மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.74
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.74.1
ततः काव्यो भृगुश्रेष्ठः समन्युरुपगम्य ह ।
वृषपर्वाणमासीनमित्युवाचाविचारयन् ॥ १.७४.१ ॥
பின்பு பிருகுக்களில் சிறந்த காவ்யர் (சுக்கிரர்) கோபத்துடன் அருகில் சென்று, ஆராயாமல், அமர்ந்திருந்த விருஷபர்வனிடம் இவ்வாறு கூறினார்.
1.74.2
नाधर्मश्चरितो राजन्सद्यः फलति गौरिव ।
शनैरावर्त्यमानो हि कर्तुर्मूलानि कृन्तति ॥ १.७४.२ ॥
அரசே, செய்யப்பட்ட அதர்மம் உடனே பலன் தருவதில்லை; பசு போல மெதுவாகச் சுழன்று, செய்தவரின் வேர்களையே அது அறுக்கிறது.
1.74.3
पुत्रेषु वा नप्तृषु वा न चेदात्मनि पश्यति ।
फलत्येव ध्रुवं पायं गुरुभुक्तमिवोदरे ॥ १.७४.३ ॥
அதன் பலன் மகன்களிலோ பேரர்களிலோ, தன்னிலும் காணப்படாவிட்டாலும், அது நிச்சயமாக பலன் தரும்; வயிற்றில் கனமான உணவு செரிப்பதுபோல்.
1.74.4
अधीयानं हितं राजन्क्षमावन्तं जितेन्द्रियम् ।
यदघातयथा विप्रं कचमाङ्गिरसं तदा।
अपापशीलं धर्मज्ञं शुश्रूषुं मद्गृहे रतम् ॥ १.७४.४ ॥
அரசே, நீங்கள் அந்த அந்தணர் கசனைக் கொன்றபோது — அவர் அங்கிரசின் மகன், கற்பவர், நன்மை செய்பவர், பொறுமையுள்ளவர், புலனடக்கம் உடையவர், பாவமற்ற நடத்தை உடையவர், தர்மம் அறிந்தவர், என் இல்லத்தில் சேவையில் ஈடுபட்டிருந்தவர்.
1.74.5
शर्मिष्ठया देवयानी क्रूरमुक्ता बहु प्रभो ।
विप्रकृत्य च संरम्भात्कूपे क्षिप्ता मनस्विनी ॥ १.७४.५ ॥
பிரபுவே, சர்மிஷ்டை தேவயானியிடம் மிகக் கடுமையாகப் பல கூறினாள்; கோபத்தால் அவமதித்து, அந்த மனஸ்விநியைக் கிணற்றில் தள்ளினாள்.
1.74.6
सा न कल्पेत वासाय तयाहं रहितः कथम् ।
वसेयमिह तस्मात्ते त्यजामि विषयं नृप ॥ १.७४.६ ॥
அவள் (தேவயானி) என் வாழ்விடத்திற்குத் தகுதியில்லாதவள் அல்ல; அவளின்றி நான் இங்கே எப்படி வாழ்வேன்? ஆகவே, அரசே, நான் உங்கள் நாட்டை விட்டுச் செல்கிறேன்.
1.74.7
वधादनर्हतस्तस्य वधाच्च दुहितुर्मम ।
वषपर्वन्निबोधेयं त्यक्ष्यामि त्वां सबान्धवम्।
स्थातुं त्वद्विषये राजन्न शक्ष्यामि त्वया सह ॥ १.७४.७ ॥
அவனைக் கொல்வது தகாதது; என் மகளைக் கொல்வதும் அப்படியே. வ்ருஷபர்வனே, இதை அறிந்துகொள்: உன்னையும் உன் உறவினர்களையும் விட்டுச் செல்வேன். அரசே, உன் நாட்டில் உன்னுடன் நான் இருக்க முடியாது.
1.74.8
मा शोच वृषपर्वंस्त्वं मा क्रुध्यस्व विशांपते ।
स्थातुं ते विषये राजन्न शक्ष्यामि तया विना।
अस्या गतिर्गतिर्मह्यं प्रियमस्याः प्रियं मम ॥ १.७४.८ ॥
வ்ருஷபர்வனே, துக்கப்படாதே, கோபப்படாதே, மக்களின் தலைவனே. அரசே, அவள் இல்லாமல் உன் நாட்டில் நான் இருக்க முடியாது. அவளுடைய வழியே என் வழி; அவளுக்கு விருப்பமானதே எனக்கும் விருப்பம்.
1.74.9
यदि ब्रह्मन्घातयामि यदि वा क्रोशयाम्यहम् ।
शर्मिष्ठया देवयानीं तेन गच्छाम्यसद्गतिम् ॥ १.७४.९ ॥
ஓ பிராமணனே, நான் அவளைக் கொல்லுவித்தாலோ அல்லது அவளைத் திட்டினாலோ, சர்மிஷ்டையால் தேவயானியை இழந்ததால் நான் கெட்ட கதியை அடைவேனாக.
1.74.10
अहो मामभिजानासि दैत्य मिथ्याप्रलापिनम् ।
यथेममात्मनो दोषं न नियच्छस्पुपेक्षसे ॥ १.७४.१० ॥
ஆ, தைத்யனே, என்னை பொய் பேசுபவன் என்று நீ அறிகிறாய். உன் இந்தக் குற்றத்தை நீ கட்டுப்படுத்தாமல் அலட்சியம் செய்கிறாய்.
1.74.11
नाधर्मं न मृषावादं त्वयि जानामि भार्गव ।
त्वयि धर्मश्च सत्यं च तत्प्रसीदतु नो भवान् ॥ १.७४.११ ॥
பார்கவனே, உன்னிடம் அதர்மத்தையோ பொய் பேசுவதையோ நான் அறியேன். உன்னிடம் தர்மமும் சத்தியமும் உள்ளன; ஆகையால் தாங்கள் எங்கள் மீது கருணை கொள்ளுங்கள்.
1.74.12
यद्यस्मानपहाय त्वमितो गच्छसि भार्गव ।
समुद्रं संप्रवेक्ष्यामि पूर्वं मद्बान्धवैः सह ॥ १.७४.१२ ॥
பார்கவனே, நீ எங்களை விட்டுவிட்டு இங்கிருந்து சென்றால், நான் முதலில் என் உறவினர்களுடன் கடலுக்குள் நுழைவேன்.
1.74.13
पातालमथवा चाग्निं नान्यदस्ति परायणम् ।
यद्येव देवान्गच्छेस्त्वं मां च त्यक्त्वा ग्रहाधिप।
सर्वत्यागं ततः कृत्वा प्रविशामि हुताशनम् ॥ १.७४.१३ ॥
பாதாளமோ அல்லது அக்னியோ, வேறு புகலிடம் இல்லை. கிரகங்களின் தலைவனே, நீ என்னை விட்டுவிட்டு தேவர்களிடம் சென்றால், எல்லாவற்றையும் துறந்து நான் தீயில் புகுவேன்.
1.74.14
समुद्रं प्रविशध्वं वा दिशो वा द्रवतासुराः ।
दुहितुर्नाप्रियं सोहुं शक्तोऽहं दयिता हि मे ॥ १.७४.१४ ॥
அசுரர்களே, கடலில் புகுங்கள் அல்லது திசைகளில் ஓடுங்கள். என் மகளுக்கு அப்rியமானதை என்னால் பொறுக்க முடியாது, ஏனெனில் அவள் எனக்கு மிகவும் பிரியமானவள்.
1.74.15
प्रसाद्यतां देवयानी जीवितं यत्र मे स्थितम् ।
योगक्षेमकरस्तेऽहमिन्द्रस्येव बृहस्पतिः ॥ १.७४.१५ ॥
தேவயானி மகிழட்டும், அவளில் என் உயிர் நிலைத்திருக்கிறது. இந்திரனுக்கு பிருஹஸ்பதி போல நான் உனக்கு நல்வாழ்வையும் பாதுகாப்பையும் அளிப்பவன்.
1.74.16
यत्किंचिदसुरेन्द्राणां विद्यते वसु भार्गव ।
भुवि हस्तिगवाश्वं च तस्य त्वं मम चेश्चरः ॥ १.७४.१६ ॥
பார்கவரே, அசுரர் தலைவர்களிடம் பூமியில் உள்ள எல்லாச் செல்வமும்—யானைகள், பசுக்கள், குதிரைகள்—அதற்கு நீயும் என்னுடைய தலைவனும் ஆவீர்.
1.74.17
यत्किंचिदस्ति द्रविणं दैत्येन्द्राणां महासुर ।
तस्येश्वरोस्मि यद्येषा देवयानी प्रसाद्यताम् ॥ १.७४.१७ ॥
பெரிய அசுரனே, தைத்தியத் தலைவர்களிடம் உள்ள எல்லாச் செல்வமும் அதற்கு நான் தலைவன். இந்த தேவயானி மகிழ்ந்தால் போதும்.
1.74.18
एवमुक्तस्तथेत्याह वृषपर्वा महाकविम् ।
देवयान्यन्तिकं गत्वा तमर्थं प्राह भार्गवः ॥ १.७४.१८ ॥
மகாகவியிடம் இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், விருஷபர்வா 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்றான். பின்பு தேவயானியின் அருகே சென்று, அந்த பார்கவர் அந்தச் செய்தியைச் சொன்னார்.
1.74.19
यदि त्वमीश्वरस्तात राज्ञो वित्तस्य भार्गव ।
नाभिजानामि तत्तेऽहं राजा तु वदतु स्वयम् ॥ १.७४.१९ ॥
தந்தையே, பார்கவரே, நீங்கள் அரசரின் செல்வத்திற்குத் தலைவரானால், அதை நான் அறியேன்; அரசரே தாமே கூறட்டும்.
1.74.20
शुक्रस्य वचनं श्रुत्वा वृषपर्वा सबान्धवः ।
देवयानि प्रसीदेति पपात भुवि पादयोः ॥ १.७४.२० ॥
சுக்கிரரின் சொல்லைக் கேட்டு, உறவினர்களுடன் கூடிய விருஷபர்வா, 'தேவயானியே, அருள்புரிவாயாக' என்று கூறி அவள் பாதங்களில் தரையில் விழுந்தான்.
1.74.21
स्तुत्यो वन्द्यश्च सततं मया तातश्च ते शुभे ।
यं काममभिकामाऽसि देवयानि शुचिस्मिते।
तत्तेऽहं संप्रदास्यामि यदि वापि हि दुर्लभम् ॥ १.७४.२१ ॥
நற்குணவதியே, என்னால் எப்போதும் போற்றப்படுவதும் வணங்கப்படுவதுமான என் தந்தையும் உனக்கு உரியவரே; தூய புன்னகையுடையவளே, தேவயானியே, நீ விரும்பும் எந்த விருப்பத்தையும், அது அரிதாக இருந்தாலும், நான் உனக்குத் தருவேன்.
1.74.22
दासीं कन्यासहस्रेण शर्मिष्ठामभिकामये ।
अनु मां तत्र गच्छेत्सा यत्र दद्याच्च मे पिता ॥ १.७४.२२ ॥
ஆயிரம் கன்னியருடன் சர்மிஷ்டையை தாசியாக நான் விரும்புகிறேன்; என் தந்தை என்னை எங்கு கொடுப்பாரோ, அங்கு அவள் என்னைப் பின்தொடர்ந்து செல்லட்டும்.
1.74.23
उत्तिष्ठ त्वं गच्छ धात्रि शर्मिष्ठां शीघ्रमानय ।
यं च कामयते कामं देवयानी करोतु तम् ॥ १.७४.२३ ॥
எழு, செவிலித்தாயே, நீ போய் சர்மிஷ்டையை விரைவில் அழைத்து வா; தேவயானி எந்த விருப்பத்தை விரும்புகிறாளோ, அதை அவள் நிறைவேற்றட்டும்.
1.74.24
त्यजेदेकं कुलस्यार्थे ग्रामार्थे च कुलं त्यजेत् ।
ग्रामं जनपदस्यार्थे आत्मार्थे पृथिवीं त्यजेत् ॥ १.७४.२४ ॥
குலத்திற்காக ஒருவனைத் துறக்க வேண்டும்; ஊருக்காக குலத்தைத் துறக்க வேண்டும்; நாட்டிற்காக ஊரைத் துறக்க வேண்டும்; தனக்காக பூமியையும் துறக்க வேண்டும்.
1.74.25
ततो धात्री तत्र गत्वा शर्मिष्ठां वाक्यमब्रवीत् ।
उत्तिष्ठ भद्रे शर्मिष्ठे ज्ञातीनां सुखमावह ॥ १.७४.२५ ॥
பின்பு செவிலித்தாய் அங்கே சென்று சர்மிஷ்டையிடம் சொன்னாள்: எழுந்திரு, நல்லவளே சர்மிஷ்டே, உன் உறவினர்களுக்கு மகிழ்ச்சி அளி.
1.74.26
त्यजति ब्राह्मणः शिष्यान्देवयान्या प्रचोदितः ।
सायं कामयते कां स कार्योऽद्य त्वयाऽनघे ॥ १.७४.२६ ॥
தேவயானியால் தூண்டப்பட்ட பிராமணன் தன் சீடர்களைத் துறக்கிறான். குற்றமற்றவளே, மாலையில் அவன் எந்தப் பெண்ணை விரும்புகிறானோ, அந்தக் காரியத்தை இன்று நீ செய்ய வேண்டும்.
1.74.27
यं सा कामयते कां करवाण्यहमद्य तम् ।
यद्येवमाह्वयेच्छुक्रो देवयानीकृते हि माम्।
मद्दोषान्मागमच्छुक्रो देवयानी च मत्कृते ॥ १.७४.२७ ॥
சர்மிஷ்டை சொன்னாள்: அவள் எவனை விரும்புகிறாளோ, அவனையே இன்று நான் அவளுக்காகச் செய்வேன். தேவயானிக்காக சுக்கிரர் என்னை அழைத்தால், என் குற்றத்தினாலேயே சுக்கிரரும் தேவயானியும் வந்தார்கள்.
1.74.28
ततः कन्यासहस्रेण वृता शिबिकया तदा ।
पितुर्नियोगात्त्वरिता निश्चक्राम पुरोत्तमात् ॥ १.७४.२८ ॥
அப்போது ஆயிரம் கன்னிகைகளால் சூழப்பட்டு, பல்லக்கில் அமர்ந்து, தந்தையின் கட்டளையால் விரைந்து, அந்த சிறந்த நகரிலிருந்து புறப்பட்டாள்.
1.74.29
अहं दासीसहस्रेण दासी ते परिचारिका ।
अनु त्वां तत्र यास्यामि यत्र दास्यति ते पिता ॥ १.७४.२९ ॥
சர்மிஷ்டை சொன்னாள்: ஆயிரம் பணிப்பெண்களுடன், உன் பணிப்பெண்ணாகவும் ஊழியராகவும், உன் தந்தை உன்னைக் கொடுக்கும் இடத்திற்கு உன்னைப் பின்தொடர்ந்து செல்வேன்.
1.74.30
स्तुवतो दुहिताऽहं ते याचतः प्रतिगृह्णतः ।
स्तूयमानस्य दुहिता कथं दासी भविष्यसि ॥ १.७४.३० ॥
தேவயானி சொன்னாள்: நான் உன் தந்தையின் மகள் — புகழ்பவர், யாசிப்பவர், பெறுபவர் ஆகியோரின் மகள். புகழப்படுபவரின் மகளாக இருக்கும் நீ எப்படி அடிமைப் பெண்ணாவாய்?
1.74.31
येनकेनचिदार्तानां ज्ञातीनां सुखमावहेत् ।
अतस्त्वामनुयास्यामि तत्र दास्यति ते पिता ॥ १.७४.३१ ॥
துன்புறும் உறவினர்களுக்கு எந்த வழியிலாவது இன்பம் தருவது; ஆகையால் நான் உன்னைப் பின்தொடர்வேன், அங்கே உன் தந்தை (அவளை) உனக்குக் கொடுப்பார்.
1.74.32
प्रतिश्रुते दासभावे दुहित्रा वृषपर्वणः ।
देवयानी नृपश्रेष्ठ पितरं वाक्यमब्रवीत् ॥ १.७४.३२ ॥
விருஷபர்வனின் மகள் (சர்மிஷ்டை) அடிமை நிலையை ஏற்றுக்கொண்டபோது, அரசர்களில் சிறந்தவனே, தேவயானி தன் தந்தையிடம் இந்தச் சொற்களைச் சொன்னாள்.
1.74.33
प्रविशामि पुरं तात तुष्टाऽस्मि द्विजसत्तम ।
अमोघं तव विज्ञानमस्ति विद्याबलं च ते ॥ १.७४.३३ ॥
அப்பா, நான் நகரத்திற்குள் நுழைகிறேன்; அந்தணர்களில் சிறந்தவரே, நான் மகிழ்ச்சியடைந்தேன். உன் அறிவு தவறாதது, உன் கல்வியின் வலிமையும் அவ்வாறே.
1.74.34
एवमुक्तो दुहित्रा स द्विजश्रेष्ठो महायशाः ।
प्रविवेश पुरं हृष्टः पूजितः सर्वदानैवः ॥ १.७४.३४ ॥
மகளால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டவரும், பெரும் புகழ் கொண்ட அந்த அந்தணர்களில் சிறந்தவர், மகிழ்ச்சியுடன் நகரத்திற்குள் நுழைந்தார்; எல்லா வகையான கொடைகளாலும் போற்றப்பட்டவராக.