Mahābhārata · Adhyāya 1.72
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.72.1
कृतविद्ये कचे प्राप्ते हृष्टरूपा दिवौकसः ।
कचादधीत्य तां विद्यां कृतार्था भरतर्षभ ॥ १.७२.१ ॥
Quando Kaca retornou, tendo completado seus estudos, os deuses, de semblante alegre, aprenderam dele aquele conhecimento e foram realizados, ó touro dos Bharatas.
1.72.2
सर्व एव समागम्य शतक्रतुमथाब्रुवन् ।
कालस्ते विक्रमस्याद्य जहि शत्रून्पुरन्दर ॥ १.७२.२ ॥
Todos eles se reuniram e disseram a Śatakratu: 'Agora é o momento do teu valor, ó Purandara. Abate os teus inimigos.'
1.72.3
एवमुक्तस्तु सहितैस्त्रिदशैर्मघवांस्तदा ।
तथेत्युक्त्वा प्रचक्राम सोऽपश्यत वने स्त्रियः ॥ १.७२.३ ॥
Assim exortado pelos trinta deuses, Maghavan disse: 'Assim seja', partiu e viu mulheres na floresta.
1.72.4
क्रीडन्तीनां तु कन्यानां वने चैत्ररथोपमे ।
वायुभूतः स वस्त्राणि सर्वाण्येव व्यमिश्रयत् ॥ १.७२.४ ॥
Na floresta semelhante a Caitraratha, enquanto as donzelas brincavam, ele se fez vento e misturou todas as suas vestes.
1.72.5
ततो जलात्समुत्तीर्य कन्यास्ताः सहितास्तदा ।
वस्त्राणि जगृहुस्तानि यथाऽऽसन्नान्यनेकशः ॥ १.७२.५ ॥
Então as donzelas, saindo juntas da água, pegaram as vestes, cada uma as que estavam mais próximas, várias vezes.
1.72.6
तत्र वासो देवयानयाः शर्मिष्ठा जगृहे तदा ।
व्यतिमिश्रमजानन्ती दुहिता वृषपर्वणः ॥ १.७२.६ ॥
Ali Śarmiṣṭhā, filha de Vṛṣaparvan, tomou a veste de Devayānī, sem saber que as vestes tinham sido misturadas.
1.72.7
ततस्तयोर्मिथस्तत्र विरोधः समजायत ।
देवयान्याश्च राजेन्द्र शर्मिष्ठायाश्च तत्कृते ॥ १.७२.७ ॥
Então surgiu ali uma disputa entre elas, ó senhor dos reis — entre Devayānī e Śarmiṣṭhā, por causa daquilo.
1.72.8
कस्माद्गृह्णासि मे वस्त्रं शिष्या भूत्वा ममासुरि ।
समुदाचारहीनाया न ते साधु भविष्यति ॥ १.७२.८ ॥
Por que tomas a minha veste, tu que és minha discípula, ó filha dos asuras? Não será bom para ti, desprovida de boa conduta.
1.72.9
आसीनं च शयानं च पिता ते पितरं मम ।
स्तौतिबन्दीव चाभीक्ष्णं नीचैः स्थित्वा विनीतवत् ॥ १.७२.९ ॥
Teu pai louva o meu constantemente, sentado ou deitado, como um bardo, de pé e humilde abaixo, como quem foi bem educado.
1.72.10
याचतस्त्वं हि दुहिता स्तुवतः प्रतिगृह्णतः ।
सुताहं स्तूयमानस्य ददतोऽप्रतिगृह्णतः ॥ १.७२.१० ॥
Tu és filha daquele que pede, louva e recebe; eu sou filha daquele que é louvado, dá e não recebe.
1.72.11
आदुन्वस्व विदुन्वस्व द्रुह्य कुप्यस्व याचकि ।
अनायुधा सायुधाया रिक्ता क्षुभ्यसि भिक्षुकि ॥ १.७२.११ ॥
Agita-te, perturba-te, torna-te hostil, irrita-te, ó mendiga! És desarmada e vazia diante da armada — ó mendiga, tremes.
1.72.12
लप्स्यसे प्रतियोद्धारं न हि त्वां गणयाम्यहम् ।
प्रतिकूलं वदसि चेदितःप्रभृति याचकि ॥ १.७२.१२ ॥
Encontrarás um adversário; nem te conto. A partir de agora, se falares contra mim, ó mendiga!
1.72.13
समुच्छ्रयं देवयानीं गतां सक्तां च वाससि ।
शर्मिष्ठा प्राक्षिपत्कूपे ततः स्वपुरमागमत्।
हतेयमिति विज्ञाय शर्मिष्ठा पापनिश्चया ॥ १.७२.१३ ॥
Śarmiṣṭhā atirou Devayānī, que caíra no poço agarrada à sua veste, de volta ao poço, e depois voltou para sua cidade. Julgando-a morta, Śarmiṣṭhā, de intenção maligna, partiu.
1.72.14
अनवेक्ष्य ययौ वेश्म क्रोधवेगपरायणा ।
प्रविश्य स्वगृहं स्वस्था धर्ममासुरमास्थिता।
अथ तं देशमभ्यागाद्ययातिर्नहुषात्मजः ॥ १.७२.१४ ॥
Tomada pelo ímpeto da ira, foi para casa sem olhar para trás. Entrando em sua casa e recompondo-se, assumiu a conduta demoníaca. Então Yayāti, filho de Nahuṣa, chegou àquele lugar.
1.72.15
श्रान्तयुग्यः श्रान्तहयो मृगलिप्सुः पिपासितः ।
स नाहुषः प्रेक्षमाण उदपानं गतोदकम् ॥ १.७२.१५ ॥
O filho de Nahuṣa, com os cavalos do carro exaustos e os corcéis cansados, perseguindo um veado e sedento, chegou ali, olhando em volta para um poço sem água.
1.72.16
ददर्श राजा तां तत्र कन्यामग्निशिखामिव ।
तामपृच्छत्स दृष्ट्वैव कन्याममरवर्णिनीम् ॥ १.७२.१६ ॥
Ali o rei viu aquela donzela, como uma chama de fogo; e, ao contemplar a donzela de tez divina, perguntou-lhe.
1.72.17
सान्त्वयित्वा नृपश्रेष्ठः साम्ना परमवल्गुना ।
का त्वं ताम्रनखी श्यामा सुमृष्टमणिकुण्डला ॥ १.७२.१७ ॥
O melhor dos reis, acalmando-a com as palavras mais suaves e conciliadoras, perguntou: "Quem és tu, de unhas de cobre, de tez escura, com brincos de joias bem polidas?"
1.72.18
दीर्घं ध्यायसि चात्यर्थं कस्माच्छ्वसिषि चातुरा ।
कथं च पतिताऽस्यस्मिन्कूपे वीरुत्तृणावृते ॥ १.७२.१८ ॥
Por que meditas tanto tempo e tão profundamente, e por que suspiras aflita? Como caíste neste poço coberto de trepadeiras e erva?
1.72.19
दुहिता चैव कस्य त्वं वद सत्यं सुमध्यमे ।
योऽसौ देवैर्हतान्दैत्यानुत्थापयति विद्यया ॥ १.७२.१९ ॥
Ó de cintura esbelta, diz a verdade: de quem és filha? És tu a filha daquele que, pelo seu saber, faz erguer os daityas abatidos pelos deuses?
1.72.20
तस्य शुक्रस्य कन्याहं स मां नूनं न बुध्यते ।
एष मे दक्षिणो राजन्पाणिस्ताम्रनखाङ्गुलिः ॥ १.७२.२० ॥
Sou a filha daquele Śukra; certamente ele não me reconhece. Ó rei, esta é a minha mão direita, com dedos e unhas cor de cobre.
1.72.21
समुद्धर गृहीत्वा मां कुलीनस्त्वं हि मे मतः ।
जानामि हि त्वां संशान्तं वीर्यवन्तं यशस्विनम् ॥ १.७२.२१ ॥
Pega-me e levanta-me; considero-te de nobre linhagem. Sei que és sereno, poderoso e glorioso.
1.72.22
तस्मान्मां पतितामस्मात्कूपादुद्धर्तुमर्हसि ।
तामथो ब्राह्मणीं कन्यां विज्ञायनहुषात्मजः ॥ १.७२.२२ ॥
Por isso deves tirar-me, caída deste poço. Então o filho de Nahuṣa, sabendo que ela era uma donzela brâmane,
1.72.23
गृहीत्वा दक्षिणे पाणावुज्जहार ततोऽवटात् ।
उद्धृत्य चैनां तरसा तस्मात्कूपान्नराधिपः ॥ १.७२.२३ ॥
Tomando-lhe a mão direita, retirou-a depressa daquela cova; e, erguendo-a do poço, o senhor dos homens
1.72.24
गच्छ भद्रे यथाकामं न भयं विद्यते तव ।
इत्युच्यमाना नृपतिं देवयानीदमुत्तरम् ॥ १.७२.२४ ॥
Vai, ó bem-aventurada, para onde quiseres; não tens medo. Assim interpelada pelo rei, Devayānī deu esta resposta:
1.72.25
उवाच मामुपादाय गच्छ शीघ्रं प्रियो हि मे ।
गृहीताहं त्वया पाणौ तस्माद्भर्ता भविष्यसि ॥ १.७२.२५ ॥
Ele me disse: "Vai depressa, pois és querida para mim. Tomaste a minha mão, portanto serás minha esposa."
1.72.26
इत्येवमुक्तो नृपतिराह क्षत्रकुलोद्भवः ।
त्वं भद्रे ब्राह्मणी तस्मान्मया नार्हसि सङ्गमम् ॥ १.७२.२६ ॥
Assim interpelado, o rei, nascido da linhagem guerreira, disse: "Tu és uma brâmane, ó bem-aventurada, e por isso não deves unir-te a mim."
1.72.27
सर्वलोकगुरुः काव्यस्त्वं तस्य दुहिता शुभे ।
तस्मादपि भयं मेऽद्य ततः कल्याणि नार्हसि ॥ १.७२.२७ ॥
"Ó auspiciosa, és filha de Kāvya, o mestre de todos os mundos; por isso, hoje temo até ele. Ó bela, portanto não deves fazer isto."
1.72.28
यदि मद्वचनान्नाद्य मां नेच्छसि नराधिप ।
त्वामेव वरये पित्रा तस्माल्लप्स्यसि गच्छ हि ॥ १.७२.२८ ॥
Devayānī disse: "Ó senhor dos homens, se hoje, à minha palavra, não me desejas, então escolherei a ti ao meu pai; portanto, vai."
1.72.29
आमन्त्रयित्वा सुश्रोणीं ययातिः स्वपुरं ययौ ।
गते तु नाहुषे तस्मिन्देवयान्यप्यनिन्दिता ॥ १.७२.२९ ॥
Tendo-se despedido da de belas ancas, Yayāti, filho de Nahuṣa, foi para a sua cidade. Quando ele partiu, também Devayānī, a irrepreensível...
1.72.30
क्वचिद्गत्वा च रुदती वृक्षमाश्रित्य धिष्ठिता ।
ततश्चिरायमाणायां दुहितर्यथ भार्गवः ॥ १.७२.३० ॥
Tendo ido a algum lugar, chorando, ficou de pé apoiada numa árvore. Então, como a filha tardava, o descendente de Bhṛgu...
1.72.31
संस्मृत्योवाच धात्रीं तां दुहितुः स्नेहविक्लवः ।
धात्रि त्वमानय क्षिप्रं देवयानीं समुध्यमाम् ॥ १.७२.३१ ॥
Lembrando-se da ama, abalado pelo afeto à filha, disse: 'Ama, traze Devayānī depressa.'
1.72.32
इत्युक्तमात्रे सा धात्री त्वरिताऽऽनयितुं गता ।
यत्रयत्र सशीभिः सा गता पदममार्गत ॥ १.७२.३२ ॥
Mal dissera isso, a ama partiu apressada para trazê-la. Por onde Devayānī havia ido com suas companheiras, ali ela buscava as pegadas.
1.72.33
सा ददर्श तथा दीनां श्रमार्तां रुदतीं स्थिताम् ।
वृत्तान्तं किमिदं भद्रे शीघ्रं वद पिताह्वयत् ॥ १.७२.३३ ॥
Viu Devayānī de pé, aflita, exausta e chorando. 'Boa mulher, o que aconteceu? Diga logo', chamou o pai.
1.72.34
एवमुक्ताह धात्रीं तां शर्मिष्ठावृजिनं कृतम् ।
उवाच शोकसंतप्ता घूर्णिकामागतां पुरः ॥ १.७२.३४ ॥
Assim interrogada, Devayānī, atormentada pela dor, contou à ama que se apresentara diante dela a ofensa que Śarmiṣṭhā cometera.
1.72.35
त्वरितं घूर्णिके गच्छ शीघ्रमाचक्ष्व मे पितुः ॥ १.७२.३५ ॥
'Ghūrṇikā, vai depressa e diz logo a meu pai.'
1.72.36
नेदानीं संप्रवेक्ष्यामि नगरं वृषपर्वणः ।
सा तत्र त्वरितं गत्वा घूर्णिकाऽसुरमन्दिरम् ॥ १.७२.३६ ॥
'Agora não entrarei na cidade de Vṛṣaparvan.' Então Ghūrṇikā apressou-se até lá e entrou no palácio dos asuras.
1.72.37
दृष्ट्वा काव्यमुवाचेदं संभ्रमाविष्टचेतना ।
आचचक्षे महाप्राज्ञं देवयानीं वने हताम् ॥ १.७२.३७ ॥
Ao ver Kāvya, com a mente tomada pela agitação, ela falou estas palavras e contou ao muito sábio sobre Devayānī, ferida na floresta.
1.72.38
शर्मिष्ठया महाभाग दुहित्रा वृषपर्वणः ।
श्रुत्वा दुहितरं काव्यस्तत्र शर्मिष्ठया हताम् ॥ १.७२.३८ ॥
Ó grande afortunado, ao ouvir que sua filha fora ali ferida por Śarmiṣṭhā, filha de Vṛṣaparvan, Kāvya…
1.72.39
त्वरया निर्ययौ दुःखान्मार्गमाणः सुतां वने ।
दृष्ट्वा दुहितरं काव्यो देवयानीं ततो वने ॥ १.७२.३९ ॥
Em dor saiu apressadamente, procurando sua filha na floresta; ao ver sua filha Devayānī na floresta, Kāvya…
1.72.40
बाहुभ्यां संपरिष्वज्य दुःखितो वाक्यमब्रवीत् ।
आत्मदोषैर्नियच्छन्ति सर्वे दुःखसुखे जनाः ॥ १.७२.४० ॥
Abraçando-a com ambos os braços, aflito, disse estas palavras: "Todas as pessoas trazem dor e prazer por suas próprias faltas."
1.72.41
मन्ये दुश्चरितं तेऽस्ति यस्येयं निष्कृतिः कृता ।
निष्कृतिर्मेऽस्तु वा मास्तु शृणुष्वावहितो मम ॥ १.७२.४१ ॥
Penso que você cometeu alguma má ação, pela qual esta expiação foi realizada. Haja ou não expiação para mim, ouça-me com atenção.
1.72.42
शर्मिष्ठया यदुक्ताऽस्मि दुहित्रा वृषपर्वणः ।
सत्यं किलैतत्सा प्राह दैत्यानामसि गायनः ॥ १.७२.४२ ॥
O que Śarmiṣṭhā, filha de Vṛṣaparvan, me disse é verdade; ela declarou: "Você é a cantora dos Daitya."
1.72.43
एवं हि मे कथयति शर्मिष्ठा वार्षपर्वणी ।
वचनं तीक्ष्णपरुषं क्रोधरक्तेक्षणा भृशम् ॥ १.७२.४३ ॥
Assim me fala Śarmiṣṭhā, a filha de Vṛṣaparvan, com os olhos muito avermelhados de ira, com palavras afiadas e duras.
1.72.44
स्तुवतो दुहिता नित्यं याचतः प्रतिगृह्णतः ।
अहं तु स्तूयमानस्य ददतोऽप्रतिगृह्णतः ॥ १.७२.४४ ॥
Tu és a filha de quem sempre louva, pede e recebe; mas eu sou a louvada, a que dá e a que não recebe.
1.72.45
इदं मामाह शर्मिष्ठा दुहिता वृषपर्वणः ।
क्रोधसंरक्तनयना दर्पपूर्णा पुनः पुनः ॥ १.७२.४५ ॥
Śarmiṣṭhā, a filha de Vṛṣaparvan, disse-me isto repetidas vezes, com os olhos profundamente avermelhados de ira, cheia de orgulho.
1.72.46
यद्यह स्तुवतस्तात दुहिता प्रतिगृह्णतः ।
प्रसादयिष्ये शर्मिष्ठामित्युक्ता तु सखी मया ॥ १.७२.४६ ॥
Pai, se és a filha de quem louva e recebe, apaziguarei Śarmiṣṭhā — assim disse à minha amiga.
1.72.47
उक्ताप्येवं भृशं मां सा निगृह्य विजने वने ।
कूपे प्रक्षेपयामास प्रक्षिप्य गृहमागमत् ॥ १.७२.४७ ॥
Embora eu lhe tenha falado assim, ela me agarrou com força, jogou-me num poço na floresta deserta e, depois de me jogar, voltou para casa.
1.72.48
स्तुवतो दुहिता न त्वं याचतः प्रतिगृह्णतः ।
अस्तोतुः स्तूयमानस्य दुहिता देवयान्यसि ॥ १.७२.४८ ॥
Não és a filha de quem louva, pede e recebe; tu és Devayānī, a filha do que não louva e do que é louvado.
1.72.49
वृषपर्वैव तद्वेद शक्रो राजा च नाहुषः ।
अचिन्त्यं ब्रह्म निर्द्वन्द्वमैश्वरं हि बलं मम ॥ १.७२.४९ ॥
Vṛṣaparvan também sabe disso, e Śakra e o rei Nahuṣa também sabem. Minha força é inconcebível, além de todas as dualidades, o poder soberano do brahman.
1.72.50
जानामि जीविनीं विद्यां लोकेस्मिञ्शाश्वतीं ध्रुवम् ।
मृतः संजीवते जन्तुर्यया कमललोचने ॥ १.७२.५० ॥
Conheço neste mundo o conhecimento eterno e certo que dá vida, pelo qual o ser morto revive, ó de olhos de lótus.
1.72.51
कत्थनं स्वगुणानां च कृत्वा तप्यति सज्जनः ।
ततो वक्तुमशक्तोऽस्मित्वं मे जानासि यद्बलम् ॥ १.७२.५१ ॥
O homem bom sofre ao se gabar das próprias virtudes; por isso não posso falar. Tu sabes qual é a minha força.
1.72.52
तसमादुत्तिष्ठ गच्छामः स्वगृहं कुलनन्दिनि ।
क्षमां कृत्वा विशालाक्षि क्षमासारा हि साधवः ॥ १.७२.५२ ॥
Portanto levanta-te, alegria da família; vamos para a nossa casa. Perdoa, ó de olhos amplos, pois a paciência é a essência dos bons.
1.72.53
यच्च किंचित्सर्वगतं भूमौ वा यदि वा दिवि ।
तस्याहमीश्वरो नित्यं तुष्टेनोक्तः स्वयंभुवा ॥ १.७२.५३ ॥
Daquilo que tudo permeia, na terra ou no céu, sou sempre o senhor; isto me foi dito pelo Svayambhū, satisfeito.
1.72.54
अहं जलं विमुञ्चामि प्रजानां हितकाम्यया ।
पुष्णाम्यौषधयः सर्वा इति सत्यं ब्रवीमि ते ॥ १.७२.५४ ॥
Desejando o bem das criaturas, libero as águas e nutro todas as ervas. Isto te digo em verdade.
1.72.55
एवं विषादमापन्नां मन्युना संप्रपीडिताम् ।
वचनैर्मधुरैः श्लक्ष्णैः सान्त्वयामास तां पिता ॥ १.७२.५५ ॥
Assim, mergulhada no desespero e profundamente atormentada pela dor, seu pai a consolou com palavras doces e gentis.