Mahābhārata · Adhyāya 1.72
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.72.1
कृतविद्ये कचे प्राप्ते हृष्टरूपा दिवौकसः ।
कचादधीत्य तां विद्यां कृतार्था भरतर्षभ ॥ १.७२.१ ॥
Als Kaca nach Abschluss seiner Studien zurückkehrte, lernten die Götter, freudigen Antlitzes, jene Wissenschaft von Kaca und wurden erfüllt, o Stier der Bharatas.
1.72.2
सर्व एव समागम्य शतक्रतुमथाब्रुवन् ।
कालस्ते विक्रमस्याद्य जहि शत्रून्पुरन्दर ॥ १.७२.२ ॥
Alle versammelten sich und sprachen zu Śatakratu: »Jetzt ist die Zeit deiner Tapferkeit, o Purandara. Schlage deine Feinde nieder.«
1.72.3
एवमुक्तस्तु सहितैस्त्रिदशैर्मघवांस्तदा ।
तथेत्युक्त्वा प्रचक्राम सोऽपश्यत वने स्त्रियः ॥ १.७२.३ ॥
So angesprochen von den dreißig Göttern, sagte Maghavan: »Es sei so«, brach auf und sah im Wald Frauen.
1.72.4
क्रीडन्तीनां तु कन्यानां वने चैत्ररथोपमे ।
वायुभूतः स वस्त्राणि सर्वाण्येव व्यमिश्रयत् ॥ १.७२.४ ॥
Im Wald, dem Caitraratha gleich, als die Jungfrauen spielten, wurde er zum Wind und vermischte alle ihre Gewänder.
1.72.5
ततो जलात्समुत्तीर्य कन्यास्ताः सहितास्तदा ।
वस्त्राणि जगृहुस्तानि यथाऽऽसन्नान्यनेकशः ॥ १.७२.५ ॥
Dann kamen die Jungfrauen gemeinsam aus dem Wasser und nahmen die Gewänder, jede die ihr am nächsten liegenden, wieder und wieder.
1.72.6
तत्र वासो देवयानयाः शर्मिष्ठा जगृहे तदा ।
व्यतिमिश्रमजानन्ती दुहिता वृषपर्वणः ॥ १.७२.६ ॥
Dort nahm Śarmiṣṭhā, die Tochter Vṛṣaparvans, das Gewand Devayānīs, ohne zu wissen, dass die Gewänder vermischt worden waren.
1.72.7
ततस्तयोर्मिथस्तत्र विरोधः समजायत ।
देवयान्याश्च राजेन्द्र शर्मिष्ठायाश्च तत्कृते ॥ १.७२.७ ॥
Da entstand dort zwischen ihnen ein Streit, o Herrscher der Könige – zwischen Devayānī und Śarmiṣṭhā, deswegen.
1.72.8
कस्माद्गृह्णासि मे वस्त्रं शिष्या भूत्वा ममासुरि ।
समुदाचारहीनाया न ते साधु भविष्यति ॥ १.७२.८ ॥
Warum nimmst du mein Gewand, da du meine Schülerin bist, o Tochter der Asuras? Es wird dir nicht zum Guten gereichen, der du an rechtem Betragen fehlst.
1.72.9
आसीनं च शयानं च पिता ते पितरं मम ।
स्तौतिबन्दीव चाभीक्ष्णं नीचैः स्थित्वा विनीतवत् ॥ १.७२.९ ॥
Dein Vater preist den meinen unablässig, ob er sitzt oder liegt, wie ein Barde, demütig tief stehend, wie einer, der gut erzogen ist.
1.72.10
याचतस्त्वं हि दुहिता स्तुवतः प्रतिगृह्णतः ।
सुताहं स्तूयमानस्य ददतोऽप्रतिगृह्णतः ॥ १.७२.१० ॥
Du bist die Tochter dessen, der bittet, preist und annimmt; ich bin die Tochter dessen, der gepriesen wird, gibt und nicht annimmt.
1.72.11
आदुन्वस्व विदुन्वस्व द्रुह्य कुप्यस्व याचकि ।
अनायुधा सायुधाया रिक्ता क्षुभ्यसि भिक्षुकि ॥ १.७२.११ ॥
Rege dich, sei erregt, werde feindlich, zürne, o Bettlerin! Du bist waffenlos und leer vor der Bewaffneten – o Bettlerin, du zitterst.
1.72.12
लप्स्यसे प्रतियोद्धारं न हि त्वां गणयाम्यहम् ।
प्रतिकूलं वदसि चेदितःप्रभृति याचकि ॥ १.७२.१२ ॥
Du wirst einen Gegner finden; ich rechne dich gar nicht mit. Wenn du von nun an widersprichst, o Bettlerin!
1.72.13
समुच्छ्रयं देवयानीं गतां सक्तां च वाससि ।
शर्मिष्ठा प्राक्षिपत्कूपे ततः स्वपुरमागमत्।
हतेयमिति विज्ञाय शर्मिष्ठा पापनिश्चया ॥ १.७२.१३ ॥
Śarmiṣṭhā warf Devayānī, die sich an ihr Gewand klammernd in den Brunnen gefallen war, in den Brunnen und kehrte dann in ihre Stadt zurück. In der Annahme, sie sei tot, ging Śarmiṣṭhā, auf Böses bedacht, davon.
1.72.14
अनवेक्ष्य ययौ वेश्म क्रोधवेगपरायणा ।
प्रविश्य स्वगृहं स्वस्था धर्ममासुरमास्थिता।
अथ तं देशमभ्यागाद्ययातिर्नहुषात्मजः ॥ १.७२.१४ ॥
Von der Heftigkeit des Zorns übermannt, ging sie nach Hause, ohne zurückzublicken. Als sie ihr Haus betrat und sich sammelte, nahm sie das dämonische Verhalten an. Dann kam Yayāti, der Sohn Nahuṣas, an jenen Ort.
1.72.15
श्रान्तयुग्यः श्रान्तहयो मृगलिप्सुः पिपासितः ।
स नाहुषः प्रेक्षमाण उदपानं गतोदकम् ॥ १.७२.१५ ॥
Der Sohn Nahuṣas, dessen Wagenpferde erschöpft und dessen Rosse müde waren, der einer Gazelle nachjagte und vor Durst litt, kam dorthin und blickte nach einem Brunnen, dem das Wasser fehlte.
1.72.16
ददर्श राजा तां तत्र कन्यामग्निशिखामिव ।
तामपृच्छत्स दृष्ट्वैव कन्याममरवर्णिनीम् ॥ १.७२.१६ ॥
Dort sah der König jenes Mädchen, gleich einer Feuerflamme; und sobald er das Mädchen von göttlicher Gestalt erblickte, fragte er sie.
1.72.17
सान्त्वयित्वा नृपश्रेष्ठः साम्ना परमवल्गुना ।
का त्वं ताम्रनखी श्यामा सुमृष्टमणिकुण्डला ॥ १.७२.१७ ॥
Der Beste der Könige, sie mit den sanftesten, versöhnlichen Worten beruhigend, fragte: "Wer bist du, mit kupferfarbenen Nägeln, dunkelhäutig, mit wohlpolierten Juwelen-Ohrringen?"
1.72.18
दीर्घं ध्यायसि चात्यर्थं कस्माच्छ्वसिषि चातुरा ।
कथं च पतिताऽस्यस्मिन्कूपे वीरुत्तृणावृते ॥ १.७२.१८ ॥
Warum grübelst du so lange und so tief, und warum seufzst du in deiner Not? Wie bist du in diesen Brunnen gefallen, der mit Ranken und Gras bedeckt ist?
1.72.19
दुहिता चैव कस्य त्वं वद सत्यं सुमध्यमे ।
योऽसौ देवैर्हतान्दैत्यानुत्थापयति विद्यया ॥ १.७२.१९ ॥
O Schlanke, sag die Wahrheit: Wessen Tochter bist du? Bist du die Tochter dessen, der durch sein Wissen die von den Göttern erschlagenen Daityas wieder erhebt?
1.72.20
तस्य शुक्रस्य कन्याहं स मां नूनं न बुध्यते ।
एष मे दक्षिणो राजन्पाणिस्ताम्रनखाङ्गुलिः ॥ १.७२.२० ॥
Ich bin die Tochter jenes Śukra; gewiss erkennt er mich nicht. O König, dies ist meine rechte Hand, ihre Finger und Nägel kupferrot.
1.72.21
समुद्धर गृहीत्वा मां कुलीनस्त्वं हि मे मतः ।
जानामि हि त्वां संशान्तं वीर्यवन्तं यशस्विनम् ॥ १.७२.२१ ॥
Ergreife mich und hebe mich empor; ich halte dich für von edler Geburt. Ich weiß, dass du gelassen, mächtig und berühmt bist.
1.72.22
तस्मान्मां पतितामस्मात्कूपादुद्धर्तुमर्हसि ।
तामथो ब्राह्मणीं कन्यां विज्ञायनहुषात्मजः ॥ १.७२.२२ ॥
Darum solltest du mich, aus diesem Brunnen gefallen, emporheben. Da erkannte der Sohn Nahuṣas, dass sie eine brahmanische Jungfrau war,
1.72.23
गृहीत्वा दक्षिणे पाणावुज्जहार ततोऽवटात् ।
उद्धृत्य चैनां तरसा तस्मात्कूपान्नराधिपः ॥ १.७२.२३ ॥
Ihre rechte Hand ergreifend, hob er sie schnell aus jener Grube; und den Herrscher der Menschen
1.72.24
गच्छ भद्रे यथाकामं न भयं विद्यते तव ।
इत्युच्यमाना नृपतिं देवयानीदमुत्तरम् ॥ १.७२.२४ ॥
Geh, Gütige, wohin du willst; du hast keine Furcht. So angesprochen vom König, gab Devayānī diese Antwort:
1.72.25
उवाच मामुपादाय गच्छ शीघ्रं प्रियो हि मे ।
गृहीताहं त्वया पाणौ तस्माद्भर्ता भविष्यसि ॥ १.७२.२५ ॥
Er sprach zu mir: »Geh schnell, denn du bist mir lieb. Du hast meine Hand ergriffen, daher wirst du meine Gattin sein.«
1.72.26
इत्येवमुक्तो नृपतिराह क्षत्रकुलोद्भवः ।
त्वं भद्रे ब्राह्मणी तस्मान्मया नार्हसि सङ्गमम् ॥ १.७२.२६ ॥
So angesprochen sprach der König, geboren aus dem Kṣatriya-Geschlecht: »Du bist eine Brahmanin, o Gütige, und darum darfst du dich nicht mit mir vereinen.«
1.72.27
सर्वलोकगुरुः काव्यस्त्वं तस्य दुहिता शुभे ।
तस्मादपि भयं मेऽद्य ततः कल्याणि नार्हसि ॥ १.७२.२७ ॥
»O Glückverheißende, du bist die Tochter Kāvyas, des Lehrers aller Welten; darum fürchte ich mich heute sogar vor ihm. O Schöne, darum darfst du das nicht tun.«
1.72.28
यदि मद्वचनान्नाद्य मां नेच्छसि नराधिप ।
त्वामेव वरये पित्रा तस्माल्लप्स्यसि गच्छ हि ॥ १.७२.२८ ॥
Devayānī sprach: »O Herr der Menschen, wenn du heute auf mein Wort hin mich nicht begehrst, so werde ich dich von meinem Vater erbitten; darum geh.«
1.72.29
आमन्त्रयित्वा सुश्रोणीं ययातिः स्वपुरं ययौ ।
गते तु नाहुषे तस्मिन्देवयान्यप्यनिन्दिता ॥ १.७२.२९ ॥
Nachdem er sich von der schönhüftigen verabschiedet hatte, ging Yayāti, der Sohn Nahuṣas, in seine Stadt. Als er gegangen war, auch Devayānī, die Makellose...
1.72.30
क्वचिद्गत्वा च रुदती वृक्षमाश्रित्य धिष्ठिता ।
ततश्चिरायमाणायां दुहितर्यथ भार्गवः ॥ १.७२.३० ॥
Irgendwohin gegangen, stand sie weinend, an einen Baum gelehnt. Als die Tochter lange ausblieb, da der Nachkomme Bhṛgus...
1.72.31
संस्मृत्योवाच धात्रीं तां दुहितुः स्नेहविक्लवः ।
धात्रि त्वमानय क्षिप्रं देवयानीं समुध्यमाम् ॥ १.७२.३१ ॥
Sich der Amme erinnernd, von Zuneigung zu seiner Tochter überwältigt, sprach er: 'Amme, bring Devayānī schnell her.'
1.72.32
इत्युक्तमात्रे सा धात्री त्वरिताऽऽनयितुं गता ।
यत्रयत्र सशीभिः सा गता पदममार्गत ॥ १.७२.३२ ॥
Kaum hatte er es gesagt, eilte die Amme davon, um sie zu holen. Wohin Devayānī mit ihren Gefährtinnen gegangen war, dort suchte sie ihre Spuren.
1.72.33
सा ददर्श तथा दीनां श्रमार्तां रुदतीं स्थिताम् ।
वृत्तान्तं किमिदं भद्रे शीघ्रं वद पिताह्वयत् ॥ १.७२.३३ ॥
Sie sah Devayānī dastehen, betrübt, erschöpft und weinend. 'Gute Frau, was ist geschehen? Sag es schnell!', rief der Vater.
1.72.34
एवमुक्ताह धात्रीं तां शर्मिष्ठावृजिनं कृतम् ।
उवाच शोकसंतप्ता घूर्णिकामागतां पुरः ॥ १.७२.३४ ॥
So angesprochen, von Kummer gequält, erzählte Devayānī der Amme, die vor sie getreten war, das Unrecht, das Śarmiṣṭhā begangen hatte.
1.72.35
त्वरितं घूर्णिके गच्छ शीघ्रमाचक्ष्व मे पितुः ॥ १.७२.३५ ॥
'Ghūrṇikā, geh schnell und sag es meinem Vater sogleich.'
1.72.36
नेदानीं संप्रवेक्ष्यामि नगरं वृषपर्वणः ।
सा तत्र त्वरितं गत्वा घूर्णिकाऽसुरमन्दिरम् ॥ १.७२.३६ ॥
'Jetzt werde ich die Stadt Vṛṣaparvans nicht betreten.' Da eilte Ghūrṇikā dorthin und ging in den Palast der Asuras.
1.72.37
दृष्ट्वा काव्यमुवाचेदं संभ्रमाविष्टचेतना ।
आचचक्षे महाप्राज्ञं देवयानीं वने हताम् ॥ १.७२.३७ ॥
Als sie Kāvya erblickte, sprach sie, den Geist von Verwirrung ergriffen, diese Worte und berichtete dem höchst Weisen von Devayānī, im Wald verwundet.
1.72.38
शर्मिष्ठया महाभाग दुहित्रा वृषपर्वणः ।
श्रुत्वा दुहितरं काव्यस्तत्र शर्मिष्ठया हताम् ॥ १.७२.३८ ॥
O Hochbegnadeter, als er hörte, dass seine Tochter dort von Śarmiṣṭhā, der Tochter Vṛṣaparvans, geschlagen worden war, Kāvya…
1.72.39
त्वरया निर्ययौ दुःखान्मार्गमाणः सुतां वने ।
दृष्ट्वा दुहितरं काव्यो देवयानीं ततो वने ॥ १.७२.३९ ॥
In Kummer eilte er hinaus, seine Tochter im Wald suchend; als er seine Tochter Devayānī im Wald erblickte, Kāvya…
1.72.40
बाहुभ्यां संपरिष्वज्य दुःखितो वाक्यमब्रवीत् ।
आत्मदोषैर्नियच्छन्ति सर्वे दुःखसुखे जनाः ॥ १.७२.४० ॥
Mit beiden Armen umarmte er sie, betrübt, und sprach diese Worte: "Alle Menschen bringen Leid und Freude durch ihre eigenen Fehler hervor."
1.72.41
मन्ये दुश्चरितं तेऽस्ति यस्येयं निष्कृतिः कृता ।
निष्कृतिर्मेऽस्तु वा मास्तु शृणुष्वावहितो मम ॥ १.७२.४१ ॥
Ich glaube, du hast eine Übeltat begangen, für die diese Sühne vollzogen wurde. Ob es für mich Sühne gibt oder nicht, höre mir aufmerksam zu.
1.72.42
शर्मिष्ठया यदुक्ताऽस्मि दुहित्रा वृषपर्वणः ।
सत्यं किलैतत्सा प्राह दैत्यानामसि गायनः ॥ १.७२.४२ ॥
Was Śarmiṣṭhā, die Tochter Vṛṣaparvans, zu mir sagte, ist tatsächlich wahr; sie sagte: "Du bist die Sängerin der Daityas."
1.72.43
एवं हि मे कथयति शर्मिष्ठा वार्षपर्वणी ।
वचनं तीक्ष्णपरुषं क्रोधरक्तेक्षणा भृशम् ॥ १.७२.४३ ॥
So spricht Śarmiṣṭhā, die Tochter Vṛṣaparvans, zu mir, die Augen vor Zorn stark gerötet, mit scharfen und harten Worten.
1.72.44
स्तुवतो दुहिता नित्यं याचतः प्रतिगृह्णतः ।
अहं तु स्तूयमानस्य ददतोऽप्रतिगृह्णतः ॥ १.७२.४४ ॥
Du bist die Tochter dessen, der stets lobt, bittet und empfängt; ich aber bin die Gelobte, die Gebende und die nicht Empfangende.
1.72.45
इदं मामाह शर्मिष्ठा दुहिता वृषपर्वणः ।
क्रोधसंरक्तनयना दर्पपूर्णा पुनः पुनः ॥ १.७२.४५ ॥
Śarmiṣṭhā, die Tochter Vṛṣaparvans, sagte mir dies immer wieder, die Augen tief vor Zorn gerötet, voller Stolz.
1.72.46
यद्यह स्तुवतस्तात दुहिता प्रतिगृह्णतः ।
प्रसादयिष्ये शर्मिष्ठामित्युक्ता तु सखी मया ॥ १.७२.४६ ॥
Vater, wenn du die Tochter dessen bist, der lobt und empfängt, werde ich Śarmiṣṭhā besänftigen — so sagte ich zu meiner Freundin.
1.72.47
उक्ताप्येवं भृशं मां सा निगृह्य विजने वने ।
कूपे प्रक्षेपयामास प्रक्षिप्य गृहमागमत् ॥ १.७२.४७ ॥
Obwohl ich so zu ihr sprach, packte sie mich gewaltsam, warf mich in einen Brunnen im einsamen Wald und kehrte nach dem Wurf nach Hause zurück.
1.72.48
स्तुवतो दुहिता न त्वं याचतः प्रतिगृह्णतः ।
अस्तोतुः स्तूयमानस्य दुहिता देवयान्यसि ॥ १.७२.४८ ॥
Du bist nicht die Tochter dessen, der lobt, bittet und empfängt; du bist Devayānī, die Tochter des Nichtlobenden und des Gelobten.
1.72.49
वृषपर्वैव तद्वेद शक्रो राजा च नाहुषः ।
अचिन्त्यं ब्रह्म निर्द्वन्द्वमैश्वरं हि बलं मम ॥ १.७२.४९ ॥
Vṛṣaparvan weiß dies, ebenso Śakra und König Nahuṣa. Meine Kraft ist unvorstellbar, jenseits aller Gegensätze, die höchste Macht des Brahman.
1.72.50
जानामि जीविनीं विद्यां लोकेस्मिञ्शाश्वतीं ध्रुवम् ।
मृतः संजीवते जन्तुर्यया कमललोचने ॥ १.७२.५० ॥
Ich kenne in dieser Welt das ewige und sichere lebenspendende Wissen, durch das der Tote wieder lebendig wird, o Lotusäugige.
1.72.51
कत्थनं स्वगुणानां च कृत्वा तप्यति सज्जनः ।
ततो वक्तुमशक्तोऽस्मित्वं मे जानासि यद्बलम् ॥ १.७२.५१ ॥
Ein guter Mensch leidet, wenn er sich seiner eigenen Tugenden rühmt; darum vermag ich nicht zu sprechen. Du kennst meine Stärke.
1.72.52
तसमादुत्तिष्ठ गच्छामः स्वगृहं कुलनन्दिनि ।
क्षमां कृत्वा विशालाक्षि क्षमासारा हि साधवः ॥ १.७२.५२ ॥
Erhebe dich also, Freude der Sippe; lass uns in unser Haus gehen. Vergib, o Weitäugige, denn Nachsicht ist das Wesen der Guten.
1.72.53
यच्च किंचित्सर्वगतं भूमौ वा यदि वा दिवि ।
तस्याहमीश्वरो नित्यं तुष्टेनोक्तः स्वयंभुवा ॥ १.७२.५३ ॥
Über alles, was alles durchdringt, auf Erden oder im Himmel, bin ich stets der Herr; dies hat mir der Selbstgeborene, erfreut, verkündet.
1.72.54
अहं जलं विमुञ्चामि प्रजानां हितकाम्यया ।
पुष्णाम्यौषधयः सर्वा इति सत्यं ब्रवीमि ते ॥ १.७२.५४ ॥
Aus Wunsch nach dem Wohl der Geschöpfe lasse ich das Wasser strömen und nähre alle Kräuter. Dies sage ich dir in Wahrheit.
1.72.55
एवं विषादमापन्नां मन्युना संप्रपीडिताम् ।
वचनैर्मधुरैः श्लक्ष्णैः सान्त्वयामास तां पिता ॥ १.७२.५५ ॥
So, in Verzweiflung versunken und tief von Kummer gequält, tröstete sie ihr Vater mit süßen und sanften Worten.