மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.83
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.83.1
अहं ययातिर्नहुषस्य पुत्रः ।
पूरोः पिता सर्वभूतावमानात्।
प्रभ्रंशितः सुरसिद्धर्षिलोका-
त्परिच्युतः प्रपताम्यल्पपुण्यः ॥ १.८३.१ ॥
நான் நகுஷனின் மகனான யயாதி, பூருவின் தந்தை. எல்லா உயிர்களையும் அவமதித்ததால், குறைந்த புண்ணியமுடையவனாக, தேவர்கள், சித்தர்கள், ரிஷிகளின் உலகங்களிலிருந்து வீழ்த்தப்பட்டு நான் கீழே விழுகிறேன்.
1.83.2
अहं हि पूर्वो वयसा भवद्भ्य-
स्तेनाभिवादं भवतां न प्रयुञ्जे।
यो विद्यया तपसा जन्मना वा ।
वृद्धः स पूज्यो भवति द्विजानाम् ॥ १.८३.२ ॥
வயதில் நான் உங்களை விட மூத்தவன்; ஆகையால் உங்களுக்கு வணக்கம் செலுத்த மாட்டேன். கல்வி, தவம் அல்லது பிறப்பால் மூத்தவனே பிராமணர்களிடையே வணங்கத்தக்கவன்.
1.83.3
अवादीस्त्वं वयसा यः प्रवृद्धः ।
स वै राजन्नाभ्यधिकः कथ्यते च।
यो विद्यया तपसा संप्रवृद्धः ।
स एव पूज्यो भवति द्विजानाम् ॥ १.८३.३ ॥
நீர் வயதில் முதிர்ந்தவனே பெரியவன் என்று கூறினீர், அரசே. ஆனால் கல்வியாலும் தவத்தாலும் நன்கு முதிர்ந்தவனே பிராமணர்களிடையே வணங்கத்தக்கவன்.
1.83.4
प्रतिकूलं कर्मणां पापमाहु-
स्तद्वर्ततेऽप्रवणे पापलोक्यम्।
सन्तोऽसतां नानुवर्तन्ति चैत-
द्यथा चैषामनुकूलास्तथाऽऽसन् ॥ १.८३.४ ॥
செயல்களில் பிரதிகூலமானதே பாவம் என்று சொல்லப்படுகிறது; அது அறிவற்றவனிடம் செல்கிறது, பாவலோகத்திற்கு இட்டுச் செல்கிறது. நல்லோர் தீயவர்களைப் பின்பற்றுவதில்லை; இவர்கள் நல்லவர்களுக்கு இணக்கமாய் இருந்தது போலவே.
1.83.5
अभूद्धनं मे विपुलं गतं त-
द्विचेष्टमानो नाधिगन्ता तदस्मि।
एवं प्रधार्यात्महिते निविष्टो ।
यो वर्तते स विजानाति जीवः ॥ १.८३.५ ॥
எனக்கு மிகுந்த செல்வம் இருந்தது, அது போய்விட்டது. முயன்றாலும் அதை மீண்டும் அடைபவன் நான் அல்ல. இவ்வாறு தன் நலனை எண்ணி வாழ்பவனே உயிரினம் அறிந்தவன்.
1.83.6
महाधनो यो यजते सुयज्ञै-
र्यः सर्वविद्यासु विनीतबुद्धिः।
वेदानधीत्य तपसा योज्य देहं ।
दिवं स यायात्पुरुषो वीतमोहः ॥ १.८३.६ ॥
மகா செல்வமுள்ளவனாய் நல்ல யாகங்களால் யஜிப்பவனும், எல்லா வித்தைகளிலும் அடக்கமான புத்தியுடையவனும், வேதங்களைக் கற்று தவத்தால் உடலை நியமித்தவனுமான அந்த மோகமற்ற மனிதன் சொர்க்கத்தை அடையட்டும்.
1.83.7
दिष्टं बलीय इति मत्वाऽऽत्मबुद्ध्या ॥ १.८३.७ ॥
விதி வலிமையானது என்று தன் புத்தியால் நினைத்து.
1.83.8
सुखं हि जन्तुर्यदि वाऽपि दुःखं ।
दैवाधीनं विन्दते नात्मशक्त्या।
तस्माद्दिष्टं बलवन्मन्यमानो ।
न संज्वरेन्नापि हृष्येत्कथंचित् ॥ १.८३.८ ॥
உயிர் இன்பமோ துன்பமோ எதைப் பெற்றாலும் அது தெய்வத்தின் கீழ் உள்ளது, தன் சக்தியால் அல்ல. ஆகையால் விதியை வலிமையானதாக எண்ணி, எந்த வகையிலும் துயரப்படாமலும் மகிழாமலும் இருக்கட்டும்.
1.83.9
दुःखैर्न तप्येन्न सुखैः प्रहृष्ये-
त्समेन वर्तेत सदैव धीरः।
दिष्टं बलीय इति मन्यमानो ।
न संज्वरेन्नापि हृष्येत्कथंचित् ॥ १.८३.९ ॥
தீரன் துன்பங்களால் வருந்தாமலும் இன்பங்களால் மகிழ்ச்சியடையாமலும், எப்போதும் சம மனத்தோடு நடக்கட்டும். விதியை வலிமையானதாக எண்ணி, எந்த வகையிலும் துயரப்படாமலும் மகிழாமலும் இருக்கட்டும்.
1.83.10
भये न मुह्याम्यष्टकाहं कदाचि-
त्सन्तापो मे मानसो नास्ति कश्चित्।
धाता यथा मां विदधीत लोके ।
ध्रुवं तथाऽहं भवितेति मत्वा ॥ १.८३.१० ॥
அஷ்டகனே, பயத்தில் நான் ஒருபோதும் மயங்குவதில்லை; எனக்கு மனத்துயர் எதுவும் இல்லை. உலகில் பிரம்மன் என்னை எவ்வாறு அமைக்கிறாரோ, அவ்வாறே நான் நிச்சயமாக ஆவேன் என்று எண்ணி.
1.83.11
संस्वेदजा अण्डजाश्चोद्भिदश्च ।
सरीसृपाः कृमयोऽथाप्सु मत्स्याः।
तथाश्मनस्तृणकाष्ठं च सर्वे ।
दिष्टक्षये स्वां प्रकृतिं भजन्ति ॥ १.८३.११ ॥
வியர்வையிலிருந்து பிறந்தவை, முட்டையிலிருந்து பிறந்தவை, முளைப்பவை, ஊர்வன, புழுக்கள், நீரில் மீன்கள், அதுபோல் கற்கள், புல், மரம் ஆகிய அனைத்தும் நியமித்த காலம் முடிந்ததும் தம் இயல்பைச் சேர்கின்றன.
1.83.12
अनित्यतां सुखदुःस्वस्य बुद्ध्वा ।
कस्मात्संतापमष्टकाहं भजेयम्।
किं कुर्यां वै किं च कृत्वा न तप्ये ।
तस्मात्सन्तापं वर्जयाम्यप्रमत्तः ॥ १.८३.१२ ॥
இன்பமும் துன்பமும் நிலையற்றவை என்று அறிந்து, அஷ்டகனே, நான் ஏன் துயரை அடைய வேண்டும்? என்ன செய்வேன், என்ன செய்தால் வருந்தாமல் இருப்பேன்? ஆகவே விழிப்புடன் துயரை விட்டுவிடுகிறேன்.
1.83.13
एवं व्रुवाणं नृपतिं ययाति-
मथाष्टकः पुनरेवान्वपृच्छत्।
मातामहं सर्वगुणोपपन्नं ।
तत्रस्थितं स्वर्गलोके यथावत् ॥ १.८३.१३ ॥
இவ்வாறு பேசிய மன்னன் யயாதியிடம் அஷ்டகன் மீண்டும் கேட்டான். சொர்க்கலோகத்தில் அங்கே வீற்றிருந்த, எல்லாக் குணங்களும் நிறைந்த தன் தாய்வழிப் பாட்டனிடம் முறையாக வினவினான்.
1.83.14
ये ये लोकाः पार्थिवेन्द्रप्रधाना-
स्त्वया भुक्ता यं च कालं यथावत्।
तान्मे राजन्ब्रूहि सर्वान्यथाव-
त्क्षेत्रज्ञवद्भाषसे त्वं हि धर्मान् ॥ १.८३.१४ ॥
ஓ அரசே, மன்னர்களில் சிறந்தவனே, நீ யதார்த்தமாக அனுபவித்த, எந்தெந்த உலகங்களை, எவ்வளவு காலம் அனுபவித்தாய் என்பதை எனக்கு முழுவதும் சொல். நீ தர்மங்களை, அறிந்தவனைப் போல் பேசுகிறாய்.
1.83.15
राजाऽहमासमिह सार्वभौम-
स्ततो लोकान्महतश्चाजयं वै।
तत्रावसं वर्षसहस्रमात्रं ।
ततो लोकं परमस्म्यभ्युपेतः ॥ १.८३.१५ ॥
நான் இங்கே உலகு முழுவதற்கும் அரசனாக இருந்தேன். பின்னர் மகத்தான உலகங்களை வென்றேன், அங்கே வெறும் ஆயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்ந்தேன். பின்னர் நான் உயர்ந்த உலகை அடைந்தேன்.
1.83.16
ततः पुरीं पुरुहूतस्य रम्यां ।
सहस्रद्वारां शतयोजनायताम्।
अध्यावसं वर्षसहस्रमात्रं ।
ततो लोकं परमस्म्यभ्युपेतः ॥ १.८३.१६ ॥
பின்னர் புருஹூதனாகிய இந்திரனின் அழகிய நகரில் சென்றேன். ஆயிரம் வாயில்களும் நூறு யோஜனை விரிவும் கொண்டது அது. அங்கே வெறும் ஆயிரம் ஆண்டுகள் வசித்தேன். பின்னர் நான் உயர்ந்த உலகை அடைந்தேன்.
1.83.17
ततो दिव्यमजरं प्राप्य लोकं ।
प्रजापतेर्लोकपतेर्दुरापम्।
तत्रावसं वर्षसहस्रमात्रं ।
ततो लोकं परमस्म्यभ्युपेतः ॥ १.८३.१७ ॥
பின்னர் லோகபதியான பிரஜாபதியின் தெய்வீகமும் அழிவற்றதுமான உலகை அடைந்தேன்; அது அடைவதற்கு அரியது. அங்கே வெறும் ஆயிரம் ஆண்டுகள் வசித்தேன். பின்னர் நான் உயர்ந்த உலகை அடைந்தேன்.
1.83.18
स देवदेवस्य निवेशने च ।
विहृत्य लोकानवसं यथेष्टम्।
संपूज्यमानस्त्रिदशैः समस्तै-
स्तुल्यप्रभावद्युतिरीश्वराणाम् ॥ १.८३.१८ ॥
தேவதேவனின் இருப்பிடத்தில் உலகங்களில் விருப்பம்போல் உலாவி வாழ்ந்தேன். எல்லா தேவர்களாலும் வணங்கப்பட்டு, ஈசுவரர்களுக்கு நிகரான ஆற்றலும் ஒளியும் பெற்றிருந்தேன்.
1.83.19
तथाऽऽवसं नन्दने कामरूपी ।
संवत्सराणामयुतं शतानाम्।
सहाप्सरोभिर्विहरन्पुण्यगन्धा-
न्पश्यन्नगान्पुष्पितांश्चारुरूपान् ॥ १.८३.१९ ॥
அதுபோல நான் விருப்பப்படி வடிவெடுக்கும் ஆற்றலுடன் நந்தனத்தில் வாழ்ந்தேன். அப்சரஸ்களுடன் விளையாடி, நறுமணமுள்ள பூத்த அழகிய மரங்களைக் கண்டபடி, பத்தாயிரம் நூறு ஆண்டுகள் வாழ்ந்தேன்.
1.83.20
तत्र स्थितं मां देव सुखेषु सक्तं ।
कालेऽतीते महति ततोऽतिमात्रम्।
दूतो देवानामब्रवीदुग्ररूपो ।
ध्वंसेत्युच्चैस्त्रिः प्लुतेन स्वरेण ॥ १.८३.२० ॥
அங்கே இன்பங்களில் பற்றுக்கொண்டு வாழ்ந்த என்னிடம், ஹே தேவா, நீண்ட காலம் கடந்த பின், தேவர்களின் தூதன் கடுமையான வடிவில் மூன்று முறை உரத்த குரலில் 'வீழ்க!' என்றான்.
1.83.21
एतावन्मे विदितं राजसिंह ।
ततो भ्रष्टोऽहं नन्दनात्क्षीणपुण्यः।
वाचोऽश्रौषं चान्तरिक्षे सुराणां ।
सानुक्रोंशाः शोचतां मां नरेन्द्र ॥ १.८३.२१ ॥
ஹே ராஜசிம்ஹா, எனக்குத் தெரிந்தது இவ்வளவுதான். பின்னர் நந்தனத்திலிருந்து புண்ணியம் குறைந்து வீழ்ந்த நான், ஹே நரேந்திரா, வானில் தேவர்கள் என்மேல் வருந்தி வருந்திப் பேசும் குரல்களைக் கேட்டேன்.
1.83.22
अहो कष्टं क्षीणपुण्यो ययातिः ।
पतत्यसौ पुण्यकृत्पुण्यकीर्तिः।
तानब्रुवं पतमानस्ततोऽहं ।
सतां मध्ये निपतेयं कथं नु ॥ १.८३.२२ ॥
ஐயோ, துயரம்! புண்ணியம் குறைந்ததால் யயாதி வீழ்கிறான் — புண்ணியம் செய்தவனும் புண்ணியப் புகழ் உடையவனுமான அவன். அப்போது வீழ்ந்துகொண்டிருந்த நான் அவர்களிடம் சொன்னேன்: 'நல்லோரின் நடுவில் நான் எப்படி விழ முடியும்?'
1.83.23
तैराख्याता भवतां यज्ञभूमिः ।
समीक्ष्य चेमां त्वरितमुपागतोऽस्मि।
हविर्गन्धं देशिकं यज्ञभूमे-
र्धूमापाङ्गं प्रतिगृह्य प्रतीतः ॥ १.८३.२३ ॥
அவர்கள் உங்கள் யாகபூமியைப் பற்றிச் சொன்னார்கள்; அதைக் கண்டு நான் விரைவாக இங்கு வந்தேன். ஹவிஸின் மணம் கமழும், புகையின் ஓரம் கொண்ட யாகபூமியின் வழிகாட்டும் திசையைப் பெற்று நான் மகிழ்ந்தேன்.