Mahābhārata · Adhyāya 1.74
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.74.1
ततः काव्यो भृगुश्रेष्ठः समन्युरुपगम्य ह ।
वृषपर्वाणमासीनमित्युवाचाविचारयन् ॥ १.७४.१ ॥
Da trat Kāvya (Śukra), der Beste der Bhṛgu, zornig heran und sprach, ohne zu überlegen, so zu dem sitzenden Vṛṣaparvan.
1.74.2
नाधर्मश्चरितो राजन्सद्यः फलति गौरिव ।
शनैरावर्त्यमानो हि कर्तुर्मूलानि कृन्तति ॥ १.७४.२ ॥
O König, Unrecht, das begangen wird, trägt nicht sogleich Früchte, wie eine Kuh; langsam kreisend schneidet es die Wurzeln dessen ab, der es tut.
1.74.3
पुत्रेषु वा नप्तृषु वा न चेदात्मनि पश्यति ।
फलत्येव ध्रुवं पायं गुरुभुक्तमिवोदरे ॥ १.७४.३ ॥
Wenn man es weder bei den Söhnen noch bei den Enkeln sieht, ja nicht einmal an sich selbst, so trägt es doch gewiss Frucht, wie schwere Speise im Bauch verdaut wird.
1.74.4
अधीयानं हितं राजन्क्षमावन्तं जितेन्द्रियम् ।
यदघातयथा विप्रं कचमाङ्गिरसं तदा।
अपापशीलं धर्मज्ञं शुश्रूषुं मद्गृहे रतम् ॥ १.७४.४ ॥
O König, als du jenen Brahmanen Kaca, den Sohn des Aṅgiras, töteteste, der lernbegierig, wohlwollend, geduldig, selbstbeherrscht, von sündloser Art, des Dharma kundig und in meinem Haus dem Dienst ergeben war.
1.74.5
शर्मिष्ठया देवयानी क्रूरमुक्ता बहु प्रभो ।
विप्रकृत्य च संरम्भात्कूपे क्षिप्ता मनस्विनी ॥ १.७४.५ ॥
O Herr, Śarmiṣṭhā sprach viele harte Worte zu Devayānī; und im Zorn, nachdem sie diese hochgesinnte Frau beschimpft hatte, wurde sie in einen Brunnen gestoßen.
1.74.6
सा न कल्पेत वासाय तयाहं रहितः कथम् ।
वसेयमिह तस्मात्ते त्यजामि विषयं नृप ॥ १.७४.६ ॥
Sie wäre nicht würdig, bei mir zu wohnen; doch ohne sie, wie könnte ich hier wohnen? Darum, o König, verlasse ich dein Reich.
1.74.7
वधादनर्हतस्तस्य वधाच्च दुहितुर्मम ।
वषपर्वन्निबोधेयं त्यक्ष्यामि त्वां सबान्धवम्।
स्थातुं त्वद्विषये राजन्न शक्ष्यामि त्वया सह ॥ १.७४.७ ॥
Es ist nicht recht, ihn zu töten, noch meine Tochter. Vṛṣaparvan, merke dir dies: Ich werde dich und deine Verwandten verlassen. O König, ich kann in deinem Reich nicht bei dir bleiben.
1.74.8
मा शोच वृषपर्वंस्त्वं मा क्रुध्यस्व विशांपते ।
स्थातुं ते विषये राजन्न शक्ष्यामि तया विना।
अस्या गतिर्गतिर्मह्यं प्रियमस्याः प्रियं मम ॥ १.७४.८ ॥
Sei nicht betrübt, Vṛṣaparvan, und zürne nicht, Herr der Völker. O König, ohne sie kann ich in deinem Reich nicht bleiben. Ihr Weg ist mein Weg; was ihr lieb ist, ist mir lieb.
1.74.9
यदि ब्रह्मन्घातयामि यदि वा क्रोशयाम्यहम् ।
शर्मिष्ठया देवयानीं तेन गच्छाम्यसद्गतिम् ॥ १.७४.९ ॥
O Brahmane, wenn ich sie töten lasse oder sie schmähe, so möge ich durch Śarmiṣṭhā, im Hinblick auf Devayānī, in ein elendes Geschick gehen.
1.74.10
अहो मामभिजानासि दैत्य मिथ्याप्रलापिनम् ।
यथेममात्मनो दोषं न नियच्छस्पुपेक्षसे ॥ १.७४.१० ॥
Ach, du hältst mich für einen Lügner, o Daitya. Du zügelst diesen deinen eigenen Fehler nicht; du vernachlässigst ihn.
1.74.11
नाधर्मं न मृषावादं त्वयि जानामि भार्गव ।
त्वयि धर्मश्च सत्यं च तत्प्रसीदतु नो भवान् ॥ १.७४.११ ॥
Ich kenne an dir weder Unrecht noch falsche Rede, o Bhārgava. In dir sind Dharma und Wahrheit; möge darum Ihr uns gnädig sein, Herr.
1.74.12
यद्यस्मानपहाय त्वमितो गच्छसि भार्गव ।
समुद्रं संप्रवेक्ष्यामि पूर्वं मद्बान्धवैः सह ॥ १.७४.१२ ॥
Wenn du uns verlässt, o Bhārgava, und von hier fortgehst, so werde ich zuerst mit meinen Verwandten in den Ozean eintreten.
1.74.13
पातालमथवा चाग्निं नान्यदस्ति परायणम् ।
यद्येव देवान्गच्छेस्त्वं मां च त्यक्त्वा ग्रहाधिप।
सर्वत्यागं ततः कृत्वा प्रविशामि हुताशनम् ॥ १.७४.१३ ॥
Es gibt keine andere Zuflucht als die Unterwelt oder das Feuer. Herr der Planeten, wenn du mich verlässt und allein zu den Göttern gehst, dann werde ich, alles aufgebend, ins Opferfeuer eintreten.
1.74.14
समुद्रं प्रविशध्वं वा दिशो वा द्रवतासुराः ।
दुहितुर्नाप्रियं सोहुं शक्तोऽहं दयिता हि मे ॥ १.७४.१४ ॥
Asuras, geht ins Meer oder flieht in alle Richtungen. Ich kann nicht ertragen, was meiner Tochter missfällt, denn sie ist mir teuer.
1.74.15
प्रसाद्यतां देवयानी जीवितं यत्र मे स्थितम् ।
योगक्षेमकरस्तेऽहमिन्द्रस्येव बृहस्पतिः ॥ १.७४.१५ ॥
Besänftige Devayānī, in der mein Leben wohnt. Wie Bṛhaspati für Indra bin ich derjenige, der dein Wohl und deine Sicherheit gewährleistet.
1.74.16
यत्किंचिदसुरेन्द्राणां विद्यते वसु भार्गव ।
भुवि हस्तिगवाश्वं च तस्य त्वं मम चेश्चरः ॥ १.७४.१६ ॥
Bhārgava, jeglicher Reichtum, den die Herren der Asuras auf der Erde besitzen — Elefanten, Vieh und Pferde — dessen Herr bist du, und auch ich.
1.74.17
यत्किंचिदस्ति द्रविणं दैत्येन्द्राणां महासुर ।
तस्येश्वरोस्मि यद्येषा देवयानी प्रसाद्यताम् ॥ १.७४.१७ ॥
Großer Asura, jeglicher Reichtum, den die Herren der Daityas besitzen, dessen Herr bin ich. Möge diese Devayānī besänftigt werden.
1.74.18
एवमुक्तस्तथेत्याह वृषपर्वा महाकविम् ।
देवयान्यन्तिकं गत्वा तमर्थं प्राह भार्गवः ॥ १.७४.१८ ॥
So angesprochen sagte Vṛṣaparvan zu dem großen Seher: »So sei es.« Zu Devayānī gehend, teilte der Bhārgava ihr jene Angelegenheit mit.
1.74.19
यदि त्वमीश्वरस्तात राज्ञो वित्तस्य भार्गव ।
नाभिजानामि तत्तेऽहं राजा तु वदतु स्वयम् ॥ १.७४.१९ ॥
Wenn du, lieber Bhārgava, der Herr über den Reichtum des Königs bist, so weiß ich es nicht; der König selbst möge sprechen.
1.74.20
शुक्रस्य वचनं श्रुत्वा वृषपर्वा सबान्धवः ।
देवयानि प्रसीदेति पपात भुवि पादयोः ॥ १.७४.२० ॥
Als er Śukras Worte hörte, fiel Vṛṣaparvan mit seinen Verwandten zu Boden zu ihren Füßen und sprach: »Sei gnädig, Devayānī.«
1.74.21
स्तुत्यो वन्द्यश्च सततं मया तातश्च ते शुभे ।
यं काममभिकामाऽसि देवयानि शुचिस्मिते।
तत्तेऽहं संप्रदास्यामि यदि वापि हि दुर्लभम् ॥ १.७४.२१ ॥
O Glückliche, auch unser Vater, den ich stets preise und verehre, gehört dir. O Devayānī mit dem reinen Lächeln, welchen Wunsch du auch hegst, und sei er schwer zu erlangen, ich werde ihn dir gewiss geben.
1.74.22
दासीं कन्यासहस्रेण शर्मिष्ठामभिकामये ।
अनु मां तत्र गच्छेत्सा यत्र दद्याच्च मे पिता ॥ १.७४.२२ ॥
Ich wünsche Śarmiṣṭhā als Dienerin, mit tausend Jungfrauen; sie soll mir folgen, wohin mein Vater mich geben wird.
1.74.23
उत्तिष्ठ त्वं गच्छ धात्रि शर्मिष्ठां शीघ्रमानय ।
यं च कामयते कामं देवयानी करोतु तम् ॥ १.७४.२३ ॥
Erhebe dich, Amme, geh und bring Śarmiṣṭhā schnell her; welchen Wunsch Devayānī hegt, den soll sie erfüllen.
1.74.24
त्यजेदेकं कुलस्यार्थे ग्रामार्थे च कुलं त्यजेत् ।
ग्रामं जनपदस्यार्थे आत्मार्थे पृथिवीं त्यजेत् ॥ १.७४.२४ ॥
Um der Sippe willen sollte man einen opfern; um des Dorfes willen die Sippe; um des Landes willen das Dorf; und um seiner selbst willen sollte man die Erde aufgeben.
1.74.25
ततो धात्री तत्र गत्वा शर्मिष्ठां वाक्यमब्रवीत् ।
उत्तिष्ठ भद्रे शर्मिष्ठे ज्ञातीनां सुखमावह ॥ १.७४.२५ ॥
Da ging die Amme dorthin und sprach zu Śarmiṣṭhā: Erhebe dich, gute Śarmiṣṭhā, und bringe deinen Verwandten Glück.
1.74.26
त्यजति ब्राह्मणः शिष्यान्देवयान्या प्रचोदितः ।
सायं कामयते कां स कार्योऽद्य त्वयाऽनघे ॥ १.७४.२६ ॥
Von Devayānī angetrieben, verlässt der Brahmane seine Schüler. O Makellose, die Frau, die er heute Abend begehrt – diese Aufgabe musst du heute erfüllen.
1.74.27
यं सा कामयते कां करवाण्यहमद्य तम् ।
यद्येवमाह्वयेच्छुक्रो देवयानीकृते हि माम्।
मद्दोषान्मागमच्छुक्रो देवयानी च मत्कृते ॥ १.७४.२७ ॥
Śarmiṣṭhā sprach: Den Mann, den sie begehrt, eben den werde ich ihr heute bringen. Ruft Śukra mich um Devayānīs willen, so kamen Śukra und Devayānī durch meine eigene Schuld hierher.
1.74.28
ततः कन्यासहस्रेण वृता शिबिकया तदा ।
पितुर्नियोगात्त्वरिता निश्चक्राम पुरोत्तमात् ॥ १.७४.२८ ॥
Da zog sie, umgeben von tausend Jungfrauen und in einer Sänfte getragen, auf den Befehl ihres Vaters eilig aus jener vortrefflichen Stadt hinaus.
1.74.29
अहं दासीसहस्रेण दासी ते परिचारिका ।
अनु त्वां तत्र यास्यामि यत्र दास्यति ते पिता ॥ १.७४.२९ ॥
Śarmiṣṭhā sprach: Mit tausend Dienerinnen werde ich als deine Magd und Dienerin dir folgen, dorthin, wohin dein Vater dich gibt.
1.74.30
स्तुवतो दुहिताऽहं ते याचतः प्रतिगृह्णतः ।
स्तूयमानस्य दुहिता कथं दासी भविष्यसि ॥ १.७४.३० ॥
Devayānī sprach: Ich bin die Tochter von dir – des Lobenden, des Bittenden, des Empfangenden. Wie willst du, die Tochter eines Gepriesenen, eine Magd werden?
1.74.31
येनकेनचिदार्तानां ज्ञातीनां सुखमावहेत् ।
अतस्त्वामनुयास्यामि तत्र दास्यति ते पिता ॥ १.७४.३१ ॥
Auf welche Weise auch immer den betrübten Verwandten Glück gebracht wird; darum werde ich dir folgen, und dort wird dein Vater sie dir geben.
1.74.32
प्रतिश्रुते दासभावे दुहित्रा वृषपर्वणः ।
देवयानी नृपश्रेष्ठ पितरं वाक्यमब्रवीत् ॥ १.७४.३२ ॥
Als die Tochter Vṛṣaparvans in den Stand der Knechtschaft eingewilligt hatte, o Bester der Könige, sprach Devayānī diese Worte zu ihrem Vater.
1.74.33
प्रविशामि पुरं तात तुष्टाऽस्मि द्विजसत्तम ।
अमोघं तव विज्ञानमस्ति विद्याबलं च ते ॥ १.७४.३३ ॥
Vater, ich betrete die Stadt; o Bester der Brahmanen, ich bin zufrieden. Dein Wissen ist unfehlbar, und ebenso die Kraft deiner Gelehrsamkeit.
1.74.34
एवमुक्तो दुहित्रा स द्विजश्रेष्ठो महायशाः ।
प्रविवेश पुरं हृष्टः पूजितः सर्वदानैवः ॥ १.७४.३४ ॥
So von seiner Tochter angesprochen, trat jener hochberühmte Beste der Brahmanen freudig in die Stadt ein, geehrt mit allerlei Gaben.