مهابهاراتا · أدهيايا 1.74
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.74.1
ततः काव्यो भृगुश्रेष्ठः समन्युरुपगम्य ह ।
वृषपर्वाणमासीनमित्युवाचाविचारयन् ॥ १.७४.१ ॥
فتقدّم كافيا (شوكرا)، أفضل البهريغو، غاضبًا، ومن غير تروٍّ قال هكذا لفريشابارفان الجالس.
1.74.2
नाधर्मश्चरितो राजन्सद्यः फलति गौरिव ।
शनैरावर्त्यमानो हि कर्तुर्मूलानि कृन्तति ॥ १.७४.२ ॥
أيها الملك، الإثم المرتكب لا يُثمر فورًا كالبقرة؛ بل يدور ببطء ثم يقطع جذور فاعله.
1.74.3
पुत्रेषु वा नप्तृषु वा न चेदात्मनि पश्यति ।
फलत्येव ध्रुवं पायं गुरुभुक्तमिवोदरे ॥ १.७४.३ ॥
وإن لم يُرَ في الأبناء أو الأحفاد، بل ولا في النفس، فإنه لا محالة يُثمر، كما يُهضم الطعام الثقيل في البطن.
1.74.4
अधीयानं हितं राजन्क्षमावन्तं जितेन्द्रियम् ।
यदघातयथा विप्रं कचमाङ्गिरसं तदा।
अपापशीलं धर्मज्ञं शुश्रूषुं मद्गृहे रतम् ॥ १.७४.४ ॥
أيها الملك، حين قتلتَ ذلك البراهمي كاتشا ابن أنغيراس، وكان مجدًّا في الدرس، نافعًا، صبورًا، ضابطًا لحواسه، طاهر السلوك، عارفًا بالدهارما، مُنكبًّا على الخدمة في بيتي.
1.74.5
शर्मिष्ठया देवयानी क्रूरमुक्ता बहु प्रभो ।
विप्रकृत्य च संरम्भात्कूपे क्षिप्ता मनस्विनी ॥ १.७४.५ ॥
أيها السيد، قالت شارميشتا لديفياني كلامًا قاسيًا كثيرًا؛ وبغضبٍ أهانت تلك العالية النفس فألقتها في البئر.
1.74.6
सा न कल्पेत वासाय तयाहं रहितः कथम् ।
वसेयमिह तस्मात्ते त्यजामि विषयं नृप ॥ १.७४.६ ॥
ليست هي غير أهلٍ لمسكني؛ ولكن بدونها كيف أسكن هنا؟ لذلك، أيها الملك، أترك مملكتك.
1.74.7
वधादनर्हतस्तस्य वधाच्च दुहितुर्मम ।
वषपर्वन्निबोधेयं त्यक्ष्यामि त्वां सबान्धवम्।
स्थातुं त्वद्विषये राजन्न शक्ष्यामि त्वया सह ॥ १.७४.७ ॥
ليس من الحق أن يُقتل، ولا ابنتي. يا فريشابارفان، اعلم هذا: سأتركك وأقاربك. أيها الملك، لن أستطيع البقاء في مملكتك معك.
1.74.8
मा शोच वृषपर्वंस्त्वं मा क्रुध्यस्व विशांपते ।
स्थातुं ते विषये राजन्न शक्ष्यामि तया विना।
अस्या गतिर्गतिर्मह्यं प्रियमस्याः प्रियं मम ॥ १.७४.८ ॥
لا تحزن يا فريشابارفان، ولا تغضب يا سيد الشعوب. أيها الملك، بدونها لن أستطيع البقاء في مملكتك. طريقها هو طريقي؛ وما هو عزيز عليها عزيز عليّ.
1.74.9
यदि ब्रह्मन्घातयामि यदि वा क्रोशयाम्यहम् ।
शर्मिष्ठया देवयानीं तेन गच्छाम्यसद्गतिम् ॥ १.७४.९ ॥
أيها البراهمي، إن قتلتها أو سببتها، فبذلك الوسيلة، عن طريق شارميشتها، فليذهب بي المصير التعيس تجاه ديفاياني.
1.74.10
अहो मामभिजानासि दैत्य मिथ्याप्रलापिनम् ।
यथेममात्मनो दोषं न नियच्छस्पुपेक्षसे ॥ १.७४.१० ॥
آه، أيها الداتيا، تحسبني متكلماً بالكذب. أنت لا تكبح هذا الخطأ الذي فيك، بل تهمله.
1.74.11
नाधर्मं न मृषावादं त्वयि जानामि भार्गव ।
त्वयि धर्मश्च सत्यं च तत्प्रसीदतु नो भवान् ॥ १.७४.११ ॥
لا أعرف فيك جوراً ولا كلاماً كاذباً يا بهارغافا. فيك الدهرما والحق؛ فليكن سيدي راضياً عنا.
1.74.12
यद्यस्मानपहाय त्वमितो गच्छसि भार्गव ।
समुद्रं संप्रवेक्ष्यामि पूर्वं मद्बान्धवैः सह ॥ १.७४.१२ ॥
إن تركتنا يا بهارغافا ورحلت من هنا، فسأدخل البحر أولاً مع أقاربي.
1.74.13
पातालमथवा चाग्निं नान्यदस्ति परायणम् ।
यद्येव देवान्गच्छेस्त्वं मां च त्यक्त्वा ग्रहाधिप।
सर्वत्यागं ततः कृत्वा प्रविशामि हुताशनम् ॥ १.७४.१३ ॥
لا ملجأ لي سوى الباتالا أو النار. يا سيد الكواكب، إن تركتني وذهبت إلى الآلهة وحدهم، فإني، متخلياً عن كل شيء، سأدخل نار القربان.
1.74.14
समुद्रं प्रविशध्वं वा दिशो वा द्रवतासुराः ।
दुहितुर्नाप्रियं सोहुं शक्तोऽहं दयिता हि मे ॥ १.७४.१४ ॥
أيها الأسورا، ادخلوا البحر أو اهربوا في الاتجاهات. لا أستطيع أن أحتمل ما يسوء ابنتي، فهي عزيزة عليّ.
1.74.15
प्रसाद्यतां देवयानी जीवितं यत्र मे स्थितम् ।
योगक्षेमकरस्तेऽहमिन्द्रस्येव बृहस्पतिः ॥ १.७४.१५ ॥
فاسترضِ ديفايانى، فحياتي متعلقة بها. كما كان بريهاسباتي لإندرا، أنا من يضمن رفاهك وأمانك.
1.74.16
यत्किंचिदसुरेन्द्राणां विद्यते वसु भार्गव ।
भुवि हस्तिगवाश्वं च तस्य त्वं मम चेश्चरः ॥ १.७४.१६ ॥
يا بهارغافا، كل ما يملكه سادة الأسورا من ثروة على الأرض — الأفيال والمواشي والخيول — أنت سيدها، وسيدي أيضاً.
1.74.17
यत्किंचिदस्ति द्रविणं दैत्येन्द्राणां महासुर ।
तस्येश्वरोस्मि यद्येषा देवयानी प्रसाद्यताम् ॥ १.७४.१७ ॥
أيها الأسورا العظيم، كل ما يملكه سادة الدايتيا من ثروة، فأنا سيدها. فلتُسترضَ هذه الديفايانى.
1.74.18
एवमुक्तस्तथेत्याह वृषपर्वा महाकविम् ।
देवयान्यन्तिकं गत्वा तमर्थं प्राह भार्गवः ॥ १.७४.१८ ॥
فلما خوطب بذلك، قال فريشابارفان للحكيم العظيم: «ليكن كذلك». فذهب البهارغافا إلى ديفايانى وأخبرها بذلك الأمر.
1.74.19
यदि त्वमीश्वरस्तात राज्ञो वित्तस्य भार्गव ।
नाभिजानामि तत्तेऽहं राजा तु वदतु स्वयम् ॥ १.७४.१९ ॥
يا أبي البهارغافا، إن كنت أنت سيد ثروة الملك فإني لا أعلم ذلك؛ ليتكلم الملك بنفسه.
1.74.20
शुक्रस्य वचनं श्रुत्वा वृषपर्वा सबान्धवः ।
देवयानि प्रसीदेति पपात भुवि पादयोः ॥ १.७४.२० ॥
لما سمع فريشابارفان كلام شوكرا، سقط مع ذويه على الأرض عند قدميها قائلاً: «كوني راضية يا ديفاياني».
1.74.21
स्तुत्यो वन्द्यश्च सततं मया तातश्च ते शुभे ।
यं काममभिकामाऽसि देवयानि शुचिस्मिते।
तत्तेऽहं संप्रदास्यामि यदि वापि हि दुर्लभम् ॥ १.७४.२१ ॥
أيتها المباركة، أبي الذي أمدحه وأبجله دائماً هو لكِ أيضاً؛ يا ديفاياني ذات الابتسامة الطاهرة، أي رغبة تريدينها، وإن كانت عسيرة المنال، فإني سأعطيكِ إياها.
1.74.22
दासीं कन्यासहस्रेण शर्मिष्ठामभिकामये ।
अनु मां तत्र गच्छेत्सा यत्र दद्याच्च मे पिता ॥ १.७४.२२ ॥
أريد شارميشتا خادمةً مع ألف فتاة؛ فلتتبعني إلى حيث يعطيني أبي.
1.74.23
उत्तिष्ठ त्वं गच्छ धात्रि शर्मिष्ठां शीघ्रमानय ।
यं च कामयते कामं देवयानी करोतु तम् ॥ १.७४.२३ ॥
قومي أيتها المرضعة، اذهبي وأحضري شارميشتا بسرعة؛ وأيَّ رغبة تريدها ديفاياني فلتحققها.
1.74.24
त्यजेदेकं कुलस्यार्थे ग्रामार्थे च कुलं त्यजेत् ।
ग्रामं जनपदस्यार्थे आत्मार्थे पृथिवीं त्यजेत् ॥ १.७४.२४ ॥
من أجل الأسرة ينبغي التضحية بواحد، ومن أجل القرية تُضحّى الأسرة، ومن أجل البلاد تُضحّى القرية، ومن أجل النفس تُترك الأرض.
1.74.25
ततो धात्री तत्र गत्वा शर्मिष्ठां वाक्यमब्रवीत् ।
उत्तिष्ठ भद्रे शर्मिष्ठे ज्ञातीनां सुखमावह ॥ १.७४.२५ ॥
ثم ذهبت المرضعة إلى هناك وقالت لشارمشتha: قومي أيتها الفاضلة شارمشتha، وأسعدي أقاربك.
1.74.26
त्यजति ब्राह्मणः शिष्यान्देवयान्या प्रचोदितः ।
सायं कामयते कां स कार्योऽद्य त्वयाऽनघे ॥ १.७४.२६ ॥
مدفوعًا من ديفايانى، يهجر البراهمي تلاميذه. أيتها البريئة، المرأة التي يرغبها مساءً — هذا الأمر يجب أن تنفذيه أنتِ اليوم.
1.74.27
यं सा कामयते कां करवाण्यहमद्य तम् ।
यद्येवमाह्वयेच्छुक्रो देवयानीकृते हि माम्।
मद्दोषान्मागमच्छुक्रो देवयानी च मत्कृते ॥ १.७४.२७ ॥
قالت شارمشتha: الرجل الذي تريده، هذا بعينه سأحضره لها اليوم. إن استدعاني شوكرا من أجل ديفايانى، فإنما جاء شوكرا وديفايانى بسبب خطئي.
1.74.28
ततः कन्यासहस्रेण वृता शिबिकया तदा ।
पितुर्नियोगात्त्वरिता निश्चक्राम पुरोत्तमात् ॥ १.७४.२८ ॥
ثم خرجت من تلك المدينة الفاضلة، محاطةً بألف فتاة، في هودج، مسرعةً بأمر أبيها.
1.74.29
अहं दासीसहस्रेण दासी ते परिचारिका ।
अनु त्वां तत्र यास्यामि यत्र दास्यति ते पिता ॥ १.७४.२९ ॥
قالت شارمشتha: مع ألف خادمة سأتبعك خادمةً ومُعينةً لك، إلى أي مكان يهبك إليه أبوك.
1.74.30
स्तुवतो दुहिताऽहं ते याचतः प्रतिगृह्णतः ।
स्तूयमानस्य दुहिता कथं दासी भविष्यसि ॥ १.७४.३० ॥
قالت ديفايانى: أنا ابنة أبيكِ — ابنة من يمدح ويسأل ويقبل. وأنتِ ابنة من يُمدح، فكيف تصيرين خادمة؟
1.74.31
येनकेनचिदार्तानां ज्ञातीनां सुखमावहेत् ।
अतस्त्वामनुयास्यामि तत्र दास्यति ते पिता ॥ १.७४.३१ ॥
بأي وسيلة تجلب السعادة للأقارب المتألمين؛ لذلك سأتبعك، وهناك سيعطيك أبوك إياها.
1.74.32
प्रतिश्रुते दासभावे दुहित्रा वृषपर्वणः ।
देवयानी नृपश्रेष्ठ पितरं वाक्यमब्रवीत् ॥ १.७४.३२ ॥
لما وافقت ابنة فريشابارفان على حالة العبودية، يا خير الملوك، قالت ديفاياني هذه الكلمات لأبيها.
1.74.33
प्रविशामि पुरं तात तुष्टाऽस्मि द्विजसत्तम ।
अमोघं तव विज्ञानमस्ति विद्याबलं च ते ॥ १.७४.३३ ॥
أبي، أنا أدخل المدينة؛ يا خير البراهمة، أنا راضية. علمك لا يخيب، وكذلك قوة علمك.
1.74.34
एवमुक्तो दुहित्रा स द्विजश्रेष्ठो महायशाः ।
प्रविवेश पुरं हृष्टः पूजितः सर्वदानैवः ॥ १.७४.३४ ॥
وقد خاطبته ابنته بذلك، فدخل ذلك البرهمي الأعظم شهرة المدينة فرحاً، مكرَّماً بكل أنواع العطايا.