மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.95
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.95.1
प्रतिज्ञाय च दुष्यन्ते प्रतियाते दिने दिने ।
गर्भश्च ववृधे तस्यां राजपुत्र्यां महात्मनः ॥ १.९५.१ ॥
துஷ்யந்தன் வாக்குறுதி அளித்துவிட்டு நாளுக்கு நாள் சென்றான்; அந்த அரச மகளின் வயிற்றில் மகாத்மாவின் கரு வளர்ந்தது.
1.95.2
शकुन्तला चिन्तयन्ती राजानं कार्यगौरवात् ।
दिवारात्रमनिद्रैव स्नानभोजनवर्जिता ॥ १.९५.२ ॥
சகுந்தலை அரசனையே நினைத்துக்கொண்டிருந்தாள்; செயலின் கனத்தால் பகலும் இரவும் தூக்கமின்றி, நீராடாமலும் உண்ணாமலும் இருந்தாள்.
1.95.3
राजप्रेषणिका विप्राश्चतुरङ्गबलान्विताः ।
अद्य श्वो वा परश्वो वा समायान्तीति निस्चिता ॥ १.९५.३ ॥
அரசனால் அனுப்பப்பட்ட அந்தணர்கள் நால்வகைப் படையுடன் இன்று, நாளை அல்லது மறுநாள் வருவார்கள் என்று அவள் உறுதியாக நம்பினாள்.
1.95.4
दिनान्पक्षानृतून्मासानयनानि च सर्वशः ।
गण्यमानानि वर्षाणि व्यतीयुस्त्रीणि भारत ॥ १.९५.४ ॥
பரதனின் வழியோனே, நாட்கள், பக்ஷங்கள், ருதுக்கள், மாதங்கள், அயனங்கள் என எல்லாம் எண்ணப்பட்டுக்கொண்டே மூன்று ஆண்டுகள் கழிந்தன.
1.95.5
त्रिषु वर्षेषु पूर्णेषु ऋषेर्वचनगौरवात् ।
ऋषिपत्न्यः सुबहुशो हेतुमद्वाक्यमब्रुवन् ॥ १.९५.५ ॥
மூன்று ஆண்டுகள் நிறைவடைந்ததும், முனிவரின் சொல்லின் கனத்தால் முனிவர்களின் மனைவியர் பலமுறை காரணங்களுடன் கூடிய சொற்களைச் சொன்னார்கள்.
1.95.6
शृणु भद्रे लोकवृत्तं श्रुत्वा यद्रोचते तव ।
तत्कुरुष्व हितं देवि नावमान्यं गुरोर्वचः ॥ १.९५.६ ॥
நல்லவளே, உலக நடைமுறையைக் கேள்; கேட்டு உனக்கு எது உகந்ததோ அதைச் செய். தேவியே, நன்மையானதைச் செய்; குருவின் சொல்லை அவமதிக்கக் கூடாது.
1.95.7
देवानां दैवतं विष्णुर्विप्राणामग्निर्ब्रह्म च ।
नारीणां दैवतं भर्ता लोकानां ब्राह्मणो गुरुः ॥ १.९५.७ ॥
தேவர்களின் தெய்வம் விஷ்ணு; அந்தணர்களின் தெய்வம் அக்னியும் வேதமும். பெண்களின் தெய்வம் கணவன்; உலகங்களின் குரு அந்தணன்.
1.95.8
सूतिकाले प्रसूष्वेति भगवांस्ते पिताऽब्रवीत् ।
करिष्यामीति कर्तव्यं तदा ते सुकृतं भवेत् ॥ १.९५.८ ॥
'பிரசவ காலத்தில் பெற்றெடு' என்று உன் பூஜ்ய தந்தை சொன்னார். 'செய்வேன்' என்று கடமையாகச் செய்யப்பட வேண்டியது; அப்போது அது உனக்கு நற்புண்ணியமாகும்.
1.95.9
पत्नीनां वचनं श्रुत्वा साधु साध्वित्यचिन्तयत् ।
गर्भं सुषाव वामोरूः कुमारममितौजसम् ॥ १.९५.९ ॥
மனைவியரின் சொல்லைக் கேட்டு 'நன்று, நன்று' என்று எண்ணினாள்; அழகிய தொடைகளுடைய அவள் அளவிலா ஆற்றலுடைய மகனை கருவிலிருந்து பெற்றெடுத்தாள்.
1.95.10
त्रिषु वर्षेषु पूर्णेषु प्राजायत शकुन्तला ।
रूपौदार्यगुणोपेतं दौष्यन्तिं जनमेजय ॥ १.९५.१० ॥
மூன்று ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபோது சகுந்தலை பெற்றாள் — ஜனமேஜயா, அழகு, தாராளம், குணங்கள் நிறைந்த துஷ்யந்தனின் மகனை.
1.95.11
जाते तस्मिन्नन्तरिक्षात्पुष्पवृष्टिः पपात ह ।
देवदुन्दुभयो नेदुर्ननृतुश्चाप्सरोगणाः ॥ १.९५.११ ॥
அவன் பிறந்ததும் வானிலிருந்து மலர் மழை பொழிந்தது; தேவதுந்துபிகள் முழங்கின, அப்சரஸ் கூட்டங்கள் நடனமாடின.
1.95.12
गायद्भिर्मधुरं तत्र देवैः शक्रोऽभ्युवाच ह ।
शकुन्तले तव सुतश्चक्रवर्ती भविष्यति ॥ १.९५.१२ ॥
அங்கே தேவர்கள் இனிமையாகப் பாடும்போது இந்திரன் சொன்னான் — 'சகுந்தலையே, உன் மகன் சக்ரவர்த்தியாவான்.'
1.95.13
बलं तेजश्च रूपं च न समं भुवि केनचित् ।
आहर्ता वाजिमेधस्य शतसङ्ख्यस्य पौरवः ॥ १.९५.१३ ॥
பூமியில் எவருக்கும் இணையாக வலிமையும், ஒளியும், அழகும் இருக்காது; அந்தப் பௌரவன் நூறு அஸ்வமேத யாகங்களைச் செய்பவனாவான்.
1.95.14
अनेकारपि साहस्रै राजसूयादिभिर्मखैः ।
स्वार्थं ब्राह्मणसात्कृत्वा दक्षिणाममितां ददत् ॥ १.९५.१४ ॥
ராஜசூயம் முதலான ஆயிரக்கணக்கான யாகங்களால், தன் செல்வத்தை அந்தணர்களுக்கு அளித்து, அளவற்ற தட்சிணையை அவன் வழங்குவான்.
1.95.15
देवतानां वचः श्रुत्वा कण्वाश्रमनिवासिनः ।
सभाजयन्तः कण्वस्य सुतां सर्वे महर्षयः ॥ १.९५.१५ ॥
தேவர்களின் சொற்களைக் கேட்ட கண்வாசிரமத்தில் வசிக்கும் அனைத்து மகரிஷிகளும் கண்வரின் மகளை மதித்துப் போற்றினர்.
1.95.16
शकुन्तला च तच्छ्रुत्वा परं हर्षमवाप सा ।
द्विजानाहूय मुनिभिः सत्कृत्य च महायशाः। ॥ १.९५.१६ ॥
அதைக் கேட்ட சகுந்தலை பேரானந்தம் அடைந்தாள்; மகா புகழுடைய அவள் முனிவர்களுடன் அந்தணர்களை அழைத்து அவர்களை உபசரித்தாள்.
1.95.17
जातकर्मादिसंस्कारं कण्वः पुण्यवतां वरः ।
तस्याथ कारयामास वर्धमानस्य चासकृत् ॥ १.९५.१७ ॥
புண்ணியவான்களில் சிறந்தவரான கண்வர், அவனுக்கு ஜாதகர்மம் முதலான சம்ஸ்காரங்களைச் செய்வித்தார்; வளர்ந்து கொண்டிருந்த அவனுக்கும் பலமுறை சம்ஸ்காரங்களைச் செய்வித்தார்.
1.95.18
यथाविधि यथान्यायं क्रियाः सर्वास्त्वकारयत् ।
दन्तैः शुक्लैः शिखरिभिःसिंहसंहननोऽभवत् ॥ १.९५.१८ ॥
முறைப்படியும் நியாயப்படியும் அவன் எல்லா கிரியைகளையும் செய்வித்தான்; அவன் மலைச்சிகரங்கள் போன்ற வெண்மையான பற்களும் சிங்கம் போன்ற உறுதியான உடலும் கொண்டவனானான்.
1.95.19
चक्राङ्कितकरः श्रीमान्स्वयं विष्णुरिवापरः ।
चतुष्किष्कुर्महातेजा महामूर्धा महाबलः ॥ १.९५.१९ ॥
சக்ரச் சின்னம் பொறித்த கைகளை உடையவனும், ஒளிமிக்கவனும், தானே மற்றொரு விஷ்ணு போன்றவனும், நான்கு கிஷ்குகள் உயரமும், பெரும் தேஜஸும், பெரிய தலையும், பெரும் பலமும் கொண்டவன்.
1.95.20
कुमारो देवगर्भाभः स तत्राशु व्यवर्धत ।
ऋषेर्भयात्तु दुष्यन्तः स्मरन्नैवाह्वयत्तदा ॥ १.९५.२० ॥
தேவக் குழந்தை போல ஒளிரும் அந்த இளவரசன் அங்கே விரைவாக வளர்ந்தான். ஆனால் முனிவரின் அச்சத்தால் துஷ்யந்தன் அப்போது நினைவிருந்தும் அவனை அழைக்கவில்லை.
1.95.21
गते काले तु महति न सस्मार तपोधनाम् ।
षड्वर्षेषु ततो बालः कण्वाश्रमपदं प्रति ॥ १.९५.२१ ॥
நீண்ட காலம் கழிந்த பின்னும் தவமே செல்வமாகக் கொண்டவளை அவன் நினைக்கவில்லை. பின்னர் ஆறு ஆண்டுகள் கழிய, அந்தச் சிறுவன் கண்வரின் ஆசிரமத்தை நோக்கிச் சென்றான்.
1.95.22
व्याघ्रान्सिंहान्वराहांश्च वृकांश्च महिषांस्तथा ।
ऋक्षांश्चाभ्यहनद्व्यालान्पद्भ्यामाश्रमपीडकान् ॥ १.९५.२२ ॥
புலிகள், சிங்கங்கள், பன்றிகள், ஓநாய்கள், எருமைகள், கரடிகள் ஆகியவற்றையும், ஆசிரமத்தை துன்புறுத்திய கொடிய விலங்குகளையும் அவன் தன் கால்களால் அடித்து வீழ்த்தினான்.
1.95.23
बलाद्भुजाभ्यां संगृह्य बलवान्संनियम्य च ।
बद्ध्वा वृक्षेषु दौष्यन्तिराश्रमस्य समन्ततः ॥ १.९५.२३ ॥
வலிமைமிக்க துஷ்யந்தன் மகன் அவற்றை இருகைகளால் பலவந்தமாகப் பற்றி அடக்கி, ஆசிரமத்தைச் சுற்றிலும் மரங்களில் கட்டிவைத்தான்.
1.95.24
आरुरोह द्रुमांश्चैव क्रीडन्स्म परिधावति ।
वनं च लोडयामास सिंहव्याघ्रगणैर्वृतम् ॥ १.९५.२४ ॥
அவன் மரங்களில் ஏறி விளையாடிக்கொண்டு ஓடித் திரிந்தான்; சிங்கங்களும் புலிகளும் நிறைந்த காட்டைக் கலக்கினான்.
1.95.25
ततश्च राक्षसान्सर्वान्पिशाचांश्च रिपून्रणे ।
मुष्टियुद्धेन तान्हत्वा ऋषीनाराधयत्तदा ॥ १.९५.२५ ॥
பின்னர் போரில் அனைத்து ராட்சசர்களையும் பிசாசுகளையும், அந்த எதிரிகளையும் முஷ்டி யுத்தத்தால் கொன்று, அப்போது முனிவர்களை மகிழ்வித்தான்.
1.95.26
कश्चिद्दितिसुतस्तं तु हन्तुकामो महाबलः ।
वध्यमानांस्तु दैतेयानमर्षी तं समभ्ययात् ॥ १.९५.२६ ॥
திதியின் மகன் ஒருவன், மிகுந்த பலமுள்ளவன், அவனைக் கொல்ல விரும்பி, தைத்தியர்கள் கொல்லப்படுவதைக் கண்டு கோபத்துடன் அவனை நோக்கி வந்தான்.
1.95.27
तमागतं प्रहस्यैव बाहुभ्यां परिगृह्य च ।
दृढं चाबध्य बाहुभ्यां पीडयामास तं तदा ॥ १.९५.२७ ॥
வந்தவனை நகைத்தபடியே தன் புயங்களால் பற்றி, உறுதியாக தன் புயங்களால் கட்டி, அப்போது அவனை நசுக்கினான்.
1.95.28
मर्दितो न शशाकास्मान्मोचितुं बलवत्तया ।
प्राक्रोशद्भैरवं तत्र द्वारेभ्यो निःसृतं त्वसृक् ॥ १.९५.२८ ॥
நசுக்கப்பட்டு, அவனது பலத்தால் எங்களை விடுவிக்க அவனால் முடியவில்லை; அங்கே பயங்கரமாக அலறினான், துவாரங்களிலிருந்து இரத்தம் வெளியேறியது.
1.95.29
तेन शब्देन वित्रस्ता मृगाः सिंहादयो गणाः ।
सुस्रुवुश्च शकृन्मूत्रमाश्रमस्थाश्च सुस्रुवुः ॥ १.९५.२९ ॥
அந்த ஒலியால் அஞ்சிய மான்களும், சிங்கம் முதலான கூட்டங்களும், ஆசிரமத்தில் வசித்தவர்களும் மலமூத்திரம் கழித்தனர்.
1.95.30
निरसुं जानुभिः कृत्वा विससर्ज च सोऽपतत् ।
तद्दृष्ट्वा विस्मयं जग्मुः कुमारस्य विचेष्टितम् ॥ १.९५.३० ॥
முழங்கால்களால் அவனை உயிரற்றவனாக்கி விடுவித்தான்; அவன் விழுந்தான். அந்த இளைஞனின் செயலைக் கண்டு அனைவரும் வியப்படைந்தனர்.
1.95.31
नित्यकालं वध्यमाना दैतेया राक्षसैः सह ।
कुमारस्य भयादेव नैव जग्मुस्तदाश्रमम् ॥ १.९५.३१ ॥
ராட்சசர்களுடன் தைத்தியர்கள் எப்போதும் அடிபட்டுக்கொண்டிருந்தனர்; ஆனாலும் சிறுவனின் பயத்தால் அவர்கள் அந்த ஆசிரமத்திற்குச் செல்லவில்லை.
1.95.32
ततोऽस्य नाम चक्रुस्ते कण्वाश्रमनिवासिनः ।
कण्वेन सहिताः सर्वे दृष्ट्वा कर्मातिमानुषम् ॥ १.९५.३२ ॥
அப்போது கண்வரின் ஆசிரமத்தில் வசித்த அனைவரும் கண்வருடன் சேர்ந்து அவனது மனிதர்களுக்கு அப்பாற்பட்ட செயலைக் கண்டு அவனுக்குப் பெயரிட்டனர்.
1.95.33
अस्त्वयं सर्वदमनः सर्वं हि दमयत्यसौ ।
स सर्वदमनो नाम कुमारः समपद्यत ॥ १.९५.३३ ॥
"இவன் சர்வதமனன் ஆகட்டும்; இவன் எல்லாவற்றையும் அடக்குகிறான்" — அவன் சர்வதமனன் என்ற பெயருடைய சிறுவனாக ஆனான்.
1.95.34
विक्रमेणौजसा चैव बलेन च समन्वितः ।
अप्रेषयति दुष्यन्ते महिष्यास्तनयस्य च ॥ १.९५.३४ ॥
வீரம், ஓஜஸ், பலம் நிறைந்தவன்; அவன் துஷ்யந்தனுக்கும் மகிஷியின் மகனுக்கும் (அனுப்பினான்).
1.95.35
पाण्डुभावपरीताङ्गीं चिन्तया समभिप्लुताम् ।
लम्बालकां कृशां दीनां तथा मलिनवाससम् ॥ १.९५.३५ ॥
வெளிறிய உடலுடன், கவலையில் மூழ்கி, தொங்கும் கூந்தலுடன், மெலிந்து, துயருற்று, அழுக்கான ஆடை அணிந்தவளாக (சகுந்தலை).
1.95.36
शकुन्तलां च संप्रेक्ष्य प्रदध्यौ स मुनिस्तदा ।
शास्त्राणि सर्ववेदाश्च द्वादशाब्दस्य चाभवन् ॥ १.९५.३६ ॥
சகுந்தலையைக் கண்ட அந்த முனிவர் அப்போது சிந்தித்தார்; பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் முடிந்தபோது சாஸ்திரங்களும் அனைத்து வேதங்களும் (அவனுக்கு கைவந்தன).