மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.91
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.91.1
ततो मृगसहस्राणि हत्वा सबलवाहनः ।
तत्र मेघघनप्रख्यं सिद्धचारणसेवितम् ॥ १.९१.१ ॥
பின்னர் ஆயிரக்கணக்கான மான்களைக் கொன்று, தம் படையும் வாகனங்களுடனும், அங்கே அடர்ந்த மேகத்தைப் போன்ற, சித்தர்களாலும் சாரணர்களாலும் சேவிக்கப்பட்ட அந்தக் காட்டைக் கண்டான்.
1.91.2
वनमालोकयामास नगराद्योजनद्वये ।
मृगाननुचरन्वन्याञ्श्रमेण परिपीडितः ॥ १.९१.२ ॥
நகரிலிருந்து இரண்டு யோசனை தொலைவில் அந்தக் காட்டைக் கண்டான். காட்டு மான்களைத் துரத்திச் சென்றதால் களைப்பால் மிகவும் வருந்தினான்.
1.91.3
मृगाननुचरन्राजा वेगेनाश्वानचोदयत् ।
राजा मृगप्रसङ्गेन वनमन्यद्विवेश ह ॥ १.९१.३ ॥
மான்களைத் துரத்திய அரசன் வேகமாகக் குதிரைகளைச் செலுத்தினான். மான்களைத் தொடர்ந்து சென்ற அரசன் வேறொரு காட்டுக்குள் நுழைந்தான்.
1.91.4
एक एवोत्तमबलः क्षुत्पिपासाश्रमान्वितः ।
स वनस्यान्तमासाद्य महच्छून्यं समासदत् ॥ १.९१.४ ॥
தனியாக, மிகுந்த வலிமையுடையவனான அவன், பசி, தாகம், களைப்பால் சூழப்பட்டு, காட்டின் எல்லையை அடைந்து பெரிய வெறுமையான இடத்தை அடைந்தான்.
1.91.5
तच्चाप्यतीत्य नृपतिरुत्तमाश्रमसंयुतम् ।
मनःप्रह्लादजननं दृष्टिकान्तमतीव च ॥ १.९१.५ ॥
அந்த வெறுமையான இடத்தையும் கடந்து அரசன் சிறந்த தவச்சாலையுடன் கூடிய காட்டை அடைந்தான்; அது மனத்தை மிக மகிழ்வித்து கண்களுக்கு மிகவும் இனியதாக இருந்தது.
1.91.6
सीतमारुतसंयुक्तं जगामान्यन्महद्वनम् ।
पुष्पितैः पादपैः कीर्णमतीव सुखशाद्वलम् ॥ १.९१.६ ॥
குளிர்ந்த காற்றுடன் கூடிய அந்த அரசன் மற்றொரு பெரிய காட்டுக்குச் சென்றான்; அது மலர்ந்த மரங்களால் நிறைந்து, மிகவும் இனிய புல்வெளியைக் கொண்டிருந்தது.
1.91.7
विपुलं मधुरारावैर्नादितं विहगैस्तथा ।
पुंस्कोकिलनिनादैश्च झिल्लीकगणनादितम् ॥ १.९१.७ ॥
அந்தப் பரந்த காடு இனிய குரலொலிக்கும் பறவைகளாலும், ஆண் குயில்களின் கூவலாலும், சிற்றீசல்களின் கூட்டத்தின் ஒலியாலும் முழங்கிக் கொண்டிருந்தது।
1.91.8
प्रवृद्धविटपैर्वृक्षैः सुखच्छायैः समावृतम् ।
षट्पदाघूर्णिततलं लक्ष्म्या परमया युतम् ॥ १.९१.८ ॥
அந்தக் காடு செழித்த கிளைகளையுடைய மரங்களாலும், இன்பமான நிழலாலும் சூழப்பட்டிருந்தது; அதன் தரை வண்டுகளால் அதிர்ந்து கொண்டிருந்தது; அது மிகச் சிறந்த அழகுடன் திகழ்ந்தது.
1.91.9
नापुष्पः पादपः कश्चिन्नाफलो नापि कण्टकी ।
षट्पदैर्नाप्यपाकीर्णस्तस्मिन्वै काननेऽभवत् ॥ १.९१.९ ॥
அந்தக் காட்டில் பூக்கள் இல்லாத மரமோ, கனி இல்லாத மரமோ, முள் உள்ள மரமோ, அல்லது வண்டுகள் இல்லாத மரமோ எதுவும் இருக்கவில்லை.
1.91.10
विगहैर्नादितं पुष्पैरलङ्कृतमतीव च ।
सर्वर्तुकुसुमैर्वृक्षैः सुखच्छायैः समावृतम् ॥ १.९१.१० ॥
அந்தக் காடு பறவைகளும் வண்டுகளும் சுற்றித் திரிந்து ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது; மிகவும் பூக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது; எல்லாப் பருவங்களின் மலர்களையுடைய மரங்கள் இன்பமான நிழலுடன் சூழ்ந்திருந்தன.
1.91.11
मनोरमं सहेष्वासो विवेश वनमुत्तमम् ।
मारुता कलितास्तत्र द्रुमाः कुसुमशाखिनः ॥ १.९१.११ ॥
வில்லாளியுடன் அவன் அந்த மனோரமமான, சிறந்த காட்டிற்குள் நுழைந்தான்; அங்கே காற்று வீசி, பூக்கள் நிறைந்த கிளைகளுடைய மரங்கள் அசைந்து கொண்டிருந்தன.
1.91.12
पुष्पवृष्टिं विचित्रां तु व्यसजंस्ते पुनः पुनः ।
दिवस्पृशोऽथ संघुष्टाः पक्षिभिर्मधुरस्वनैः ॥ १.९१.१२ ॥
அவை மீண்டும் மீண்டும் வியக்கத்தக்க மலர்மழையைப் பொழிந்தன; வானைத் தொடுவது போல உயர்ந்திருந்த அவை, இனிய குரலுடைய பறவைகளின் ஒலியால் முழங்கின.
1.91.13
विरेजुः पादपास्तत्र विचित्रकुसुमाम्बराः ।
तेषां तत्र प्रवालेषु पुष्पभारावनामिषु ॥ १.९१.१३ ॥
அங்குள்ள மரங்கள் பல வண்ண மலர்களாலான ஆடைகளை அணிந்து ஒளிர்ந்தன; அவற்றின் தளிர்களில் மலர்ப்பாரத்தால் வளைந்து நின்றன.
1.91.14
रुवन्ति रावान्मधुरान्षट्पदा मधुलिप्सवः ।
तत्र प्रदेशांश्च बहून्कुसुमोत्करमण्डितान् ॥ १.९१.१४ ॥
தேனை விரும்பும் வண்டுகள் இனிய ஒலியில் ரீங்கரித்தன; அங்குள்ள பல இடங்கள் மலர்க்குவியல்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன.
1.91.15
लतागृहपरिक्षिप्तान्मनसः प्रीतिवर्धनान् ।
संपश्यन्सुमहातेजा बभूव मुदितस्तदा ॥ १.९१.१५ ॥
கொடிக்குடில்களால் சூழப்பட்டு மனதுக்கு மகிழ்ச்சி பெருக்கும் அவ்விடங்களைக் கண்டு அந்த மகாதேஜஸ்வி அப்போது மகிழ்ச்சியடைந்தார்.
1.91.16
परस्पराश्लिष्टशाखैः पादपैः कुसुमान्वितैः ।
अशोभत वनं तत्तु महेन्द्रध्वजसन्निभैः ॥ १.९१.१६ ॥
ஒன்றோடொன்று பின்னிய கிளைகளும் மலர்களும் கொண்ட மரங்களால் அக்காடு ஒளிர்ந்தது; அவை இந்திரத்வஜங்களைப் போல் தோன்றின.
1.91.17
सिद्धचारणसङ्घैश्च गन्धर्वाप्सरसां गणैः ।
सेवितं वनमत्यर्थं मत्तवानरकिन्नरैः ॥ १.९१.१७ ॥
சித்தர், சாரணர் கூட்டங்களாலும், கந்தர்வர், அப்சரஸ் கணங்களாலும், மதம் கொண்ட குரங்குகளாலும் கின்னரர்களாலும் அக்காடு மிகவும் சேவிக்கப்பட்டிருந்தது.
1.91.18
सुखः शीतः सुगन्धी च पुष्परेणुवहोऽनिलः ।
परिक्रामन्वने वृक्षानुपैतीव रिरंसया ॥ १.९१.१८ ॥
இனிமையும் குளிர்ச்சியும் நறுமணமும் கொண்ட, மலரின் மகரந்தத்தைச் சுமந்த காற்று காட்டில் சுற்றித் திரிந்து, இன்பம் துய்க்கும் விருப்பத்தால் மரங்களை நாடுவது போல் வந்தது.
1.91.19
एवंगुणसमायुक्तं ददर्श स वनं नृपः ।
नदीकच्छोद्भं कान्तमुच्छ्रितध्वजसन्निभम् ॥ १.९१.१९ ॥
இத்தகைய குணங்கள் நிறைந்த அந்த வனத்தை அரசன் கண்டான்; ஆற்றங்கரையில் முளைத்ததும், உயர்ந்த கொடிகளைப் போன்றதுமான அழகிய வனம் அது.
1.91.20
प्रेक्षमाणो वनं तत्तु सुप्रहृष्टविहङ्गमम् ।
आश्रमप्रवरं रम्यं ददर्श च मनोरमम् ॥ १.९१.२० ॥
பறவைகள் பெரிதும் மகிழ்ந்திருந்த அந்த வனத்தை நோக்கியபடி, சிறந்த, இனிய, மனத்தைக் கவரும் ஆசிரமத்தையும் அவன் கண்டான்.
1.91.21
नानावृक्षसमाकीर्णं संप्रज्वलितपावकम् ।
तं तदाऽप्रतिमं श्रीमानाश्रमं प्रत्यपूजयत् ॥ १.९१.२१ ॥
பல வகை மரங்களால் நிறைந்ததும், தீ நன்கு எரிந்துகொண்டிருந்ததுமான அந்த ஒப்பற்ற ஆசிரமத்தை, அந்த செல்வமிக்க அரசன் பதில் மரியாதை செய்து வணங்கினான்.
1.91.22
यतिभिर्वालखिल्यैश्च वृतं मुनिगणान्वितम् ।
अग्न्यगारैश्च बहुभिः पुष्पसंस्तरसंस्तृतम् ॥ १.९१.२२ ॥
யதிகளாலும் வாலகில்யர்களாலும் சூழப்பட்டது, முனிவர் கூட்டங்களுடன் கூடியது, பல அக்னிசாலைகளையும், மலர்ப் படுக்கைகளால் விரிக்கப்பட்டதுமாக அது இருந்தது.
1.91.23
महाकच्छैर्बृहद्भिश्च विभ्राजितमतीव च ।
मालिनीमभितो राजन्नदीं पुण्यां सुखोदकाम् ॥ १.९१.२३ ॥
பெரிய கரைகளால் மிகவும் ஒளிர்வது; அரசே, மாலினி என்னும் புனித நதியால் சுற்றிலும் சூழப்பட்டது, இனிய நீரை உடையது.
1.91.24
नैकपक्षिगणाकीर्णां तपोवनमनोरमाम् ।
तत्रव्यालमृगान्सैम्यान्पश्यन्प्रीतिमवाप सः ॥ १.९१.२४ ॥
பல பறவைக் கூட்டங்களால் நிறைந்ததும், தவவனத்தால் மனத்தைக் கவர்வதுமான அந்த இடத்தில், அங்குள்ள காட்டு விலங்குகளையும் சாந்தமான மான்களையும் கண்டு அவன் மகிழ்ச்சி அடைந்தான்.
1.91.25
तं चाप्रतिरथः श्रीमानाश्रमं प्रत्यपद्यत ।
देवलोकप्रतीकाशं सर्वतः सुमनोहरम् ॥ १.९१.२५ ॥
அப்போது ஒப்பற்ற தேர்வீரனும் செல்வமிக்கவனுமான அவன் தேவலோகத்தை ஒத்ததும் எல்லாப் பக்கங்களிலும் மிக அழகானதுமான அந்த ஆசிரமத்தை அடைந்தான்.
1.91.26
नदीं चाश्रमसंश्लिष्टां पुण्यतोयां ददर्श सः ।
सर्वप्राणभृतां तत्र जननीमिव धिष्ठिताम् ॥ १.९१.२६ ॥
ஆசிரமத்தை ஒட்டி ஓடிய, புனித நீரைக் கொண்ட அந்த நதியை அவன் கண்டான்; அங்கே அது எல்லா உயிர்களுக்கும் தாயைப் போல் இருந்தது.
1.91.27
सचक्रवाकपुलिनां पुष्पफेनप्रवाहिनीम् ।
सकिन्नरगणावासां वारनर्क्षनिषेविताम् ॥ १.९१.२७ ॥
சக்ரவாகப் பறவைகள் வாழும் கரைகளுடையதும், மலர்களையும் நுரையையும் அடித்துச் செல்வதும், கின்னரர் கூட்டங்கள் வாழ்வதும், யானைகளும் கரடிகளும் வந்து சேர்வதுமான அந்த நதி.
1.91.28
पुण्यस्वाध्यायसंघुष्टा पुलिनैरुपशोभिताम् ।
मत्तवारणशार्दूलभुजगेन्द्रनिषेविताम् ॥ १.९१.२८ ॥
புனிதமான வேதபாராயண ஒலியால் முழங்கியதும், கரைகளால் அழகு பெற்றதும், மதயானைகளும் புலிகளும் சிறந்த பாம்புகளும் வந்து சேர்வதுமான அந்த நதி.
1.91.29
तस्यास्तीरे भगवतः काश्यपस्य महात्मनः ।
आश्रमप्रवरं रम्यं महर्षिगणसेवितम् ॥ १.९१.२९ ॥
அந்த நதிக்கரையில் பகவான் மகாத்மா காசியபரின் சிறந்த, இனிய ஆசிரமம் இருந்தது; அது மகரிஷிகளின் கூட்டங்களால் சேவிக்கப்பட்டது.
1.91.30
नदीमाश्रमसंबद्धां दृष्ट्वाश्रमपदं तथा ।
चकाराभिप्रवेशाय मतिं स नृपतिस्तदा ॥ १.९१.३० ॥
ஆசிரமத்தோடு இணைந்த அந்த நதியையும் ஆசிரமப் பகுதியையும் கண்ட பிறகு, அந்த அரசன் அப்போது அங்கே நுழைய முடிவு செய்தான்.
1.91.31
अलङ्कृतं द्वीपवत्या मालिन्या रम्यतीरया ।
नरनारायणस्थानं गङ्गयेवोपशोभितम् ॥ १.९१.३१ ॥
தீவுகளையுடைய மாலினியாலும் அழகிய கரைகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட அது நர-நாராயணரின் இடம்; கங்கையைப் போல் அது பொலிவுற்றிருந்தது.
1.91.32
मत्तबर्हिणसंघुष्टं प्रविवेश महद्वनम् ।
तत्स चैत्ररथप्रख्यं समुपेत्य नरर्षभः ॥ १.९१.३२ ॥
மதம்பிடித்த மயில்களின் ஒலியால் முழங்கிய அந்த பெரிய வனத்தை, சைத்ரரத வனத்தை ஒத்த அதை, அந்த நரர்ஷபர் அணுகி நுழைந்தார்.
1.91.33
अतीव गुणसंपन्नमनिर्देश्यं च वर्चसा ।
महर्षिं काश्यपं द्रष्टुमथ कण्वं तपोधनम् ॥ १.९१.३३ ॥
மிகுந்த குணங்களும் ஒளியும் கொண்ட மகரிஷி காசியபரையும், தவச் செல்வம் நிறைந்த கண்வரையும் காண.
1.91.34
ध्वजिनीमश्वसंबाधां पदातिगजसङ्कुलाम् ।
अवस्थाप्य वनद्वारि सेनामिदमुवाच सः ॥ १.९१.३४ ॥
கொடிகளுடனும், குதிரைகளால் நிறைந்தும், காலாட்படையும் யானைகளும் நெருங்கிய அந்தப் படையை காட்டு வாயிலில் நிறுத்தி, அவர் இவ்வாறு கூறினார்.
1.91.35
मुनिं विरजसं द्रष्टुं गमिष्यामि तपोधनम् ।
काश्यपं स्थीयतामत्र यावदागमनं मम ॥ १.९१.३५ ॥
நான் முனிவர் விரஜஸை, தவச் செல்வரான காசியபரைக் காணச் செல்வேன்; நான் திரும்பும் வரை இங்கேயே இருங்கள்.
1.91.36
तद्वनं नन्दनप्रख्यमासाद्य मनुजेश्वरः ।
क्षुत्पिपासे जहौ राजा मुदं चावाप पुष्कलाम् ॥ १.९१.३६ ॥
நந்தனத்தை ஒத்த அந்த வனத்தை அடைந்து, மனிதர்களின் அரசன் பசியையும் தாகத்தையும் விட்டுவிட்டு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அடைந்தான்.
1.91.37
सामात्यो राजलिङ्गानि सोपनीय नराधिपः ।
पुरोहितसहायश्च जगामाश्रममुत्तमम् ॥ १.९१.३७ ॥
அமைச்சர்களுடன், அரச சின்னங்களை வைத்துவிட்டு, புரோகிதருடன் அரசன் அந்த உயர்ந்த ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான்.
1.91.38
दिदृक्षुस्तत्र तमृषिं तपोराशिमथाव्ययम् ।
ब्रह्मलोकप्रतीकाशमाश्रमं सोऽभिवीक्ष्य ह।
षट्पदोद्गीतसंघुष्टं नानाद्विजगणायुतम् ॥ १.९१.३८ ॥
அங்கு தவக்குவியலான அந்த அழிவற்ற ரிஷியைக் காணும் விருப்பத்துடன், அவன் பிரம்மலோகத்திற்கு ஒத்த அந்த ஆசிரமத்தைக் கண்டான்; அது வண்டுகளின் பாடலால் ஒலித்து, பல பறவைக் கூட்டங்களால் நிறைந்திருந்தது.
1.91.39
विस्मयोत्फुल्लनयनो राजा प्रीतो बभूवह ।
ऋचो बह्वृचमुख्यैश्च प्रेर्यमाणाः पदक्रमैः।
शुश्राव मनुजव्याघ्रो विततेष्विह कर्मसु ॥ १.९१.३९ ॥
வியப்பால் விரிந்த கண்களுடன் அரசன் மகிழ்ந்தான். இங்கே விரிந்த யாகச் செயல்களில், பஹ்வ்ருச முதல்வர்களால் பத-கிரம முறையில் ஓதப்பட்ட ருக்குகளை அந்த மனுஜவ்யாக்ரன் கேட்டான்.
1.91.40
यज्ञविद्याङ्गविद्भिश्च यजुर्विद्भिश्च शोभितम् ।
मधुरैः सामगीतैश्च ऋषिभिर्नियतव्रतैः ॥ १.९१.४० ॥
யாகவித்தையின் அங்கங்களை அறிந்தவர்களாலும், யஜுர்வேதம் அறிந்தவர்களாலும், நியமவிரதம் கொண்ட ரிஷிகளின் இனிய சாமகானங்களாலும் அந்த ஆசிரமம் அழகுற்றிருந்தது.
1.91.41
भारुण्डसामगीताभिरथर्वशिरसोद्गतैः ।
यतात्मभिः सुनियतैः शुशुभे स तदाश्रमः ॥ १.९१.४१ ॥
பாருண்ட சாமகானங்களாலும், அதர்வசிரசிலிருந்து எழுந்த ஒலிகளாலும், மனதை அடக்கிய, மிகவும் நியமமுடையவர்களால் அந்த ஆசிரமம் அப்போது ஒளிர்ந்தது.
1.91.42
अथर्ववेदप्रवराः पूगयज्ञियसामगाः ।
संहितामीरयन्ति स्म पदक्रमयुतां तु ते ॥ १.९१.४२ ॥
அதர்வவேதத்தில் சிறந்தவர்களும், பூகயஜ்ஞிய சாமம் பாடுபவர்களுமான அவர்கள், பத-கிரமத்துடன் கூடிய சம்ஹிதையை ஓதிக்கொண்டிருந்தார்கள்.
1.91.43
शब्दसंस्कारसंयुक्तर्ब्रुवद्भिश्चापरैर्द्विजैः ।
नादितः स बभौ श्रीमान्ब्रह्मलोक इवापरः ॥ १.९१.४३ ॥
சொல் சீர்மையுடன் பேசிக்கொண்டிருந்த பிற இருபிறப்பாளர்களின் ஒலியால் முழங்கிய அந்த ஒளிமிக்க இடம் மற்றொரு பிரம்மலோகம் போல் விளங்கியது.
1.91.44
यज्ञसंस्तरविद्भिश्च क्रमशिक्षाविशारदैः ।
न्यायतत्त्वात्मविज्ञानसंपन्नैर्वेदपारगैः ॥ १.९१.४४ ॥
யாகப் பீடத்தின் அமைப்பை அறிந்தவர்களும், ஓதல் முறைக் கல்வியில் வல்லவர்களும், நியாயம், தத்துவம், ஆத்ம ஞானம் நிறைந்தவர்களும், வேதங்களைக் கடந்தவர்களுமான அந்தணர்களால் அது நிறைந்திருந்தது.
1.91.45
नानावाक्यसमाहारसमवायविशारदैः ।
विशेषकार्यविद्भिश्च मोक्षधर्मपरायणैः ॥ १.९१.४५ ॥
பல வாக்கியங்களைத் தொகுத்து இணைப்பதில் வல்லவர்களும், சிறப்புக் கடமைகளை அறிந்தவர்களும், மோக்ஷ தர்மத்தில் ஈடுபட்டவர்களுமான அந்தணர்களால் அது நிறைந்திருந்தது.
1.91.46
स्तापनाक्षेपसिद्धान्तपरमार्थज्ञतां गतैः ।
शब्दच्छन्दोनिरुक्तज्ञैः कालज्ञानविशारदैः ॥ १.९१.४६ ॥
நிறுவுதல், மறுத்தல், சித்தாந்தம், பரமார்த்தம் ஆகியவற்றை அறிந்தவர்களும், சொல், சந்தம், நிருக்தம் அறிந்தவர்களும், காலஞானத்தில் வல்லவர்களுமான அந்தணர்களால் அது நிறைந்திருந்தது.
1.91.47
द्रव्यकर्मगुणज्ञैश्च कार्यकारणवेदिभिः ।
पक्षिवानररुतज्ञैश्च व्यासग्रन्थसमाश्रितैः ॥ १.९१.४७ ॥
பொருள், கர்மம், குணம் அறிந்தவர்களும், காரிய-காரணம் அறிந்தவர்களும், பறவை, குரங்குகளின் ஒலியை அறிந்தவர்களும், வ்யாசரின் நூல்களை ஆதரித்தவர்களுமான அந்தணர்களால் அது நிறைந்திருந்தது.
1.91.48
नानाशास्त्रेषु मुख्यैश्च शुश्राव स्वनमीरितम् ।
लोकायतिकमुख्यैश्च समन्तादनुनादितम् ॥ १.९१.४८ ॥
பல சாஸ்திரங்களில் முக்கியர்களும், லோகாயதிகர்களின் தலைவர்களும் எழுப்பிய ஒலியை அவர் கேட்டார்; அது நாலாபுறமும் எதிரொலித்தது.
1.91.49
तत्रतत्र च विप्रेन्द्रान्नियतान्संशितव्रतान् ।
जपहोमपरान्विप्रान्ददर्श परवीरहा ॥ १.९१.४९ ॥
அங்கங்கே கட்டுப்பாடுள்ள, கடும் விரதம் கொண்ட, ஜபமும் ஹோமமும் செய்யும் சிறந்த பிராமணர்களை எதிரிவீரர்களை அழிப்பவன் கண்டான்.
1.91.50
आसनानि विचित्राणि रुचिराणि महीपतिः ।
प्रयत्नोपहितानि स्म दृष्ट्वा विस्मयमागमत् ॥ १.९१.५० ॥
அரசன் கவனமாக அமைக்கப்பட்ட அழகிய, விசித்திரமான ஆசனங்களைக் கண்டு வியப்படைந்தான்.
1.91.51
देवतायतनानां च प्रेक्ष्य पूजां कृतां द्विजैः ।
ब्रह्मलोकस्थमात्मानं मेने स नृपसत्तमः ॥ १.९१.५१ ॥
தேவாலயங்களில் அந்தணர்கள் செய்த பூசையைக் கண்டு, அந்த சிறந்த அரசன் தன்னை பிரமலோகத்தில் இருப்பதாக நினைத்தான்.
1.91.52
स काश्यपतपोगुप्तमाश्रमप्रवरं शुभम् ।
नातृप्यत्प्रेक्षमाणो वै तपोवनगुणैर्युतम् ॥ १.९१.५२ ॥
காசியபரின் தவத்தால் காக்கப்பட்ட, அந்த சிறந்த சுபமான ஆசிரமத்தை, தபோவனத்தின் குணங்களோடு கண்டு அவன் திருப்தியடையவில்லை.
1.91.53
स काश्यपस्यायतनं महाव्रतै-
र्वृतं समान्तादृषिभिस्तपोधनैः।
विवेश सामात्यपुरोहितोऽरिहा ।
विविक्तमत्यर्थमनोहरं शुभम् ॥ १.९१.५३ ॥
அமைச்சர்களும் புரோகிதரும் உடன் வர, எதிரிகளை அழிப்பவன் காசியபரின் ஆசிரமத்தில் நுழைந்தான். அது பெரும்விரதியரும் தவச்செல்வருமான ரிஷிகளால் நாற்புறமும் சூழப்பட்டிருந்தது; அது தனிமையும் மிக அழகும் சுபமும் கொண்டிருந்தது.