مهابهاراتا · أدهيايا 1.79
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.79.1
पौरवेणाथ वयसा ययातिर्नहुषात्मजः ।
रूपयौवनसंपन्नः कुमारः समपद्यत।
प्रीतियुक्तो नृपश्रेष्ठश्चरा विषयान्प्रियान् ॥ १.७९.१ ॥
ثم في سلالة البوروفا صار ياياتي ابن ناهوشا شابًا جمع الجمال والفتوة. وفي فرح، تمتع أفضل الملوك بمتع الحواس المحبوبة.
1.79.2
यथाकामं यथोत्साहं यथाकालं यथासुखम् ।
धर्माविरुद्धं राजेन्द्रो यथा भवति सोऽन्वभूत् ॥ १.७९.२ ॥
كما شاء، وكما اشتاق، وكما يحين الوقت، وكما يسره، تمتع سيد الملوك بما لا يخالف الدارما.
1.79.3
देवानतर्पयद्यज्ञैः श्राद्धैस्तद्वित्पितॄनपि ।
दीनाननुग्रहैरिष्टैः कामैश्च द्विजसत्तमान् ॥ १.७९.३ ॥
أرضى الآلهة بالقرابين، وإذ عرف تلك الطقوس أرضى الأسلاف أيضًا بقرابين الشرادّا؛ وأرضى الفقراء بالإحسان، وأفضل المولودين مرتين بالمتع المرغوبة.
1.79.4
अतिथीनन्नपानैश्च विशश्च परिपालनैः ।
आनृशंस्येन शूद्रांश्च दस्यून्सन्निग्रहेण च ॥ १.७९.४ ॥
أرضى الضيوف بالطعام والشراب، والعامة بالحماية، والخدم بالرحمة، واللصوص بالكبح المناسب.
1.79.5
धर्मेण च प्रजाः सर्वा यथावदनुरञ्जयन् ।
ययातिः पालयामास साक्षादिन्द्र इवापरः ॥ १.७९.५ ॥
أسعد رعيته كلها بحق وبالدارما، وحماها ياياتي، كأنه إندرا ثانٍ بعينه.
1.79.6
स राजा सिंहविक्रान्तो युवा विषयगोचरः ।
अविरोधेन धर्मस्य चचार सुखमुत्तमम् ॥ १.७९.६ ॥
عاش ذلك الملك، الشجاع كالأسد، الشاب المتنقل بين متع الحواس، في أعلى السعادة دون أن يخالف الدارما.
1.79.7
स संप्राप्य शुभान्कामांस्तृप्तः खिन्नश्च पार्थिवः ।
कालं वर्षसहस्रान्तं सस्मार मनुजाधिपः ॥ १.७९.७ ॥
نال الملك رغبات مباركة فاكتفى وإن كان قد أنهكه التعب، فتذكّر سيّد البشر انقضاء ألف سنة.
1.79.8
परिसंख्याय कालज्ञः कलाः काष्ठाश्च वीर्यवान् ।
यौवनं प्राप्य राजर्षिः सहस्रपरिवत्सरान् ॥ १.७९.८ ॥
وقد حسب الملك الحكيم القوي العالِم بالزمن اللحظات والفواصل، فلما نال الشباب عدّ آلاف السنين.
1.79.9
विश्वाच्या सहितो रेमे व्यभ्राजन्नन्दने वने ।
अलकायां स कालं तु मेरुशृङ्गे तथोत्तरे ॥ १.७९.९ ॥
تمتّع مع فيشفاتشي وأشرق في بستان نانداna؛ وقضى زمنه في ألاكا وكذلك على قمة ميرو الشمالية.
1.79.10
यदा स पश्यते कालं धर्मात्मा तं महीपतिः ।
पूर्णं मत्वा ततः कालं पूरुं पुत्रमुवाच ह ॥ १.७९.१० ॥
فلما رأى ذلك الملك صاحب النفس الصالحة أن الزمن قد تمّ، وعدّه تامًّا، قال لابنه بورو.
1.79.11
यथाकामं यथोत्साहं यथाकालमरिन्दम ।
सेविता विषयाः पुत्र यौवनेन मया तव ॥ १.७९.११ ॥
يا قاهر الأعداء، يا بني، كما شئت وكما اشتقت وكما حان الوقت، تمتعت بملذات الحواس بشبابك.
1.79.12
न जातु कामः कामानामुपभोगेन शाम्यति ।
हविषा कृष्णवर्त्मेव भूय एवाभिवर्धते ॥ १.७९.१२ ॥
لا تهدأ الرغبة أبدًا بالتمتع بالملذات؛ فكما تزداد النار ذات المسلك الأسود اشتعالًا بالقرابين من السمن، كذلك تنمو الرغبة مرة بعد مرة.
1.79.13
यत्पृथिव्यां व्रीहियवं हिरण्यं पशवः स्त्रियः ।
एकस्यापि न पर्याप्तं तस्मान्नृष्णां परित्यजेत् ॥ १.७९.१३ ॥
حتى الأرز والشعير والذهب والماشية والنساء على الأرض لا تكفي لرجل واحد؛ فلذلك ينبغي ترك الطمع.
1.79.14
या दुस्त्यजा दुर्मतिभिर्या न जीर्यति जीर्यतः ।
योऽसौ प्राणान्तिको रोगस्तांतृष्णां त्यजतः सुखम् ॥ १.७९.१४ ॥
ذلك الشغف الذي يصعب على الحمقى تركه، الذي لا يشيخ حين يشيخ الإنسان، وهو مرض قاتل — لمن يترك ذلك الظمأ سعادة.
1.79.15
पूर्णं वर्षसहस्रं मे विषयासक्तचेतसः ।
तथाप्यनुदिनं तृष्णा ममैतेष्वभिजायते ॥ १.७९.१५ ॥
لقد مضت عليّ ألف سنة وقلبي متعلق بموضوعات الحس؛ ومع ذلك فإن شغفي بهذه الأشياء نفسها ينشأ كل يوم.
1.79.16
तस्मादेनामहं त्यक्त्वा ब्रह्मण्याधाय मानसम् ।
निर्द्वन्द्वो निर्ममो भूत्वा चरिष्यामि मृगैः सह ॥ १.७९.१६ ॥
لذلك سأترك هذا، وأثبّت عقلي في البراهمان، متحرراً من الثنائيات ومن التملك، وأجوب مع الغزلان.
1.79.17
पूरो प्रीतोऽस्मि भद्रं ते गृहाणेदं स्वयौवनम् ।
राज्यं चेदं गृहाण त्वं यावदिच्छसि यौवनम्।
तावद्दीर्घायुषा भुङ्ख त्वं हि मे प्रियकृत्सुतः ॥ १.७९.१७ ॥
يا بورو، أنا مسرور؛ فلتكن لك البركات. خذ شبابك هذا، وخذ هذه المملكة أيضاً؛ تمتّع بها بالشباب وطول العمر ما شئت، فإنك الابن الذي عمل ما هو محبوب لي.
1.79.18
प्रतिपेदे जरां राजा ययातिर्नाहुषस्तदा ।
यौवनं प्रतिपेदे च पूरुः स्वं पुनरात्मवान् ॥ १.७९.१८ ॥
فقبِل الملك ياياتي بن نهوشا الشيخوخة حينئذٍ؛ واستعاد بورو، المتحكم بنفسه، شبابه من جديد.
1.79.19
अभिषेक्तुकामं नृपतिं पूरुं पुत्रं कनीयसम् ।
ब्राह्मणप्रमुखा वर्णा इदं वचनमब्रुवन् ॥ १.७९.१९ ॥
قال الفرق الاجتماعية، وعلى رأسها البراهمة، هذه الكلمات للملك الذي أراد تتويج ابنه الأصغر بورو.
1.79.20
कथं शुक्रस्य नप्तारं देवयान्याः सुतं प्रभो ।
ज्येष्ठं यदुमतिक्रम्य राज्यं पूरोः प्रयच्छसि ॥ १.७९.२० ॥
أيها السيد، كيف تعطي المملكة لبورو متجاوزًا يادو الأكبر، حفيد شوكرا وابن ديفاياني؟
1.79.21
यदुर्ज्येष्ठस्तव सुतो जातस्तमनु तुर्वसुः ।
शर्मिष्ठायाः सुतो द्रुह्युस्ततोऽनुः पूरुरेव च ॥ १.७९.२१ ॥
وُلد ابنك الأكبر يادو، وبعده توروسو. ودرهيو كان ابن شارميشتا، ثم أنو، وكذلك بورو.
1.79.22
कथं ज्येष्ठानतिक्रम्य कनीयान्राज्यमर्हति ।
एतत्संबोधयामस्त्वां धर्मं त्वं प्रतिपालय ॥ १.७९.२२ ॥
كيف يستحق الأصغر المملكة متجاوزًا الأكبر؟ هذا ما نقوله لك: فاحفظ الدارما.
1.79.23
ब्राह्मणप्रमुखा वर्णाः सर्वे शृण्वन्तु मे वचः ।
ज्येष्ठं प्रति यथा राज्यं न देयं मे कथंचन ॥ १.७९.२३ ॥
لتسمع جميع الفرق الاجتماعية، وعلى رأسها البراهمة، كلامي: لا يجوز بأي حال أن أعطي المملكة على حساب الأكبر.
1.79.24
मम ज्येष्ठेन यदुना नियोगो नानुपालितः ।
प्रतिकूलः पितुर्यश्च न स पुत्रः सतां मतः ॥ १.७९.२४ ॥
لم يطع ابني الأكبر يادو أمري؛ ومن يعارض أباه لا يُعد ابنًا عند الصالحين.
1.79.25
मातापित्रोर्वचनकृद्धितः पथ्यश्च यः सुतः ।
स पुत्रः पुत्रवद्यश्च वर्तते पितृमातृषु ॥ १.७९.२५ ॥
الابن الذي يطيع قول الأم والأب، ويكون نافعاً ومستقيماً، هو الابن الحقيقي؛ والذي يسلك مع الأب والأم سلوك الابن هو كذلك.
1.79.26
पुदिति नरकस्याख्या दुःखं च नरकं विदुः ।
पुतस्त्राणात्ततः पुत्त्रमिहेच्छन्ति परत्र च ॥ १.७९.२६ ॥
«بوت» اسم الجحيم، والجحيم يُعرف بأنه العذاب؛ ولذلك يُرغب في الابن هنا وفي الآخرة لأجل خلاص الابن.
1.79.27
आत्मनः सदृशः पुत्रः पितृदेवर्षिपूजने ।
यो बहूनां गुणकरः स पुत्रो ज्येष्ठ उच्यते ॥ १.७९.२७ ॥
الابن المماثل لذاته، المكرّس لإكرام الأجداد والآلهة والحكماء، والذي ينفع كثيرين، هو الذي يُدعى الابن الأكبر.
1.79.28
मूकोऽन्धो बधिरः श्वित्री स्वधर्मं नानुतिष्ठति ।
चोरः किल्बिषिकः पुत्रो ज्येष्ठो न ज्येष्ठ उच्यते ॥ १.७९.२८ ॥
الابن الأخرس أو الأعمى أو الأصم أو المصاب بالبرص، الذي لا يؤدي واجبه، أو السارق أو الآثم، ليس بالأكبر؛ ولا يُدعى الأكبر.
1.79.29
ज्येष्ठांशहारी गुणकृदिह लोके परत्र च ।
श्रेयान्पुत्रो गुणोपेतः स पुत्रो नेतरो वृथा।
वदन्ति धर्मं धर्मज्ञाः पितॄणां पुत्रकारणात् ॥ १.७९.२९ ॥
الابن الذي يأخذ نصيب الأكبر ويفعل الخير في الدنيا والآخرة هو الأفضل؛ الابن الفاضل وحده ابن، وغيره باطل. ويقول العارفون بالدارما إن الابن واجب من أجل الأجداد.
1.79.30
वेदोक्तं संभवं मह्यमनेन हृदयोद्भवम् ।
तस्य जातमिदं कृत्स्नमात्मा पुत्र इति श्रुतिः ॥ १.७९.३० ॥
ولادتي المذكورة في الفيدا تأتي بهذا الذي خرج من قلبي؛ وبه وُلد هذا كله. «الذات هي الابن» — هكذا يقول النص المقدس.
1.79.31
यदुनाऽहमवज्ञातस्तथा तुर्वसुनापि च ।
द्रुह्युना चानुना चैव मय्यवज्ञ कृता भृशम् ॥ १.७९.३१ ॥
احتقرني ياده، وكذلك تورفاسو؛ وأظهر دروهيو وأنو أيضًا لي احتقارًا شديدًا.
1.79.32
पूरुणा तु कृतं वाक्यं मानितं च विशेषतः ।
कनीयान्मम दायादो धृता येन जरा मम ॥ १.७९.३२ ॥
لكن بورو نفّذ كلامي وأكرمه بشكل خاص؛ ابني الأصغر، الذي حمل شيخوختي على نفسه.
1.79.33
मम कामः स च कृतः पूरुणा मित्ररूपिणा ।
शुक्रेण च वरोदत्तः काव्येनोशनसा स्वयम् ॥ १.७९.३३ ॥
بورو، في هيئة صديق، حقق رغبتي؛ وقد منحني شوكرا، أوشناس الشاعر، الوردة بنفسه.
1.79.34
पुत्रो यस्त्वाऽनुवर्तेत स राजा पृथिवीपतिः ।
यो वानुवर्ती पुत्राणां स पुत्रो दायभाग्भवेत् ॥ १.७९.३४ ॥
الابن الذي يتبعني يكون ملكًا، سيد الأرض؛ أو من بين أبنائي من يكون مطيعًا فهو الذي يستحق نصيب الميراث.
1.79.35
भवतोऽनुनयाम्येवं पूरू राज्येऽभिषिच्यताम् ।
यः पुत्रो गुणसंपन्नो मातापित्रोर्हितः सदा ॥ १.७९.३५ ॥
وهكذا أتضرع إليكم: ليُمسح بورو على المملكة، فهو ابن ذو فضائل، نافع دائمًا لأمه وأبيه.
1.79.36
सर्वमर्हति कल्याणं कनीयानपि सत्तमः ।
वेद धमार्थशास्त्रेषु मुनिभिः कथितं पुरा ॥ १.७९.३६ ॥
وإن كان الأصغر، فهو أفضل الأخيار، يستحق كل خير؛ وهو عارف بكتب الدهرما والأرثا، كما قال الحكماء قديمًا.
1.79.37
अर्हः पूरुरिदं राज्यं यः सुतः प्रियकृत्तव ।
वरदानेन शुक्रस्य न शक्यं वक्तुमुत्तरम् ॥ १.७९.३७ ॥
بورو ابنك الذي أسعدك أهلٌ لهذه المملكة، ولا يمكن الرد بسبب نعمة شوكرا.
1.79.38
पौरजानपदैस्तुष्टैरित्युक्तो नाहुषस्तदा ।
अभ्यषिञ्चत्ततः पूरुं राज्ये स्वे सुतमात्मनः ॥ १.७९.३८ ॥
فلما خاطبه أهل المدن والريف مسرورين بهذا القول، مسح نahusha حينئذٍ ابنه بورو ملكاً على مملكته.
1.79.39
यदुं च तुर्वसुं चोभौ द्रुह्युं चैव सहानुजम् ।
अन्तेषु स विनिक्षिप्य नाहुषः स्वात्मजान्सुतान् ॥ १.७९.३९ ॥
وضع نahusha يادو وتورفاسو كليهما، ودروهيو مع أخيه الأصغر، أبناءه الخاصين، عند الحدود.
1.79.40
दत्त्वा च पूरवे राज्यं वनवासाय दीक्षितः ।
पुरात्स निर्ययौ राजा ब्राह्मणैस्तापसैः सह ॥ १.७९.४० ॥
بعد أن أعطى بورو المملكة وتعهد بالنفي إلى الغابة، خرج الملك من المدينة مع البراهمة والزهاد.
1.79.41
देवयान्या च सहितः शर्मिष्ठया च भारत ।
अकरोत्स वने राजा सभार्यस्तप उत्तमम् ॥ १.७९.४१ ॥
يا بهاراتا، مع ديفاياني وشارميشثا، قام الملك بزوجاته بأعلى أنواع التقشف في الغابة.
1.79.42
यदोस्तु यादवा जातास्तुर्वसोर्यवनाः स्मृताः ।
द्रुह्योः सुतास्तु वै भोजा अनोस्तु म्लेच्छजातयः ॥ १.७९.४२ ॥
من يادو وُلد اليادافيون؛ ومن تورفاسو يُذكر اليافانيون. وكان أبناء دروهيو هم البهوجا، ومن أنو جاءت القبائل البربرية.
1.79.43
पूरोस्तु पौरवो वंशो यत्र जातोऽसि पार्थिव ।
इदं वर्षसहस्राणि राज्यं कारयितुं वशी ॥ १.७९.४३ ॥
تُسمّى سلالة بورو السلالة البوروية، وقد وُلدتَ فيها أيها الملك. وقد استطاعت هذه السلالة ضابطة النفس أن تحكم المملكة آلاف السنين.