Mahābhārata · Adhyāya 1.83
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.83.1
अहं ययातिर्नहुषस्य पुत्रः ।
पूरोः पिता सर्वभूतावमानात्।
प्रभ्रंशितः सुरसिद्धर्षिलोका-
त्परिच्युतः प्रपताम्यल्पपुण्यः ॥ १.८३.१ ॥
Sou Yayāti, filho de Nahuṣa, pai de Pūru. Por desprezo a todos os seres, de pouco mérito, sou derrubado dos mundos dos deuses, dos siddhas e dos sábios, e caio.
1.83.2
अहं हि पूर्वो वयसा भवद्भ्य-
स्तेनाभिवादं भवतां न प्रयुञ्जे।
यो विद्यया तपसा जन्मना वा ।
वृद्धः स पूज्यो भवति द्विजानाम् ॥ १.८३.२ ॥
Sou mais velho que vós em anos, por isso não vos ofereço saudação. Quem é mais velho por saber, austeridade ou nascimento é digno de honra entre os nascidos duas vezes.
1.83.3
अवादीस्त्वं वयसा यः प्रवृद्धः ।
स वै राजन्नाभ्यधिकः कथ्यते च।
यो विद्यया तपसा संप्रवृद्धः ।
स एव पूज्यो भवति द्विजानाम् ॥ १.८३.३ ॥
Disseste, ó rei, que quem está avançado em anos é chamado superior. Mas só quem está plenamente avançado em saber e austeridade é digno de honra entre os nascidos duas vezes.
1.83.4
प्रतिकूलं कर्मणां पापमाहु-
स्तद्वर्ततेऽप्रवणे पापलोक्यम्।
सन्तोऽसतां नानुवर्तन्ति चैत-
द्यथा चैषामनुकूलास्तथाऽऽसन् ॥ १.८३.४ ॥
O que é contrário às ações chamam pecado; ele se dirige ao insensato e conduz ao mundo do pecado. Os bons não seguem os maus, assim como estes eram agradáveis aos bons.
1.83.5
अभूद्धनं मे विपुलं गतं त-
द्विचेष्टमानो नाधिगन्ता तदस्मि।
एवं प्रधार्यात्महिते निविष्टो ।
यो वर्तते स विजानाति जीवः ॥ १.८३.५ ॥
Tive grande riqueza, e ela se foi. Mesmo esforçando-me, não sou quem a recuperará. Quem, tendo assim considerado o próprio bem, vive conforme isso, esse é quem compreende o que é um ser vivo.
1.83.6
महाधनो यो यजते सुयज्ञै-
र्यः सर्वविद्यासु विनीतबुद्धिः।
वेदानधीत्य तपसा योज्य देहं ।
दिवं स यायात्पुरुषो वीतमोहः ॥ १.८३.६ ॥
Aquele que, rico em riquezas, oferece bons sacrifícios, que tem intelecto humilde em todas as ciências, que, tendo estudado os Vedas, disciplina o corpo pela austeridade, que esse homem livre da ilusão vá ao céu.
1.83.7
दिष्टं बलीय इति मत्वाऽऽत्मबुद्ध्या ॥ १.८३.७ ॥
Considerando que o destino é mais forte, pelo seu próprio entendimento.
1.83.8
सुखं हि जन्तुर्यदि वाऽपि दुःखं ।
दैवाधीनं विन्दते नात्मशक्त्या।
तस्माद्दिष्टं बलवन्मन्यमानो ।
न संज्वरेन्नापि हृष्येत्कथंचित् ॥ १.८३.८ ॥
Um ser vivo obtém felicidade ou sofrimento dependendo do destino, não por seu próprio poder. Portanto, considerando o destino como forte, não deve afligir-se nem alegrar-se de modo algum.
1.83.9
दुःखैर्न तप्येन्न सुखैः प्रहृष्ये-
त्समेन वर्तेत सदैव धीरः।
दिष्टं बलीय इति मन्यमानो ।
न संज्वरेन्नापि हृष्येत्कथंचित् ॥ १.८३.९ ॥
O homem firme não deve se atormentar com os sofrimentos nem se alegrar em excesso com os prazeres, mas conduzir-se sempre com ânimo equânime. Considerando o destino mais forte, não deve afligir-se nem alegrar-se de modo algum.
1.83.10
भये न मुह्याम्यष्टकाहं कदाचि-
त्सन्तापो मे मानसो नास्ति कश्चित्।
धाता यथा मां विदधीत लोके ।
ध्रुवं तथाऽहं भवितेति मत्वा ॥ १.८३.१० ॥
Ó Aṣṭaka, nunca fico perturbado pelo medo, e nenhum tormento mental me atinge. Pensando: 'Assim como o Criador me moldar neste mundo, assim certamente serei.'
1.83.11
संस्वेदजा अण्डजाश्चोद्भिदश्च ।
सरीसृपाः कृमयोऽथाप्सु मत्स्याः।
तथाश्मनस्तृणकाष्ठं च सर्वे ।
दिष्टक्षये स्वां प्रकृतिं भजन्ति ॥ १.८३.११ ॥
Os nascidos da umidade, os nascidos de ovos, os que brotam da terra, os répteis, os vermes, os peixes das águas, e igualmente as pedras, a relva e a madeira: todos, quando seu tempo determinado se esgota, retornam à sua própria natureza.
1.83.12
अनित्यतां सुखदुःस्वस्य बुद्ध्वा ।
कस्मात्संतापमष्टकाहं भजेयम्।
किं कुर्यां वै किं च कृत्वा न तप्ये ।
तस्मात्सन्तापं वर्जयाम्यप्रमत्तः ॥ १.८३.१२ ॥
Sabendo que a felicidade e o sofrimento são impermanentes, por que deveria eu entregar-me à aflição, ó Aṣṭaka? Que devo fazer, ou o que, feito, eu não lamentaria? Por isso, atento, abandono a aflição.
1.83.13
एवं व्रुवाणं नृपतिं ययाति-
मथाष्टकः पुनरेवान्वपृच्छत्।
मातामहं सर्वगुणोपपन्नं ।
तत्रस्थितं स्वर्गलोके यथावत् ॥ १.८३.१३ ॥
Assim falando, o rei Yayāti foi novamente interrogado por Aṣṭaka, seu avô materno, dotado de todas as virtudes, que ali habitava no mundo celeste; e assim o interrogou como convinha.
1.83.14
ये ये लोकाः पार्थिवेन्द्रप्रधाना-
स्त्वया भुक्ता यं च कालं यथावत्।
तान्मे राजन्ब्रूहि सर्वान्यथाव-
त्क्षेत्रज्ञवद्भाषसे त्वं हि धर्मान् ॥ १.८३.१४ ॥
Ó rei, o primeiro entre os senhores da terra, diz-me todos os mundos que desfrutaste devidamente e por quanto tempo os desfrutaste; pois falas do dharma como quem conhece o campo.
1.83.15
राजाऽहमासमिह सार्वभौम-
स्ततो लोकान्महतश्चाजयं वै।
तत्रावसं वर्षसहस्रमात्रं ।
ततो लोकं परमस्म्यभ्युपेतः ॥ १.८३.१५ ॥
Eu fui aqui um rei soberano; depois conquistei grandes mundos e ali habitei apenas mil anos; depois alcancei o mundo supremo.
1.83.16
ततः पुरीं पुरुहूतस्य रम्यां ।
सहस्रद्वारां शतयोजनायताम्।
अध्यावसं वर्षसहस्रमात्रं ।
ततो लोकं परमस्म्यभ्युपेतः ॥ १.८३.१६ ॥
Depois habitei a bela cidade de Puruhūta (Indra), de mil portões e cem yojanas de extensão, apenas mil anos; depois alcancei o mundo supremo.
1.83.17
ततो दिव्यमजरं प्राप्य लोकं ।
प्रजापतेर्लोकपतेर्दुरापम्।
तत्रावसं वर्षसहस्रमात्रं ।
ततो लोकं परमस्म्यभ्युपेतः ॥ १.८३.१७ ॥
Depois, tendo alcançado o mundo divino e imperecível de Prajāpati, senhor dos mundos, difícil de atingir, habitei ali apenas mil anos; depois alcancei o mundo supremo.
1.83.18
स देवदेवस्य निवेशने च ।
विहृत्य लोकानवसं यथेष्टम्।
संपूज्यमानस्त्रिदशैः समस्तै-
स्तुल्यप्रभावद्युतिरीश्वराणाम् ॥ १.८३.१८ ॥
Na morada do deus dos deuses, percorrendo os mundos à vontade, vivi, honrado por todos os deuses, de poder e esplendor iguais aos senhores.
1.83.19
तथाऽऽवसं नन्दने कामरूपी ।
संवत्सराणामयुतं शतानाम्।
सहाप्सरोभिर्विहरन्पुण्यगन्धा-
न्पश्यन्नगान्पुष्पितांश्चारुरूपान् ॥ १.८३.१९ ॥
Igualmente, capaz de tomar qualquer forma, habitei em Nandana, brincando com as apsaras, contemplando árvores perfumadas e floridas de bela forma, por dez mil centenas de anos.
1.83.20
तत्र स्थितं मां देव सुखेषु सक्तं ।
कालेऽतीते महति ततोऽतिमात्रम्।
दूतो देवानामब्रवीदुग्ररूपो ।
ध्वंसेत्युच्चैस्त्रिः प्लुतेन स्वरेण ॥ १.८३.२० ॥
Enquanto eu lá permanecia, apegado aos prazeres, ó deus, após um tempo muito longo, um mensageiro de forma terrível, falando em nome dos deuses, gritou três vezes em voz alta: «Cai!»
1.83.21
एतावन्मे विदितं राजसिंह ।
ततो भ्रष्टोऽहं नन्दनात्क्षीणपुण्यः।
वाचोऽश्रौषं चान्तरिक्षे सुराणां ।
सानुक्रोंशाः शोचतां मां नरेन्द्र ॥ १.८३.२१ ॥
Ó leão entre os reis, isto é tudo o que me consta. Então, caído de Nandana, esgotado o meu mérito, ouvi no céu vozes dos deuses, cheias de compaixão, que lamentavam por mim, ó senhor dos homens.
1.83.22
अहो कष्टं क्षीणपुण्यो ययातिः ।
पतत्यसौ पुण्यकृत्पुण्यकीर्तिः।
तानब्रुवं पतमानस्ततोऽहं ।
सतां मध्ये निपतेयं कथं नु ॥ १.८३.२२ ॥
Ai, que desgraça! Yayāti, o que praticava o mérito, de fama meritória, cai, esgotado o seu mérito. Então, caindo, eu lhes disse: «Como posso cair no meio dos bons?»
1.83.23
तैराख्याता भवतां यज्ञभूमिः ।
समीक्ष्य चेमां त्वरितमुपागतोऽस्मि।
हविर्गन्धं देशिकं यज्ञभूमे-
र्धूमापाङ्गं प्रतिगृह्य प्रतीतः ॥ १.८३.२३ ॥
Eles vos descreveram o vosso local de sacrifício, e, ao vê-lo, vim aqui depressa. Ao receber a direção do local do sacrifício, perfumado de oblações, com a borda marcada pela fumaça, fiquei contente.