन्ये दुश्चरितं तेऽस्ति यस्येयं निष्कृतिः कृता ।
निष्कृतिर्मेऽस्तु वा मास्तु शृणुष्वावहितो मम ॥ १.७२.४१ ॥
أظنّ أنّك ارتكبتِ ذنباً، فكان لهذا الكفّارة. سواء كان لي كفارة أم لا، فاستمعي إليّ بانتباه.
1.72.42
शर्मिष्ठया यदुक्ताऽस्मि दुहित्रा वृषपर्वणः ।
सत्यं किलैतत्सा प्राह दैत्यानामसि गायनः ॥ १.७२.४२ ॥
ما قالته لي شارميشتا ابنة فريشاباروان صحيح حقاً؛ فقد قالت: "أنتِ مغنية الدايتيا".
1.72.43
एवं हि मे कथयति शर्मिष्ठा वार्षपर्वणी ।
वचनं तीक्ष्णपरुषं क्रोधरक्तेक्षणा भृशम् ॥ १.७२.४३ ॥
هكذا تكلمني شارميشتها ابنة فريشاباروان، وعيناها محمرتان من الغضب، بكلمات حادة وقاسية.
1.72.44
स्तुवतो दुहिता नित्यं याचतः प्रतिगृह्णतः ।
अहं तु स्तूयमानस्य ददतोऽप्रतिगृह्णतः ॥ १.७२.४४ ॥
أنتِ ابنة من يمدح دائمًا ويسأل ويقبل؛ أما أنا فأنا المُمدوحة، المعطية، التي لا تقبل.
1.72.45
इदं मामाह शर्मिष्ठा दुहिता वृषपर्वणः ।
क्रोधसंरक्तनयना दर्पपूर्णा पुनः पुनः ॥ १.७२.४५ ॥
قالت لي شارميشتها ابنة فريشاباروان هذا مرارًا وتكرارًا، وعيناها محمرتان عميقًا من الغضب، ممتلئة بالكبرياء.
1.72.46
यद्यह स्तुवतस्तात दुहिता प्रतिगृह्णतः ।
प्रसादयिष्ये शर्मिष्ठामित्युक्ता तु सखी मया ॥ १.७२.४६ ॥
يا أبي، إن كنت ابنة من يمدح ويقبل، فسأرضي شارميشتها — هكذا قلت لصديقتي.
1.72.47
उक्ताप्येवं भृशं मां सा निगृह्य विजने वने ।
कूपे प्रक्षेपयामास प्रक्षिप्य गृहमागमत् ॥ १.७२.४७ ॥
ومع أنني تكلمت هكذا، أمسكتني بقوة وألقتني في بئر في الغابة المقفرة، ثم بعد أن ألقتني عادت إلى البيت.
1.72.48
स्तुवतो दुहिता न त्वं याचतः प्रतिगृह्णतः ।
अस्तोतुः स्तूयमानस्य दुहिता देवयान्यसि ॥ १.७२.४८ ॥
لستِ ابنة من يمدح ويسأل ويقبل؛ أنتِ ديفاياني، ابنة من لا يمدح ومن يُمدح.
1.72.49
वृषपर्वैव तद्वेद शक्रो राजा च नाहुषः ।
अचिन्त्यं ब्रह्म निर्द्वन्द्वमैश्वरं हि बलं मम ॥ १.७२.४९ ॥
ويعلم ذلك فريشاباروان، وكذلك شاكرا والملك ناهوشا. قوتي لا تُتصوَّر، متجاوزة كل الثنائيات، وهي القدرة السيادية للبرهمن.
1.72.50
जानामि जीविनीं विद्यां लोकेस्मिञ्शाश्वतीं ध्रुवम् ।
मृतः संजीवते जन्तुर्यया कमललोचने ॥ १.७२.५० ॥
أعرف في هذا العالم العلم الأبدي المؤكد المحيي للحياة، الذي به يُبعث الميّت حيًّا، يا ذات العينين اللوتسيتين.
1.72.51
कत्थनं स्वगुणानां च कृत्वा तप्यति सज्जनः ।
ततो वक्तुमशक्तोऽस्मित्वं मे जानासि यद्बलम् ॥ १.७२.५१ ॥
يتألم الرجل الصالح من التفاخر بفضائله، لذلك لا أستطيع أن أتكلم. أنتِ تعلمين ما هي قوتي.
1.72.52
तसमादुत्तिष्ठ गच्छामः स्वगृहं कुलनन्दिनि ।
क्षमां कृत्वा विशालाक्षि क्षमासारा हि साधवः ॥ १.७२.५२ ॥
فانهضي إذن يا بهجة العشيرة، لنعد إلى بيتنا. اصفحي يا واسعة العينين، فالحلم جوهر الأخيار.
1.72.53
यच्च किंचित्सर्वगतं भूमौ वा यदि वा दिवि ।
तस्याहमीश्वरो नित्यं तुष्टेनोक्तः स्वयंभुवा ॥ १.७२.५३ ॥
ما يعمّ كل شيء، في الأرض أو في السماء، أنا ربّه أبدًا؛ هذا قاله لي الواجد بذاته وهو راضٍ.
1.72.54
अहं जलं विमुञ्चामि प्रजानां हितकाम्यया ।
पुष्णाम्यौषधयः सर्वा इति सत्यं ब्रवीमि ते ॥ १.७२.५४ ॥
راغبًا في خير الخلائق، أُطلق المياه وأغذّي جميع الأعشاب. هذا أقوله لك حقًّا.
1.72.55
एवं विषादमापन्नां मन्युना संप्रपीडिताम् ।
वचनैर्मधुरैः श्लक्ष्णैः सान्त्वयामास तां पिता ॥ १.७२.५५ ॥
وهكذا، وقد غرقت في اليأس وأثقلها الحزن الشديد، واساها أبوها بكلمات عذبة لطيفة.