മഹാഭാരതം · അധ്യായം 1.74
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.74.1
ततः काव्यो भृगुश्रेष्ठः समन्युरुपगम्य ह ।
वृषपर्वाणमासीनमित्युवाचाविचारयन् ॥ १.७४.१ ॥
പിന്നെ ഭൃഗുശ്രേഷ്ഠനായ കാവ്യൻ (ശുക്രൻ) കോപത്തോടെ അടുത്തുചെന്ന്, ആലോചിക്കാതെ, ഇരിക്കുന്ന വൃഷപർവ്വാവിനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
1.74.2
नाधर्मश्चरितो राजन्सद्यः फलति गौरिव ।
शनैरावर्त्यमानो हि कर्तुर्मूलानि कृन्तति ॥ १.७४.२ ॥
രാജാവേ, ചെയ്ത അധർമ്മം ഉടനെ ഫലം നൽകുന്നില്ല; പശുവിനെപ്പോലെ സാവധാനം തിരിഞ്ഞ് അത് ചെയ്തവന്റെ വേരുകളെത്തന്നെ മുറിക്കുന്നു.
1.74.3
पुत्रेषु वा नप्तृषु वा न चेदात्मनि पश्यति ।
फलत्येव ध्रुवं पायं गुरुभुक्तमिवोदरे ॥ १.७४.३ ॥
അതിന്റെ ഫലം മക്കളിലോ പേരക്കുട്ടികളിലോ, സ്വയം തന്നിലോ കാണാതിരുന്നാലും അത് തീർച്ചയായും ഫലം നൽകും; വയറ്റിൽ ഭാരമുള്ള ഭക്ഷണം ദഹിക്കുന്നതുപോലെ.
1.74.4
अधीयानं हितं राजन्क्षमावन्तं जितेन्द्रियम् ।
यदघातयथा विप्रं कचमाङ्गिरसं तदा।
अपापशीलं धर्मज्ञं शुश्रूषुं मद्गृहे रतम् ॥ १.७४.४ ॥
രാജാവേ, നീ ആ ബ്രാഹ്മണൻ കചനെ കൊന്നപ്പോൾ — അവൻ അംഗിരസിന്റെ പുത്രൻ, പഠിക്കുന്നവൻ, ഹിതകാരി, ക്ഷമയുള്ളവൻ, ഇന്ദ്രിയജയം നേടിയവൻ, പാപരഹിത സ്വഭാവി, ധർമ്മം അറിയുന്നവൻ, എന്റെ ഗൃഹത്തിൽ സേവയിൽ മുഴുകിയിരുന്നവൻ.
1.74.5
शर्मिष्ठया देवयानी क्रूरमुक्ता बहु प्रभो ।
विप्रकृत्य च संरम्भात्कूपे क्षिप्ता मनस्विनी ॥ १.७४.५ ॥
പ്രഭോ, ശർമ്മിഷ്ഠ ദേവയാനിയോട് വളരെ കഠിനമായി സംസാരിച്ചു; കോപത്താൽ അപമാനിച്ച് ആ മനസ്വിനിയെ കിണറ്റിലേക്ക് എറിഞ്ഞു.
1.74.6
सा न कल्पेत वासाय तयाहं रहितः कथम् ।
वसेयमिह तस्मात्ते त्यजामि विषयं नृप ॥ १.७४.६ ॥
അവൾ (ദേവയാനി) എന്റെ വാസത്തിന് യോഗ്യയല്ലെന്നല്ല; അവളില്ലാതെ ഞാൻ ഇവിടെ എങ്ങനെ വസിക്കും? അതിനാൽ, രാജാവേ, നിന്റെ രാജ്യം ഞാൻ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു.
1.74.7
वधादनर्हतस्तस्य वधाच्च दुहितुर्मम ।
वषपर्वन्निबोधेयं त्यक्ष्यामि त्वां सबान्धवम्।
स्थातुं त्वद्विषये राजन्न शक्ष्यामि त्वया सह ॥ १.७४.७ ॥
അവനെ കൊല്ലുന്നത് അനുചിതമാണ്; എന്റെ മകളെ കൊല്ലുന്നതും അങ്ങനെതന്നെ. വൃഷപർവ്വാവേ, ഇത് അറിയുക: നിന്നെയും നിന്റെ ബന്ധുക്കളെയും ഞാൻ ഉപേക്ഷിക്കും. രാജാവേ, നിന്റെ രാജ്യത്ത് നിന്നോടൊപ്പം എനിക്ക് വസിക്കാനാവില്ല.
1.74.8
मा शोच वृषपर्वंस्त्वं मा क्रुध्यस्व विशांपते ।
स्थातुं ते विषये राजन्न शक्ष्यामि तया विना।
अस्या गतिर्गतिर्मह्यं प्रियमस्याः प्रियं मम ॥ १.७४.८ ॥
വൃഷപർവ്വാവേ, ദുഃഖിക്കരുത്, കോപിക്കരുത്, ജനനാഥാ. രാജാവേ, അവളില്ലാതെ നിന്റെ രാജ്യത്ത് എനിക്ക് വസിക്കാനാവില്ല. അവളുടെ വഴിയാണ് എന്റെ വഴി; അവൾക്ക് പ്രിയമായതാണ് എനിക്കും പ്രിയം.
1.74.9
यदि ब्रह्मन्घातयामि यदि वा क्रोशयाम्यहम् ।
शर्मिष्ठया देवयानीं तेन गच्छाम्यसद्गतिम् ॥ १.७४.९ ॥
ബ്രാഹ്മണാ, ഞാൻ അവളെ കൊല്ലിച്ചാലും അല്ലെങ്കിൽ അവളെ ശപിച്ചാലും, ശർമ്മിഷ്ഠയുടെ മുഖാന്തരം ദേവയാനിക്കുണ്ടായ ആ ഉപായത്താൽ ഞാൻ ദുർഗതി പ്രാപിക്കട്ടെ.
1.74.10
अहो मामभिजानासि दैत्य मिथ्याप्रलापिनम् ।
यथेममात्मनो दोषं न नियच्छस्पुपेक्षसे ॥ १.७४.१० ॥
അയ്യോ, ദൈത്യാ, കള്ളം പറയുന്നവനായി നീ എന്നെ അറിയുന്നു. നിന്റെ ഈ ദോഷത്തെ നീ നിയന്ത്രിക്കാതെ അവഗണിക്കുന്നു.
1.74.11
नाधर्मं न मृषावादं त्वयि जानामि भार्गव ।
त्वयि धर्मश्च सत्यं च तत्प्रसीदतु नो भवान् ॥ १.७४.११ ॥
ഭാർഗവാ, നിന്നിൽ അധർമ്മമോ കള്ളം പറയലോ ഞാൻ അറിയുന്നില്ല. നിന്നിൽ ധർമ്മവും സത്യവും ഉണ്ട്; അതിനാൽ അങ്ങ് ഞങ്ങളോട് പ്രസാദിക്കണമേ.
1.74.12
यद्यस्मानपहाय त्वमितो गच्छसि भार्गव ।
समुद्रं संप्रवेक्ष्यामि पूर्वं मद्बान्धवैः सह ॥ १.७४.१२ ॥
ഭാർഗവാ, നീ ഞങ്ങളെ ഉപേക്ഷിച്ച് ഇവിടെനിന്ന് പോയാൽ, ഞാൻ മുമ്പേ എന്റെ ബന്ധുക്കളോടൊപ്പം സമുദ്രത്തിൽ പ്രവേശിക്കും.
1.74.13
पातालमथवा चाग्निं नान्यदस्ति परायणम् ।
यद्येव देवान्गच्छेस्त्वं मां च त्यक्त्वा ग्रहाधिप।
सर्वत्यागं ततः कृत्वा प्रविशामि हुताशनम् ॥ १.७४.१३ ॥
പാതാളമോ അഗ്നിയോ മറ്റൊരു അഭയമില്ല. ഗ്രഹാധിപനേ, നീ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ച് ദേവന്മാരുടെ അടുത്തേക്കു പോയാൽ, എല്ലാം ത്യജിച്ച് ഞാൻ അഗ്നിയിൽ പ്രവേശിക്കും.
1.74.14
समुद्रं प्रविशध्वं वा दिशो वा द्रवतासुराः ।
दुहितुर्नाप्रियं सोहुं शक्तोऽहं दयिता हि मे ॥ १.७४.१४ ॥
അസുരന്മാരേ, സമുദ്രത്തിൽ പ്രവേശിക്കുക, അല്ലെങ്കിൽ ദിക്കുകളിലേക്ക് ഓടിപ്പോകുക. എന്റെ മകൾക്ക് അപ്രിയമായത് സഹിക്കാൻ എനിക്കാവില്ല, കാരണം അവൾ എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവളാണ്.
1.74.15
प्रसाद्यतां देवयानी जीवितं यत्र मे स्थितम् ।
योगक्षेमकरस्तेऽहमिन्द्रस्येव बृहस्पतिः ॥ १.७४.१५ ॥
ദേവയാനിയെ പ്രസാദിപ്പിക്കൂ, അവളിലാണ് എന്റെ ജീവൻ നിലകൊള്ളുന്നത്. ഇന്ദ്രന് ബൃഹസ്പതി എന്നപോലെ ഞാൻ നിന്റെ യോഗക്ഷേമം നോക്കുന്നവനാണ്.
1.74.16
यत्किंचिदसुरेन्द्राणां विद्यते वसु भार्गव ।
भुवि हस्तिगवाश्वं च तस्य त्वं मम चेश्चरः ॥ १.७४.१६ ॥
ഭാർഗവാ, അസുരേന്ദ്രന്മാരുടെ ഭൂമിയിലുള്ള ഏതു സമ്പത്തും—ആനകളും പശുക്കളും കുതിരകളും—അതിന് നീയും എന്റെ നാഥനും ആകുന്നു.
1.74.17
यत्किंचिदस्ति द्रविणं दैत्येन्द्राणां महासुर ।
तस्येश्वरोस्मि यद्येषा देवयानी प्रसाद्यताम् ॥ १.७४.१७ ॥
മഹാസുരാ, ദൈത്യേന്ദ്രന്മാർക്കുള്ള ഏതു സമ്പത്തിനും ഞാൻ നാഥനാണ്. ഈ ദേവയാനി പ്രസാദിക്കട്ടെ.
1.74.18
एवमुक्तस्तथेत्याह वृषपर्वा महाकविम् ।
देवयान्यन्तिकं गत्वा तमर्थं प्राह भार्गवः ॥ १.७४.१८ ॥
മഹാകവിയോട് ഇങ്ങനെ പറയപ്പെട്ടപ്പോൾ വൃഷപർവാവ് 'അങ്ങനെയാകട്ടെ' എന്നു പറഞ്ഞു. ദേവയാനിയുടെ അരികിലെത്തി ഭാർഗവൻ ആ കാര്യം അവളോടു പറഞ്ഞു.
1.74.19
यदि त्वमीश्वरस्तात राज्ञो वित्तस्य भार्गव ।
नाभिजानामि तत्तेऽहं राजा तु वदतु स्वयम् ॥ १.७४.१९ ॥
അച്ഛാ, ഭാർഗവാ, അങ്ങ് രാജാവിന്റെ സമ്പത്തിന് അധിപനാണെങ്കിൽ, അത് എനിക്കറിയില്ല; രാജാവ് തന്നെ പറയട്ടെ.
1.74.20
शुक्रस्य वचनं श्रुत्वा वृषपर्वा सबान्धवः ।
देवयानि प्रसीदेति पपात भुवि पादयोः ॥ १.७४.२० ॥
ശുക്രന്റെ വാക്ക് കേട്ട്, ബന്ധുക്കളോടൊപ്പമുള്ള വൃഷപർവാവ്, 'ദേവയാനീ, പ്രസാദിക്കേണമേ' എന്നു പറഞ്ഞ് അവളുടെ പാദങ്ങളിൽ നിലത്ത് വീണു.
1.74.21
स्तुत्यो वन्द्यश्च सततं मया तातश्च ते शुभे ।
यं काममभिकामाऽसि देवयानि शुचिस्मिते।
तत्तेऽहं संप्रदास्यामि यदि वापि हि दुर्लभम् ॥ १.७४.२१ ॥
ശുഭേ, എന്നാൽ എപ്പോഴും സ്തുതിക്കപ്പെടേണ്ടവനും വന്ദിക്കപ്പെടേണ്ടവനുമായ എന്റെ അച്ഛനും നിന്റേതാണ്; ശുചിസ്മിതേ ദേവയാനീ, നീ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഏത് ആഗ്രഹവും, അത് ദുർലഭമായാലും, ഞാൻ നിനക്കു തരും.
1.74.22
दासीं कन्यासहस्रेण शर्मिष्ठामभिकामये ।
अनु मां तत्र गच्छेत्सा यत्र दद्याच्च मे पिता ॥ १.७४.२२ ॥
ആയിരം കന്യകമാരോടൊപ്പം ശർമിഷ്ഠയെ ദാസിയായി ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; എന്റെ അച്ഛൻ എന്നെ എവിടെ കൊടുക്കുന്നുവോ അവിടേക്ക് അവൾ എന്നെ പിന്തുടരട്ടെ.
1.74.23
उत्तिष्ठ त्वं गच्छ धात्रि शर्मिष्ठां शीघ्रमानय ।
यं च कामयते कामं देवयानी करोतु तम् ॥ १.७४.२३ ॥
എഴുന്നേൽക്കൂ, ധാത്രീ, നീ പോയി ശർമിഷ്ഠയെ വേഗം കൊണ്ടുവരൂ; ദേവയാനി ആഗ്രഹിക്കുന്ന ആഗ്രഹം അവൾ നിറവേറ്റട്ടെ.
1.74.24
त्यजेदेकं कुलस्यार्थे ग्रामार्थे च कुलं त्यजेत् ।
ग्रामं जनपदस्यार्थे आत्मार्थे पृथिवीं त्यजेत् ॥ १.७४.२४ ॥
കുലത്തിനുവേണ്ടി ഒരാളെ ഉപേക്ഷിക്കണം; ഗ്രാമത്തിനുവേണ്ടി കുലത്തെ ഉപേക്ഷിക്കണം; ജനപദത്തിനുവേണ്ടി ഗ്രാമത്തെ ഉപേക്ഷിക്കണം; ആത്മാവിനുവേണ്ടി ഭൂമിയെയും ഉപേക്ഷിക്കണം.
1.74.25
ततो धात्री तत्र गत्वा शर्मिष्ठां वाक्यमब्रवीत् ।
उत्तिष्ठ भद्रे शर्मिष्ठे ज्ञातीनां सुखमावह ॥ १.७४.२५ ॥
അപ്പോൾ ധാത്രി അവിടെച്ചെന്ന് ശർമിഷ്ഠയോട് പറഞ്ഞു: എഴുന്നേൽക്കൂ, ഭദ്രേ ശർമിഷ്ഠേ, നിന്റെ ബന്ധുക്കൾക്ക് സുഖം നൽകൂ.
1.74.26
त्यजति ब्राह्मणः शिष्यान्देवयान्या प्रचोदितः ।
सायं कामयते कां स कार्योऽद्य त्वयाऽनघे ॥ १.७४.२६ ॥
ദേവയാനിയാൽ പ്രേരിതനായ ബ്രാഹ്മണൻ ശിഷ്യന്മാരെ ത്യജിക്കുന്നു. നിർദോഷേ, വൈകുന്നേരം അവൻ ഏത് സ്ത്രീയെ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവോ, ആ കാര്യം ഇന്ന് നീ ചെയ്യണം.
1.74.27
यं सा कामयते कां करवाण्यहमद्य तम् ।
यद्येवमाह्वयेच्छुक्रो देवयानीकृते हि माम्।
मद्दोषान्मागमच्छुक्रो देवयानी च मत्कृते ॥ १.७४.२७ ॥
ശർമിഷ്ഠ പറഞ്ഞു: അവൾ ആരെയാണോ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്, അവനെ ഇന്ന് ഞാൻ അവൾക്കായി ഒരുക്കാം. ദേവയാനിക്കുവേണ്ടി ശുക്രൻ എന്നെ വിളിക്കുമെങ്കിൽ, എന്റെ ദോഷംകൊണ്ടാണ് ശുക്രനും ദേവയാനിയും വന്നത്.
1.74.28
ततः कन्यासहस्रेण वृता शिबिकया तदा ।
पितुर्नियोगात्त्वरिता निश्चक्राम पुरोत्तमात् ॥ १.७४.२८ ॥
അപ്പോൾ ആയിരം കന്യകമാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, പല്ലക്കിൽ കയറി, പിതാവിന്റെ കല്പനപ്രകാരം ത്വരിതയായി ആ ഉത്തമ നഗരത്തിൽനിന്ന് പുറപ്പെട്ടു.
1.74.29
अहं दासीसहस्रेण दासी ते परिचारिका ।
अनु त्वां तत्र यास्यामि यत्र दास्यति ते पिता ॥ १.७४.२९ ॥
ശർമിഷ്ഠ പറഞ്ഞു: ആയിരം ദാസിമാരോടൊപ്പം ഞാൻ നിന്റെ ദാസിയായും പരിചാരികയായും, നിന്റെ പിതാവ് നിന്നെ നൽകുന്നിടത്തേക്ക് നിന്നെ പിന്തുടർന്ന് പോകും.
1.74.30
स्तुवतो दुहिताऽहं ते याचतः प्रतिगृह्णतः ।
स्तूयमानस्य दुहिता कथं दासी भविष्यसि ॥ १.७४.३० ॥
ദേവയാനി പറഞ്ഞു: ഞാൻ നിന്റെ (പിതാവിന്റെ) മകളാണ് — സ്തുതിക്കുന്നവന്റെയും യാചിക്കുന്നവന്റെയും സ്വീകരിക്കുന്നവന്റെയും മകൾ. സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നവന്റെ മകളായ നീ എങ്ങനെ ദാസിയാകും?
1.74.31
येनकेनचिदार्तानां ज्ञातीनां सुखमावहेत् ।
अतस्त्वामनुयास्यामि तत्र दास्यति ते पिता ॥ १.७४.३१ ॥
ദുഃഖിതരായ ബന്ധുക്കൾക്ക് ഏതു വിധേനയെങ്കിലും സുഖം നൽകുന്നത്; അതിനാൽ ഞാൻ നിന്നെ അനുഗമിക്കും, അവിടെ നിന്റെ പിതാവ് (അവളെ) നിനക്കു നൽകും.
1.74.32
प्रतिश्रुते दासभावे दुहित्रा वृषपर्वणः ।
देवयानी नृपश्रेष्ठ पितरं वाक्यमब्रवीत् ॥ १.७४.३२ ॥
വൃഷപർവ്വന്റെ പുത്രി (ശർമ്മിഷ്ഠ) ദാസ്യഭാവം സമ്മതിച്ചപ്പോൾ, ഹേ നൃപശ്രേഷ്ഠാ, ദേവയാനി തന്റെ പിതാവിനോട് ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
1.74.33
प्रविशामि पुरं तात तुष्टाऽस्मि द्विजसत्तम ।
अमोघं तव विज्ञानमस्ति विद्याबलं च ते ॥ १.७४.३३ ॥
അച്ഛാ, ഞാൻ നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു; ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, ഞാൻ സന്തുഷ്ടയാണ്. നിന്റെ ജ്ഞാനം അമോഘമാണ്, നിന്റെ വിദ്യാബലവും.
1.74.34
एवमुक्तो दुहित्रा स द्विजश्रेष्ठो महायशाः ।
प्रविवेश पुरं हृष्टः पूजितः सर्वदानैवः ॥ १.७४.३४ ॥
മകൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, മഹായശസ്വിയായ ആ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠൻ സന്തോഷത്തോടെ നഗരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; എല്ലാ ദാനങ്ങളാലും ആദരിക്കപ്പെട്ടവനായി.