Mahābhārata · Adhyāya 1.91
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.91.1
ततो मृगसहस्राणि हत्वा सबलवाहनः ।
तत्र मेघघनप्रख्यं सिद्धचारणसेवितम् ॥ १.९१.१ ॥
Nachdem er Tausende Hirsche erlegt hatte, erblickte er mit seinem Heer und seinen Reittieren dort einen Wald, dicht wie eine Wolke, von Siddhas und Cāraṇas besucht.
1.91.2
वनमालोकयामास नगराद्योजनद्वये ।
मृगाननुचरन्वन्याञ्श्रमेण परिपीडितः ॥ १.९१.२ ॥
In zwei Yojana Entfernung von der Stadt betrachtete er den Wald, sehr erschöpft von der Verfolgung der wilden Hirsche.
1.91.3
मृगाननुचरन्राजा वेगेनाश्वानचोदयत् ।
राजा मृगप्रसङ्गेन वनमन्यद्विवेश ह ॥ १.९१.३ ॥
Den Hirschen nachjagend trieb der König die Pferde schnell an, und der König, vom Hirschjagen mitgerissen, betrat einen anderen Wald.
1.91.4
एक एवोत्तमबलः क्षुत्पिपासाश्रमान्वितः ।
स वनस्यान्तमासाद्य महच्छून्यं समासदत् ॥ १.९१.४ ॥
Allein, von höchster Kraft, doch von Hunger, Durst und Erschöpfung geplagt, erreichte er den Waldrand und stieß auf eine weite, leere Gegend.
1.91.5
तच्चाप्यतीत्य नृपतिरुत्तमाश्रमसंयुतम् ।
मनःप्रह्लादजननं दृष्टिकान्तमतीव च ॥ १.९१.५ ॥
Auch diese leere Gegend hinter sich lassend, gelangte der König in einen anderen Wald mit einer vortrefflichen Einsiedelei, die den Geist erfreute und dem Auge überaus gefiel.
1.91.6
सीतमारुतसंयुक्तं जगामान्यन्महद्वनम् ।
पुष्पितैः पादपैः कीर्णमतीव सुखशाद्वलम् ॥ १.९१.६ ॥
Vom kühlen Wind umweht, zog der König weiter in einen anderen großen Wald, voller blühender Bäume und mit überaus angenehmem grasbewachsenem Boden.
1.91.7
विपुलं मधुरारावैर्नादितं विहगैस्तथा ।
पुंस्कोकिलनिनादैश्च झिल्लीकगणनादितम् ॥ १.९१.७ ॥
Jener weite Wald hallte wider vom süßen Gesang der Vögel, vom Ruf der männlichen Kuckucke und vom Gezirp der Grillenschwärme.
1.91.8
प्रवृद्धविटपैर्वृक्षैः सुखच्छायैः समावृतम् ।
षट्पदाघूर्णिततलं लक्ष्म्या परमया युतम् ॥ १.९१.८ ॥
Jener Wald war bedeckt von Bäumen mit dicht gewachsenen Zweigen und angenehmem Schatten; sein Boden war von Bienen durchwirkt, und er war mit höchster Pracht begabt.
1.91.9
नापुष्पः पादपः कश्चिन्नाफलो नापि कण्टकी ।
षट्पदैर्नाप्यपाकीर्णस्तस्मिन्वै काननेऽभवत् ॥ १.९१.९ ॥
In jenem Wald gab es keinen Baum ohne Blüten, keinen ohne Früchte, keinen mit Dornen, und keinen ohne Bienen.
1.91.10
विगहैर्नादितं पुष्पैरलङ्कृतमतीव च ।
सर्वर्तुकुसुमैर्वृक्षैः सुखच्छायैः समावृतम् ॥ १.९१.१० ॥
Jener Wald, widerhallend vom Umherschwirren der Vögel und Bienen, war über alle Maßen mit Blüten geschmückt und von Bäumen bedeckt, die Blumen aller Jahreszeiten trugen, mit angenehmem Schatten.
1.91.11
मनोरमं सहेष्वासो विवेश वनमुत्तमम् ।
मारुता कलितास्तत्र द्रुमाः कुसुमशाखिनः ॥ १.९१.११ ॥
Zusammen mit dem Bogenschützen betrat er jenen köstlichen, vortrefflichen Wald, wo die Winde wehten und die Bäume blumenbeladene Zweige trugen.
1.91.12
पुष्पवृष्टिं विचित्रां तु व्यसजंस्ते पुनः पुनः ।
दिवस्पृशोऽथ संघुष्टाः पक्षिभिर्मधुरस्वनैः ॥ १.९१.१२ ॥
Immer wieder ließen sie einen wundersamen Blütenregen niederfallen; den Himmel berührend, hallten sie wider vom süßen Gesang der Vögel.
1.91.13
विरेजुः पादपास्तत्र विचित्रकुसुमाम्बराः ।
तेषां तत्र प्रवालेषु पुष्पभारावनामिषु ॥ १.९१.१३ ॥
Dort strahlten die Bäume, in Gewänder aus bunten Blüten gekleidet; auf ihren zarten Trieben neigten sich Zweige unter der Last der Blüten.
1.91.14
रुवन्ति रावान्मधुरान्षट्पदा मधुलिप्सवः ।
तत्र प्रदेशांश्च बहून्कुसुमोत्करमण्डितान् ॥ १.९१.१४ ॥
Bienen, begierig nach Honig, summten süße Töne; und dort gab es viele Gegenden, geschmückt mit Blütenhaufen.
1.91.15
लतागृहपरिक्षिप्तान्मनसः प्रीतिवर्धनान् ।
संपश्यन्सुमहातेजा बभूव मुदितस्तदा ॥ १.९१.१५ ॥
Als er jene Orte sah, umgeben von Laubgängen aus Ranken, die die Freude des Geistes mehrten, wurde der überaus Strahlende da froh.
1.91.16
परस्पराश्लिष्टशाखैः पादपैः कुसुमान्वितैः ।
अशोभत वनं तत्तु महेन्द्रध्वजसन्निभैः ॥ १.९१.१६ ॥
Jener Wald erstrahlte von Bäumen mit ineinander verschlungenen, blütenbeladenen Zweigen, gleich den Bannern Indras.
1.91.17
सिद्धचारणसङ्घैश्च गन्धर्वाप्सरसां गणैः ।
सेवितं वनमत्यर्थं मत्तवानरकिन्नरैः ॥ १.९१.१७ ॥
Jener Wald wurde überaus besucht von Scharen der Siddhas und Cāraṇas, von Schwärmen der Gandharven und Apsaras, sowie von trunkenen Affen und Kinnaras.
1.91.18
सुखः शीतः सुगन्धी च पुष्परेणुवहोऽनिलः ।
परिक्रामन्वने वृक्षानुपैतीव रिरंसया ॥ १.९१.१८ ॥
Ein angenehmer, kühler, duftender Wind, der Blütenstaub trug, streifte durch den Wald und kam zu den Bäumen, als verlange es ihn nach Vergnügen.
1.91.19
एवंगुणसमायुक्तं ददर्श स वनं नृपः ।
नदीकच्छोद्भं कान्तमुच्छ्रितध्वजसन्निभम् ॥ १.९१.१९ ॥
Der König sah jenen Wald, mit solchen Eigenschaften begabt, lieblich, am Flussufer entsprungen und hohen Fahnen gleichend.
1.91.20
प्रेक्षमाणो वनं तत्तु सुप्रहृष्टविहङ्गमम् ।
आश्रमप्रवरं रम्यं ददर्श च मनोरमम् ॥ १.९१.२० ॥
Während er jenen Wald betrachtete, in dem die Vögel sehr erfreut waren, sah er eine vorzügliche Einsiedelei, lieblich und reizvoll.
1.91.21
नानावृक्षसमाकीर्णं संप्रज्वलितपावकम् ।
तं तदाऽप्रतिमं श्रीमानाश्रमं प्रत्यपूजयत् ॥ १.९१.२१ ॥
Diese unvergleichliche Einsiedelei, voll mannigfaltiger Bäume und mit hell lodernden Feuern, ehrte der glorreiche König dafür im Gegenzug.
1.91.22
यतिभिर्वालखिल्यैश्च वृतं मुनिगणान्वितम् ।
अग्न्यगारैश्च बहुभिः पुष्पसंस्तरसंस्तृतम् ॥ १.९१.२२ ॥
Von Asketen und den Vālakhilyas umgeben, begleitet von Scharen von Weisen, mit vielen Feuerhäusern und mit Blumenlagern bedeckt.
1.91.23
महाकच्छैर्बृहद्भिश्च विभ्राजितमतीव च ।
मालिनीमभितो राजन्नदीं पुण्यां सुखोदकाम् ॥ १.९१.२३ ॥
Mit seinen großen Ufern überaus strahlend, und, o König, von allen Seiten vom heiligen Fluss Mālinī umgeben, mit angenehmem Wasser.
1.91.24
नैकपक्षिगणाकीर्णां तपोवनमनोरमाम् ।
तत्रव्यालमृगान्सैम्यान्पश्यन्प्रीतिमवाप सः ॥ १.९१.२४ ॥
Dort, in jener Einsiedler-Waldgegend, lieblich durch Scharen vieler Vögel, erlangte er, als er die wilden Tiere und die sanften Hirsche sah, Freude.
1.91.25
तं चाप्रतिरथः श्रीमानाश्रमं प्रत्यपद्यत ।
देवलोकप्रतीकाशं सर्वतः सुमनोहरम् ॥ १.९१.२५ ॥
Und der unvergleichliche, glanzvolle Wagenkämpfer gelangte zu jener Einsiedelei, die der Welt der Götter glich und von allen Seiten überaus anmutig war.
1.91.26
नदीं चाश्रमसंश्लिष्टां पुण्यतोयां ददर्श सः ।
सर्वप्राणभृतां तत्र जननीमिव धिष्ठिताम् ॥ १.९१.२६ ॥
Und er sah den mit der Einsiedelei verbundenen Fluss mit seinen heiligen Wassern, der dort wie eine Mutter aller lebenden Wesen stand.
1.91.27
सचक्रवाकपुलिनां पुष्पफेनप्रवाहिनीम् ।
सकिन्नरगणावासां वारनर्क्षनिषेविताम् ॥ १.९१.२७ ॥
Jener Fluss mit Ufern, an denen die Cakravāka-Gänse wohnen, der Blumen und Schaum führt, Heimstatt zahlreicher Kinnaras, von Elefanten und Bären aufgesucht.
1.91.28
पुण्यस्वाध्यायसंघुष्टा पुलिनैरुपशोभिताम् ।
मत्तवारणशार्दूलभुजगेन्द्रनिषेविताम् ॥ १.९१.२८ ॥
Jener Fluss, der vom heiligen Rezitieren widerhallt, mit seinen Ufern geschmückt, von tobenden Elefanten, Tigern und großen Schlangen besucht.
1.91.29
तस्यास्तीरे भगवतः काश्यपस्य महात्मनः ।
आश्रमप्रवरं रम्यं महर्षिगणसेवितम् ॥ १.९१.२९ ॥
An seinem Ufer lag die vorzügliche, liebliche Einsiedelei des erhabenen, großherzigen Kāśyapa, die von Scharen großer Weiser besucht wurde.
1.91.30
नदीमाश्रमसंबद्धां दृष्ट्वाश्रमपदं तथा ।
चकाराभिप्रवेशाय मतिं स नृपतिस्तदा ॥ १.९१.३० ॥
Als er den mit der Einsiedelei verbundenen Fluss und ebenso den Ort der Einsiedelei gesehen hatte, fasste der König da den Entschluss, dort einzutreten.
1.91.31
अलङ्कृतं द्वीपवत्या मालिन्या रम्यतीरया ।
नरनारायणस्थानं गङ्गयेवोपशोभितम् ॥ १.९१.३१ ॥
Geschmückt von der Mālinī mit ihren Inseln und schönen Ufern, glänzte der Ort Nara und Nārāyaṇas, als wäre er von der Gaṅgā selbst geschmückt.
1.91.32
मत्तबर्हिणसंघुष्टं प्रविवेश महद्वनम् ।
तत्स चैत्ररथप्रख्यं समुपेत्य नरर्षभः ॥ १.९१.३२ ॥
Jener Stier unter den Menschen näherte sich und betrat den großen Wald, der vom Schreien berauschter Pfauen widerhallte und dem Caitraratha-Hain glich.
1.91.33
अतीव गुणसंपन्नमनिर्देश्यं च वर्चसा ।
महर्षिं काश्यपं द्रष्टुमथ कण्वं तपोधनम् ॥ १.९१.३३ ॥
Um den großen Weisen Kāśyapa zu sehen, überaus tugendhaft und mit unbeschreiblichem Glanz, und Kaṇva, reich an Askese.
1.91.34
ध्वजिनीमश्वसंबाधां पदातिगजसङ्कुलाम् ।
अवस्थाप्य वनद्वारि सेनामिदमुवाच सः ॥ १.९१.३४ ॥
Nachdem er das Heer mit Bannern, voller Pferde, gedrängt von Fußsoldaten und Elefanten, am Tor des Waldes aufgestellt hatte, sprach er diese Worte.
1.91.35
मुनिं विरजसं द्रष्टुं गमिष्यामि तपोधनम् ।
काश्यपं स्थीयतामत्र यावदागमनं मम ॥ १.९१.३५ ॥
Ich werde gehen, um den Weisen Virajas und den asketisch reichen Kāśyapa zu sehen. Das Heer soll hier bleiben, bis ich zurückkehre.
1.91.36
तद्वनं नन्दनप्रख्यमासाद्य मनुजेश्वरः ।
क्षुत्पिपासे जहौ राजा मुदं चावाप पुष्कलाम् ॥ १.९१.३६ ॥
Als er jenen Wald erreichte, der Nandana glich, legte der Herrscher der Menschen Hunger und Durst ab und erlangte reichliche Freude.
1.91.37
सामात्यो राजलिङ्गानि सोपनीय नराधिपः ।
पुरोहितसहायश्च जगामाश्रममुत्तमम् ॥ १.९१.३७ ॥
Mit seinen Ministern, nachdem er die königlichen Zeichen abgelegt hatte, ging der Herr der Menschen, begleitet von seinem Priester, zu jenem vortrefflichen Einsiedlerhaus.
1.91.38
दिदृक्षुस्तत्र तमृषिं तपोराशिमथाव्ययम् ।
ब्रह्मलोकप्रतीकाशमाश्रमं सोऽभिवीक्ष्य ह।
षट्पदोद्गीतसंघुष्टं नानाद्विजगणायुतम् ॥ १.९१.३८ ॥
Begierig, dort jenen Weisen zu sehen, den Inbegriff der Askese und den Unvergänglichen, betrachtete er jenes Einsiedlerhaus, dem Brahmās Welt gleich, widerhallend vom Summen der Bienen und erfüllt von vielen Vogelscharen.
1.91.39
विस्मयोत्फुल्लनयनो राजा प्रीतो बभूवह ।
ऋचो बह्वृचमुख्यैश्च प्रेर्यमाणाः पदक्रमैः।
शुश्राव मनुजव्याघ्रो विततेष्विह कर्मसु ॥ १.९१.३९ ॥
Mit vor Staunen weit geöffneten Augen wurde der König erfreut. Hier hörte der Tiger unter den Menschen die Verse des Ṛgveda, wortweise und in Reihenfolge von den vornehmsten Bahvṛcas während der ausgedehnten Riten vorgetragen.
1.91.40
यज्ञविद्याङ्गविद्भिश्च यजुर्विद्भिश्च शोभितम् ।
मधुरैः सामगीतैश्च ऋषिभिर्नियतव्रतैः ॥ १.९१.४० ॥
Jenes Einsiedlerhaus war geschmückt von denen, die die Hilfswissenschaften des Opfers kennen, von den Kennern des Yajur-Veda und von den Weisen mit gezügelten Gelübden, mit süßen Sāma-Gesängen.
1.91.41
भारुण्डसामगीताभिरथर्वशिरसोद्गतैः ।
यतात्मभिः सुनियतैः शुशुभे स तदाश्रमः ॥ १.९१.४१ ॥
Jenes Einsiedlerhaus erstrahlte damals durch die Bhāruṇḍa-Sāma-Gesänge und die aus dem Atharva-Śiras aufsteigenden Klänge, von den Selbstbeherrschten und sehr Gezügelten gesungen.
1.91.42
अथर्ववेदप्रवराः पूगयज्ञियसामगाः ।
संहितामीरयन्ति स्म पदक्रमयुतां तु ते ॥ १.९१.४२ ॥
Die Vornehmsten des Atharva-Veda und die Sänger des Sāma des Pūga-Opfers rezitierten die Saṃhitā, wortweise und in Reihenfolge geordnet.
1.91.43
शब्दसंस्कारसंयुक्तर्ब्रुवद्भिश्चापरैर्द्विजैः ।
नादितः स बभौ श्रीमान्ब्रह्मलोक इवापरः ॥ १.९१.४३ ॥
Vom Klang anderer Zweimalgeborener erfüllt, die mit geläutertem Wort sprachen, erstrahlte jener glanzvolle Ort wie eine andere Brahmā-Welt.
1.91.44
यज्ञसंस्तरविद्भिश्च क्रमशिक्षाविशारदैः ।
न्यायतत्त्वात्मविज्ञानसंपन्नैर्वेदपारगैः ॥ १.९१.४४ ॥
Der Ort war erfüllt von Zweimalgeborenen, die die Anordnung des Opferaltars kannten, in der Lehre der Rezitationsfolge bewandert waren, Wissen um Logik, Wahrheit und das Selbst besaßen und die Veden durchdrungen hatten.
1.91.45
नानावाक्यसमाहारसमवायविशारदैः ।
विशेषकार्यविद्भिश्च मोक्षधर्मपरायणैः ॥ १.९१.४५ ॥
Der Ort war erfüllt von Zweimalgeborenen, die im Sammeln und Verbinden vieler Aussprüche geübt waren, die besonderen Aufgaben kannten und dem Dharma der Befreiung ergeben waren.
1.91.46
स्तापनाक्षेपसिद्धान्तपरमार्थज्ञतां गतैः ।
शब्दच्छन्दोनिरुक्तज्ञैः कालज्ञानविशारदैः ॥ १.९१.४६ ॥
Der Ort war erfüllt von Zweimalgeborenen, die Kenntnis von festgelegter Lehre, Widerlegung und höchster Wahrheit erlangt hatten, Laut, Metrik und Etymologie kannten und in der Kunst der Zeitbestimmung bewandert waren.
1.91.47
द्रव्यकर्मगुणज्ञैश्च कार्यकारणवेदिभिः ।
पक्षिवानररुतज्ञैश्च व्यासग्रन्थसमाश्रितैः ॥ १.९१.४७ ॥
Der Ort war erfüllt von Zweimalgeborenen, die Substanz, Handlung und Eigenschaft kannten, Ursache und Wirkung verstanden, die Rufe von Vögeln und Affen deuteten und sich auf die Schriften Vyāsas stützten.
1.91.48
नानाशास्त्रेषु मुख्यैश्च शुश्राव स्वनमीरितम् ।
लोकायतिकमुख्यैश्च समन्तादनुनादितम् ॥ १.९१.४८ ॥
Er hörte die Stimme, die von den Hauptlehrern vieler Abhandlungen und den führenden Lokāyatikas erhoben wurde und sich nach allen Seiten hin widerhallte.
1.91.49
तत्रतत्र च विप्रेन्द्रान्नियतान्संशितव्रतान् ।
जपहोमपरान्विप्रान्ददर्श परवीरहा ॥ १.९१.४९ ॥
Hier und dort sah er die vortrefflichen Brahmanen, selbstbeherrscht und streng in ihren Gelübden, dem Japa und den Opfergaben ergeben, er, der Töter feindlicher Helden.
1.91.50
आसनानि विचित्राणि रुचिराणि महीपतिः ।
प्रयत्नोपहितानि स्म दृष्ट्वा विस्मयमागमत् ॥ १.९१.५० ॥
Als der König die wunderbaren, lieblichen Sitze sah, sorgfältig hergerichtet, geriet er in Staunen.
1.91.51
देवतायतनानां च प्रेक्ष्य पूजां कृतां द्विजैः ।
ब्रह्मलोकस्थमात्मानं मेने स नृपसत्तमः ॥ १.९१.५१ ॥
Als er die Verehrung sah, die die Brahmanen in den Tempeln der Götter vollzogen, glaubte sich jener beste der Könige in der Welt Brahmās.
1.91.52
स काश्यपतपोगुप्तमाश्रमप्रवरं शुभम् ।
नातृप्यत्प्रेक्षमाणो वै तपोवनगुणैर्युतम् ॥ १.९१.५२ ॥
Als er jene vortreffliche, verheißungsvolle Einsiedelei betrachtete, von Kaśyapas Askese beschützt und mit den Tugenden eines Büßerhains begabt, wurde er nicht satt.
1.91.53
स काश्यपस्यायतनं महाव्रतै-
र्वृतं समान्तादृषिभिस्तपोधनैः।
विवेश सामात्यपुरोहितोऽरिहा ।
विविक्तमत्यर्थमनोहरं शुभम् ॥ १.९१.५३ ॥
Mit seinen Ministern und seinem Hofpriester betrat der Feindebezwinger die Wohnstätte Kaśyapas, rings umgeben von großen Gelübdehaltern, deren Reichtum die Askese ist, ein abgeschiedener, überaus anmutiger und verheißungsvoller Ort.