Mahābhārata · Adhyāya 1.95
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.95.1
प्रतिज्ञाय च दुष्यन्ते प्रतियाते दिने दिने ।
गर्भश्च ववृधे तस्यां राजपुत्र्यां महात्मनः ॥ १.९५.१ ॥
Duṣyanta, nachdem er sein Versprechen gegeben hatte, zog Tag für Tag fort; und in jener Königstochter wuchs der Keim des Großgesinnten.
1.95.2
शकुन्तला चिन्तयन्ती राजानं कार्यगौरवात् ।
दिवारात्रमनिद्रैव स्नानभोजनवर्जिता ॥ १.९५.२ ॥
Śakuntalā, an den König denkend, wegen der Schwere der Angelegenheit, Tag und Nacht schlaflos, ohne Bad und Speise.
1.95.3
राजप्रेषणिका विप्राश्चतुरङ्गबलान्विताः ।
अद्य श्वो वा परश्वो वा समायान्तीति निस्चिता ॥ १.९५.३ ॥
Die vom König gesandten Brahmanen, begleitet von einem vierfachen Heer, würden heute, morgen oder übermorgen eintreffen, so war sie überzeugt.
1.95.4
दिनान्पक्षानृतून्मासानयनानि च सर्वशः ।
गण्यमानानि वर्षाणि व्यतीयुस्त्रीणि भारत ॥ १.९५.४ ॥
O Nachkomme Bharatas, während Tage, Halbmonate, Jahreszeiten, Monate und Sonnenwenden gezählt wurden, vergingen drei Jahre.
1.95.5
त्रिषु वर्षेषु पूर्णेषु ऋषेर्वचनगौरवात् ।
ऋषिपत्न्यः सुबहुशो हेतुमद्वाक्यमब्रुवन् ॥ १.९५.५ ॥
Als drei Jahre vollendet waren, sprachen die Frauen der Weisen aus Ehrfurcht vor dem Wort des Sehers mehrfach begründete Worte zu ihr.
1.95.6
शृणु भद्रे लोकवृत्तं श्रुत्वा यद्रोचते तव ।
तत्कुरुष्व हितं देवि नावमान्यं गुरोर्वचः ॥ १.९५.६ ॥
Höre, gute Frau, auf die Lebensweise der Welt; hast du sie gehört, tue, was dir gefällt. O Göttin, tue, was heilsam ist; das Wort des Lehrers darf nicht missachtet werden.
1.95.7
देवानां दैवतं विष्णुर्विप्राणामग्निर्ब्रह्म च ।
नारीणां दैवतं भर्ता लोकानां ब्राह्मणो गुरुः ॥ १.९५.७ ॥
Viṣṇu ist der Gott der Götter, Agni und das Veda der Gott der Brahmanen; der Gatte ist der Gott der Frauen, und der Brahmane ist der Lehrer der Welten.
1.95.8
सूतिकाले प्रसूष्वेति भगवांस्ते पिताऽब्रवीत् ।
करिष्यामीति कर्तव्यं तदा ते सुकृतं भवेत् ॥ १.९५.८ ॥
»Zur Zeit der Geburt gebäre«, sprach dein ehrwürdiger Vater. »Ich werde es tun« — diese Pflicht wird dann dein Verdienst sein.
1.95.9
पत्नीनां वचनं श्रुत्वा साधु साध्वित्यचिन्तयत् ।
गर्भं सुषाव वामोरूः कुमारममितौजसम् ॥ १.९५.९ ॥
Als sie die Worte der Gattinnen hörte, dachte sie: »Gut, gut«; und die Schönschenklige gebar aus dem Schoß einen Sohn von unermesslicher Kraft.
1.95.10
त्रिषु वर्षेषु पूर्णेषु प्राजायत शकुन्तला ।
रूपौदार्यगुणोपेतं दौष्यन्तिं जनमेजय ॥ १.९५.१० ॥
Als drei Jahre vollendet waren, gebar Śakuntalā — o Janamejaya — den Sohn Duṣyantas, begabt mit Schönheit, Großmut und Tugenden.
1.95.11
जाते तस्मिन्नन्तरिक्षात्पुष्पवृष्टिः पपात ह ।
देवदुन्दुभयो नेदुर्ननृतुश्चाप्सरोगणाः ॥ १.९५.११ ॥
Kaum war er geboren, fiel ein Blütenregen vom Himmel; göttliche Trommeln erklangen, und die Scharen der Apsaras tanzten.
1.95.12
गायद्भिर्मधुरं तत्र देवैः शक्रोऽभ्युवाच ह ।
शकुन्तले तव सुतश्चक्रवर्ती भविष्यति ॥ १.९५.१२ ॥
Dort, während die Götter süß sangen, sprach Indra: »O Śakuntalā, dein Sohn wird ein Weltkaiser werden.«
1.95.13
बलं तेजश्च रूपं च न समं भुवि केनचित् ।
आहर्ता वाजिमेधस्य शतसङ्ख्यस्य पौरवः ॥ १.९५.१३ ॥
Niemand auf der Erde wird seiner Kraft, seinem Glanz oder seiner Schönheit gleichkommen; jener Paurava wird hundert Pferdeopfer vollziehen.
1.95.14
अनेकारपि साहस्रै राजसूयादिभिर्मखैः ।
स्वार्थं ब्राह्मणसात्कृत्वा दक्षिणाममितां ददत् ॥ १.९५.१४ ॥
Durch Tausende von Opfern, beginnend mit dem Rājasūya, wird er sein eigenes Vermögen den Brahmanen schenken und unermessliche Gaben darbringen.
1.95.15
देवतानां वचः श्रुत्वा कण्वाश्रमनिवासिनः ।
सभाजयन्तः कण्वस्य सुतां सर्वे महर्षयः ॥ १.९५.१५ ॥
Als sie die Worte der Götter hörten, begannen alle großen Weisen, die in Kaṇvas Einsiedelei wohnten, Kaṇvas Tochter zu ehren.
1.95.16
शकुन्तला च तच्छ्रुत्वा परं हर्षमवाप सा ।
द्विजानाहूय मुनिभिः सत्कृत्य च महायशाः। ॥ १.९५.१६ ॥
Als Śakuntalā dies hörte, empfand sie höchste Freude; die hochberühmte Frau ließ die Brahmanen zusammen mit den Weisen rufen und ehrte sie.
1.95.17
जातकर्मादिसंस्कारं कण्वः पुण्यवतां वरः ।
तस्याथ कारयामास वर्धमानस्य चासकृत् ॥ १.९५.१७ ॥
Kaṇva, der Beste unter den Tugendhaften, ließ für ihn die Geburtsriten und andere reinigende Sakramente vollziehen und sie für den heranwachsenden Knaben wiederholt durchführen.
1.95.18
यथाविधि यथान्यायं क्रियाः सर्वास्त्वकारयत् ।
दन्तैः शुक्लैः शिखरिभिःसिंहसंहननोऽभवत् ॥ १.९५.१८ ॥
Er ließ alle Riten gemäß Vorschrift und Schicklichkeit vollziehen; er wurde mit Zähnen so weiß wie Bergspitzen und einem Körper so fest wie der eines Löwen.
1.95.19
चक्राङ्कितकरः श्रीमान्स्वयं विष्णुरिवापरः ।
चतुष्किष्कुर्महातेजा महामूर्धा महाबलः ॥ १.९५.१९ ॥
Mit discus-gezeichneten Händen, glanzvoll, als wäre er selbst ein anderer Viṣṇu, vier kiṣkus groß, von großer Strahlkraft, großhäuptig und gewaltig.
1.95.20
कुमारो देवगर्भाभः स तत्राशु व्यवर्धत ।
ऋषेर्भयात्तु दुष्यन्तः स्मरन्नैवाह्वयत्तदा ॥ १.९५.२० ॥
Der Knabe, leuchtend wie ein Götterkind, wuchs dort rasch heran; doch aus Furcht vor dem Weisen rief Duṣyanta ihn damals nicht, obwohl er sich seiner erinnerte.
1.95.21
गते काले तु महति न सस्मार तपोधनाम् ।
षड्वर्षेषु ततो बालः कण्वाश्रमपदं प्रति ॥ १.९५.२१ ॥
Als eine lange Zeit verging, gedachte er nicht jener, deren Reichtum die Askese war; dann, nach sechs Jahren, wandte sich der Knabe zur Einsiedelei Kaṇvas.
1.95.22
व्याघ्रान्सिंहान्वराहांश्च वृकांश्च महिषांस्तथा ।
ऋक्षांश्चाभ्यहनद्व्यालान्पद्भ्यामाश्रमपीडकान् ॥ १.९५.२२ ॥
Mit den Füßen erschlug er Tiger, Löwen, Eber, Wölfe, Büffel und Bären sowie die wilden Tiere, die die Einsiedelei bedrängten.
1.95.23
बलाद्भुजाभ्यां संगृह्य बलवान्संनियम्य च ।
बद्ध्वा वृक्षेषु दौष्यन्तिराश्रमस्य समन्ततः ॥ १.९५.२३ ॥
Der starke Sohn Duṣyantas, sie mit beiden Armen gewaltsam packend und bezwingend, band sie rings um die Einsiedelei an die Bäume.
1.95.24
आरुरोह द्रुमांश्चैव क्रीडन्स्म परिधावति ।
वनं च लोडयामास सिंहव्याघ्रगणैर्वृतम् ॥ १.९५.२४ ॥
Er kletterte auf die Bäume, lief spielend umher und wirbelte den Wald auf, der voller Herden von Löwen und Tigern war.
1.95.25
ततश्च राक्षसान्सर्वान्पिशाचांश्च रिपून्रणे ।
मुष्टियुद्धेन तान्हत्वा ऋषीनाराधयत्तदा ॥ १.९५.२५ ॥
Dann, im Kampf, nachdem er alle Rākṣasas, die Piśācas und jene Feinde mit dem Faustkampf erschlagen hatte, erfreute er damals die Weisen.
1.95.26
कश्चिद्दितिसुतस्तं तु हन्तुकामो महाबलः ।
वध्यमानांस्तु दैतेयानमर्षी तं समभ्ययात् ॥ १.९५.२६ ॥
Ein gewisser Sohn der Diti, sehr mächtig, der ihn töten wollte, näherte sich ihm voller Zorn, als er sah, wie die Daityas erschlagen wurden.
1.95.27
तमागतं प्रहस्यैव बाहुभ्यां परिगृह्य च ।
दृढं चाबध्य बाहुभ्यां पीडयामास तं तदा ॥ १.९५.२७ ॥
Lachend ergriff er ihn, als er herankam, mit seinen Armen, band ihn fest mit seinen Armen und presste ihn dann.
1.95.28
मर्दितो न शशाकास्मान्मोचितुं बलवत्तया ।
प्राक्रोशद्भैरवं तत्र द्वारेभ्यो निःसृतं त्वसृक् ॥ १.९५.२८ ॥
Zermalmt konnte er uns wegen seiner Stärke nicht befreien; dort stieß er einen furchtbaren Schrei aus, und Blut drang aus seinen Öffnungen hervor.
1.95.29
तेन शब्देन वित्रस्ता मृगाः सिंहादयो गणाः ।
सुस्रुवुश्च शकृन्मूत्रमाश्रमस्थाश्च सुस्रुवुः ॥ १.९५.२९ ॥
Von jenem Laut erschreckt, entleerten die Hirsche und Herden von Löwen und anderen sowie die im Einsiedlerhaus Wohnenden Kot und Urin.
1.95.30
निरसुं जानुभिः कृत्वा विससर्ज च सोऽपतत् ।
तद्दृष्ट्वा विस्मयं जग्मुः कुमारस्य विचेष्टितम् ॥ १.९५.३० ॥
Nachdem er ihn mit den Knien leblos gemacht hatte, ließ er ihn los, und er fiel. Als sie diese Heldentat des Jünglings sahen, staunten sie.
1.95.31
नित्यकालं वध्यमाना दैतेया राक्षसैः सह ।
कुमारस्य भयादेव नैव जग्मुस्तदाश्रमम् ॥ १.९५.३१ ॥
Die Daitya, ständig zusammen mit den Rākṣasa geschlagen, wagten doch aus Furcht vor dem Knaben nicht, zu jener Einsiedelei zu gehen.
1.95.32
ततोऽस्य नाम चक्रुस्ते कण्वाश्रमनिवासिनः ।
कण्वेन सहिताः सर्वे दृष्ट्वा कर्मातिमानुषम् ॥ १.९५.३२ ॥
Da gaben ihm alle Bewohner der Einsiedelei Kaṇvas zusammen mit Kaṇva, als sie seine übermenschliche Tat sahen, einen Namen.
1.95.33
अस्त्वयं सर्वदमनः सर्वं हि दमयत्यसौ ।
स सर्वदमनो नाम कुमारः समपद्यत ॥ १.९५.३३ ॥
»Er soll Sarvadamana sein, denn er bezwingt alles« — und der Knabe erhielt den Namen Sarvadamana.
1.95.34
विक्रमेणौजसा चैव बलेन च समन्वितः ।
अप्रेषयति दुष्यन्ते महिष्यास्तनयस्य च ॥ १.९५.३४ ॥
Mit Tapferkeit, Kraft und Stärke ausgestattet, sendet er ihn zu Duṣyanta und zum Sohn der Haupt-Gemahlin zurück.
1.95.35
पाण्डुभावपरीताङ्गीं चिन्तया समभिप्लुताम् ।
लम्बालकां कृशां दीनां तथा मलिनवाससम् ॥ १.९५.३५ ॥
Śakuntalā, deren Glieder von Blässe überzogen, von Sorge überwältigt, mit herabhängendem Haar, mager, elend und in schmutzigen Gewändern.
1.95.36
शकुन्तलां च संप्रेक्ष्य प्रदध्यौ स मुनिस्तदा ।
शास्त्राणि सर्ववेदाश्च द्वादशाब्दस्य चाभवन् ॥ १.९५.३६ ॥
Als der Weise Śakuntalā erblickte, sann er da nach; und als zwölf Jahre vollendet waren, wurden die Wissenschaften und alle Veden (sein Eigen).