Mahābhārata · Adhyāya 1.83
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.83.1
अहं ययातिर्नहुषस्य पुत्रः ।
पूरोः पिता सर्वभूतावमानात्।
प्रभ्रंशितः सुरसिद्धर्षिलोका-
त्परिच्युतः प्रपताम्यल्पपुण्यः ॥ १.८३.१ ॥
Ich bin Yayāti, Sohn des Nahuṣa, Vater des Pūru. Durch Verachtung aller Wesen, mit geringem Verdienst, werde ich aus den Welten der Götter, Vollendeten und Seher gestürzt, und ich falle.
1.83.2
अहं हि पूर्वो वयसा भवद्भ्य-
स्तेनाभिवादं भवतां न प्रयुञ्जे।
यो विद्यया तपसा जन्मना वा ।
वृद्धः स पूज्यो भवति द्विजानाम् ॥ १.८३.२ ॥
Ich bin an Jahren älter als ihr und biete euch daher keinen Gruß. Wer durch Wissen, Askese oder Geburt alt ist, der ist unter den Zweimalgeborenen ehrwürdig.
1.83.3
अवादीस्त्वं वयसा यः प्रवृद्धः ।
स वै राजन्नाभ्यधिकः कथ्यते च।
यो विद्यया तपसा संप्रवृद्धः ।
स एव पूज्यो भवति द्विजानाम् ॥ १.८३.३ ॥
Du sagtest, o König, dass der an Jahren Fortgeschrittene als überlegen gilt. Doch nur wer durch Wissen und Askese völlig gereift ist, ist unter den Zweimalgeborenen ehrwürdig.
1.83.4
प्रतिकूलं कर्मणां पापमाहु-
स्तद्वर्ततेऽप्रवणे पापलोक्यम्।
सन्तोऽसतां नानुवर्तन्ति चैत-
द्यथा चैषामनुकूलास्तथाऽऽसन् ॥ १.८३.४ ॥
Was den Handlungen zuwiderläuft, nennt man Sünde; sie wendet sich dem Unverständigen zu und führt in die Welt der Sünde. Die Guten folgen nicht den Bösen, so wie diese den Guten zusagten.
1.83.5
अभूद्धनं मे विपुलं गतं त-
द्विचेष्टमानो नाधिगन्ता तदस्मि।
एवं प्रधार्यात्महिते निविष्टो ।
यो वर्तते स विजानाति जीवः ॥ १.८३.५ ॥
Ich hatte großen Reichtum, und er ist dahin. Trotz meines Strebens bin ich nicht der, der ihn zurückgewinnt. Wer, nachdem er so über sein eigenes Wohl nachgedacht hat, danach lebt, der allein erkennt, was ein Lebewesen ist.
1.83.6
महाधनो यो यजते सुयज्ञै-
र्यः सर्वविद्यासु विनीतबुद्धिः।
वेदानधीत्य तपसा योज्य देहं ।
दिवं स यायात्पुरुषो वीतमोहः ॥ १.८३.६ ॥
Wer, reich an Gütern, mit guten Opfern opfert, wer in allen Wissenschaften von demütigem Verstand ist, wer, nachdem er die Veden studiert hat, seinen Leib durch Askese bindet — dieser von Verblendung freie Mensch möge zum Himmel gehen.
1.83.7
दिष्टं बलीय इति मत्वाऽऽत्मबुद्ध्या ॥ १.८३.७ ॥
In dem Glauben, das Schicksal sei stärker, durch den eigenen Verstand.
1.83.8
सुखं हि जन्तुर्यदि वाऽपि दुःखं ।
दैवाधीनं विन्दते नात्मशक्त्या।
तस्माद्दिष्टं बलवन्मन्यमानो ।
न संज्वरेन्नापि हृष्येत्कथंचित् ॥ १.८३.८ ॥
Ein Lebewesen erlangt Glück oder Leid abhängig vom Schicksal, nicht durch eigene Kraft. Daher soll er, das Schicksal für stark haltend, weder trauern noch sich auf irgendeine Weise freuen.
1.83.9
दुःखैर्न तप्येन्न सुखैः प्रहृष्ये-
त्समेन वर्तेत सदैव धीरः।
दिष्टं बलीय इति मन्यमानो ।
न संज्वरेन्नापि हृष्येत्कथंचित् ॥ १.८३.९ ॥
Der standhafte Mensch soll weder von Leiden gequält noch von Freuden überwältigt werden, sondern stets mit gleichmütigem Sinn handeln. Das Schicksal für stärker haltend, soll er weder trauern noch sich auf irgendeine Weise freuen.
1.83.10
भये न मुह्याम्यष्टकाहं कदाचि-
त्सन्तापो मे मानसो नास्ति कश्चित्।
धाता यथा मां विदधीत लोके ।
ध्रुवं तथाऽहं भवितेति मत्वा ॥ १.८३.१० ॥
O Aṣṭaka, ich werde niemals durch Furcht verwirrt, und keine seelische Qual ist mein. In dem Gedanken: »Wie der Schöpfer mich in dieser Welt formt, so werde ich gewiss sein.«
1.83.11
संस्वेदजा अण्डजाश्चोद्भिदश्च ।
सरीसृपाः कृमयोऽथाप्सु मत्स्याः।
तथाश्मनस्तृणकाष्ठं च सर्वे ।
दिष्टक्षये स्वां प्रकृतिं भजन्ति ॥ १.८३.११ ॥
Die aus Feuchtigkeit Geborenen, die aus Eiern Geborenen, die aus der Erde Sprießenden, die Kriechtiere, die Würmer, die Fische im Wasser, ebenso Steine, Gras und Holz: sie alle kehren, wenn ihre bestimmte Zeit erschöpft ist, zu ihrer eigenen Natur zurück.
1.83.12
अनित्यतां सुखदुःस्वस्य बुद्ध्वा ।
कस्मात्संतापमष्टकाहं भजेयम्।
किं कुर्यां वै किं च कृत्वा न तप्ये ।
तस्मात्सन्तापं वर्जयाम्यप्रमत्तः ॥ १.८३.१२ ॥
Da ich die Vergänglichkeit von Glück und Leid erkannt habe, warum sollte ich, o Aṣṭaka, in Kummer verfallen? Was soll ich tun, oder was, getan, soll ich nicht betrauern? Darum lasse ich, achtsam, den Kummer los.
1.83.13
एवं व्रुवाणं नृपतिं ययाति-
मथाष्टकः पुनरेवान्वपृच्छत्।
मातामहं सर्वगुणोपपन्नं ।
तत्रस्थितं स्वर्गलोके यथावत् ॥ १.८३.१३ ॥
So sprechend, wurde König Yayāti von Aṣṭaka erneut befragt, seinem mütterlichen Großvater, der mit allen Tugenden begabt dort in der Himmelswelt weilte; und er befragte ihn gebührend.
1.83.14
ये ये लोकाः पार्थिवेन्द्रप्रधाना-
स्त्वया भुक्ता यं च कालं यथावत्।
तान्मे राजन्ब्रूहि सर्वान्यथाव-
त्क्षेत्रज्ञवद्भाषसे त्वं हि धर्मान् ॥ १.८३.१४ ॥
O König, der Vornehmste unter den Herren der Erde, nenne mir alle Welten, die du gebührend genossen hast, und wie lange du sie genossen hast; denn du sprichst von den Gesetzen des Dharma wie einer, der das Feld kennt.
1.83.15
राजाऽहमासमिह सार्वभौम-
स्ततो लोकान्महतश्चाजयं वै।
तत्रावसं वर्षसहस्रमात्रं ।
ततो लोकं परमस्म्यभ्युपेतः ॥ १.८३.१५ ॥
Ich war hier ein Herrscher über die ganze Erde; danach eroberte ich große Welten und weilte dort nur tausend Jahre; danach gelangte ich in die höchste Welt.
1.83.16
ततः पुरीं पुरुहूतस्य रम्यां ।
सहस्रद्वारां शतयोजनायताम्।
अध्यावसं वर्षसहस्रमात्रं ।
ततो लोकं परमस्म्यभ्युपेतः ॥ १.८३.१६ ॥
Danach weilte ich in der lieblichen Stadt Puruhūtas (Indras), mit tausend Toren und hundert Yojanas Ausdehnung, nur tausend Jahre; danach gelangte ich in die höchste Welt.
1.83.17
ततो दिव्यमजरं प्राप्य लोकं ।
प्रजापतेर्लोकपतेर्दुरापम्।
तत्रावसं वर्षसहस्रमात्रं ।
ततो लोकं परमस्म्यभ्युपेतः ॥ १.८३.१७ ॥
Danach erlangte ich die göttliche, unvergängliche Welt Prajāpatis, des Herrn der Welten, schwer zu erreichen; dort weilte ich nur tausend Jahre; danach gelangte ich in die höchste Welt.
1.83.18
स देवदेवस्य निवेशने च ।
विहृत्य लोकानवसं यथेष्टम्।
संपूज्यमानस्त्रिदशैः समस्तै-
स्तुल्यप्रभावद्युतिरीश्वराणाम् ॥ १.८३.१८ ॥
In der Wohnstatt des Gottes der Götter, die Welten durchstreifend nach Belieben, weilte ich, von allen Göttern geehrt, von einer Macht und einem Glanz den Herren gleich.
1.83.19
तथाऽऽवसं नन्दने कामरूपी ।
संवत्सराणामयुतं शतानाम्।
सहाप्सरोभिर्विहरन्पुण्यगन्धा-
न्पश्यन्नगान्पुष्पितांश्चारुरूपान् ॥ १.८३.१९ ॥
Ebenso weilte ich, jede Gestalt annehmend, im Nandana-Hain, mit den Apsarasen spielend, die duftenden, blühenden Bäume von schöner Gestalt betrachtend, zehntausend Hunderte von Jahren lang.
1.83.20
तत्र स्थितं मां देव सुखेषु सक्तं ।
कालेऽतीते महति ततोऽतिमात्रम्।
दूतो देवानामब्रवीदुग्ररूपो ।
ध्वंसेत्युच्चैस्त्रिः प्लुतेन स्वरेण ॥ १.८३.२० ॥
Als ich dort, den Freuden verhaftet, weilte, o Gott, und lange Zeit vergangen war, rief ein Bote von furchterregender Gestalt im Namen der Götter dreimal mit lauter Stimme: »Fall!«
1.83.21
एतावन्मे विदितं राजसिंह ।
ततो भ्रष्टोऽहं नन्दनात्क्षीणपुण्यः।
वाचोऽश्रौषं चान्तरिक्षे सुराणां ।
सानुक्रोंशाः शोचतां मां नरेन्द्र ॥ १.८३.२१ ॥
O Löwe unter den Königen, so viel ist mir bekannt. Dann, aus Nandana gefallen, da mein Verdienst erschöpft war, hörte ich Stimmen am Himmel, voller Mitgefühl, der Götter, die um mich klagten, o Herr der Menschen.
1.83.22
अहो कष्टं क्षीणपुण्यो ययातिः ।
पतत्यसौ पुण्यकृत्पुण्यकीर्तिः।
तानब्रुवं पतमानस्ततोऽहं ।
सतां मध्ये निपतेयं कथं नु ॥ १.८३.२२ ॥
Ach, welch ein Elend! Yayāti, der Verdienstvolle, von verdienstvollem Ruhm, fällt, sein Verdienst erschöpft. Da sprach ich fallend zu ihnen: »Wie kann ich unter den Guten fallen?«
1.83.23
तैराख्याता भवतां यज्ञभूमिः ।
समीक्ष्य चेमां त्वरितमुपागतोऽस्मि।
हविर्गन्धं देशिकं यज्ञभूमे-
र्धूमापाङ्गं प्रतिगृह्य प्रतीतः ॥ १.८३.२३ ॥
Sie beschrieben euch den Opferplatz, und nachdem ich ihn gesehen hatte, kam ich schnell hierher. Die Richtung des opferduftenden Platzes, dessen Rand vom Rauch gezeichnet ist, empfangend, war ich erfreut.