മഹാഭാരതം · അധ്യായം 1.83
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.83.1
अहं ययातिर्नहुषस्य पुत्रः ।
पूरोः पिता सर्वभूतावमानात्।
प्रभ्रंशितः सुरसिद्धर्षिलोका-
त्परिच्युतः प्रपताम्यल्पपुण्यः ॥ १.८३.१ ॥
ഞാൻ നഹുഷന്റെ പുത്രനായ യയാതി, പൂരുവിന്റെ പിതാവ്. സർവഭൂതങ്ങളെയും അവമാനിച്ചതിനാൽ, അല്പപുണ്യനായ ഞാൻ ദേവ-സിദ്ധ-ഋഷി ലോകങ്ങളിൽ നിന്ന് വീഴ്ത്തപ്പെട്ട് താഴേക്ക് പതിക്കുന്നു.
1.83.2
अहं हि पूर्वो वयसा भवद्भ्य-
स्तेनाभिवादं भवतां न प्रयुञ्जे।
यो विद्यया तपसा जन्मना वा ।
वृद्धः स पूज्यो भवति द्विजानाम् ॥ १.८३.२ ॥
വയസ്സിൽ ഞാൻ നിങ്ങളെക്കാൾ മുതിർന്നവനാണ്; അതിനാൽ നിങ്ങൾക്ക് ഞാൻ അഭിവാദനം ചെയ്യുന്നില്ല. വിദ്യയാലോ തപസ്സാലോ ജന്മത്താലോ വൃദ്ധനായവനാണ് ദ്വിജർക്കിടയിൽ പൂജ്യനാകുന്നത്.
1.83.3
अवादीस्त्वं वयसा यः प्रवृद्धः ।
स वै राजन्नाभ्यधिकः कथ्यते च।
यो विद्यया तपसा संप्रवृद्धः ।
स एव पूज्यो भवति द्विजानाम् ॥ १.८३.३ ॥
രാജാവേ, വയസ്സിൽ മുതിർന്നവനാണ് ശ്രേഷ്ഠനെന്ന് നിങ്ങൾ പറഞ്ഞു. എന്നാൽ വിദ്യയാലും തപസ്സാലും നന്നായി മുതിർന്നവനാണ് ദ്വിജർക്കിടയിൽ പൂജ്യൻ.
1.83.4
प्रतिकूलं कर्मणां पापमाहु-
स्तद्वर्ततेऽप्रवणे पापलोक्यम्।
सन्तोऽसतां नानुवर्तन्ति चैत-
द्यथा चैषामनुकूलास्तथाऽऽसन् ॥ १.८३.४ ॥
കർമ്മങ്ങളിൽ പ്രതികൂലമായത് പാപമെന്ന് പറയുന്നു; അത് വിവേകമില്ലാത്തവനെ പിന്തുടരുന്നു, പാപലോകത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. സജ്ജനങ്ങൾ അസജ്ജനങ്ങളെ പിന്തുടരുന്നില്ല; ഇവർ സജ്ജനങ്ങൾക്ക് അനുകൂലരായിരുന്നതുപോലെ.
1.83.5
अभूद्धनं मे विपुलं गतं त-
द्विचेष्टमानो नाधिगन्ता तदस्मि।
एवं प्रधार्यात्महिते निविष्टो ।
यो वर्तते स विजानाति जीवः ॥ १.८३.५ ॥
എനിക്ക് വിപുലമായ ധനമുണ്ടായിരുന്നു, അത് പോയി. ശ്രമിച്ചാലും അത് വീണ്ടും നേടുന്നവനല്ല ഞാൻ. ഇങ്ങനെ സ്വന്തം ഹിതം ചിന്തിച്ച് ജീവിക്കുന്നവനാണ് ജീവനെ അറിയുന്നത്.
1.83.6
महाधनो यो यजते सुयज्ञै-
र्यः सर्वविद्यासु विनीतबुद्धिः।
वेदानधीत्य तपसा योज्य देहं ।
दिवं स यायात्पुरुषो वीतमोहः ॥ १.८३.६ ॥
മഹാധനനായി നല്ല യജ്ഞങ്ങളാൽ യജിക്കുന്നവനും, എല്ലാ വിദ്യകളിലും വിനീതബുദ്ധിയുള്ളവനും, വേദങ്ങൾ പഠിച്ച് തപസ്സിനാൽ ദേഹത്തെ നിയോഗിക്കുന്നവനുമായ ആ മോഹരഹിത പുരുഷൻ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോകട്ടെ.
1.83.7
दिष्टं बलीय इति मत्वाऽऽत्मबुद्ध्या ॥ १.८३.७ ॥
വിധി ശക്തമാണെന്ന് സ്വന്തം ബുദ്ധിയാൽ കരുതി.
1.83.8
सुखं हि जन्तुर्यदि वाऽपि दुःखं ।
दैवाधीनं विन्दते नात्मशक्त्या।
तस्माद्दिष्टं बलवन्मन्यमानो ।
न संज्वरेन्नापि हृष्येत्कथंचित् ॥ १.८३.८ ॥
ജീവൻ സുഖമോ ദുഃഖമോ നേടുന്നത് ദൈവാധീനമായിട്ടാണ്, സ്വന്തം ശക്തിയാലല്ല. അതിനാൽ വിധി ശക്തമാണെന്ന് കരുതി ഒരിക്കലും സങ്കടപ്പെടരുത്, സന്തോഷിക്കുകയുമരുത്.
1.83.9
दुःखैर्न तप्येन्न सुखैः प्रहृष्ये-
त्समेन वर्तेत सदैव धीरः।
दिष्टं बलीय इति मन्यमानो ।
न संज्वरेन्नापि हृष्येत्कथंचित् ॥ १.८३.९ ॥
ധീരൻ ദുഃഖങ്ങളാൽ വേദനിക്കാതെയും സുഖങ്ങളാൽ അമിതമായി സന്തോഷിക്കാതെയും എപ്പോഴും സമഭാവത്തോടെ പെരുമാറണം. വിധി ശക്തമാണെന്ന് കരുതി ഒരിക്കലും സങ്കടപ്പെടരുത്, സന്തോഷിക്കുകയുമരുത്.
1.83.10
भये न मुह्याम्यष्टकाहं कदाचि-
त्सन्तापो मे मानसो नास्ति कश्चित्।
धाता यथा मां विदधीत लोके ।
ध्रुवं तथाऽहं भवितेति मत्वा ॥ १.८३.१० ॥
അഷ്ടകാ, ഭയത്തിൽ ഞാൻ ഒരിക്കലും മോഹിതനാകുന്നില്ല; എനിക്ക് മാനസികമായ യാതൊരു സന്താപവുമില്ല. ധാതാവ് ഈ ലോകത്തിൽ എന്നെ എങ്ങനെ സൃഷ്ടിക്കുന്നുവോ അങ്ങനെതന്നെ ഞാൻ നിശ്ചയമായും ആകുമെന്ന് കരുതി.
1.83.11
संस्वेदजा अण्डजाश्चोद्भिदश्च ।
सरीसृपाः कृमयोऽथाप्सु मत्स्याः।
तथाश्मनस्तृणकाष्ठं च सर्वे ।
दिष्टक्षये स्वां प्रकृतिं भजन्ति ॥ १.८३.११ ॥
വിയർപ്പിൽ നിന്നു ജനിച്ചവയും മുട്ടയിൽ നിന്നു ജനിച്ചവയും ഭൂമി പിളർന്നു മുളയ്ക്കുന്നവയും ഇഴജന്തുക്കളും പുഴുക്കളും വെള്ളത്തിലെ മത്സ്യങ്ങളും, അതുപോലെ കല്ലും പുല്ലും മരവും എല്ലാം നിശ്ചിത കാലം കഴിയുമ്പോൾ തങ്ങളുടെ സ്വഭാവത്തിലേക്ക് മടങ്ങുന്നു.
1.83.12
अनित्यतां सुखदुःस्वस्य बुद्ध्वा ।
कस्मात्संतापमष्टकाहं भजेयम्।
किं कुर्यां वै किं च कृत्वा न तप्ये ।
तस्मात्सन्तापं वर्जयाम्यप्रमत्तः ॥ १.८३.१२ ॥
സുഖദുഃഖങ്ങളുടെ അനിത്യത മനസ്സിലാക്കി, അഷ്ടകാ, ഞാൻ എന്തിന് സന്താപം അനുഭവിക്കണം? ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം, എന്ത് ചെയ്താൽ വ്യസനിക്കാതിരിക്കും? അതിനാൽ ജാഗ്രതയോടെ സന്താപം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു.
1.83.13
एवं व्रुवाणं नृपतिं ययाति-
मथाष्टकः पुनरेवान्वपृच्छत्।
मातामहं सर्वगुणोपपन्नं ।
तत्रस्थितं स्वर्गलोके यथावत् ॥ १.८३.१३ ॥
ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ച രാജാവായ യയാതിയോട് അഷ്ടകൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. സ്വർഗലോകത്ത് അവിടെ വസിക്കുന്ന, സർവഗുണസമ്പന്നനായ തന്റെ മാതാമഹനോട് യഥാവിധി അവൻ ചോദിച്ചു.
1.83.14
ये ये लोकाः पार्थिवेन्द्रप्रधाना-
स्त्वया भुक्ता यं च कालं यथावत्।
तान्मे राजन्ब्रूहि सर्वान्यथाव-
त्क्षेत्रज्ञवद्भाषसे त्वं हि धर्मान् ॥ १.८३.१४ ॥
ഹേ രാജാവേ, ഭൂപതികളിൽ പ്രധാനനേ, നീ യഥാവിധി അനുഭവിച്ച ഏത് ലോകങ്ങൾ, എത്രകാലം അനുഭവിച്ചു എന്നതെല്ലാം എന്നോടു പറയുക. ക്ഷേത്രജ്ഞനെപ്പോലെ നീ ധർമ്മങ്ങളെക്കുറിച്ചു സംസാരിക്കുന്നു.
1.83.15
राजाऽहमासमिह सार्वभौम-
स्ततो लोकान्महतश्चाजयं वै।
तत्रावसं वर्षसहस्रमात्रं ।
ततो लोकं परमस्म्यभ्युपेतः ॥ १.८३.१५ ॥
ഞാൻ ഇവിടെ സാർവഭൗമനായ രാജാവായിരുന്നു. പിന്നീട് മഹത്തായ ലോകങ്ങളെ ഞാൻ ജയിച്ചു; അവിടെ വെറും ആയിരം വർഷം വസിച്ചു. പിന്നീട് ഞാൻ പരമലോകത്തിൽ എത്തി.
1.83.16
ततः पुरीं पुरुहूतस्य रम्यां ।
सहस्रद्वारां शतयोजनायताम्।
अध्यावसं वर्षसहस्रमात्रं ।
ततो लोकं परमस्म्यभ्युपेतः ॥ १.८३.१६ ॥
പിന്നീട് പുരുഹൂതനായ ഇന്ദ്രന്റെ മനോഹരമായ പുരിയിൽ ഞാൻ വസിച്ചു. ആയിരം കവാടങ്ങളും നൂറു യോജന വിസ്താരവുമുള്ള അത് വെറും ആയിരം വർഷം ഞാൻ വസിച്ചു. പിന്നീട് ഞാൻ പരമലോകത്തിൽ എത്തി.
1.83.17
ततो दिव्यमजरं प्राप्य लोकं ।
प्रजापतेर्लोकपतेर्दुरापम्।
तत्रावसं वर्षसहस्रमात्रं ।
ततो लोकं परमस्म्यभ्युपेतः ॥ १.८३.१७ ॥
പിന്നീട് ലോകപതിയായ പ്രജാപതിയുടെ ദിവ്യവും അജരവും നേടാൻ പ്രയാസമുള്ളതുമായ ലോകം പ്രാപിച്ച് അവിടെ വെറും ആയിരം വർഷം വസിച്ചു. പിന്നീട് ഞാൻ പരമലോകത്തിൽ എത്തി.
1.83.18
स देवदेवस्य निवेशने च ।
विहृत्य लोकानवसं यथेष्टम्।
संपूज्यमानस्त्रिदशैः समस्तै-
स्तुल्यप्रभावद्युतिरीश्वराणाम् ॥ १.८३.१८ ॥
ദേവദേവന്റെ ആലയത്തിൽ ലോകങ്ങളിൽ ഇഷ്ടം പോലെ വിഹരിച്ച് ഞാൻ വസിച്ചു. എല്ലാ ദേവന്മാരും ആദരിക്കുന്നവനായി, ഈശ്വരന്മാർക്കു തുല്യമായ പ്രഭാവവും തേജസ്സും ഉള്ളവനായി ഞാൻ ഇരുന്നു.
1.83.19
तथाऽऽवसं नन्दने कामरूपी ।
संवत्सराणामयुतं शतानाम्।
सहाप्सरोभिर्विहरन्पुण्यगन्धा-
न्पश्यन्नगान्पुष्पितांश्चारुरूपान् ॥ १.८३.१९ ॥
അതുപോലെ ഇഷ്ടരൂപം ധരിക്കാൻ കഴിയുന്നവനായി ഞാൻ നന്ദനത്തിൽ വസിച്ചു. അപ്സരസ്സുകളോടൊപ്പം വിഹരിച്ച്, സുഗന്ധമുള്ള പൂത്ത മനോഹരവൃക്ഷങ്ങളെ കണ്ടുകൊണ്ട്, പതിനായിരം നൂറു സംവത്സരങ്ങൾ ഞാൻ കഴിച്ചു.
1.83.20
तत्र स्थितं मां देव सुखेषु सक्तं ।
कालेऽतीते महति ततोऽतिमात्रम्।
दूतो देवानामब्रवीदुग्ररूपो ।
ध्वंसेत्युच्चैस्त्रिः प्लुतेन स्वरेण ॥ १.८३.२० ॥
അവിടെ സുഖങ്ങളിൽ ആസക്തനായി കഴിഞ്ഞിരുന്ന എന്നോട്, ഹേ ദേവാ, വളരെക്കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഉഗ്രരൂപനായ ദൂതൻ ദേവന്മാരുടെ പേരിൽ 'വീഴൂ!' എന്ന് മൂന്നുവട്ടം ഉച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞു.
1.83.21
एतावन्मे विदितं राजसिंह ।
ततो भ्रष्टोऽहं नन्दनात्क्षीणपुण्यः।
वाचोऽश्रौषं चान्तरिक्षे सुराणां ।
सानुक्रोंशाः शोचतां मां नरेन्द्र ॥ १.८३.२१ ॥
ഹേ രാജസിംഹാ, എനിക്ക് അറിയാവുന്നത് ഇത്രമാത്രം. പിന്നീട് നന്ദനത്തിൽനിന്ന് പുണ്യം ക്ഷയിച്ച് ഞാൻ വീണു. ആകാശത്തിൽ ദേവന്മാരുടെ കരുണ നിറഞ്ഞ, എനിക്കായി ദുഃഖിക്കുന്ന വാക്കുകൾ ഞാൻ കേട്ടു, ഹേ നരേന്ദ്രാ.
1.83.22
अहो कष्टं क्षीणपुण्यो ययातिः ।
पतत्यसौ पुण्यकृत्पुण्यकीर्तिः।
तानब्रुवं पतमानस्ततोऽहं ।
सतां मध्ये निपतेयं कथं नु ॥ १.८३.२२ ॥
അയ്യോ, കഷ്ടം! പുണ്യം ക്ഷയിച്ചതിനാൽ യയാതി വീഴുന്നു — പുണ്യം ചെയ്തവനും പുണ്യകീർത്തിയുള്ളവനുമായ അവൻ. അപ്പോൾ വീണുകൊണ്ടിരുന്ന ഞാൻ അവരോട് പറഞ്ഞു, 'സജ്ജനങ്ങളുടെ മധ്യത്തിൽ ഞാൻ എങ്ങനെ വീഴും?'
1.83.23
तैराख्याता भवतां यज्ञभूमिः ।
समीक्ष्य चेमां त्वरितमुपागतोऽस्मि।
हविर्गन्धं देशिकं यज्ञभूमे-
र्धूमापाङ्गं प्रतिगृह्य प्रतीतः ॥ १.८३.२३ ॥
അവർ നിങ്ങളുടെ യാഗഭൂമിയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു; അത് കണ്ട് ഞാൻ വേഗത്തിൽ ഇവിടെ വന്നു. ഹവിസ്സിന്റെ ഗന്ധം നിറഞ്ഞതും പുകയുടെ അറ്റമുള്ളതുമായ യാഗഭൂമിയുടെ വഴികാട്ടി ദിക്ക് ലഭിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ സന്തോഷിച്ചു.