Mahābhārata · Adhyāya 1.95
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.95.1
प्रतिज्ञाय च दुष्यन्ते प्रतियाते दिने दिने ।
गर्भश्च ववृधे तस्यां राजपुत्र्यां महात्मनः ॥ १.९५.१ ॥
Duṣyanta, tendo feito sua promessa, partiu dia após dia; e naquela princesa cresceu o embrião do magnânimo.
1.95.2
शकुन्तला चिन्तयन्ती राजानं कार्यगौरवात् ।
दिवारात्रमनिद्रैव स्नानभोजनवर्जिता ॥ १.९५.२ ॥
Śakuntalā, pensando no rei, devido à gravidade do assunto, sem dormir dia e noite, privada de banho e comida.
1.95.3
राजप्रेषणिका विप्राश्चतुरङ्गबलान्विताः ।
अद्य श्वो वा परश्वो वा समायान्तीति निस्चिता ॥ १.९५.३ ॥
Os brâmanes enviados pelo rei, acompanhados de um exército quádruplo, chegarão hoje, amanhã ou depois de amanhã; assim ela estava convencida.
1.95.4
दिनान्पक्षानृतून्मासानयनानि च सर्वशः ।
गण्यमानानि वर्षाणि व्यतीयुस्त्रीणि भारत ॥ १.९५.४ ॥
Ó descendente de Bharata, enquanto dias, quinzenas, estações, meses e solstícios eram contados, três anos se passaram.
1.95.5
त्रिषु वर्षेषु पूर्णेषु ऋषेर्वचनगौरवात् ।
ऋषिपत्न्यः सुबहुशो हेतुमद्वाक्यमब्रुवन् ॥ १.९५.५ ॥
Quando três anos se completaram, por respeito à palavra do sábio, as esposas dos sábios falaram-lhe muitas vezes com palavras fundamentadas.
1.95.6
शृणु भद्रे लोकवृत्तं श्रुत्वा यद्रोचते तव ।
तत्कुरुष्व हितं देवि नावमान्यं गुरोर्वचः ॥ १.९५.६ ॥
Ouve, boa senhora, a conduta do mundo; tendo ouvido, faze o que te agradar. Ó deusa, faze o que é benéfico; a palavra do mestre não deve ser desprezada.
1.95.7
देवानां दैवतं विष्णुर्विप्राणामग्निर्ब्रह्म च ।
नारीणां दैवतं भर्ता लोकानां ब्राह्मणो गुरुः ॥ १.९५.७ ॥
Viṣṇu é o deus dos deuses, Agni e o Veda o deus dos brâmanes; o marido é o deus das mulheres, e o brâmane é o mestre dos mundos.
1.95.8
सूतिकाले प्रसूष्वेति भगवांस्ते पिताऽब्रवीत् ।
करिष्यामीति कर्तव्यं तदा ते सुकृतं भवेत् ॥ १.९५.८ ॥
'No tempo do parto, dá à luz', disse teu venerável pai. 'Farei': esse dever, cumprido, será então teu mérito.
1.95.9
पत्नीनां वचनं श्रुत्वा साधु साध्वित्यचिन्तयत् ।
गर्भं सुषाव वामोरूः कुमारममितौजसम् ॥ १.९५.९ ॥
Ao ouvir as palavras das esposas, pensou: 'Bem, bem'; e a de belas coxas deu à luz do ventre um filho de vigor sem medida.
1.95.10
त्रिषु वर्षेषु पूर्णेषु प्राजायत शकुन्तला ।
रूपौदार्यगुणोपेतं दौष्यन्तिं जनमेजय ॥ १.९५.१० ॥
Completados três anos, Śakuntalā deu à luz — ó Janamejaya — o filho de Duṣyanta, dotado de beleza, generosidade e virtudes.
1.95.11
जाते तस्मिन्नन्तरिक्षात्पुष्पवृष्टिः पपात ह ।
देवदुन्दुभयो नेदुर्ननृतुश्चाप्सरोगणाः ॥ १.९५.११ ॥
Assim que nasceu, uma chuva de flores caiu do céu; soaram os tambores divinos e as tropas de ninfas celestiais dançaram.
1.95.12
गायद्भिर्मधुरं तत्र देवैः शक्रोऽभ्युवाच ह ।
शकुन्तले तव सुतश्चक्रवर्ती भविष्यति ॥ १.९५.१२ ॥
Ali, enquanto os deuses cantavam docemente, Indra falou: 'Ó Śakuntalā, teu filho será um imperador universal.'
1.95.13
बलं तेजश्च रूपं च न समं भुवि केनचित् ।
आहर्ता वाजिमेधस्य शतसङ्ख्यस्य पौरवः ॥ १.९५.१३ ॥
Ninguém na terra igualará sua força, esplendor ou beleza; aquele Paurava será o realizador de cem sacrifícios do cavalo.
1.95.14
अनेकारपि साहस्रै राजसूयादिभिर्मखैः ।
स्वार्थं ब्राह्मणसात्कृत्वा दक्षिणाममितां ददत् ॥ १.९५.१४ ॥
Por meio de milhares de sacrifícios, começando pelo Rājasūya, ele dará sua própria riqueza aos brâmanes e oferecerá dakṣiṇās incomensuráveis.
1.95.15
देवतानां वचः श्रुत्वा कण्वाश्रमनिवासिनः ।
सभाजयन्तः कण्वस्य सुतां सर्वे महर्षयः ॥ १.९५.१५ ॥
Ao ouvir as palavras dos deuses, todos os grandes sábios que habitavam o eremitério de Kaṇva começaram a honrar a filha de Kaṇva.
1.95.16
शकुन्तला च तच्छ्रुत्वा परं हर्षमवाप सा ।
द्विजानाहूय मुनिभिः सत्कृत्य च महायशाः। ॥ १.९५.१६ ॥
Ao ouvir isso, Śakuntalā sentiu suprema alegria; a de grande renome convocou os brâmanes junto com os sábios e os honrou.
1.95.17
जातकर्मादिसंस्कारं कण्वः पुण्यवतां वरः ।
तस्याथ कारयामास वर्धमानस्य चासकृत् ॥ १.९५.१७ ॥
Kaṇva, o melhor dos virtuosos, mandou realizar para ele os ritos de nascimento e outros sacramentos purificadores, e os fez repetir para o menino que crescia.
1.95.18
यथाविधि यथान्यायं क्रियाः सर्वास्त्वकारयत् ।
दन्तैः शुक्लैः शिखरिभिःसिंहसंहननोऽभवत् ॥ १.९५.१८ ॥
Mandou realizar todos os ritos segundo a regra e a conveniência; ele se tornou um homem de dentes brancos como picos de montanha e corpo firme como o de um leão.
1.95.19
चक्राङ्कितकरः श्रीमान्स्वयं विष्णुरिवापरः ।
चतुष्किष्कुर्महातेजा महामूर्धा महाबलः ॥ १.९५.१९ ॥
De mãos marcadas com o disco, glorioso, como se fosse outro Viṣṇu em pessoa, de quatro kiṣkus de altura, de grande esplendor, de cabeça grande e grande força.
1.95.20
कुमारो देवगर्भाभः स तत्राशु व्यवर्धत ।
ऋषेर्भयात्तु दुष्यन्तः स्मरन्नैवाह्वयत्तदा ॥ १.९५.२० ॥
Aquele menino, resplandecente como um filho dos deuses, cresceu rapidamente ali; mas, por medo do sábio, Duṣyanta, embora se lembrasse dele, não o chamou então.
1.95.21
गते काले तु महति न सस्मार तपोधनाम् ।
षड्वर्षेषु ततो बालः कण्वाश्रमपदं प्रति ॥ १.९५.२१ ॥
Passou-se muito tempo e ele não se lembrou daquela cuja riqueza era a ascese; então, após seis anos, o menino dirigiu-se ao eremitério de Kaṇva.
1.95.22
व्याघ्रान्सिंहान्वराहांश्च वृकांश्च महिषांस्तथा ।
ऋक्षांश्चाभ्यहनद्व्यालान्पद्भ्यामाश्रमपीडकान् ॥ १.९५.२२ ॥
Derrubou com os pés tigres, leões, javalis, lobos, búfalos e ursos, e as feras que molestavam o eremitério.
1.95.23
बलाद्भुजाभ्यां संगृह्य बलवान्संनियम्य च ।
बद्ध्वा वृक्षेषु दौष्यन्तिराश्रमस्य समन्ततः ॥ १.९५.२३ ॥
O forte filho de Duṣyanta, agarrando-os à força com ambos os braços e dominando-os, amarrou-os às árvores por todo o eremitério.
1.95.24
आरुरोह द्रुमांश्चैव क्रीडन्स्म परिधावति ।
वनं च लोडयामास सिंहव्याघ्रगणैर्वृतम् ॥ १.९५.२४ ॥
Subia nas árvores, corria brincando e agitava a floresta, cheia de manadas de leões e tigres.
1.95.25
ततश्च राक्षसान्सर्वान्पिशाचांश्च रिपून्रणे ।
मुष्टियुद्धेन तान्हत्वा ऋषीनाराधयत्तदा ॥ १.९५.२५ ॥
Então, na batalha, tendo matado com luta de punhos todos os rākṣasas, os piśācas e aqueles inimigos, então agradou aos sábios.
1.95.26
कश्चिद्दितिसुतस्तं तु हन्तुकामो महाबलः ।
वध्यमानांस्तु दैतेयानमर्षी तं समभ्ययात् ॥ १.९५.२६ ॥
Um certo filho de Diti, poderoso, desejando matá-lo, vendo os Daityas serem mortos, aproximou-se dele com indignação.
1.95.27
तमागतं प्रहस्यैव बाहुभ्यां परिगृह्य च ।
दृढं चाबध्य बाहुभ्यां पीडयामास तं तदा ॥ १.९५.२७ ॥
Rindo, agarrou-o com os braços quando chegou, amarrou-o firmemente com os braços e então o apertou.
1.95.28
मर्दितो न शशाकास्मान्मोचितुं बलवत्तया ।
प्राक्रोशद्भैरवं तत्र द्वारेभ्यो निःसृतं त्वसृक् ॥ १.९५.२८ ॥
Esmagado, não conseguiu nos libertar por causa de sua força; ali soltou um grito terrível, e sangue jorrou de seus orifícios.
1.95.29
तेन शब्देन वित्रस्ता मृगाः सिंहादयो गणाः ।
सुस्रुवुश्च शकृन्मूत्रमाश्रमस्थाश्च सुस्रुवुः ॥ १.९५.२९ ॥
Aterrorizados por aquele som, os cervos e as manadas de leões e outros, e os que habitavam o eremitério, evacuaram fezes e urina.
1.95.30
निरसुं जानुभिः कृत्वा विससर्ज च सोऽपतत् ।
तद्दृष्ट्वा विस्मयं जग्मुः कुमारस्य विचेष्टितम् ॥ १.९५.३० ॥
Tendo-o deixado sem vida com os joelhos, soltou-o, e ele caiu. Vendo aquele feito do jovem, ficaram admirados.
1.95.31
नित्यकालं वध्यमाना दैतेया राक्षसैः सह ।
कुमारस्य भयादेव नैव जग्मुस्तदाश्रमम् ॥ १.९५.३१ ॥
Os daitya, constantemente abatidos junto com os rākṣasa, ainda assim não foram àquele eremitério, por medo do menino.
1.95.32
ततोऽस्य नाम चक्रुस्ते कण्वाश्रमनिवासिनः ।
कण्वेन सहिताः सर्वे दृष्ट्वा कर्मातिमानुषम् ॥ १.९५.३२ ॥
Então todos os habitantes do eremitério de Kaṇva, junto com Kaṇva, vendo seu feito sobre-humano, deram-lhe um nome.
1.95.33
अस्त्वयं सर्वदमनः सर्वं हि दमयत्यसौ ।
स सर्वदमनो नाम कुमारः समपद्यत ॥ १.९५.३३ ॥
"Que seja Sarvadamana, pois ele subjuga tudo" — e aquele menino passou a chamar-se Sarvadamana.
1.95.34
विक्रमेणौजसा चैव बलेन च समन्वितः ।
अप्रेषयति दुष्यन्ते महिष्यास्तनयस्य च ॥ १.९५.३४ ॥
Dotado de valor, vigor e força, envia-o de volta a Duṣyanta e ao filho da rainha principal.
1.95.35
पाण्डुभावपरीताङ्गीं चिन्तया समभिप्लुताम् ।
लम्बालकां कृशां दीनां तथा मलिनवाससम् ॥ १.९५.३५ ॥
Śakuntalā, com os membros tomados pela palidez, dominada pela preocupação, com os cabelos soltos, magra, miserável e com vestes sujas.
1.95.36
शकुन्तलां च संप्रेक्ष्य प्रदध्यौ स मुनिस्तदा ।
शास्त्राणि सर्ववेदाश्च द्वादशाब्दस्य चाभवन् ॥ १.९५.३६ ॥
Tendo olhado para Śakuntalā, o sábio então refletiu; e, quando se completaram doze anos, as ciências e todos os Vedas passaram a ser (dele).