ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 1.74
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.74.1
ततः काव्यो भृगुश्रेष्ठः समन्युरुपगम्य ह ।
वृषपर्वाणमासीनमित्युवाचाविचारयन् ॥ १.७४.१ ॥
ನಂತರ ಭೃಗುಶ್ರೇಷ್ಠ ಕಾವ್ಯ (ಶುಕ್ರ) ಕೋಪದಿಂದ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ವಿಚಾರಮಾಡದೆ, ಕುಳಿತಿದ್ದ ವೃಷಪರ್ವನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು.
1.74.2
नाधर्मश्चरितो राजन्सद्यः फलति गौरिव ।
शनैरावर्त्यमानो हि कर्तुर्मूलानि कृन्तति ॥ १.७४.२ ॥
ಓ ರಾಜನೇ, ಮಾಡಲಾದ ಅಧರ್ಮ ತಕ್ಷಣ ಫಲ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ; ಹಸುವಿನಂತೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ತಿರುಗುತ್ತಾ ಅದು ಮಾಡಿದವನ ಬೇರುಗಳನ್ನೇ ಕತ್ತರಿಸುತ್ತದೆ.
1.74.3
पुत्रेषु वा नप्तृषु वा न चेदात्मनि पश्यति ।
फलत्येव ध्रुवं पायं गुरुभुक्तमिवोदरे ॥ १.७४.३ ॥
ಅದರ ಫಲ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ, ತನ್ನಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣದಿದ್ದರೂ, ಅದು ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಫಲ ನೀಡುತ್ತದೆ; ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರವಾದ ಆಹಾರ ಜೀರ್ಣವಾಗುವಂತೆ.
1.74.4
अधीयानं हितं राजन्क्षमावन्तं जितेन्द्रियम् ।
यदघातयथा विप्रं कचमाङ्गिरसं तदा।
अपापशीलं धर्मज्ञं शुश्रूषुं मद्गृहे रतम् ॥ १.७४.४ ॥
ಓ ರಾಜನೇ, ನೀನು ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಕಚನನ್ನು ಕೊಂದಾಗ — ಅವನು ಅಂಗಿರಸನ ಮಗ, ಅಧ್ಯಯನಶೀಲ, ಹಿತಚಿಂತಕ, ಕ್ಷಮಾಶೀಲ, ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹಿ, ಪಾಪರಹಿತ ಸ್ವಭಾವದವ, ಧರ್ಮ ತಿಳಿದವ, ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿದ್ದವ.
1.74.5
शर्मिष्ठया देवयानी क्रूरमुक्ता बहु प्रभो ।
विप्रकृत्य च संरम्भात्कूपे क्षिप्ता मनस्विनी ॥ १.७४.५ ॥
ಓ ಪ್ರಭು, ಶರ್ಮಿಷ್ಠೆ ದೇವಯಾನಿಗೆ ಬಹಳ ಕಠೋರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದಳು; ಕೋಪದಿಂದ ಅವಮಾನಿಸಿ ಆ ಮನಸ್ವಿನಿಯನ್ನು ಬಾವಿಯಲ್ಲಿ ಎಸೆದಳು.
1.74.6
सा न कल्पेत वासाय तयाहं रहितः कथम् ।
वसेयमिह तस्मात्ते त्यजामि विषयं नृप ॥ १.७४.६ ॥
ಅವಳು (ದೇವಯಾನಿ) ನನ್ನ ವಾಸಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯಳಲ್ಲವೆ? ಅವಳಿಲ್ಲದೆ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ವಾಸಿಸಲಿ? ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ರಾಜನೇ, ನಿನ್ನ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಬಿಡುತ್ತೇನೆ.
1.74.7
वधादनर्हतस्तस्य वधाच्च दुहितुर्मम ।
वषपर्वन्निबोधेयं त्यक्ष्यामि त्वां सबान्धवम्।
स्थातुं त्वद्विषये राजन्न शक्ष्यामि त्वया सह ॥ १.७४.७ ॥
ಅವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದು ಅನುಚಿತ; ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದೂ ಹಾಗೆಯೇ. ವೃಷಪರ್ವನ್, ಇದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೋ: ನಿನ್ನನ್ನೂ ನಿನ್ನ ಬಂಧುಗಳನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ರಾಜನೇ, ನಿನ್ನ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ನಾನು ಇರಲಾರೆ.
1.74.8
मा शोच वृषपर्वंस्त्वं मा क्रुध्यस्व विशांपते ।
स्थातुं ते विषये राजन्न शक्ष्यामि तया विना।
अस्या गतिर्गतिर्मह्यं प्रियमस्याः प्रियं मम ॥ १.७४.८ ॥
ವೃಷಪರ್ವನ್, ದುಃಖಪಡಬೇಡ, ಕೋಪಗೊಳ್ಳಬೇಡ, ಪ್ರಜಾಪತಿಯೇ. ರಾಜನೇ, ಅವಳಿಲ್ಲದೆ ನಿನ್ನ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಇರಲಾರೆ. ಅವಳ ದಾರಿಯೇ ನನ್ನ ದಾರಿ; ಅವಳಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದುದು ನನಗೂ ಪ್ರಿಯ.
1.74.9
यदि ब्रह्मन्घातयामि यदि वा क्रोशयाम्यहम् ।
शर्मिष्ठया देवयानीं तेन गच्छाम्यसद्गतिम् ॥ १.७४.९ ॥
ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ನಾನು ಅವಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲಿಸಿದರೂ ಅಥವಾ ಅವಳನ್ನು ನಿಂದಿಸಿದರೂ, ಶರ್ಮಿಷ್ಠೆಯ ಮೂಲಕ ದೇವಯಾನಿಗೆ ಉಂಟಾದ ಆ ಉಪಾಯದಿಂದ ನಾನು ದುರ್ಗತಿಯನ್ನು ಹೊಂದುವೆನು.
1.74.10
अहो मामभिजानासि दैत्य मिथ्याप्रलापिनम् ।
यथेममात्मनो दोषं न नियच्छस्पुपेक्षसे ॥ १.७४.१० ॥
ಅಯ್ಯೋ, ದೈತ್ಯನೇ, ನನ್ನನ್ನು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವವನೆಂದು ನೀನು ತಿಳಿದಿದ್ದೀಯೆ. ನಿನ್ನ ಈ ದೋಷವನ್ನು ನೀನು ನಿಯಂತ್ರಿಸದೆ ಉಪೇಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ.
1.74.11
नाधर्मं न मृषावादं त्वयि जानामि भार्गव ।
त्वयि धर्मश्च सत्यं च तत्प्रसीदतु नो भवान् ॥ १.७४.११ ॥
ಭಾರ್ಗವನೇ, ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಅಧರ್ಮವನ್ನಾಗಲಿ ಸುಳ್ಳನ್ನಾಗಲಿ ನಾನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವೂ ಸತ್ಯವೂ ಇವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನೀವು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಿರಿ.
1.74.12
यद्यस्मानपहाय त्वमितो गच्छसि भार्गव ।
समुद्रं संप्रवेक्ष्यामि पूर्वं मद्बान्धवैः सह ॥ १.७४.१२ ॥
ಭಾರ್ಗವನೇ, ನೀನು ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋದರೆ, ನಾನು ಮೊದಲು ನನ್ನ ಬಂಧುಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತೇನೆ.
1.74.13
पातालमथवा चाग्निं नान्यदस्ति परायणम् ।
यद्येव देवान्गच्छेस्त्वं मां च त्यक्त्वा ग्रहाधिप।
सर्वत्यागं ततः कृत्वा प्रविशामि हुताशनम् ॥ १.७४.१३ ॥
ಪಾತಾಳವೋ ಅಥವಾ ಅಗ್ನಿಯೋ, ಬೇರೆ ಆಶ್ರಯವಿಲ್ಲ. ಗ್ರಹಾಧಿಪನೇ, ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ದೇವತೆಗಳ ಬಳಿಗೆ ಹೋದರೆ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ ನಾನು ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತೇನೆ.
1.74.14
समुद्रं प्रविशध्वं वा दिशो वा द्रवतासुराः ।
दुहितुर्नाप्रियं सोहुं शक्तोऽहं दयिता हि मे ॥ १.७४.१४ ॥
ಅಸುರರೇ, ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಅಥವಾ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೆ ಓಡಿ ಹೋಗಿ. ನನ್ನ ಮಗಳಿಗೆ ಅಪ್ರಿಯವಾದುದನ್ನು ನಾನು ಸಹಿಸಲಾರೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವಳು ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯಳು.
1.74.15
प्रसाद्यतां देवयानी जीवितं यत्र मे स्थितम् ।
योगक्षेमकरस्तेऽहमिन्द्रस्येव बृहस्पतिः ॥ १.७४.१५ ॥
ದೇವಯಾನಿಯನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸು, ಅವಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಜೀವ ನೆಲೆಸಿದೆ. ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಬೃಹಸ್ಪತಿಯಂತೆ ನಾನು ನಿನ್ನ ಯೋಗಕ್ಷೇಮವನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವವನು.
1.74.16
यत्किंचिदसुरेन्द्राणां विद्यते वसु भार्गव ।
भुवि हस्तिगवाश्वं च तस्य त्वं मम चेश्चरः ॥ १.७४.१६ ॥
ಭಾರ್ಗವನೇ, ಅಸುರೇಂದ್ರರ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿರುವ ಯಾವ ಸಂಪತ್ತಾದರೂ—ಆನೆ, ಹಸು, ಕುದುರೆ—ಅದಕ್ಕೆ ನೀನೇ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಒಡೆಯನು ನೀನೇ.
1.74.17
यत्किंचिदस्ति द्रविणं दैत्येन्द्राणां महासुर ।
तस्येश्वरोस्मि यद्येषा देवयानी प्रसाद्यताम् ॥ १.७४.१७ ॥
ಮಹಾಸುರನೇ, ದೈತ್ಯೇಂದ್ರರ ಯಾವ ಸಂಪತ್ತಿದ್ದರೂ ಅದಕ್ಕೆ ನಾನೇ ಒಡೆಯ. ಈ ದೇವಯಾನಿ ಪ್ರಸನ್ನಳಾಗಲಿ.
1.74.18
एवमुक्तस्तथेत्याह वृषपर्वा महाकविम् ।
देवयान्यन्तिकं गत्वा तमर्थं प्राह भार्गवः ॥ १.७४.१८ ॥
ಮಹಾಕವಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ವೃಷಪರ್ವ 'ಹಾಗೆಯೇ' ಎಂದ. ದೇವಯಾನಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಭಾರ್ಗವ ಆ ವಿಷಯವನ್ನು ಅವಳಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದ.
1.74.19
यदि त्वमीश्वरस्तात राज्ञो वित्तस्य भार्गव ।
नाभिजानामि तत्तेऽहं राजा तु वदतु स्वयम् ॥ १.७४.१९ ॥
ತಂದೆಯೇ, ಭಾರ್ಗವರೇ, ನೀವು ರಾಜನ ಸಂಪತ್ತಿನ ಒಡೆಯರಾಗಿದ್ದರೆ, ಅದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ; ರಾಜನೇ ತಾನೇ ಹೇಳಲಿ.
1.74.20
शुक्रस्य वचनं श्रुत्वा वृषपर्वा सबान्धवः ।
देवयानि प्रसीदेति पपात भुवि पादयोः ॥ १.७४.२० ॥
ಶುಕ್ರರ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ, ಬಂಧುಗಳೊಂದಿಗೆ ವೃಷಪರ್ವನು, 'ದೇವಯಾನಿ, ಪ್ರಸನ್ನಳಾಗು' ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವಳ ಪಾದಗಳ ಮೇಲೆ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದನು.
1.74.21
स्तुत्यो वन्द्यश्च सततं मया तातश्च ते शुभे ।
यं काममभिकामाऽसि देवयानि शुचिस्मिते।
तत्तेऽहं संप्रदास्यामि यदि वापि हि दुर्लभम् ॥ १.७४.२१ ॥
ಶುಭೆಯೇ, ನನ್ನಿಂದ ಸದಾ ಸ್ತುತ್ಯನಾದ, ವಂದ್ಯನಾದ ನಮ್ಮ ತಂದೆಯೂ ನಿನ್ನವನೇ; ಶುಚಿಸ್ಮಿತೆ ದೇವಯಾನಿ, ನೀನು ಬಯಸುವ ಯಾವ ಇಷ್ಟವಾದರೂ, ಅದು ದುರ್ಲಭವಾದರೂ, ನಾನು ನಿನಗೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ.
1.74.22
दासीं कन्यासहस्रेण शर्मिष्ठामभिकामये ।
अनु मां तत्र गच्छेत्सा यत्र दद्याच्च मे पिता ॥ १.७४.२२ ॥
ಸಾವಿರ ಕನ್ಯೆಯರೊಂದಿಗೆ ಶರ್ಮಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ದಾಸಿಯಾಗಿ ನಾನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ; ನನ್ನ ತಂದೆ ನನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೋ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಅವಳು ನನ್ನ ಹಿಂದೆ ಬರಲಿ.
1.74.23
उत्तिष्ठ त्वं गच्छ धात्रि शर्मिष्ठां शीघ्रमानय ।
यं च कामयते कामं देवयानी करोतु तम् ॥ १.७४.२३ ॥
ಏಳು, ಧಾತ್ರಿಯೇ, ನೀನು ಹೋಗಿ ಶರ್ಮಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಬೇಗನೆ ಕರೆತಾ; ದೇವಯಾನಿ ಯಾವ ಇಷ್ಟವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾಳೋ, ಅದನ್ನು ಅವಳು ನೆರವೇರಿಸಲಿ.
1.74.24
त्यजेदेकं कुलस्यार्थे ग्रामार्थे च कुलं त्यजेत् ।
ग्रामं जनपदस्यार्थे आत्मार्थे पृथिवीं त्यजेत् ॥ १.७४.२४ ॥
ಕುಲಕ್ಕಾಗಿ ಒಬ್ಬನನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು; ಗ್ರಾಮಕ್ಕಾಗಿ ಕುಲವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು; ಜನಪದಕ್ಕಾಗಿ ಗ್ರಾಮವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು; ಆತ್ಮಕ್ಕಾಗಿ ಭೂಮಿಯನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.
1.74.25
ततो धात्री तत्र गत्वा शर्मिष्ठां वाक्यमब्रवीत् ।
उत्तिष्ठ भद्रे शर्मिष्ठे ज्ञातीनां सुखमावह ॥ १.७४.२५ ॥
ಆಗ ದಾಯಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಶರ್ಮಿಷ್ಠೆಗೆ ಹೇಳಿದಳು: ಏಳು, ಕಲ್ಯಾಣಿ ಶರ್ಮಿಷ್ಠೆ, ನಿನ್ನ ಬಂಧುಗಳಿಗೆ ಸುಖವನ್ನು ತಂದುಕೊ.
1.74.26
त्यजति ब्राह्मणः शिष्यान्देवयान्या प्रचोदितः ।
सायं कामयते कां स कार्योऽद्य त्वयाऽनघे ॥ १.७४.२६ ॥
ದೇವಯಾನಿಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ತನ್ನ ಶಿಷ್ಯರನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾನೆ. ನಿರ್ದೋಷೆಯೇ, ಸಂಜೆ ಅವನು ಯಾವ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾನೋ ಆ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಇಂದು ನೀನು ಮಾಡಬೇಕು.
1.74.27
यं सा कामयते कां करवाण्यहमद्य तम् ।
यद्येवमाह्वयेच्छुक्रो देवयानीकृते हि माम्।
मद्दोषान्मागमच्छुक्रो देवयानी च मत्कृते ॥ १.७४.२७ ॥
ಶರ್ಮಿಷ್ಠೆ ಹೇಳಿದಳು: ಅವಳು ಯಾರನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾಳೋ, ಅವನನ್ನೇ ಇಂದು ನಾನು ಅವಳಿಗಾಗಿ ತರುತ್ತೇನೆ. ದೇವಯಾನಿಗಾಗಿ ಶುಕ್ರರು ನನ್ನನ್ನು ಕರೆಯುವುದಾದರೆ, ನನ್ನ ದೋಷದಿಂದಲೇ ಶುಕ್ರರು ಮತ್ತು ದೇವಯಾನಿ ಬಂದರು.
1.74.28
ततः कन्यासहस्रेण वृता शिबिकया तदा ।
पितुर्नियोगात्त्वरिता निश्चक्राम पुरोत्तमात् ॥ १.७४.२८ ॥
ಆಗ ಸಾವಿರ ಕನ್ಯೆಯರೊಂದಿಗೆ, ಪಲ್ಲಕ್ಕಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ತಂದೆಯ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ತ್ವರೆಮಾಡಿ ಆ ಉತ್ತಮ ನಗರದಿಂದ ಹೊರಟಳು.
1.74.29
अहं दासीसहस्रेण दासी ते परिचारिका ।
अनु त्वां तत्र यास्यामि यत्र दास्यति ते पिता ॥ १.७४.२९ ॥
ಶರ್ಮಿಷ್ಠೆ ಹೇಳಿದಳು: ಸಾವಿರ ದಾಸಿಯರೊಂದಿಗೆ ನಿನ್ನ ದಾಸಿಯಾಗಿ, ಪರಿಚಾರಿಕೆಯಾಗಿ, ನಿನ್ನ ತಂದೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಕೊಡುತ್ತಾನೋ ಅಲ್ಲಿಗೆ ನಿನ್ನ ಹಿಂದೆಯೇ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ.
1.74.30
स्तुवतो दुहिताऽहं ते याचतः प्रतिगृह्णतः ।
स्तूयमानस्य दुहिता कथं दासी भविष्यसि ॥ १.७४.३० ॥
ದೇವಯಾನಿ ಹೇಳಿದಳು: ನಾನು ನಿನ್ನ (ತಂದೆಯ) ಮಗಳು — ಸ್ತುತಿಸುವವನ, ಬೇಡುವವನ, ದಾನ ಪಡೆಯುವವನ ಮಗಳು. ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುವವನ ಮಗಳಾಗಿ ನೀನು ದಾಸಿಯಾಗುವುದು ಹೇಗೆ?
1.74.31
येनकेनचिदार्तानां ज्ञातीनां सुखमावहेत् ।
अतस्त्वामनुयास्यामि तत्र दास्यति ते पिता ॥ १.७४.३१ ॥
ಪೀಡಿತ ಬಂಧುಗಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸುಖ ತರುವುದು; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುವೆನು, ಅಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ತಂದೆ (ಅವಳನ್ನು) ನಿನಗೆ ಕೊಡುವನು.
1.74.32
प्रतिश्रुते दासभावे दुहित्रा वृषपर्वणः ।
देवयानी नृपश्रेष्ठ पितरं वाक्यमब्रवीत् ॥ १.७४.३२ ॥
ವೃಷಪರ್ವನ ಮಗಳು (ಶರ್ಮಿಷ್ಠೆ) ದಾಸ್ಯಭಾವವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಾಗ, ಓ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ದೇವಯಾನಿ ತನ್ನ ತಂದೆಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದಳು.
1.74.33
प्रविशामि पुरं तात तुष्टाऽस्मि द्विजसत्तम ।
अमोघं तव विज्ञानमस्ति विद्याबलं च ते ॥ १.७४.३३ ॥
ತಂದೆಯೇ, ನಾನು ನಗರ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ; ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಾನು ಸಂತುಷ್ಟಳಾಗಿದ್ದೇನೆ. ನಿನ್ನ ಜ್ಞಾನ ಅಮೋಘ, ನಿನ್ನ ವಿದ್ಯಾಬಲವೂ ಹಾಗೆಯೇ.
1.74.34
एवमुक्तो दुहित्रा स द्विजश्रेष्ठो महायशाः ।
प्रविवेश पुरं हृष्टः पूजितः सर्वदानैवः ॥ १.७४.३४ ॥
ಮಗಳು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು, ಮಹಾಯಶಸ್ವಿಯಾದ ಆ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ನಗರ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಎಲ್ಲ ದಾನಗಳಿಂದ ಪೂಜಿತನಾಗಿ.