மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.72
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.72.1
कृतविद्ये कचे प्राप्ते हृष्टरूपा दिवौकसः ।
कचादधीत्य तां विद्यां कृतार्था भरतर्षभ ॥ १.७२.१ ॥
கசன் கல்வியை முடித்து திரும்பி வந்தபோது தேவர்கள் மகிழ்ச்சியான தோற்றத்துடன் இருந்தனர். பரதர்களில் சிறந்தவனே, கசனிடமிருந்து அந்த வித்தையைக் கற்று அவர்கள் நிறைவடைந்தனர்.
1.72.2
सर्व एव समागम्य शतक्रतुमथाब्रुवन् ।
कालस्ते विक्रमस्याद्य जहि शत्रून्पुरन्दर ॥ १.७२.२ ॥
அனைவரும் கூடி சதக்ரதுவிடம் கூறினர்: 'புரந்தரனே, இப்போது உன் வீரத்தின் காலம் வந்துவிட்டது. பகைவர்களை அழி.'
1.72.3
एवमुक्तस्तु सहितैस्त्रिदशैर्मघवांस्तदा ।
तथेत्युक्त्वा प्रचक्राम सोऽपश्यत वने स्त्रियः ॥ १.७२.३ ॥
தேவர்கள் அனைவரும் இவ்வாறு கூறியபோது, மகவான் இந்திரன் 'அப்படியே' என்று கூறி புறப்பட்டான்; அப்போது காட்டில் பெண்களைக் கண்டான்.
1.72.4
क्रीडन्तीनां तु कन्यानां वने चैत्ररथोपमे ।
वायुभूतः स वस्त्राणि सर्वाण्येव व्यमिश्रयत् ॥ १.७२.४ ॥
சைத்ரரத வனத்தைப் போன்ற அந்தக் காட்டில் விளையாடிக்கொண்டிருந்த கன்னியரின் ஆடைகளை அவன் காற்றாக மாறி அனைத்தையும் கலக்கச் செய்தான்.
1.72.5
ततो जलात्समुत्तीर्य कन्यास्ताः सहितास्तदा ।
वस्त्राणि जगृहुस्तानि यथाऽऽसन्नान्यनेकशः ॥ १.७२.५ ॥
பின்னர் நீரிலிருந்து எழுந்த அந்தக் கன்னியர் ஒன்றாக வந்து, அருகில் இருந்த ஆடைகளை பலமுறை எடுத்துக்கொண்டனர்.
1.72.6
तत्र वासो देवयानयाः शर्मिष्ठा जगृहे तदा ।
व्यतिमिश्रमजानन्ती दुहिता वृषपर्वणः ॥ १.७२.६ ॥
அங்கே தேவயானியின் ஆடையை விருஷபர்வனின் மகள் சர்மிஷ்டை அப்போது எடுத்துக்கொண்டாள்; ஆடைகள் கலந்துவிட்டதை அவள் அறியவில்லை.
1.72.7
ततस्तयोर्मिथस्तत्र विरोधः समजायत ।
देवयान्याश्च राजेन्द्र शर्मिष्ठायाश्च तत्कृते ॥ १.७२.७ ॥
அப்போது அங்கே அவ்விருவருக்கும் இடையே சண்டை எழுந்தது, ஓ அரசர்களின் தலைவனே — தேவயானிக்கும் சர்மிஷ்ठைக்கும் அதன் காரணமாக.
1.72.8
कस्माद्गृह्णासि मे वस्त्रं शिष्या भूत्वा ममासुरि ।
समुदाचारहीनाया न ते साधु भविष्यति ॥ १.७२.८ ॥
ஏன் என் ஆடையை எடுக்கிறாய், அசுரப் பெண்ணே? என் சீடையாக இருந்துகொண்டு? நல்ல ஒழுக்கமற்றவளுக்கு இது உனக்கு நலமாகாது.
1.72.9
आसीनं च शयानं च पिता ते पितरं मम ।
स्तौतिबन्दीव चाभीक्ष्णं नीचैः स्थित्वा विनीतवत् ॥ १.७२.९ ॥
உன் தந்தை என் தந்தையை அமர்ந்தாலும் படுத்தாலும் எப்போதும் சிறைப்பாடகன் போல தாழ்ந்து நின்று பாராட்டுகிறார், பணிவுடன்.
1.72.10
याचतस्त्वं हि दुहिता स्तुवतः प्रतिगृह्णतः ।
सुताहं स्तूयमानस्य ददतोऽप्रतिगृह्णतः ॥ १.७२.१० ॥
நீ இரப்பவரின், புகழ்ந்து ஏற்பவரின் மகள்; நானோ புகழப்படுபவரின், கொடுப்பவரின், ஏற்காதவரின் மகள்.
1.72.11
आदुन्वस्व विदुन्वस्व द्रुह्य कुप्यस्व याचकि ।
अनायुधा सायुधाया रिक्ता क्षुभ्यसि भिक्षुकि ॥ १.७२.११ ॥
கிளர்ந்தெழு, கலங்கு, பகையாய் இரு, கோபம் கொள், ஓ யாசகியே! ஆயுதமற்றவள், ஆயுதமுள்ளவளுக்கு எதிரில் வெறுமையானவள் — ஓ பிச்சைக்காரியே, நீ நடுங்குகிறாய்.
1.72.12
लप्स्यसे प्रतियोद्धारं न हि त्वां गणयाम्यहम् ।
प्रतिकूलं वदसि चेदितःप्रभृति याचकि ॥ १.७२.१२ ॥
நீ எதிரியைப் பெறுவாய்; நான் உன்னை எண்ணுவதில்லை. இதுமுதல் நீ எதிராகப் பேசினால், ஓ யாசகியே!
1.72.13
समुच्छ्रयं देवयानीं गतां सक्तां च वाससि ।
शर्मिष्ठा प्राक्षिपत्कूपे ततः स्वपुरमागमत्।
हतेयमिति विज्ञाय शर्मिष्ठा पापनिश्चया ॥ १.७२.१३ ॥
ஆடையில் சிக்கி கிணற்றில் விழுந்த தேவயானியை, சர்மிஷ்டை கிணற்றில் தள்ளினாள்; பின்னர் தன் நகருக்குத் திரும்பினாள். அவள் இறந்துவிட்டாள் என்று அறிந்து, தீய எண்ணம் கொண்ட சர்மிஷ்டை (சென்றாள்).
1.72.14
अनवेक्ष्य ययौ वेश्म क्रोधवेगपरायणा ।
प्रविश्य स्वगृहं स्वस्था धर्ममासुरमास्थिता।
अथ तं देशमभ्यागाद्ययातिर्नहुषात्मजः ॥ १.७२.१४ ॥
கோபவேகத்தில் மூழ்கிய அவள் திரும்பிப் பார்க்காமல் தன் இல்லத்திற்குச் சென்றாள். தன் வீட்டில் நுழைந்து, அமைதியுடன் அசுர தர்மத்தை ஏற்றுக்கொண்டாள். அப்போது நகுஷனின் மகன் யயாதி அந்த இடத்திற்கு வந்தான்.
1.72.15
श्रान्तयुग्यः श्रान्तहयो मृगलिप्सुः पिपासितः ।
स नाहुषः प्रेक्षमाण उदपानं गतोदकम् ॥ १.७२.१५ ॥
களைத்த குதிரைகளுடனும், களைத்த தேர்க்குதிரைகளுடனும், மானைத் துரத்தியும், தாகத்துடனும் இருந்த அந்த நகுஷ மகன், நீரற்ற கிணற்றைப் பார்த்தபடி (அங்கு வந்தான்).
1.72.16
ददर्श राजा तां तत्र कन्यामग्निशिखामिव ।
तामपृच्छत्स दृष्ट्वैव कन्याममरवर्णिनीम् ॥ १.७२.१६ ॥
அங்கே அரசன் நெருப்புச் சுடரைப் போன்ற அந்தக் கன்னியைக் கண்டான். தேவவர்ணம் கொண்ட அந்தக் கன்னியைக் கண்டதும் அவன் அவளிடம் கேட்டான்.
1.72.17
सान्त्वयित्वा नृपश्रेष्ठः साम्ना परमवल्गुना ।
का त्वं ताम्रनखी श्यामा सुमृष्टमणिकुण्डला ॥ १.७२.१७ ॥
மன்னர்களில் சிறந்தவன் மிக இனிய சாந்த வார்த்தைகளால் அவளைத் தேற்றி (கேட்டான்): செம்பு நிற நகங்களும், கரிய நிறமும், நன்கு மெருகிட்ட மணிக்குண்டலங்களும் கொண்ட நீ யார்?
1.72.18
दीर्घं ध्यायसि चात्यर्थं कस्माच्छ्वसिषि चातुरा ।
कथं च पतिताऽस्यस्मिन्कूपे वीरुत्तृणावृते ॥ १.७२.१८ ॥
நீ ஏன் நீண்ட நேரம் மிகவும் சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருக்கிறாய், துன்பத்துடன் ஏன் பெருமூச்சு விடுகிறாய்? கொடிகளும் புல்லும் மூடிய இந்தக் கிணற்றில் நீ எப்படி விழுந்தாய்?
1.72.19
दुहिता चैव कस्य त्वं वद सत्यं सुमध्यमे ।
योऽसौ देवैर्हतान्दैत्यानुत्थापयति विद्यया ॥ १.७२.१९ ॥
அழகிய இடையுடையவளே, உண்மையைச் சொல். நீ யாருடைய மகள்? தேவர்களால் கொல்லப்பட்ட அசுரர்களை தன் வித்தையால் எழுப்புபவனின் மகள் நீயா?
1.72.20
तस्य शुक्रस्य कन्याहं स मां नूनं न बुध्यते ।
एष मे दक्षिणो राजन्पाणिस्ताम्रनखाङ्गुलिः ॥ १.७२.२० ॥
நான் அந்த சுக்கிரனின் மகள். அவர் நிச்சயமாக என்னை அறியமாட்டார். அரசே, இது என் வலது கை; அதன் விரல்களும் நகங்களும் செம்பு நிறத்தவை.
1.72.21
समुद्धर गृहीत्वा मां कुलीनस्त्वं हि मे मतः ।
जानामि हि त्वां संशान्तं वीर्यवन्तं यशस्विनम् ॥ १.७२.२१ ॥
என்னைப் பிடித்து மேலே தூக்குக. நீ உயர்குடியில் பிறந்தவன் என்று நான் கருதுகிறேன். நீ அமைதியும் வீரமும் புகழும் கொண்டவன் என்று நான் அறிவேன்.
1.72.22
तस्मान्मां पतितामस्मात्कूपादुद्धर्तुमर्हसि ।
तामथो ब्राह्मणीं कन्यां विज्ञायनहुषात्मजः ॥ १.७२.२२ ॥
ஆகையால் இந்தக் கிணற்றில் விழுந்த என்னை மேலே தூக்குவது உனக்கு கடமை. அப்போது நகுஷனின் மகன், அவள் ஒரு பிராமண கன்னி என்று அறிந்தான்.
1.72.23
गृहीत्वा दक्षिणे पाणावुज्जहार ततोऽवटात् ।
उद्धृत्य चैनां तरसा तस्मात्कूपान्नराधिपः ॥ १.७२.२३ ॥
அவளுடைய வலது கையைப் பிடித்து, அந்தக் குழியிலிருந்து அவளை உடனே தூக்கினான்; அந்தக் கிணற்றிலிருந்து மனிதர்களின் அதிபதி அவளைக் கவனமாக வெளியே எடுத்தான்.
1.72.24
गच्छ भद्रे यथाकामं न भयं विद्यते तव ।
इत्युच्यमाना नृपतिं देवयानीदमुत्तरम् ॥ १.७२.२४ ॥
நல்லவளே, விருப்பம்போல் செல்; உனக்கு எந்த அச்சமும் இல்லை. அரசன் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது தேவயானி இவ்விதம் பதிலளித்தாள்.
1.72.25
उवाच मामुपादाय गच्छ शीघ्रं प्रियो हि मे ।
गृहीताहं त्वया पाणौ तस्माद्भर्ता भविष्यसि ॥ १.७२.२५ ॥
"விரைவாகச் செல், ஏனெனில் நீ எனக்குப் பிரியமானவள். நீ என் கையைப் பற்றிவிட்டாய், ஆகையால் நீ என் மனைவியாவாய்" என்று அவன் என்னிடம் கூறினான்.
1.72.26
इत्येवमुक्तो नृपतिराह क्षत्रकुलोद्भवः ।
त्वं भद्रे ब्राह्मणी तस्मान्मया नार्हसि सङ्गमम् ॥ १.७२.२६ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்ட, க்ஷத்திரிய குலத்தில் பிறந்த அரசன் சொன்னான்: "கல்யாணியே, நீ பிராமணப் பெண்; ஆகையால் என்னுடன் சேர்க்கைக்கு நீ தகுதியற்றவள்."
1.72.27
सर्वलोकगुरुः काव्यस्त्वं तस्य दुहिता शुभे ।
तस्मादपि भयं मेऽद्य ततः कल्याणि नार्हसि ॥ १.७२.२७ ॥
"சுபையே, நீ எல்லா உலகங்களின் குருவான காவ்யனின் மகள்; ஆகையால் இன்று அவனிடமிருந்தும் எனக்கு பயம் உண்டு. கல்யாணியே, ஆகையால் நீ இவ்வாறு செய்யக்கூடாது."
1.72.28
यदि मद्वचनान्नाद्य मां नेच्छसि नराधिप ।
त्वामेव वरये पित्रा तस्माल्लप्स्यसि गच्छ हि ॥ १.७२.२८ ॥
தேவயானி சொன்னாள்: "நரர்களின் அதிபதியே, இன்று என் வார்த்தைப்படி நீ என்னை விரும்பவில்லை என்றால், உன்னையே என் தந்தையிடம் நான் வரிப்பேன்; ஆகையால் நீ போ."
1.72.29
आमन्त्रयित्वा सुश्रोणीं ययातिः स्वपुरं ययौ ।
गते तु नाहुषे तस्मिन्देवयान्यप्यनिन्दिता ॥ १.७२.२९ ॥
அழகிய இடையுடையவளிடம் விடைபெற்று, நகுஷன் மகன் யயாதி தன் நகருக்குச் சென்றான். அவன் சென்றபின், குற்றமற்ற தேவயானியும்...
1.72.30
क्वचिद्गत्वा च रुदती वृक्षमाश्रित्य धिष्ठिता ।
ततश्चिरायमाणायां दुहितर्यथ भार्गवः ॥ १.७२.३० ॥
எங்கோ சென்று, அழுதுகொண்டே ஒரு மரத்தைப் பற்றிக்கொண்டு அவள் நின்றாள். அவள் தாமதித்தபோது, பார்கவன்...
1.72.31
संस्मृत्योवाच धात्रीं तां दुहितुः स्नेहविक्लवः ।
धात्रि त्वमानय क्षिप्रं देवयानीं समुध्यमाम् ॥ १.७२.३१ ॥
மகளின் பாசத்தால் துயருற்ற அவர், அந்த செவிலியை நினைவுகூர்ந்து கூறினார்: 'செவிலியே, நீ விரைவில் தேவயானியை அழைத்து வா.'
1.72.32
इत्युक्तमात्रे सा धात्री त्वरिताऽऽनयितुं गता ।
यत्रयत्र सशीभिः सा गता पदममार्गत ॥ १.७२.३२ ॥
இவ்வாறு சொன்னதும் அந்த செவிலி அவரை அழைத்துவர விரைவாகச் சென்றாள். தேவயானி தன் தோழிகளுடன் எங்கெங்கு சென்றாளோ, அங்கெல்லாம் அவளுடைய அடிச்சுவடுகளைத் தேடினாள்.
1.72.33
सा ददर्श तथा दीनां श्रमार्तां रुदतीं स्थिताम् ।
वृत्तान्तं किमिदं भद्रे शीघ्रं वद पिताह्वयत् ॥ १.७२.३३ ॥
அவள் அந்த துயருற்ற, களைப்புற்ற, அழுதுகொண்டிருந்த தேவயானியை நின்றிருக்கக் கண்டாள். 'நல்லவளே, இது என்ன நடந்தது? விரைவாகச் சொல்' என்று தந்தை அழைத்தார்.
1.72.34
एवमुक्ताह धात्रीं तां शर्मिष्ठावृजिनं कृतम् ।
उवाच शोकसंतप्ता घूर्णिकामागतां पुरः ॥ १.७२.३४ ॥
இவ்வாறு கேட்கப்பட்ட துயரத்தில் வெந்த தேவயானி, முன்னால் வந்து நின்ற அந்த செவிலியிடம் சர்மிஷ்டை செய்த தீங்கைக் கூறினாள்.
1.72.35
त्वरितं घूर्णिके गच्छ शीघ्रमाचक्ष्व मे पितुः ॥ १.७२.३५ ॥
'கூர்ணிகையே, விரைவாகச் செல். என் தந்தையிடம் சீக்கிரம் சொல்.'
1.72.36
नेदानीं संप्रवेक्ष्यामि नगरं वृषपर्वणः ।
सा तत्र त्वरितं गत्वा घूर्णिकाऽसुरमन्दिरम् ॥ १.७२.३६ ॥
'இப்போது நான் வृஷபர்வனின் நகருக்குள் நுழைய மாட்டேன்.' அப்போது கூர்ணிகை விரைவாக அங்கு சென்று அசுரர்களின் மாளிகைக்குச் சென்றாள்.
1.72.37
दृष्ट्वा काव्यमुवाचेदं संभ्रमाविष्टचेतना ।
आचचक्षे महाप्राज्ञं देवयानीं वने हताम् ॥ १.७२.३७ ॥
காவ்யனைக் கண்டு, திகைப்பால் நிறைந்த மனத்துடன் அவள் இதைச் சொன்னாள்; மஹாப்ராஜ்ஞரிடம் காட்டில் காயமுற்ற தேவயானியைப் பற்றிக் கூறினாள்.
1.72.38
शर्मिष्ठया महाभाग दुहित्रा वृषपर्वणः ।
श्रुत्वा दुहितरं काव्यस्तत्र शर्मिष्ठया हताम् ॥ १.७२.३८ ॥
மஹாபாகரே, விருஷபர்வனின் மகள் சர்மிஷ்டையால் அங்கு தாக்கப்பட்ட தன் மகளைப் பற்றிக் கேட்டு, காவ்யன்…
1.72.39
त्वरया निर्ययौ दुःखान्मार्गमाणः सुतां वने ।
दृष्ट्वा दुहितरं काव्यो देवयानीं ततो वने ॥ १.७२.३९ ॥
துயரால் துடித்து விரைவாகக் காட்டில் தன் மகளைத் தேடியபடி வெளியேறினார்; காட்டில் மகள் தேவயானியைக் கண்டு காவ்யன்…
1.72.40
बाहुभ्यां संपरिष्वज्य दुःखितो वाक्यमब्रवीत् ।
आत्मदोषैर्नियच्छन्ति सर्वे दुःखसुखे जनाः ॥ १.७२.४० ॥
இரு கைகளாலும் அவளை அணைத்து, துயருற்றவராக இவ்வார்த்தை கூறினார்: "எல்லா மனிதர்களும் தம் குற்றங்களாலேயே துன்பத்தையும் இன்பத்தையும் அடைகிறார்கள்."
1.72.41
मन्ये दुश्चरितं तेऽस्ति यस्येयं निष्कृतिः कृता ।
निष्कृतिर्मेऽस्तु वा मास्तु शृणुष्वावहितो मम ॥ १.७२.४१ ॥
நீ ஏதோ தவறு செய்திருக்கிறாய் என்று நினைக்கிறேன்; அதற்கான பிராயச்சித்தம் இது செய்யப்பட்டது. எனக்குப் பிராயச்சித்தம் உண்டோ இல்லையோ; கவனமாக என் சொல்லைக் கேள்.
1.72.42
शर्मिष्ठया यदुक्ताऽस्मि दुहित्रा वृषपर्वणः ।
सत्यं किलैतत्सा प्राह दैत्यानामसि गायनः ॥ १.७२.४२ ॥
விருஷபர்வனின் மகள் சர்மிஷ்டை என்னிடம் சொன்னது உண்மைதான்; அவள் சொன்னாள், "நீ தைத்தியர்களின் பாடகி" என்று.
1.72.43
एवं हि मे कथयति शर्मिष्ठा वार्षपर्वणी ।
वचनं तीक्ष्णपरुषं क्रोधरक्तेक्षणा भृशम् ॥ १.७२.४३ ॥
விருஷபர்வனின் மகள் சர்மிஷ்டை இவ்வாறு என்னிடம் பேசுகிறாள்; கோபத்தால் கண்கள் மிகவும் சிவந்தவளாய், கூர்மையும் கடுமையுமான சொற்களை.
1.72.44
स्तुवतो दुहिता नित्यं याचतः प्रतिगृह्णतः ।
अहं तु स्तूयमानस्य ददतोऽप्रतिगृह्णतः ॥ १.७२.४४ ॥
எப்போதும் புகழ்பவரின், யாசிப்பவரின், பெற்றுக்கொள்பவரின் மகள் நான்; ஆனால் நானோ புகழப்படுபவள், கொடுப்பவள், பெற்றுக்கொள்ளாதவள்.
1.72.45
इदं मामाह शर्मिष्ठा दुहिता वृषपर्वणः ।
क्रोधसंरक्तनयना दर्पपूर्णा पुनः पुनः ॥ १.७२.४५ ॥
விருஷபர்வனின் மகள் சர்மிஷ்டை இதை என்னிடம் சொன்னாள்; கோபத்தால் ஆழ்ந்து சிவந்த கண்களுடன், பெருமையால் நிறைந்தவளாய், மீண்டும் மீண்டும்.
1.72.46
यद्यह स्तुवतस्तात दुहिता प्रतिगृह्णतः ।
प्रसादयिष्ये शर्मिष्ठामित्युक्ता तु सखी मया ॥ १.७२.४६ ॥
அப்பா, நீ புகழ்பவரின், பெற்றுக்கொள்பவரின் மகளானால், நான் சர்மிஷ்டையைச் சமாதானப்படுத்துவேன் — என்று நான் என் தோழியிடம் சொன்னேன்.
1.72.47
उक्ताप्येवं भृशं मां सा निगृह्य विजने वने ।
कूपे प्रक्षेपयामास प्रक्षिप्य गृहमागमत् ॥ १.७२.४७ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டும், அவள் என்னை மிகவும் பிடித்து, ஆளில்லா காட்டில் ஒரு கிணற்றில் வீசினாள்; வீசிவிட்டு வீட்டிற்குத் திரும்பினாள்.
1.72.48
स्तुवतो दुहिता न त्वं याचतः प्रतिगृह्णतः ।
अस्तोतुः स्तूयमानस्य दुहिता देवयान्यसि ॥ १.७२.४८ ॥
நீ புகழ்பவரின், யாசிப்பவரின், பெற்றுக்கொள்பவரின் மகள் அல்ல; புகழாதவரின், புகழப்படுபவரின் மகளான தேவயானி நீ.
1.72.49
वृषपर्वैव तद्वेद शक्रो राजा च नाहुषः ।
अचिन्त्यं ब्रह्म निर्द्वन्द्वमैश्वरं हि बलं मम ॥ १.७२.४९ ॥
விருஷபர்வாவும் அதை அறிவான், இந்திரனும் நகுஷ அரசனும் அறிவர். என் பலம் சிந்திக்க முடியாததும், இரட்டைகளைக் கடந்ததும், இறை வல்லமை கொண்ட பிரம்ம பலமும் ஆகும்.
1.72.50
जानामि जीविनीं विद्यां लोकेस्मिञ्शाश्वतीं ध्रुवम् ।
मृतः संजीवते जन्तुर्यया कमललोचने ॥ १.७२.५० ॥
இவ்வுலகில் நிலைத்த, உறுதியான உயிர் அளிக்கும் வித்தையை நான் அறிவேன்; அதனால் இறந்த உயிரினம் மீண்டும் உயிர் பெறுகிறது, தாமரைக் கண்ணாளே.
1.72.51
कत्थनं स्वगुणानां च कृत्वा तप्यति सज्जनः ।
ततो वक्तुमशक्तोऽस्मित्वं मे जानासि यद्बलम् ॥ १.७२.५१ ॥
தன் குணங்களைப் பெருமையாகப் பேசி நல்லவன் வருந்துகிறான்; ஆகவே நான் பேச விரும்பவில்லை. என் பலம் எத்தகையது என்பதை நீயே அறிவாய்.
1.72.52
तसमादुत्तिष्ठ गच्छामः स्वगृहं कुलनन्दिनि ।
क्षमां कृत्वा विशालाक्षि क्षमासारा हि साधवः ॥ १.७२.५२ ॥
ஆகவே எழு, குலமகிழ்ச்சியே, நம் வீட்டிற்குச் செல்வோம். பரந்த கண்ணாளே, பொறுத்தருள்வாயாக; நல்லோர்களின் சாரம் பொறுமையே அல்லவா.
1.72.53
यच्च किंचित्सर्वगतं भूमौ वा यदि वा दिवि ।
तस्याहमीश्वरो नित्यं तुष्टेनोक्तः स्वयंभुवा ॥ १.७२.५३ ॥
பூமியிலோ விண்ணிலோ எங்கும் பரவியுள்ள எதுவாயினும், அதற்கு நானே எப்போதும் ஈசுவரன்; இதை மகிழ்ந்த சுயம்புவே எனக்குச் சொன்னார்.
1.72.54
अहं जलं विमुञ्चामि प्रजानां हितकाम्यया ।
पुष्णाम्यौषधयः सर्वा इति सत्यं ब्रवीमि ते ॥ १.७२.५४ ॥
மக்களின் நலத்தை விரும்பி நான் நீரைப் பொழிகிறேன்; எல்லா மூலிகைகளையும் வளர்க்கிறேன்; இதை உண்மையாகவே உனக்குச் சொல்கிறேன்.
1.72.55
एवं विषादमापन्नां मन्युना संप्रपीडिताम् ।
वचनैर्मधुरैः श्लक्ष्णैः सान्त्वयामास तां पिता ॥ १.७२.५५ ॥
இவ்வாறு துயரில் ஆழ்ந்து கோபத்தாலும் மனவேதனையாலும் மிகவும் வாடிய அவளை, தந்தை இனிய மென்மையான சொற்களால் தேற்றினார்.