மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.97
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.97.1
गतान्मुनिगणान्दृष्ट्वा पुत्रं संगृह्य पाणिना ।
मातापितृभ्यां रहिता यथा शोचन्ति दारकाः ॥ १.९७.१ ॥
முனிவர் கூட்டங்கள் சென்றுவிட்டதைக் கண்டு, மகனை கையால் பற்றிக்கொண்டு, தாய் தந்தையரை இழந்த குழந்தைகள் போல் அவள் துயருற்றாள்.
1.97.2
तथा शोकपरीताङ्गी धृतिमालम्ब्य दुःखिता ।
गतेषु तेषु विप्रेषु राजमार्गेण भामिनी ॥ १.९७.२ ॥
அவ்வாறே துயரால் உடல் வாடிய அவள், துன்பத்தோடு மனத்தைத் திடப்படுத்திக்கொண்டு, அந்த அந்தணர்கள் சென்றபின் அரசமார்க்கத்தில் நடந்தாள்.
1.97.3
पुत्रेणैव सहायेन सा जगाम शनैः शनैः ।
अदृष्टपूर्वान्पश्यन्वै राजमार्गेण पौरवः ॥ १.९७.३ ॥
மகனையே துணையாகக் கொண்டு அவள் மெல்ல மெல்ல நடந்தாள்; அரசமார்க்கத்தில் முன்பு கண்டிராத பொருட்களைக் காணும் பௌரவக் குலப்பெண்ணாக.
1.97.4
हर्म्यप्रसादचैत्यांश्च सभा दिव्या विचित्रिताः ।
कौतूहलसमाविष्टो दृष्ट्वा विस्मयमागतः ॥ १.९७.४ ॥
மாளிகைகளையும் அரண்மனைகளையும் சைத்தியங்களையும், தெய்வீகமும் பலவண்ண அலங்காரமும் கொண்ட சபைகளையும் கண்டு, ஆர்வத்தால் நிறைந்தவன் வியப்பை அடைந்தான்.
1.97.5
सर्वे ब्रुवन्ति तां दृष्ट्वा पद्महीनामिव श्रियम् ।
गत्या च संहीसदृशीं कोकिलेन स्वरे समाम् ॥ १.९७.५ ॥
அவளைக் கண்டு எல்லோரும் சொன்னார்கள்: தாமரை இல்லாத திருமகளைப் போன்றவள்; நடையில் அன்னப்பறவைக்கும், குரலில் குயிலுக்கும் ஒப்பானவள்.
1.97.6
मुखेन चन्द्रसदृशीं श्रिया पद्मालयासमाम् ।
स्मितेन कुन्दसदृशीं पद्मगर्भसमत्वचम् ॥ १.९७.६ ॥
முகத்தில் நிலவுக்கு ஒப்பானவள், பொலிவில் தாமரையில் வாழும் திருமகளுக்கு ஒப்பானவள்; புன்னகையில் முல்லைக்கு ஒப்பானவள், தோல் தாமரை உள்ளிதழைப் போன்றது.
1.97.7
पद्मपत्रविशालाक्षीं तप्तजाम्बूनदप्रभाम् ।
करान्तमितमध्यैषा सुकेशी संहतस्तनी ॥ १.९७.७ ॥
தாமரை இதழ் போன்ற பெரிய கண்களை உடையவளும், உருக்கிய பொன்னின் ஒளி கொண்டவளும், உள்ளங்கையின் நுனியால் அளவிடக்கூடிய இடை கொண்டவளும், அழகிய கூந்தலும் இறுகிய மார்பகங்களும் உடையவள் இவள்.
1.97.8
जघनं सुविशालं वै ऊरू करिकरोपमौ ।
रक्ततुङ्गतलौ पादौ धरण्यां सुप्रतिष्ठितौ ॥ १.९७.८ ॥
இடுப்பு மிகவும் அகன்றதாக இருந்தது; தொடைகள் யானையின் தும்பிக்கைக்கு ஒப்பாக இருந்தன; உள்ளங்கால்கள் சிவந்து உயர்ந்திருந்தன; பாதங்கள் நிலத்தில் உறுதியாக நிலைத்திருந்தன.
1.97.9
एवं रूपसमायुक्ता स्वर्गलोकादिवागता ।
इति स्म सर्वेऽमन्यन्त दुष्यन्तनगरे जनाः ॥ १.९७.९ ॥
இப்படிப்பட்ட அழகுடன் கூடியவள் சொர்க்கலோகத்திலிருந்து வந்தவள் போலும் என்று துஷ்யந்தனின் நகரத்து மக்கள் அனைவரும் எண்ணினர்.
1.97.10
पुनः पुनरवोचंस्ते शाकुन्तलगुणानपि ।
सिंहेक्षणः सिंहदंष्ट्रः सिंहस्कन्धो महाभुजः ॥ १.९७.१० ॥
அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் சகுந்தலையின் குணங்களையும் புகழ்ந்து பேசினர்; சிங்கத்தைப் போன்ற கண்களும், சிங்கப் பற்களும், சிங்கத் தோள்களும், பெரிய புஜங்களும் கொண்டவன் இவன் என்றனர்.
1.97.11
सिंहोरस्कः सिंहबलः सिंहविक्रान्तगाम्ययम् ।
पृथ्वंसः पृथुवक्षाश्च छत्राकारशिरा महान् ॥ १.९७.११ ॥
இவன் சிங்கம் போன்ற மார்பும், சிங்கம் போன்ற வலிமையும், சிங்க நடையும் கொண்டவன்; அகன்ற தோள்களும் அகன்ற மார்பும், குடை போன்ற தலையும் கொண்ட மகான் இவன்.
1.97.12
पाणिपादतले रक्तो रक्तास्यो दुन्दुभिस्वनः ।
राजलक्षणयुक्तश्च राजश्रीश्चास्य लक्ष्यते ॥ १.९७.१२ ॥
உள்ளங்கைகளிலும் உள்ளங்கால்களிலும் சிவப்பு நிறம்; வாய் சிவந்தது; குரல் துந்துபி ஒலி போன்றது; அரசனுக்குரிய அடையாளங்கள் நிறைந்தவன்; அவனில் அரச ஒளி காணப்படுகிறது.
1.97.13
आकारेण च रूपेण शरीरेणापि तेजसा ।
दुष्यन्तेन समो ह्येष कस्य पुत्रो भविष्यति ॥ १.९७.१३ ॥
வடிவிலும், அழகிலும், உடலிலும், ஒளியிலும் இவன் துஷ்யந்தனுக்குச் சமமாக இருக்கிறான். இவன் யாருடைய மகனாக இருப்பான்?
1.97.14
एवं ब्रुवन्तस्ते सर्वे प्रशशंसुः सहस्रशः ।
युक्तिवादानवोचन्त सर्वाः प्राणभृतः स्त्रियः ॥ १.९७.१४ ॥
இவ்வாறு பேசிக்கொண்டு அவர்கள் அனைவரும் ஆயிரக்கணக்கில் புகழ்ந்தனர். உயிருள்ள அனைத்துப் பெண்களும் தர்க்கபூர்வமான சொற்களைச் சொன்னார்கள்.
1.97.15
बान्धवा इव सस्नेहा अनुजग्मुः शकुन्तलाम् ।
पौराणां तद्वचः श्रुत्वा तूष्णींभूता शकुन्तला ॥ १.९७.१५ ॥
நெருங்கிய உறவினர்களைப் போல அன்பாக அவர்கள் சகுந்தலையைப் பின்தொடர்ந்தனர். நகரவாசிகளின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு சகுந்தலை மௌனமானாள்.
1.97.16
वेश्मद्वारं समासाद्य विह्वला सा नृपात्मजा ।
चिन्तयामास सहसा कार्यगौरवकारणात् ॥ १.९७.१६ ॥
அரண்மனை வாயிலை அடைந்து, துயருற்ற அந்த அரசகுமாரி காரியத்தின் கனத்தால் திடீரென்று சிந்தித்தாள்.
1.97.17
लज्जया च परीताङ्गी राजन्राजसमक्षतः ।
अघृणा किं नु वक्ष्यामि दुष्यन्तं मम कारणात् ॥ १.९७.१७ ॥
வெட்கத்தால் அவளது உடல் சூழப்பட்டது. அரசே, அரசன் முன்னிலையில், என் பொருட்டு துஷ்யந்தனிடம் நான் என்ன சொல்வேன், வெட்கமின்றி?
1.97.18
एवमुक्त्वा तु कृपणा चिन्तयन्ती शकुन्तला ।
अभिसृत्य च राजानं वेदिता सा प्रवेशिता ॥ १.९७.१८ ॥
இவ்வாறு சொல்லி, பரிதாபத்திற்குரிய சகுந்தலை சிந்தித்தபடி அரசனை அணுகினாள்; தன்னை அறிவித்து அவள் உள்ளே அழைத்துச் செல்லப்பட்டாள்.
1.97.19
सह तेन कुमारेण तरुणादित्यवर्चसा ।
सिंहासनस्थं राजानं महेन्द्रसदृशद्युतिम् ॥ १.९७.१९ ॥
இளஞ் சூரியனைப் போல் ஒளிரும் அந்தக் குமாரனுடன், இந்திரனுக்கு ஒத்த காந்தியுடைய, சிங்காசனத்தில் அமர்ந்திருந்த அரசனிடம் சென்றாள்.
1.97.20
शकुन्तला नतशिराः परं हर्षमवाप्य च ।
पूजयित्वा यथान्यायमब्रवीत्तं शकुन्तला ॥ १.९७.२० ॥
சகுந்தலை தலை வணங்கி, பெரும் மகிழ்ச்சி அடைந்து, முறைப்படி வணங்கி அவனிடம் பேசினாள்.
1.97.21
अभिवादय राजानं पितरं ते दृढव्रतम् ।
एवमुक्त्वा सुतं तत्र लज्जानतमुखी स्थिता ॥ १.९७.२१ ॥
"உன் தந்தையும் உறுதிவிரதனுமான அரசனை வணங்கு" என்று மகனிடம் சொல்லி, அவள் வெட்கத்தால் முகம் தாழ்த்தி அங்கே நின்றாள்.
1.97.22
स्तम्भमालिङ्ग्य राजानं प्रसीदस्वेत्युवाच सा ।
शाकुन्तलोपि राजानमभिवाद्य कृताञ्जलिः ॥ १.९७.२२ ॥
தூணைப் பற்றிக்கொண்டு அவள், "அரசே, அருள்புரிக" என்றாள். சகுந்தலையின் மகனும் கைகூப்பி அரசனை வணங்கினான்.
1.97.23
हर्षेणोत्फुल्लनयनो राजानं चान्ववैक्षत ।
दुष्यन्तो धर्मबुद्ध्या तु चिन्तयन्नेव सोब्रवीत् ॥ १.९७.२३ ॥
மகிழ்ச்சியால் விரிந்த கண்களுடன் அரசன் அவளை நோக்கினான். துஷ்யந்தன் தர்மபுத்தியுடன் சிந்தித்தவாறே பேசினான்.
1.97.24
किमागमनकार्यं ते ब्रूहि त्वं वरवर्णिनि ।
करिष्यामि न संदेहः सपुत्राया विशेषतः ॥ १.९७.२४ ॥
"அழகியே, உன் வருகையின் நோக்கம் என்ன, சொல். இதில் ஐயமில்லை, மகனுடன் உள்ள உனக்காக நான் சிறப்பாகச் செய்வேன்."
1.97.25
प्रसीदस्व महाराज वक्ष्यामि पुरुषोत्तम ।
एष पुत्रो हि ते राजन्मय्युत्पन्नः परंतप ॥ १.९७.२५ ॥
மன்னா, கருணை காட்டுங்கள்; புருஷோத்தமரே, நான் சொல்கிறேன். அரசே, இந்தப் புதல்வன் உங்களுடையவனே; என்னிடமிருந்து பிறந்தவன், பகைவரைச் சுடுபவரே.
1.97.26
तस्मात्पुत्रस्त्वया राजन्यौवराज्येऽभिषिच्यताम् ।
यथोक्तमाश्रमे तस्मिन्वर्तस्व पुरुषोत्तम ॥ १.९७.२६ ॥
ஆகவே, அரசே, இந்தப் புதல்வனை இளவரசுப் பட்டத்தில் முடிசூட்டுங்கள். புருஷோத்தமரே, முன்பு சொன்னபடி அந்தத் தவச்சாலையில் நடந்துகொள்ளுங்கள்.
1.97.27
मया समागमे पूर्वं कृतः स समयस्त्वया ।
तत्त्वं स्मर महाबाहो कण्वाश्रमपदं प्रति ॥ १.९७.२७ ॥
முன்பு என்னுடனான கூடலின்போது நீங்கள் செய்துகொண்ட அந்த ஒப்பந்தத்தை நினைவுகூருங்கள், மஹாபாஹுவே, கண்வரின் தவச்சாலையை நோக்கி.
1.97.28
तस्योपभोगसक्तस्य स्त्रीषु चान्यासु भारत ।
शकुन्तला सपुत्रा च मनस्यन्तरधीयत ॥ १.९७.२८ ॥
பாரதரே, பிற பெண்களின் இன்பத்தில் பற்றுண்டிருந்த அவனது மனத்திலிருந்து, புதல்வனுடன் சகுந்தலை மறைந்துபோனாள்.
1.97.29
स धारयन्मनस्येनां सपुत्रां सस्मितां तदा ।
तदोपगृह्य मनसा चिरं सुखमवाप सः ॥ १.९७.२९ ॥
அவளை, புதல்வனுடன் புன்னகைத்தவளாக, மனத்தில் தாங்கிய அவன், அப்போது மனத்தாலேயே தழுவி நீண்டநேரம் இன்பம் அடைந்தான்.
1.97.30
सोऽथ श्रुत्वापि तद्वाक्यं तस्या राजा स्मरन्नपि ।
अब्रवीन्न स्मरामीति त्वया भद्रे समागमम् ॥ १.९७.३० ॥
அவளது சொல்லைக் கேட்டும், நினைவுகூர்ந்தும்கூட, அரசன், "நல்லவளே, உன்னுடனான கூடலை நான் நினைவுகூரவில்லை" என்றான்.
1.97.31
मैथुनं च वृथा नाहं गच्छेयमिति मे मतिः ।
नाभिजानामि कल्याणि त्वया सह समागमम् ॥ १.९७.३१ ॥
வீணாக நான் புணர்ச்சிக்குச் செல்வேன் என்பது என் எண்ணம் அல்ல. அன்பான பெண்ணே, உன்னுடன் நான் கூடியதாக எனக்கு நினைவில்லை.
1.97.32
धर्मार्थकामसंबन्धं न स्मरामि त्वया सह ।
गच्छ वा तिष्ठ वा कामं यद्वापीच्छसि तत्कुरु ॥ १.९७.३२ ॥
தருமம், பொருள், இன்பம் ஆகியவற்றின் தொடர்பை உன்னுடன் நான் நினைவுகூரவில்லை. போ அல்லது இரு, உனக்கு விருப்பமானதை எது வேண்டுமோ அதைச் செய்.