Mahābhārata · Adhyāya 1.79
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.79.1
पौरवेणाथ वयसा ययातिर्नहुषात्मजः ।
रूपयौवनसंपन्नः कुमारः समपद्यत।
प्रीतियुक्तो नृपश्रेष्ठश्चरा विषयान्प्रियान् ॥ १.७९.१ ॥
Dann wurde in der Linie der Paurava Yayāti, Sohn des Nahuṣa, ein junger Mann, begabt mit Schönheit und Kraft. Voller Freude genoss der beste der Könige die angenehmen Sinnesobjekte.
1.79.2
यथाकामं यथोत्साहं यथाकालं यथासुखम् ।
धर्माविरुद्धं राजेन्द्रो यथा भवति सोऽन्वभूत् ॥ १.७९.२ ॥
Wie er wollte, wie es sein Eifer verlangte, zur rechten Zeit und wie es ihm behagte, genoss der Herr der Könige, ohne dem Dharma zuwiderzuhandeln.
1.79.3
देवानतर्पयद्यज्ञैः श्राद्धैस्तद्वित्पितॄनपि ।
दीनाननुग्रहैरिष्टैः कामैश्च द्विजसत्तमान् ॥ १.७९.३ ॥
Durch Opfer befriedigte er die Götter, und da er diese Riten kannte, auch die Ahnen durch Śrāddha-Opfer; die Bedürftigen beglückte er mit Gunsterweisen, die besten der Zweimalgeborenen mit ersehnten Freuden.
1.79.4
अतिथीनन्नपानैश्च विशश्च परिपालनैः ।
आनृशंस्येन शूद्रांश्च दस्यून्सन्निग्रहेण च ॥ १.७९.४ ॥
Gäste erquickte er mit Speise und Trank, das Volk mit Schutz, die Diener mit Milde, und Räuber hielt er durch gerechte Zucht im Zaum.
1.79.5
धर्मेण च प्रजाः सर्वा यथावदनुरञ्जयन् ।
ययातिः पालयामास साक्षादिन्द्र इवापरः ॥ १.७९.५ ॥
Alle Untertanen erfreute er recht und billig durch das Dharma; Yayāti beschützte sie, wie ein zweiter Indra leibhaftig.
1.79.6
स राजा सिंहविक्रान्तो युवा विषयगोचरः ।
अविरोधेन धर्मस्य चचार सुखमुत्तमम् ॥ १.७९.६ ॥
Dieser König, kühn wie ein Löwe, jung und unter den Sinnesobjekten sich bewegend, lebte in höchstem Glück, ohne dem Dharma zu widersprechen.
1.79.7
स संप्राप्य शुभान्कामांस्तृप्तः खिन्नश्च पार्थिवः ।
कालं वर्षसहस्रान्तं सस्मार मनुजाधिपः ॥ १.७९.७ ॥
Nachdem er glückverheißende Begierden erlangt hatte, war der König befriedigt und doch ermüdet; der Herr der Menschen gedachte des Endes von tausend Jahren.
1.79.8
परिसंख्याय कालज्ञः कलाः काष्ठाश्च वीर्यवान् ।
यौवनं प्राप्य राजर्षिः सहस्रपरिवत्सरान् ॥ १.७९.८ ॥
Die Augenblicke und Abschnitte berechnend, der mächtige königliche Weise, der die Zeit kannte, erlangte er die Jugend und zählte tausende von Jahren.
1.79.9
विश्वाच्या सहितो रेमे व्यभ्राजन्नन्दने वने ।
अलकायां स कालं तु मेरुशृङ्गे तथोत्तरे ॥ १.७९.९ ॥
Mit Viśvācī vergnügte er sich und strahlte im Nandana-Hain; er verbrachte seine Zeit in Alakā und ebenso auf dem nördlichen Gipfel des Meru.
1.79.10
यदा स पश्यते कालं धर्मात्मा तं महीपतिः ।
पूर्णं मत्वा ततः कालं पूरुं पुत्रमुवाच ह ॥ १.७९.१० ॥
Als der rechtschaffene Herrscher sah, dass die Zeit erfüllt war, hielt er sie für vollendet und sprach dann zu seinem Sohn Pūru.
1.79.11
यथाकामं यथोत्साहं यथाकालमरिन्दम ।
सेविता विषयाः पुत्र यौवनेन मया तव ॥ १.७९.११ ॥
O Bezwinger der Feinde, Sohn, nach meinem Wunsch, nach meinem Eifer, zur rechten Zeit habe ich die Sinnesobjekte durch deine Jugend genossen.
1.79.12
न जातु कामः कामानामुपभोगेन शाम्यति ।
हविषा कृष्णवर्त्मेव भूय एवाभिवर्धते ॥ १.७९.१२ ॥
Die Begierde wird niemals durch den Genuss der Begierden gestillt; wie das Feuer des schwarzen Pfades durch Opfergaben von Ghee immer wieder wächst, so wächst das Verlangen immer mehr.
1.79.13
यत्पृथिव्यां व्रीहियवं हिरण्यं पशवः स्त्रियः ।
एकस्यापि न पर्याप्तं तस्मान्नृष्णां परित्यजेत् ॥ १.७९.१३ ॥
Auch Reis und Gerste, Gold, Vieh und Frauen auf der Erde genügen nicht einem einzigen Menschen; darum soll man die Gier aufgeben.
1.79.14
या दुस्त्यजा दुर्मतिभिर्या न जीर्यति जीर्यतः ।
योऽसौ प्राणान्तिको रोगस्तांतृष्णां त्यजतः सुखम् ॥ १.७९.१४ ॥
Jene Gier, die Toren schwer aufzugeben ist, die nicht altert, wenn der Mensch altert, die tödliche Krankheit ist – für den, der diese Gier aufgibt, gibt es Glück.
1.79.15
पूर्णं वर्षसहस्रं मे विषयासक्तचेतसः ।
तथाप्यनुदिनं तृष्णा ममैतेष्वभिजायते ॥ १.७९.१५ ॥
Tausend Jahre sind für mich vollendet, mit einem an die Sinnesobjekte gebundenen Geist; und doch entsteht jeden Tag meine Gier nach genau diesen Dingen.
1.79.16
तस्मादेनामहं त्यक्त्वा ब्रह्मण्याधाय मानसम् ।
निर्द्वन्द्वो निर्ममो भूत्वा चरिष्यामि मृगैः सह ॥ १.७९.१६ ॥
Darum werde ich dies aufgeben, meinen Geist auf Brahman richten, frei von Gegensätzen und ohne Besitzgier, und mit den Hirschen umherziehen.
1.79.17
पूरो प्रीतोऽस्मि भद्रं ते गृहाणेदं स्वयौवनम् ।
राज्यं चेदं गृहाण त्वं यावदिच्छसि यौवनम्।
तावद्दीर्घायुषा भुङ्ख त्वं हि मे प्रियकृत्सुतः ॥ १.७९.१७ ॥
O Pūru, ich bin zufrieden; möge Segen dir gehören. Nimm deine Jugend zurück und nimm auch dieses Reich; genieße es mit Jugend und langem Leben, solange du willst, denn du bist der Sohn, der mir Liebes getan hat.
1.79.18
प्रतिपेदे जरां राजा ययातिर्नाहुषस्तदा ।
यौवनं प्रतिपेदे च पूरुः स्वं पुनरात्मवान् ॥ १.७९.१८ ॥
Da nahm König Yayāti, der Sohn Nahuṣas, das Alter an; und Pūru, der Selbstbeherrschte, erlangte seine eigene Jugend wieder.
1.79.19
अभिषेक्तुकामं नृपतिं पूरुं पुत्रं कनीयसम् ।
ब्राह्मणप्रमुखा वर्णा इदं वचनमब्रुवन् ॥ १.७९.१९ ॥
Zu dem König, der seinen jüngsten Sohn Pūru salben wollte, sprachen die Stände unter Führung der Brahmanen diese Worte.
1.79.20
कथं शुक्रस्य नप्तारं देवयान्याः सुतं प्रभो ।
ज्येष्ठं यदुमतिक्रम्य राज्यं पूरोः प्रयच्छसि ॥ १.७९.२० ॥
O Herr, wie gibst du das Reich Pūru, indem du den Ältesten Yadu übergehst, den Enkel Śukras und Sohn Devayānīs?
1.79.21
यदुर्ज्येष्ठस्तव सुतो जातस्तमनु तुर्वसुः ।
शर्मिष्ठायाः सुतो द्रुह्युस्ततोऽनुः पूरुरेव च ॥ १.७९.२१ ॥
Dein ältester Sohn Yadu wurde geboren, nach ihm Turvasu. Druhyu war der Sohn Śarmiṣṭhās, dann Anu und ebenso Pūru.
1.79.22
कथं ज्येष्ठानतिक्रम्य कनीयान्राज्यमर्हति ।
एतत्संबोधयामस्त्वां धर्मं त्वं प्रतिपालय ॥ १.७९.२२ ॥
Wie kann der Jüngere, indem er die Älteren übergeht, das Reich verdienen? Dies sagen wir dir: Halte den Dharma aufrecht.
1.79.23
ब्राह्मणप्रमुखा वर्णाः सर्वे शृण्वन्तु मे वचः ।
ज्येष्ठं प्रति यथा राज्यं न देयं मे कथंचन ॥ १.७९.२३ ॥
Mögen alle Stände unter Führung der Brahmanen meine Worte hören: Das Reich darf ich keinesfalls zum Nachteil des Ältesten übergeben.
1.79.24
मम ज्येष्ठेन यदुना नियोगो नानुपालितः ।
प्रतिकूलः पितुर्यश्च न स पुत्रः सतां मतः ॥ १.७९.२४ ॥
Mein ältester Sohn Yadu hat meinen Befehl nicht befolgt; wer sich dem Vater widersetzt, gilt bei den Guten nicht als Sohn.
1.79.25
मातापित्रोर्वचनकृद्धितः पथ्यश्च यः सुतः ।
स पुत्रः पुत्रवद्यश्च वर्तते पितृमातृषु ॥ १.७९.२५ ॥
Der Sohn, der dem Wort von Mutter und Vater folgt, heilsam und wohltuend ist, der ist ein wahrer Sohn; und wer sich gegenüber Vater und Mutter wie ein Sohn verhält, ist es ebenso.
1.79.26
पुदिति नरकस्याख्या दुःखं च नरकं विदुः ।
पुतस्त्राणात्ततः पुत्त्रमिहेच्छन्ति परत्र च ॥ १.७९.२६ ॥
»Put« ist der Name der Hölle, und die Hölle kennt man als Leid; darum wünscht man sich einen Sohn, hier und im Jenseits, weil er vor ihr rettet.
1.79.27
आत्मनः सदृशः पुत्रः पितृदेवर्षिपूजने ।
यो बहूनां गुणकरः स पुत्रो ज्येष्ठ उच्यते ॥ १.७९.२७ ॥
Der Sohn, der einem selbst gleicht, die Ahnen, Götter und Weisen ehrt und vielen Gutes tut, der heißt der älteste Sohn.
1.79.28
मूकोऽन्धो बधिरः श्वित्री स्वधर्मं नानुतिष्ठति ।
चोरः किल्बिषिकः पुत्रो ज्येष्ठो न ज्येष्ठ उच्यते ॥ १.७९.२८ ॥
Ein Sohn, der stumm, blind, taub oder aussätzig ist, seine eigene Pflicht nicht erfüllt, ein Dieb oder Sünder ist, ist nicht der Älteste; er wird nicht der Älteste genannt.
1.79.29
ज्येष्ठांशहारी गुणकृदिह लोके परत्र च ।
श्रेयान्पुत्रो गुणोपेतः स पुत्रो नेतरो वृथा।
वदन्ति धर्मं धर्मज्ञाः पितॄणां पुत्रकारणात् ॥ १.७९.२९ ॥
Der Sohn, der den Anteil des Ältesten nimmt und hier wie im Jenseits Gutes tut, ist der bessere; nur der tugendhafte Sohn ist ein Sohn, der andere ist vergeblich. Die Kenner des Dharma sagen, der Sohn sei um der Ahnen willen die Pflicht.
1.79.30
वेदोक्तं संभवं मह्यमनेन हृदयोद्भवम् ।
तस्य जातमिदं कृत्स्नमात्मा पुत्र इति श्रुतिः ॥ १.७९.३० ॥
Meine Geburt, wie der Veda verkündet, kommt durch ihn, der aus meinem Herzen entsprang; durch ihn ist all dies geboren. »Das Selbst ist der Sohn« — so sagt die Schrift.
1.79.31
यदुनाऽहमवज्ञातस्तथा तुर्वसुनापि च ।
द्रुह्युना चानुना चैव मय्यवज्ञ कृता भृशम् ॥ १.७९.३१ ॥
Yadu hat mich verachtet, ebenso Turvasu; auch Druhyu und Anu haben mir gegenüber große Missachtung gezeigt.
1.79.32
पूरुणा तु कृतं वाक्यं मानितं च विशेषतः ।
कनीयान्मम दायादो धृता येन जरा मम ॥ १.७९.३२ ॥
Doch Pūru hat meine Worte befolgt und sie besonders geehrt; mein jüngster Sohn, der mein Alter auf sich nahm.
1.79.33
मम कामः स च कृतः पूरुणा मित्ररूपिणा ।
शुक्रेण च वरोदत्तः काव्येनोशनसा स्वयम् ॥ १.७९.३३ ॥
Pūru, in Gestalt eines Freundes, hat meinen Wunsch erfüllt; und Śukra, Uśanas der Dichter, hatte mir selbst die Gunst gewährt.
1.79.34
पुत्रो यस्त्वाऽनुवर्तेत स राजा पृथिवीपतिः ।
यो वानुवर्ती पुत्राणां स पुत्रो दायभाग्भवेत् ॥ १.७९.३४ ॥
Der Sohn, der mir folgt, soll König sein, Herr der Erde; oder der Sohn unter meinen Söhnen, der gehorsam ist, soll Erbe sein.
1.79.35
भवतोऽनुनयाम्येवं पूरू राज्येऽभिषिच्यताम् ।
यः पुत्रो गुणसंपन्नो मातापित्रोर्हितः सदा ॥ १.७९.३५ ॥
So bitte ich euch: Pūru soll im Reich gesalbt werden, denn er ist ein Sohn, mit Tugenden begabt und stets seinen Eltern wohlgesinnt.
1.79.36
सर्वमर्हति कल्याणं कनीयानपि सत्तमः ।
वेद धमार्थशास्त्रेषु मुनिभिः कथितं पुरा ॥ १.७९.३६ ॥
Obwohl der Jüngste, ist er der Beste der Guten und verdient alles Glück; er kennt die Lehrbücher von Dharma und Reichtum, wie die Weisen einst verkündeten.
1.79.37
अर्हः पूरुरिदं राज्यं यः सुतः प्रियकृत्तव ।
वरदानेन शुक्रस्य न शक्यं वक्तुमुत्तरम् ॥ १.७९.३७ ॥
Pūru, dein Sohn, der dir Freude gemacht hat, ist würdig dieses Reiches; durch Śukras Gabe ist keine Antwort möglich.
1.79.38
पौरजानपदैस्तुष्टैरित्युक्तो नाहुषस्तदा ।
अभ्यषिञ्चत्ततः पूरुं राज्ये स्वे सुतमात्मनः ॥ १.७९.३८ ॥
Von den zufriedenen Bürgern und Landbewohnern so angesprochen, salbte Nahuṣa damals seinen Sohn Pūru in seinem Reich zum König.
1.79.39
यदुं च तुर्वसुं चोभौ द्रुह्युं चैव सहानुजम् ।
अन्तेषु स विनिक्षिप्य नाहुषः स्वात्मजान्सुतान् ॥ १.७९.३९ ॥
Nahuṣa setzte Yadu und Turvasu, beide, und Druhyu mit seinem jüngeren Bruder, seine eigenen Söhne, an den Grenzen ein.
1.79.40
दत्त्वा च पूरवे राज्यं वनवासाय दीक्षितः ।
पुरात्स निर्ययौ राजा ब्राह्मणैस्तापसैः सह ॥ १.७९.४० ॥
Nachdem er Pūru das Reich gegeben und sich zum Waldexil geweiht hatte, zog der König mit Brahmanen und Asketen aus der Stadt.
1.79.41
देवयान्या च सहितः शर्मिष्ठया च भारत ।
अकरोत्स वने राजा सभार्यस्तप उत्तमम् ॥ १.७९.४१ ॥
O Bhārata, begleitet von Devayānī und Śarmiṣṭhā, vollzog der König mit seinen Frauen im Wald höchste Askese.
1.79.42
यदोस्तु यादवा जातास्तुर्वसोर्यवनाः स्मृताः ।
द्रुह्योः सुतास्तु वै भोजा अनोस्तु म्लेच्छजातयः ॥ १.७९.४२ ॥
Von Yadu stammen die Yādavas; von Turvasu sind die Yavanas überliefert. Die Söhne Druhyus waren die Bhojas, und von Anu kamen die barbarischen Stämme.
1.79.43
पूरोस्तु पौरवो वंशो यत्र जातोऽसि पार्थिव ।
इदं वर्षसहस्राणि राज्यं कारयितुं वशी ॥ १.७९.४३ ॥
Die Linie des Pūru heißt die Paurava-Linie, und du, o König, bist in ihr geboren. Dieses selbstbeherrschte Geschlecht vermochte das Reich über Tausende von Jahren zu regieren.