Mahābhārata · Adhyāya 1.95
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.95.1
प्रतिज्ञाय च दुष्यन्ते प्रतियाते दिने दिने ।
गर्भश्च ववृधे तस्यां राजपुत्र्यां महात्मनः ॥ १.९५.१ ॥
Duṣyanta, tras hacer su promesa, partió día tras día; y en aquella princesa creció el embrión del magnánimo.
1.95.2
शकुन्तला चिन्तयन्ती राजानं कार्यगौरवात् ।
दिवारात्रमनिद्रैव स्नानभोजनवर्जिता ॥ १.९५.२ ॥
Śakuntalā, pensando en el rey, por la gravedad del asunto, sin dormir día y noche, privada de baño y comida.
1.95.3
राजप्रेषणिका विप्राश्चतुरङ्गबलान्विताः ।
अद्य श्वो वा परश्वो वा समायान्तीति निस्चिता ॥ १.९५.३ ॥
Los brahmanes enviados por el rey, acompañados de un ejército cuádruple, llegarán hoy, mañana o pasado mañana; así estaba convencida.
1.95.4
दिनान्पक्षानृतून्मासानयनानि च सर्वशः ।
गण्यमानानि वर्षाणि व्यतीयुस्त्रीणि भारत ॥ १.९५.४ ॥
Oh descendiente de Bharata, mientras se contaban días, quincenas, estaciones, meses y solsticios, pasaron tres años.
1.95.5
त्रिषु वर्षेषु पूर्णेषु ऋषेर्वचनगौरवात् ।
ऋषिपत्न्यः सुबहुशो हेतुमद्वाक्यमब्रुवन् ॥ १.९५.५ ॥
Cuando se cumplieron tres años, por respeto a la palabra del sabio, las esposas de los sabios le hablaron muchas veces con palabras razonadas.
1.95.6
शृणु भद्रे लोकवृत्तं श्रुत्वा यद्रोचते तव ।
तत्कुरुष्व हितं देवि नावमान्यं गुरोर्वचः ॥ १.९५.६ ॥
Escucha, buena señora, la conducta del mundo; habiéndola oído, haz lo que te agrade. Oh diosa, haz lo que es beneficioso; no debe desatenderse la palabra del maestro.
1.95.7
देवानां दैवतं विष्णुर्विप्राणामग्निर्ब्रह्म च ।
नारीणां दैवतं भर्ता लोकानां ब्राह्मणो गुरुः ॥ १.९५.७ ॥
Viṣṇu es el dios de los dioses, Agni y el Veda el dios de los brahmanes; el esposo es el dios de las mujeres, y el brahmán es el maestro de los mundos.
1.95.8
सूतिकाले प्रसूष्वेति भगवांस्ते पिताऽब्रवीत् ।
करिष्यामीति कर्तव्यं तदा ते सुकृतं भवेत् ॥ १.९५.८ ॥
'Al tiempo del parto, da a luz', dijo tu venerable padre. 'Lo haré': ese deber, cumplido entonces, será tu mérito.
1.95.9
पत्नीनां वचनं श्रुत्वा साधु साध्वित्यचिन्तयत् ।
गर्भं सुषाव वामोरूः कुमारममितौजसम् ॥ १.९५.९ ॥
Al oír las palabras de las esposas pensó: «Bien, bien»; y la de hermosos muslos dio a luz del vientre a un hijo de energía sin medida.
1.95.10
त्रिषु वर्षेषु पूर्णेषु प्राजायत शकुन्तला ।
रूपौदार्यगुणोपेतं दौष्यन्तिं जनमेजय ॥ १.९५.१० ॥
Cumplidos tres años, Śakuntalā dio a luz —oh Janamejaya— al hijo de Duṣyanta, dotado de belleza, generosidad y virtudes.
1.95.11
जाते तस्मिन्नन्तरिक्षात्पुष्पवृष्टिः पपात ह ।
देवदुन्दुभयो नेदुर्ननृतुश्चाप्सरोगणाः ॥ १.९५.११ ॥
En cuanto nació, cayó una lluvia de flores desde el cielo; sonaron los tambores divinos y las tropas de ninfas celestiales danzaron.
1.95.12
गायद्भिर्मधुरं तत्र देवैः शक्रोऽभ्युवाच ह ।
शकुन्तले तव सुतश्चक्रवर्ती भविष्यति ॥ १.९५.१२ ॥
Allí, mientras los dioses cantaban dulcemente, Indra habló: «Oh Śakuntalā, tu hijo será un emperador universal».
1.95.13
बलं तेजश्च रूपं च न समं भुवि केनचित् ।
आहर्ता वाजिमेधस्य शतसङ्ख्यस्य पौरवः ॥ १.९५.१३ ॥
Nadie en la tierra igualará su fuerza, esplendor o belleza; ese Paurava será el celebrante de cien sacrificios del caballo.
1.95.14
अनेकारपि साहस्रै राजसूयादिभिर्मखैः ।
स्वार्थं ब्राह्मणसात्कृत्वा दक्षिणाममितां ददत् ॥ १.९५.१४ ॥
Mediante miles de sacrificios, comenzando con el Rājasūya, entregará su propia riqueza a los brahmanes y ofrecerá dakṣiṇās inmensurables.
1.95.15
देवतानां वचः श्रुत्वा कण्वाश्रमनिवासिनः ।
सभाजयन्तः कण्वस्य सुतां सर्वे महर्षयः ॥ १.९५.१५ ॥
Al oír las palabras de los dioses, todos los grandes sabios que habitaban el ermitaño de Kaṇva comenzaron a honrar a la hija de Kaṇva.
1.95.16
शकुन्तला च तच्छ्रुत्वा परं हर्षमवाप सा ।
द्विजानाहूय मुनिभिः सत्कृत्य च महायशाः। ॥ १.९५.१६ ॥
Al oírlo, Śakuntalā alcanzó suprema alegría; la de gran renombre llamó a los brahmanes junto con los sabios y los honró.
1.95.17
जातकर्मादिसंस्कारं कण्वः पुण्यवतां वरः ।
तस्याथ कारयामास वर्धमानस्य चासकृत् ॥ १.९५.१७ ॥
Kaṇva, el mejor de los virtuosos, hizo realizar para él los ritos del nacimiento y otros sacramentos purificatorios, y los hizo repetir una y otra vez para el niño que crecía.
1.95.18
यथाविधि यथान्यायं क्रियाः सर्वास्त्वकारयत् ।
दन्तैः शुक्लैः शिखरिभिःसिंहसंहननोऽभवत् ॥ १.९५.१८ ॥
Hizo realizar todos los ritos según la regla y la conveniencia; creció con dientes blancos como cimas de montaña y un cuerpo firme como el de un león.
1.95.19
चक्राङ्कितकरः श्रीमान्स्वयं विष्णुरिवापरः ।
चतुष्किष्कुर्महातेजा महामूर्धा महाबलः ॥ १.९५.१९ ॥
De manos marcadas con el disco, glorioso, como si fuera otro Viṣṇu en persona, de cuatro kiṣkus de estatura, de gran esplendor, de gran cabeza y gran fuerza.
1.95.20
कुमारो देवगर्भाभः स तत्राशु व्यवर्धत ।
ऋषेर्भयात्तु दुष्यन्तः स्मरन्नैवाह्वयत्तदा ॥ १.९५.२० ॥
Aquel muchacho, resplandeciente como un hijo de los dioses, creció rápidamente allí; pero por temor al sabio, Duṣyanta, aunque lo recordaba, no lo llamó entonces.
1.95.21
गते काले तु महति न सस्मार तपोधनाम् ।
षड्वर्षेषु ततो बालः कण्वाश्रमपदं प्रति ॥ १.९५.२१ ॥
Aunque pasó mucho tiempo, no recordó a aquella cuya riqueza era el ascetismo; luego, tras seis años, el muchacho se dirigió al ermitaño de Kaṇva.
1.95.22
व्याघ्रान्सिंहान्वराहांश्च वृकांश्च महिषांस्तथा ।
ऋक्षांश्चाभ्यहनद्व्यालान्पद्भ्यामाश्रमपीडकान् ॥ १.९५.२२ ॥
Derribó con sus pies tigres, leones, jabalíes, lobos, búfalos y osos, y las fieras que acosaban al ermitaño.
1.95.23
बलाद्भुजाभ्यां संगृह्य बलवान्संनियम्य च ।
बद्ध्वा वृक्षेषु दौष्यन्तिराश्रमस्य समन्ततः ॥ १.९५.२३ ॥
El fuerte hijo de Duṣyanta, sujetándolos por la fuerza con ambos brazos y dominándolos, los ató a los árboles por todo el ermitaño.
1.95.24
आरुरोह द्रुमांश्चैव क्रीडन्स्म परिधावति ।
वनं च लोडयामास सिंहव्याघ्रगणैर्वृतम् ॥ १.९५.२४ ॥
Subía a los árboles, corría jugando y agitaba el bosque lleno de manadas de leones y tigres.
1.95.25
ततश्च राक्षसान्सर्वान्पिशाचांश्च रिपून्रणे ।
मुष्टियुद्धेन तान्हत्वा ऋषीनाराधयत्तदा ॥ १.९५.२५ ॥
Entonces, en la batalla, habiendo dado muerte con combate de puños a todos los rākṣasas, a los piśācas y a aquellos enemigos, entonces complació a los sabios.
1.95.26
कश्चिद्दितिसुतस्तं तु हन्तुकामो महाबलः ।
वध्यमानांस्तु दैतेयानमर्षी तं समभ्ययात् ॥ १.९५.२६ ॥
Un cierto hijo de Diti, poderoso, deseando matarlo, al ver que los Daitya eran muertos, se le acercó con indignación.
1.95.27
तमागतं प्रहस्यैव बाहुभ्यां परिगृह्य च ।
दृढं चाबध्य बाहुभ्यां पीडयामास तं तदा ॥ १.९५.२७ ॥
Sonriendo, lo agarró con sus brazos cuando llegó, lo ató firmemente con sus brazos y entonces lo oprimió.
1.95.28
मर्दितो न शशाकास्मान्मोचितुं बलवत्तया ।
प्राक्रोशद्भैरवं तत्र द्वारेभ्यो निःसृतं त्वसृक् ॥ १.९५.२८ ॥
Aplastado, no pudo liberarnos por su fuerza; allí lanzó un grito espantoso, y la sangre brotó de sus orificios.
1.95.29
तेन शब्देन वित्रस्ता मृगाः सिंहादयो गणाः ।
सुस्रुवुश्च शकृन्मूत्रमाश्रमस्थाश्च सुस्रुवुः ॥ १.९५.२९ ॥
Aterrorizados por aquel sonido, los ciervos y las manadas de leones y otros, y los que habitaban en el ermitaño, evacuaron excrementos y orina.
1.95.30
निरसुं जानुभिः कृत्वा विससर्ज च सोऽपतत् ।
तद्दृष्ट्वा विस्मयं जग्मुः कुमारस्य विचेष्टितम् ॥ १.९५.३० ॥
Habiéndolo dejado sin vida con las rodillas, lo soltó, y él cayó. Al ver aquella hazaña del joven, se asombraron.
1.95.31
नित्यकालं वध्यमाना दैतेया राक्षसैः सह ।
कुमारस्य भयादेव नैव जग्मुस्तदाश्रमम् ॥ १.९५.३१ ॥
Los daitya, golpeados continuamente junto con los rākṣasa, no se acercaron a aquel ermitaño por miedo al niño.
1.95.32
ततोऽस्य नाम चक्रुस्ते कण्वाश्रमनिवासिनः ।
कण्वेन सहिताः सर्वे दृष्ट्वा कर्मातिमानुषम् ॥ १.९५.३२ ॥
Entonces todos los moradores del ermitaño de Kaṇva, junto con Kaṇva, al ver su hazaña sobrehumana, le dieron un nombre.
1.95.33
अस्त्वयं सर्वदमनः सर्वं हि दमयत्यसौ ।
स सर्वदमनो नाम कुमारः समपद्यत ॥ १.९५.३३ ॥
"Que sea Sarvadamana, pues él somete a todos" — y aquel niño llegó a llamarse Sarvadamana.
1.95.34
विक्रमेणौजसा चैव बलेन च समन्वितः ।
अप्रेषयति दुष्यन्ते महिष्यास्तनयस्य च ॥ १.९५.३४ ॥
Dotado de valor, vigor y fuerza, lo envía de vuelta a Duṣyanta y al hijo de la reina principal.
1.95.35
पाण्डुभावपरीताङ्गीं चिन्तया समभिप्लुताम् ।
लम्बालकां कृशां दीनां तथा मलिनवाससम् ॥ १.९५.३५ ॥
Śakuntalā, con los miembros cubiertos de palidez, abrumada por la preocupación, con los cabellos sueltos, delgada, afligida y vestida con ropas sucias.
1.95.36
शकुन्तलां च संप्रेक्ष्य प्रदध्यौ स मुनिस्तदा ।
शास्त्राणि सर्ववेदाश्च द्वादशाब्दस्य चाभवन् ॥ १.९५.३६ ॥
Al contemplar a Śakuntalā, aquel sabio reflexionó entonces; y al cumplirse doce años, las ciencias y todos los Vedas llegaron a ser (suyos).