Mahābhārata · Adhyāya 1.9
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.9.1
तेषु तत्रोपविष्टेषु ब्राह्मणेषु महात्मसु ।
रुरुश्चुक्रोश गहनं वनं गत्वाऽतिदुःखितः ॥ १.९.१ ॥
Unter den großherzigen Brahmanen, die dort saßen, ging der tief betrübte Ruru in den dichten Wald und schrie laut auf.
1.9.2
शोकेनाभिहतः सोऽथ विलपन्करुणं बहु ।
अब्रवीद्वचनं शोचन्प्रियां स्मृत्वा प्रमद्वराम् ॥ १.९.२ ॥
Vom Kummer getroffen, klagte er ergreifend und sprach, sich seiner geliebten, edlen Pramadvarā erinnernd, in Trauer diese Worte.
1.9.3
शेते सा भुवि तन्वङ्गी मम शोकविवर्धिनी ।
प्राणानपहरन्तीव पूर्णचन्द्रनिभानना ॥ १.९.३ ॥
Sie liegt auf der Erde, zartgliedrig, meinen Kummer mehrend, mit einem Antlitz wie der Vollmond, als raubte sie mir die Atemzüge.
1.9.4
यदि पीनायतश्रोणी पद्मपत्रनिभेक्षणा ।
मुमूर्षुरपि मे प्राणानादायाशु गमिष्यति ॥ १.९.४ ॥
Wenn sie, vollen und breiten Hüften, lotusblattäugig, selbst im Sterben meine Lebensatem nehmen und rasch davongehen wird.
1.9.5
पितृमातृसखीनां च लुप्तपिण्डस्य तस्य मे ।
बान्धवानां च सर्वेषां किं नु दुःखमतःपरम् ॥ १.९.५ ॥
Für meinen Vater, meine Mutter und Freunde, für mich, dessen Totenopfer erloschen sind, und für alle Verwandten: Welch größerer Schmerz könnte es geben als dieser?
1.9.6
यदि दत्तं तपस्तप्तं गुरवो वा मया यदि ।
सम्यगाराधितास्तेन संजीवतु मम प्रिया ॥ १.९.६ ॥
Wenn ich Gaben gegeben, Askese geübt oder meine Lehrer recht geehrt habe, so möge meine Geliebte durch diesen Verdienst wieder lebendig werden.
1.9.7
यथा च जन्मप्रभृति यतात्माऽहं धृतव्रतः ।
प्रमद्वरा तथाद्यैषा समुत्तिष्ठतु भामिनी ॥ १.९.७ ॥
So wie ich von Geburt an selbstbeherrscht und fest in meinen Gelübden war, so möge sich heute diese strahlende Frau Pramadvarā erheben.
1.9.8
एवं लालप्यतस्तस्य भार्यार्थे दुःखितस्य च ।
देवदूतस्तदाऽभ्येत्य वाक्यमाह रुरुं वने ॥ १.९.८ ॥
Während er so im Wald um seine Frau klagte, trat da ein göttlicher Bote zu dem betrübten Ruru und sprach diese Worte.
1.9.9
कृष्णे विष्णौ हृषीकेशे लोकेशेऽसुरविद्विषि ।
यदि मे निश्चला भक्तिर्मम जीवतु सा प्रिया ॥ १.९.९ ॥
Wenn meine Hingabe an Kṛṣṇa, Viṣṇu, Hṛṣīkeśa, den Herrn der Welten, den Feind der Asuras, unerschütterlich ist, so möge meine Geliebte leben.
1.9.10
विलप्यमाने तु रुरौ सर्वे देवाः कृपान्विताः ।
दूतं प्रस्थापयामासुः संदिश्यास्य हितं वचः ॥ १.९.१० ॥
Während Ruru klagte, sandten alle Götter, voller Mitleid, einen Boten aus, der ihm heilsame Worte auftrug.
1.9.11
स दूतस्त्वरितोऽभ्येत्य देवानां प्रियकृच्छुचिः ।
उवाच देववचनं रुरुमाभाष्य दुःखितम् ॥ १.९.११ ॥
Jener Bote, den Göttern lieb und rein, kam eilig, sprach den betrübten Ruru an und verkündete das Wort der Götter.
1.9.12
देवैः सर्वैरहं ब्रह्मन्प्रेषितोऽस्मि तवान्तिकम् ।
त्वद्धितं त्वद्धितैरुक्तं शृणु वाक्यं द्विजोत्तम ॥ १.९.१२ ॥
O Brahmane, alle Götter haben mich zu dir gesandt. Höre das Wort zu deinem Wohl, gesprochen von denen, die dir Gutes wünschen, o Bester der Zweimalgeborenen.
1.9.13
अभिधत्से ह यद्वाचा रुरो दुःखान्न तन्मृषा ।
न तु मर्त्यस्य धर्मात्मन्नायुरस्ति गतायुषः ॥ १.९.१३ ॥
Ruru, was du im Schmerz sagst, ist nicht falsch; doch, o Gerechter, dem Sterblichen, dessen Leben vergangen ist, bleibt kein Leben.
1.9.14
गतायुरेषा कृपणा गन्धर्वाप्सरसोः सुता ।
तस्माच्छोके मनस्तात मा कृथास्त्वं कथंचन ॥ १.९.१४ ॥
Diese bemitleidenswerte Tochter eines Gandharva und einer Apsaras hat ihr Leben verbraucht; darum, mein Lieber, lass deinen Geist auf keine Weise im Kummer verweilen.
1.9.15
उपायश्चात्र विहितः पूर्वं देवैर्महात्मभिः ।
तं यदीच्छसि कर्तुं त्वं प्राप्स्यसीह प्रमद्वराम् ॥ १.९.१५ ॥
Ein Mittel dafür wurde einst von den Göttern und den großen Seelen vorgeschrieben; wenn du es vollziehen willst, wirst du hier Pramadvarā erlangen.
1.9.16
क उपायः कृतो देवैर्बूहि तत्त्वेन खेचर ।
करिष्येऽहं तथा श्रुत्वा त्रातुमर्हति मां भवान् ॥ १.९.१६ ॥
Welches Mittel haben die Götter angewandt? Sag es wahrhaftig, o Himmelswanderer; habe ich es gehört, werde ich so handeln. Du bist würdig, mich zu retten.
1.9.17
आयुषोऽर्धं प्रयच्छ त्वं कन्यायै भृगुनन्दन ।
एवमुत्थास्यति रुरो तव भार्या प्रयद्वरा ॥ १.९.१७ ॥
O Sohn des Bhṛgu, gib dem Mädchen die Hälfte deines Lebens; so, Ruru, wird sich deine geliebte Gattin erheben.
1.9.18
आयुषोऽर्धं प्रयच्छामि कन्यायै खेचरोत्तम ।
शृङ्गाररूपाभरणा समुत्तिष्ठतु मे प्रिया ॥ १.९.१८ ॥
O Bester der Himmelswanderer, ich gebe der Jungfrau die Hälfte meines Lebens; meine Geliebte, mit Schmuck und der Schönheit des Putzes geschmückt, möge sich erheben.
1.9.19
ततो गन्धर्वराजश्च देवदूतश्च सत्तमौ ।
धर्मराजमुपेत्येदं वचनं प्रत्यभाषताम् ॥ १.९.१९ ॥
Da traten der König der Gandharvas und der göttliche Bote, die beiden Besten, vor den König des Dharma und sprachen diese Worte.
1.9.20
धर्मराजायुषोऽर्धेन रुरोर्भार्या प्रमद्वरा ।
समुत्तिष्ठतु कल्याणी मृतैवं यदि मन्यसे ॥ १.९.२० ॥
König des Dharma, wenn du so denkst, möge die glückverheißende Pramadvarā, Rurus Gattin, obwohl tot, sich mit der Hälfte deines Lebens erheben.
1.9.21
प्रमद्वरा रुरोर्भार्या देवदूत यदीच्छसि ।
उत्तिष्ठत्वायुषोऽर्धेन रुरोरेव समन्विता ॥ १.९.२१ ॥
Göttlicher Bote, wenn du es wünschst, möge Pramadvarā, Rurus Gattin, sich erheben, vereint mit der Hälfte von Rurus eigenem Leben.
1.9.22
एवमुक्ते ततः कन्या सोदतिष्ठत्प्रमद्वरा ।
रुरोस्तस्यायुषोऽर्धेन सुप्तेव वरवर्णिनी ॥ १.९.२२ ॥
Als dies gesagt war, erhob sich die Jungfrau Pramadvarā, schönfarbig, mit der Hälfte von Rurus Leben, als erwache sie aus dem Schlaf.
1.9.23
एतद्दृष्टं भविष्ये हि रुरोरुत्तमतेजसः ।
आयुषोऽतिप्रवृद्धस्य भार्यार्थेऽर्धमलुप्यत ॥ १.९.२३ ॥
Dies wurde in der Zukunft gesehen: die Hälfte des weit verlängerten Lebens Rurus, von höchstem Glanz, wurde um einer Gattin willen hingegeben.
1.9.24
तत इष्टेऽहनि तयोः पितरौ चक्रतुर्मुदा ।
विवाहं तौ च रेमाते परस्परहितैषिणौ ॥ १.९.२४ ॥
Dann richteten an einem günstigen Tag ihre Eltern in Freude die Hochzeit aus, und die beiden, einander das Wohl wünschend, freuten sich.
1.9.25
स लब्ध्वा दुर्लभां भार्यां पद्मकिञ्जल्कसुप्रभाम् ।
व्रतं चक्रे विनाशाय जिह्मगानां धृतव्रतः ॥ १.९.२५ ॥
Nachdem er diese seltene Gattin erlangt hatte, strahlend wie der Staubfaden einer Lotusblüte, legte er das Gelübde ab, die krummgehenden Schlangen zu vernichten; er, fest in seinem Gelübde.
1.9.26
स दृष्ट्वा जिह्मगान्सर्वांस्तीव्रकोपसमन्वितः ।
अभिहन्ति यथासत्त्वं गृह्य प्रहरणं सदा ॥ १.९.२६ ॥
Als er alle krummgehenden Schlangen erblickte, von heftigem Zorn erfüllt, ergriff er eine Waffe und schlug stets nach seiner Natur auf sie ein.
1.9.27
स कदाचिद्वनं विप्रो रुरुरभ्यागमन्महत् ।
शयानं तत्र चापश्यड्डुण्डुभं वयसान्वितम् ॥ १.९.२७ ॥
Einmal kam der Brahmane Ruru in jenen großen Wald und sah dort eine Ḍuṇḍubha-Schlange liegen, die schon in die Jahre gekommen war.
1.9.28
तत उद्यम्य दम्डं स कालदण्डोपमं तदा ।
जिघांसुः कुपितो विप्रस्तमुवाचाथ डुण्डुभः ॥ १.९.२८ ॥
Da hob der zornige Brahmane seinen Stab, gleich dem Stab des Todes, und wollte ihn erschlagen; da sprach die Ḍuṇḍubha-Schlange zu ihm.
1.9.29
नापराध्यामि ते किंचिदहमद्य तपोधन ।
संरम्भाच्च किमर्थं मामभिहंसि रुषान्वितः ॥ १.९.२९ ॥
Ich habe dir heute kein Unrecht getan, o Reichtum der Askese; warum willst du mich, von Zorn erfüllt, aus Wut schlagen?