Mahābhārata · Adhyāya 1.97
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.97.1
गतान्मुनिगणान्दृष्ट्वा पुत्रं संगृह्य पाणिना ।
मातापितृभ्यां रहिता यथा शोचन्ति दारकाः ॥ १.९७.१ ॥
Al ver que los grupos de sabios se habían marchado, tomando a su hijo de la mano, se lamentó como niños privados de madre y padre.
1.97.2
तथा शोकपरीताङ्गी धृतिमालम्ब्य दुःखिता ।
गतेषु तेषु विप्रेषु राजमार्गेण भामिनी ॥ १.९७.२ ॥
Así, con sus miembros abrumados por el dolor, la afligida dama, recobrando la compostura, siguió por la calle real tras haberse marchado aquellos brahmanes.
1.97.3
पुत्रेणैव सहायेन सा जगाम शनैः शनैः ।
अदृष्टपूर्वान्पश्यन्वै राजमार्गेण पौरवः ॥ १.९७.३ ॥
Con solo su hijo como compañero, avanzó despacio, despacio, por la calle real, viendo cosas nunca antes vistas, aquella mujer paurava.
1.97.4
हर्म्यप्रसादचैत्यांश्च सभा दिव्या विचित्रिताः ।
कौतूहलसमाविष्टो दृष्ट्वा विस्मयमागतः ॥ १.९७.४ ॥
Al contemplar mansiones, palacios, santuarios y salas de asamblea divinas y variadamente adornadas, lleno de curiosidad, se llenó de asombro.
1.97.5
सर्वे ब्रुवन्ति तां दृष्ट्वा पद्महीनामिव श्रियम् ।
गत्या च संहीसदृशीं कोकिलेन स्वरे समाम् ॥ १.९७.५ ॥
Al verla, todos decían que era como Śrī sin el loto; en el andar, como un cisne; en la voz, igual al cuco.
1.97.6
मुखेन चन्द्रसदृशीं श्रिया पद्मालयासमाम् ।
स्मितेन कुन्दसदृशीं पद्मगर्भसमत्वचम् ॥ १.९७.६ ॥
Con su rostro como la luna, en esplendor igual a Lakṣmī, morada del loto; en la sonrisa como la flor kunda, con piel como el corazón del loto.
1.97.7
पद्मपत्रविशालाक्षीं तप्तजाम्बूनदप्रभाम् ।
करान्तमितमध्यैषा सुकेशी संहतस्तनी ॥ १.९७.७ ॥
Ella, de ojos grandes como pétalos de loto, de brillo como oro fundido, con una cintura que cabe en la punta de la mano, de hermoso cabello y pechos firmes y juntos.
1.97.8
जघनं सुविशालं वै ऊरू करिकरोपमौ ।
रक्ततुङ्गतलौ पादौ धरण्यां सुप्रतिष्ठितौ ॥ १.९७.८ ॥
Sus caderas eran muy anchas, sus muslos semejantes a las trompas de elefante, sus plantas rojizas y elevadas, y sus pies firmemente asentados sobre la tierra.
1.97.9
एवं रूपसमायुक्ता स्वर्गलोकादिवागता ।
इति स्म सर्वेऽमन्यन्त दुष्यन्तनगरे जनाः ॥ १.९७.९ ॥
Dotada de tal belleza, parecía haber venido del mundo celestial; así pensaron todos los habitantes de la ciudad de Duṣyanta.
1.97.10
पुनः पुनरवोचंस्ते शाकुन्तलगुणानपि ।
सिंहेक्षणः सिंहदंष्ट्रः सिंहस्कन्धो महाभुजः ॥ १.९७.१० ॥
Una y otra vez también hablaban de las virtudes de Śakuntalā, diciendo que era de ojos de león, de colmillos de león, de hombros de león y de grandes brazos.
1.97.11
सिंहोरस्कः सिंहबलः सिंहविक्रान्तगाम्ययम् ।
पृथ्वंसः पृथुवक्षाश्च छत्राकारशिरा महान् ॥ १.९७.११ ॥
De pecho de león, fuerza de león, de andar de león; de anchos hombros y ancho pecho, con la cabeza en forma de parasol, este gran hombre.
1.97.12
पाणिपादतले रक्तो रक्तास्यो दुन्दुभिस्वनः ।
राजलक्षणयुक्तश्च राजश्रीश्चास्य लक्ष्यते ॥ १.९७.१२ ॥
Rojizo en las palmas y las plantas, de boca roja, con voz de timbal, dotado de las marcas de la realeza; en él se ve el esplendor real.
1.97.13
आकारेण च रूपेण शरीरेणापि तेजसा ।
दुष्यन्तेन समो ह्येष कस्य पुत्रो भविष्यति ॥ १.९७.१३ ॥
En figura, belleza, cuerpo y esplendor, este es igual a Duṣyanta. ¿De quién será hijo?
1.97.14
एवं ब्रुवन्तस्ते सर्वे प्रशशंसुः सहस्रशः ।
युक्तिवादानवोचन्त सर्वाः प्राणभृतः स्त्रियः ॥ १.९७.१४ ॥
Hablando así, todos lo alabaron por miles; todas las mujeres vivientes pronunciaron palabras razonadas.
1.97.15
बान्धवा इव सस्नेहा अनुजग्मुः शकुन्तलाम् ।
पौराणां तद्वचः श्रुत्वा तूष्णींभूता शकुन्तला ॥ १.९७.१५ ॥
Como parientes afectuosos siguieron a Śakuntalā; al oír aquellas palabras de los ciudadanos, Śakuntalā guardó silencio.
1.97.16
वेश्मद्वारं समासाद्य विह्वला सा नृपात्मजा ।
चिन्तयामास सहसा कार्यगौरवकारणात् ॥ १.९७.१६ ॥
Al llegar a la puerta del palacio, aquella princesa angustiada se puso de pronto a reflexionar, por la gravedad del asunto.
1.97.17
लज्जया च परीताङ्गी राजन्राजसमक्षतः ।
अघृणा किं नु वक्ष्यामि दुष्यन्तं मम कारणात् ॥ १.९७.१७ ॥
Con el cuerpo invadido de vergüenza, oh rey: ante el rey, ¿qué diré a Duṣyanta por mi causa, sin vergüenza?
1.97.18
एवमुक्त्वा तु कृपणा चिन्तयन्ती शकुन्तला ।
अभिसृत्य च राजानं वेदिता सा प्रवेशिता ॥ १.९७.१८ ॥
Tras hablar así, la desdichada Śakuntalā, absorta en sus pensamientos, se acercó al rey, y dándose a conocer, fue conducida adentro.
1.97.19
सह तेन कुमारेण तरुणादित्यवर्चसा ।
सिंहासनस्थं राजानं महेन्द्रसदृशद्युतिम् ॥ १.९७.१९ ॥
Junto con aquel muchacho, resplandeciente como el sol naciente, se acercó al rey sentado en el trono, de esplendor semejante al de Mahendra.
1.97.20
शकुन्तला नतशिराः परं हर्षमवाप्य च ।
पूजयित्वा यथान्यायमब्रवीत्तं शकुन्तला ॥ १.९७.२० ॥
Śakuntalā, con la cabeza inclinada, llena de gran alegría, lo honró como correspondía y le habló.
1.97.21
अभिवादय राजानं पितरं ते दृढव्रतम् ।
एवमुक्त्वा सुतं तत्र लज्जानतमुखी स्थिता ॥ १.९७.२१ ॥
"Saluda a tu padre, el rey firme en sus votos", habiendo dicho esto a su hijo, permaneció allí con el rostro inclinado de vergüenza.
1.97.22
स्तम्भमालिङ्ग्य राजानं प्रसीदस्वेत्युवाच सा ।
शाकुन्तलोपि राजानमभिवाद्य कृताञ्जलिः ॥ १.९७.२२ ॥
Abrazando una columna, dijo: "Sé benévolo, oh rey". El hijo de Śakuntalā también, con las manos juntas, saludó al rey.
1.97.23
हर्षेणोत्फुल्लनयनो राजानं चान्ववैक्षत ।
दुष्यन्तो धर्मबुद्ध्या तु चिन्तयन्नेव सोब्रवीत् ॥ १.९७.२३ ॥
Con los ojos abiertos de alegría, el rey la miró; y Duṣyanta, reflexionando con mente recta, habló.
1.97.24
किमागमनकार्यं ते ब्रूहि त्वं वरवर्णिनि ।
करिष्यामि न संदेहः सपुत्राया विशेषतः ॥ १.९७.२४ ॥
"Oh mujer de hermosa tez, dime el propósito de tu venida. Sin duda lo haré, especialmente por ti y tu hijo."
1.97.25
प्रसीदस्व महाराज वक्ष्यामि पुरुषोत्तम ।
एष पुत्रो हि ते राजन्मय्युत्पन्नः परंतप ॥ १.९७.२५ ॥
Sé benévolo, gran rey; oh mejor de los hombres, hablaré. Oh rey, este hijo es verdaderamente tuyo; nació de mí, oh abrasador de enemigos.
1.97.26
तस्मात्पुत्रस्त्वया राजन्यौवराज्येऽभिषिच्यताम् ।
यथोक्तमाश्रमे तस्मिन्वर्तस्व पुरुषोत्तम ॥ १.९७.२६ ॥
Por tanto, oh rey, que tu hijo sea ungido príncipe heredero. Oh mejor de los hombres, como se dijo, permanece en aquel ermitaño.
1.97.27
मया समागमे पूर्वं कृतः स समयस्त्वया ।
तत्त्वं स्मर महाबाहो कण्वाश्रमपदं प्रति ॥ १.९७.२७ ॥
Recuerda aquel acuerdo que hiciste conmigo antes, en nuestra unión, oh de brazos poderosos, mirando hacia el ermitaño de Kaṇva.
1.97.28
तस्योपभोगसक्तस्य स्त्रीषु चान्यासु भारत ।
शकुन्तला सपुत्रा च मनस्यन्तरधीयत ॥ १.९७.२८ ॥
Oh Bhārata, de la mente de él, apegado al disfrute de otras mujeres, Śakuntalā desapareció junto con su hijo.
1.97.29
स धारयन्मनस्येनां सपुत्रां सस्मितां तदा ।
तदोपगृह्य मनसा चिरं सुखमवाप सः ॥ १.९७.२९ ॥
Reteniéndola en su mente, sonriente junto a su hijo, entonces, abrazándola en pensamiento, obtuvo largo tiempo de felicidad.
1.97.30
सोऽथ श्रुत्वापि तद्वाक्यं तस्या राजा स्मरन्नपि ।
अब्रवीन्न स्मरामीति त्वया भद्रे समागमम् ॥ १.९७.३० ॥
Aunque escuchó sus palabras e incluso lo recordaba, el rey dijo: "Oh buena mujer, no recuerdo unión alguna contigo."
1.97.31
मैथुनं च वृथा नाहं गच्छेयमिति मे मतिः ।
नाभिजानामि कल्याणि त्वया सह समागमम् ॥ १.९७.३१ ॥
No tengo intención de unirme en vano; lo he resuelto. Oh bienaventurada, no recuerdo ningún encuentro contigo.
1.97.32
धर्मार्थकामसंबन्धं न स्मरामि त्वया सह ।
गच्छ वा तिष्ठ वा कामं यद्वापीच्छसि तत्कुरु ॥ १.९७.३२ ॥
No recuerdo ninguna relación de dharma, artha y kāma contigo. Ve o quédate, haz lo que desees, lo que sea que quieras.